Mahābhārata · Adhyāya 1.98
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.98.1
एवमुक्ता वरारोहा व्रीडितेव मनस्विनी ।
विसंज्ञेव च दुःखेन तस्थौ स्थूणेव निश्चला ॥ १.९८.१ ॥
So angesprochen stand die schöngehüftige, hochgesinnte Frau da, als wäre sie beschämt und vor Kummer wie betäubt, unbeweglich wie ein Pfeiler.
1.98.2
संरम्भामर्षताम्राक्षी स्फुरमाणोष्ठसंपुटा ।
कटाक्षैर्निर्दहन्तीव तिर्यग्राजानमैक्षत ॥ १.९८.२ ॥
Mit vor Zorn und Empörung geröteten Augen und zitternden Lippen blickte sie den König von der Seite an, als wolle sie ihn mit ihren schrägen Blicken verbrennen.
1.98.3
आकारं गूहमाना च मन्युना च समीरितम् ।
तपसा संभृतं तेजो धारयामास वै तदा ॥ १.९८.३ ॥
Ihr äußeres Erscheinen verbergend und vom Zorn erregt, hielt sie damals die durch ihre Askese angesammelte glühende Kraft zurück.
1.98.4
सा मुहूर्तमिव ध्यात्वा दुःखामर्षसमन्विता ।
भर्तारमभिसंप्रेक्ष्य यथान्यायं वचोऽब्रवीत् ॥ १.९८.४ ॥
Von Kummer und Empörung erfüllt, überlegte sie einen Augenblick, als wolle sie es tun, dann blickte sie ihren Gatten an und sprach die rechten Worte.
1.98.5
जानन्नपि महाराज कस्मादेवं प्रभाषसे ।
न जानामीति निःशङ्कं यथान्यः प्राकृतस्तथा ॥ १.९८.५ ॥
O großer König, warum sprichst du so, sagst ohne Zögern "ich weiß es nicht", wie jeder gewöhnliche Mensch, obwohl du es weißt?
1.98.6
तस्य ते हृदयं वेद सत्यस्यैवानृतस्य च ।
साक्षिणं बत कल्याणमात्मानमवमन्यसे ॥ १.९८.६ ॥
Dein eigenes Herz weiß es, Zeuge von Wahrheit und Lüge. Weh, o Glückverheißender, du verachtest dich selbst!
1.98.7
योऽन्यथा सन्तमात्मानन्यथा प्रतिपद्यते ।
किं तेन न कृतं पापं चोरेणात्मापहारिणा ॥ १.९८.७ ॥
Wer sich anders darstellt, als er ist — welche Sünde hat er nicht begangen? Er ist ein Dieb, der das Selbst stiehlt.
1.98.8
एकोऽहमस्मीति च मन्यसे त्वं ।
न हृच्छयं वेत्सि मुनिं पुराणम्।
यो वेदिता कर्मणः पापकस्य ।
तस्यान्तिके त्वं वृजिनं करोषि ॥ १.९८.८ ॥
Du denkst: »Ich bin allein«. Du kennst nicht den uralten Weisen, der im Herzen wohnt. In Gegenwart dessen, der die böse Tat kennt, begehst du Unrecht.
1.98.9
धर्म एव हि साधूनां सर्वेषां हितकारणम् ।
नित्यं मिथ्याविहीनानां न च दुःखावहो भवेत् ॥ १.९८.९ ॥
Das Dharma allein ist die Ursache des Wohls für die Guten und für alle. Für jene, die frei von Lüge sind, bringt es niemals Leid.
1.98.10
मन्यते पापकं कृत्वा न कश्चिद्वेत्ति मामिति ।
विदन्ति चैनं देवाश्च यश्चैवान्तरपूरुषः ॥ १.९८.१० ॥
Nachdem er Böses getan hat, denkt der Mensch: »Niemand kennt mich.« Doch die Götter kennen ihn, und auch der innere Puruṣa kennt ihn.
1.98.11
आदित्यचन्द्रावनिलोऽनलश्च ।
द्यौर्भूमिरापो हृदयं यमश्च।
अहश्च रात्रिश्च उभे च सन्ध्ये ।
धर्मश्च जानाति नरस्य वृत्तम् ॥ १.९८.११ ॥
Sonne und Mond, Wind und Feuer, Himmel, Erde, Wasser, das Herz, Yama, Tag und Nacht, beide Dämmerungen und das Dharma — sie alle kennen das Verhalten eines Menschen.
1.98.12
यमो वैवस्वतस्तस्य निर्यातयति दुष्कृतम् ।
हृदि स्थितः कर्मसाक्षी क्षेत्रज्ञो यस्य तुष्यति ॥ १.९८.१२ ॥
Yama, der Sohn des Vivasvat, lässt ihn die Vergeltung seiner bösen Tat erleiden. Der Zeuge der Taten, der im Herzen wohnt, der Erkenner des Feldes, ist mit dem zufrieden, mit dem er zufrieden ist.
1.98.13
न तुष्यति च यस्यैष पुरुषस्य दुरात्मनः ।
तं यमः पापकर्माणं निर्भर्त्सयति दुष्कृतम् ॥ १.९८.१३ ॥
Wessen Tun dieser (im Herzen wohnende Zeuge) nicht gutheißt, den bösen Menschen, den Übeltäter, tadelt Yama.
1.98.14
योऽवमत्यात्मनात्मानमन्यथा प्रतिपद्यते ।
न तस्य देवाः श्रेयांसो यस्यात्मापि न कारणम् ॥ १.९८.१४ ॥
Wer sich selbst verachtet und anders handelt, dem sind die Götter nicht gnädiger; dem auch das eigene Selbst keine Ursache ist.
1.98.15
स्वयं प्राप्तेति मामेवं मावमंस्था पतिव्रताम् ।
अर्चार्हां नार्चयसि मां स्वयं भार्यामुपस्थिताम् ॥ १.९८.१५ ॥
Verachte mich nicht, die treue Gattin, indem du denkst: »Sie ist von selbst gekommen.« Du ehrst mich nicht, die Ehre verdient, die ich selbst als deine Gattin vor dir stehe.
1.98.16
किमर्थं मां प्राकृतवदुपप्रेक्षसि संसदि ।
नखल्वहमिदं शून्ये रौमि किं न शृणोषि मे ॥ १.९८.१६ ॥
Warum siehst du mich in der Versammlung an wie eine gewöhnliche Frau? Gewiss rufe ich dies an einem leeren Ort – hörst du meine Stimme nicht?
1.98.17
यदि मे याचमानाया वचनं न करिष्यसि ।
दुष्यन्त शतधा त्वद्य मूर्धा ते विफलिष्यति ॥ १.९८.१७ ॥
Wenn du meine Bitte, die ich dich anflehe, nicht erfüllst, dann wird dir heute, o Duṣyanta, das Haupt in hundert Stücke zerspringen.
1.98.18
जायां पतिः संप्रविश्य यदस्यां जायते पुनः ।
जायायास्तद्धि जायात्वं पौराणाः कवयो विदुः ॥ १.९८.१८ ॥
Der Gatte, der in seine Gattin eingeht, wird in ihr wiedergeboren; das eben ist das Gattinsein der Gattin, wie die alten Weisen wissen.
1.98.19
यदागमवतः पुंसस्तदपत्यं प्रजायते ।
तत्तारयति संतत्या पूर्वप्रेतान्पितामहान् ॥ १.९८.१९ ॥
Der Nachkomme, der einem schriftkundigen Mann geboren wird, rettet durch die Fortdauer der Abstammung die früher verstorbenen Ahnen.
1.98.20
पुन्नाम्नो नरकाद्यस्मात्पितरं त्रायते सुतः ।
तस्मात्पुत्र इति प्रोक्तः पूर्वमेव स्वयंभुवा ॥ १.९८.२० ॥
Weil der Sohn den Vater aus der Hölle namens Put rettet, nannte ihn der Selbstexistierende von Anfang an »putra« (Sohn).
1.98.21
पुत्रेण लोकाञ्जयन्ति पौत्रेणानन्त्यमश्नुते ।
अथ पौत्रस्य पुत्रेण मोदन्ते प्रपितामहाः ॥ १.९८.२१ ॥
Durch den Sohn gewinnt man Welten; durch den Enkel erlangt man Unendlichkeit; und durch den Sohn des Enkels freuen sich die Urgroßväter.
1.98.22
सा भार्या या गृहे दक्षा सा भार्या या प्रजावती ।
सा भार्या या पतिप्राणा सा भार्या या पतिव्रता ॥ १.९८.२२ ॥
Ehefrau ist, wer im Hause geschickt ist; Ehefrau ist, wer Kinder hat; Ehefrau ist, deren Leben der Gatte ist; Ehefrau ist, wer dem Gatten treu ist.
1.98.23
अर्धं भार्या मनुष्यस्य भार्या श्रेष्ठतमः सखा ।
भार्या मूलं त्रिवर्गस्य यः सभार्यः स बन्धुमान् ॥ १.९८.२३ ॥
Die Gattin ist die Hälfte des Mannes; die Gattin ist der beste Freund; die Gattin ist die Wurzel der dreifachen Ziele; wer eine Gattin hat, hat Verwandte.
1.98.24
भार्यावन्तः क्रियावन्तः सभार्या गृहमेधिनः ।
भार्यावन्तः प्रमोदन्ते भार्यावन्तः श्रियावृताः ॥ १.९८.२४ ॥
Die Verheirateten, die ihre Pflichten erfüllen, die Hausväter mit ihren Gattinnen, freuen sich; die Verheirateten, von Glück umgeben, freuen sich.
1.98.25
सखायः प्रविविक्तेषु भवन्त्येताः प्रियंवदाः ।
पितरो धर्मकार्येषु भवन्त्यार्तस्य मातरः ॥ १.९८.२५ ॥
In der Abgeschiedenheit sind sie Freundinnen und sprechen liebevoll; in den Werken des Dharma sind sie wie Väter, und für den Leidenden wie Mütter.
1.98.26
कान्तारेष्वपि विश्रामो जनस्याध्वनि कस्य वै ।
यः सदारः स विश्वास्यस्तस्माद्दाराः परा गतिः। ॥ १.९८.२६ ॥
Wer findet Ruhe, selbst in Wäldern oder auf dem Weg? Wer mit seiner Gattin ist, ist vertrauenswürdig; darum sind die Gattinnen die höchste Zuflucht.
1.98.27
संसरन्तमभिप्रेतं विषमेष्वेकपातिनम् ।
भार्यैवान्वेति भर्तारं सततं या पतिव्रता ॥ १.९८.२७ ॥
Ihrem geliebten Gatten, der allein durch schwierige Gegenden zieht, folgt die Gattin, die ihrem Mann stets ergeben ist.
1.98.28
प्रथमं संस्थिता भार्या पतिं प्रेत्य प्रतीक्षते ।
पूर्वप्रेतं तु भर्तारं पश्चात्साप्यनुगच्छति ॥ १.९८.२८ ॥
Die Gattin bleibt zuerst zurück und wartet auf ihren Gatten, wenn er gestorben ist; und war der Gatte vor ihr gestorben, folgt auch sie ihm nach.
1.98.29
एतस्मात्कारणाद्राजन्पाणिग्रहणमिष्यते ।
यदाप्नोति पतिर्भार्यामिह लोके परत्र च ॥ १.९८.२९ ॥
Aus diesem Grund, o König, wird das Ergreifen der Hand vorgeschrieben, denn der Gatte erlangt die Gattin in dieser Welt und in der nächsten.
1.98.30
पोषणार्थं शरीरस्य पाथेयं स्वर्गतस्य वै ।
आत्माऽऽत्मनैव जनितः पुत्र इत्युच्यते बुधैः ॥ १.९८.३० ॥
Zur Ernährung des Körpers und als Wegzehrung für den, der in den Himmel gegangen ist; das aus dem Selbst durch sich selbst geborene Selbst nennen die Weisen einen Sohn.
1.98.31
तस्माद्भार्यां पतिः पश्येन्मातृवत्पुत्रमातरम् ।
अन्तरात्मैव सर्वस्य पुत्रो नामोच्यते सदा ॥ १.९८.३१ ॥
Deshalb soll der Gatte seine Gattin, die Mutter seines Sohnes, wie eine Mutter ansehen. Das innere Selbst aller wird stets 'Sohn' genannt.
1.98.32
गती रूपं च चेष्टा च आवर्ता लक्षणानि च ।
पितॄणां यानि दृश्यन्ते पुत्राणां सन्ति तानि च ॥ १.९८.३२ ॥
Gang, Gestalt und Verhalten, die Haarwirbel und andere Zeichen, die bei Vätern zu sehen sind, finden sich auch bei den Söhnen.
1.98.33
तेषां शीलगुणाचारास्तत्संपर्काच्छुभाशुभात् ।
भार्यायां जनितं पुत्रमादर्शे स्वमिवाननम् ॥ १.९८.३३ ॥
Ihr Charakter, ihre Eigenschaften und ihr Verhalten, gut oder schlecht, aus dem Umgang mit ihnen entstanden, spiegeln sich im Sohn der Gattin wider, wie das eigene Antlitz im Spiegel.
1.98.34
जनिता मोदते प्रेक्ष्य स्वर्गं प्राप्येव पुण्यकृत् ।
पतिव्रतारूपधराः परबीजस्य संग्रहात् ॥ १.९८.३४ ॥
Der Erzeuger freut sich, wenn er den Sohn sieht, wie der Tugendhafte, der den Himmel erlangt. Frauen, die das Gewand treuer Gattinnen tragen, (teilen diese Freude nicht), weil sie fremden Samen empfangen.
1.98.35
कुलं विनाश्य भर्तॄणां नरकं यान्ति दारुणम् ।
परेण जनिताः पुत्राः स्वभार्यायां यथेष्टतः ॥ १.९८.३५ ॥
Nachdem sie die Familie ihrer Gatten zerstört haben, gehen sie in die schreckliche Hölle; ebenso die Söhne, die ein anderer nach Belieben in der eigenen Gattin gezeugt hat.
1.98.36
मम पुत्रा इति मतास्ते पुत्रा अपि शत्रवः ।
द्विषन्ति प्रतिकुर्वन्ति न ते वचनंकारिणः ॥ १.९८.३६ ॥
Obwohl man sie für 'meine Söhne' hält, sind diese Söhne Feinde. Sie hassen und widersetzen sich; sie befolgen nicht das Wort (des Vaters).
1.98.37
द्वेष्टि तांश्च पिता चापि स्वबीजे न तथा नृप ।
न द्वेष्टि पितरं पुत्रो जनितारमथापि वा ॥ १.९८.३७ ॥
Auch der Vater hasst sie, doch nicht so in seinem eigenen Samen, o König. Ein Sohn hasst weder seinen Vater noch seinen Erzeuger.
1.98.38
न द्वेष्टि जनिता पुत्रं तस्मादात्मा सुतो भवेत् ।
दह्यमाना मनोदुःखैर्व्याधिभिस्तुमुलैर्जनः ॥ १.९८.३८ ॥
Der Erzeuger hasst seinen Sohn nicht; deshalb sollte der Sohn sein eigenes Selbst sein. Menschen, verzehrt von seelischem Leid und wütenden Krankheiten.
1.98.39
ह्लादन्ते स्वेषु दारेषु घर्मार्ताः सलिलेष्विव ।
विप्रवासकृशा दीना नरा मलिनवाससः ॥ १.९८.३९ ॥
Wie von Hitze geplagte Männer im Wasser Erquickung finden, so finden sie Freude bei ihren eigenen Frauen; Männer, abgemagert durch langes Exil fern der Heimat, elend, in schmutzigen Gewändern.
1.98.40
तेऽपि स्वदारांस्तुष्यन्ति दरिद्रा धनलाभवत् ।
अप्रियोक्तोपि दाराणां न ब्रूयादप्रियं बुधः ॥ १.९८.४० ॥
Auch sie erfreuen sich an ihren eigenen Frauen, wie der Arme am Gewinn von Reichtum. Selbst wenn Frauen unfreundlich zu ihm sprechen, sollte der Weise ihnen keine unfreundlichen Worte sagen.
1.98.41
रतिं प्रीतिं च धर्मं च तदायत्तमवेक्ष्य च ।
आत्मनोऽर्धमिति श्रौतं सा रक्षति धनं प्रजाः ॥ १.९८.४१ ॥
Da Lust, Zuneigung und Pflicht ebenfalls von ihr abhängen, und da die Schrift erklärt, sie sei die Hälfte des eigenen Selbst, beschützt sie Reichtum und Nachkommen.
1.98.42
शरीरं लोकयात्रां वै धर्मं स्वर्गमृषीन्पितॄन् ।
आत्मनो जन्मनः क्षेत्रं पुण्या रामाः सनातनाः ॥ १.९८.४२ ॥
Der Körper, der Lauf der Welt, das Dharma, der Himmel, die Weisen und die Ahnen, das Feld der eigenen Geburt — dies alles sind die gesegneten, ewigen Frauen.
1.98.43
ऋषीणामपि का शक्तिः स्रष्टुं रामामृते प्रजा- ।
देवानामपि का शक्तिः कर्तुं संभवमात्मनः ॥ १.९८.४३ ॥
Welche Kraft haben selbst die Weisen, Nachkommen ohne Frauen zu erschaffen? Welche Kraft haben selbst die Götter, ihre eigene Geburt herbeizuführen?
1.98.44
पण्डितस्यापि लोकेषु स्त्रीषु सृष्टिः प्रतिष्ठिता ।
ऋषिभ्यो ह्यृषयः केचिच्चण्डालीष्वपि जज्ञिरे ॥ १.९८.४४ ॥
In den Welten ist selbst die Schöpfung eines Gelehrten in Frauen begründet. Aus Weisen wurden tatsächlich einige Weise sogar von Caṇḍāla-Frauen geboren.
1.98.45
परिसृत्य यथा सूनुर्धरणीरेणुकुण्ठितः ।
पितुरालिङ्गतेऽङ्गानि किमस्त्यभ्यधिकं ततः ॥ १.९८.४५ ॥
Was ist größer, als wenn ein Sohn, von Erdstaub bedeckt, herankriecht und die Glieder seines Vaters umarmt?
1.98.46
स त्वं सूनुमनुप्राप्तं साभिलाषं मनस्विनम् ।
प्रेक्षमाणं कटाक्षेण किमर्थमवमन्यसे ॥ १.९८.४६ ॥
Warum verachtest du deinen Sohn, der sich dir nähert, voll Sehnsucht und hochherzig, und dich mit seitlichen Blicken ansieht?
1.98.47
अण्डानि बिभ्रति स्वानि न त्यजन्ति पिपीलिकाः ।
किं पुनस्त्वं न मन्येथाः सर्वथा पुत्रमीदृशम् ॥ १.९८.४७ ॥
Ameisen tragen ihre eigenen Eier und verlassen sie nicht. Um wieviel mehr solltest du einen solchen Sohn keinesfalls verkennen?
1.98.48
न भरेथाः कथं नु त्वं मयि जातं स्वमात्मजम् ।
ममाण्डानीति वर्ध्ते कोकिलाण्डानि वायसाः ॥ १.९८.४८ ॥
Warum unterstützt du nicht deinen eigenen Sohn, der von mir geboren wurde? Krähen ziehen sogar Kuckuckseier auf und halten sie für 'meine Eier'.
1.98.49
किं पुनस्त्वं न मन्येथाः सर्वज्ञः पुत्रमीदृशम् ।
मलयाच्चन्दनं जातमतिशीतं वदन्ति वै ॥ १.९८.४९ ॥
Wie solltest du einen solchen Sohn, der alles weiß, nicht anerkennen? Man sagt, Sandelholz, auf dem Berg Malaya geboren, sei überaus kühl.
1.98.50
शिशोरालिङ्गनं तस्माच्चन्दनादधिकं भवेत् ।
न वाससां न रामाणां नापां स्पर्शस्तथाविधः ॥ १.९८.५० ॥
Die Umarmung eines Kindes ist sogar mehr als jenes Sandelholz; die Berührung von Gewändern, Frauen oder Wassern ist nicht von dieser Art.
1.98.51
शिशुनालिङ्ग्यमानस्य स्पर्शः सूनोर्यथा सुखः ।
पुत्रस्पर्शात्प्रियतरः स्पर्शो लोके न विद्यते ॥ १.९८.५१ ॥
Die Berührung eines Sohnes ist so angenehm wie die eines Kindes, das umarmt; in der Welt gibt es keine liebere Berührung als die eines Sohnes.
1.98.52
स्पृशतु त्वां समालिङ्ग्य पुत्रोऽयं प्रियदर्शनः ।
ब्राह्मणो द्विपदां श्रेष्ठो गौर्वरिष्ठा चतुष्पदाम् ॥ १.९८.५२ ॥
Möge dieser liebenswerte Sohn dich umarmen und berühren. Unter den Zweifüßlern ist der Brahmane der Beste, unter den Vierfüßlern die vorzügliche Kuh.
1.98.53
मुरुर्गरीयसां श्रेष्ठः पुत्रः स्पर्शवतां वरः ।
त्रिषु वर्षेषु पूर्णेषु प्रजातोऽयमरिन्दमः ॥ १.९८.५३ ॥
Dieser Sohn, der Beste unter den Verehrten, wie Muru, der Erste unter den Berührenden, wurde nach Vollendung dreier Jahre geboren — dieser Bezwinger der Feinde.
1.98.54
अद्यायं मन्नियोगात्तु तवाह्वानं प्रतीक्षते ।
कुमारो राजशार्दूल तव शोकप्रणाशनः ॥ १.९८.५४ ॥
Nun wartet dieser Prinz auf deinen Ruf, auf meinen Befehl; o Tiger unter den Königen, er ist es, der deinen Kummer vertreibt.
1.98.55
आहर्ता वाजिमेधस्य शतसङ्ख्यस्य पौरवः ।
राजसूयादिकानन्यान्क्रतूनमितदक्षिणान् ॥ १.९८.५५ ॥
Der Paurava, der hundert Pferdeopfer vollzieht, und andere Opfer, beginnend mit dem Rājasūya, mit grenzenlosen Gaben.
1.98.56
इति गौरन्तरिक्षे मां सूतके ह्यवदत्पुरा ।
हन्त स्वमङ्कमारोप्य स्नेहाद्ग्रामान्तरं गताः ॥ १.९८.५६ ॥
So sprach einst eine Kuh am Himmel zu mir beim Geburtsritus: 'Wehe! Nachdem sie ihn auf ihren Schoß gesetzt haben, sind die Leute aus Zuneigung in ein anderes Dorf gegangen.'
1.98.57
मूर्ध्नि पुत्रानुपाघ्राय प्रतिनन्दन्ति मानवाः ।
वेदेष्वपि वदन्तीमं मन्त्रग्रामं द्विजातयः ॥ १.९८.५७ ॥
Die Menschen küssen den Kopf ihrer Söhne, riechen daran und freuen sich dabei; auch in den Veden rezitieren die Zweimalgeborenen diese Gruppe von Mantras.
1.98.58
जातकर्मणि पुत्राणां तवापि विदितं ध्रुवम् ।
अङ्गादङ्गात्संभवसि हृदयादधिजायसे ॥ १.९८.५८ ॥
Im Geburtsritus der Söhne ist dir dies sicherlich auch bekannt: Du wirst aus Glied um Glied geboren, und aus dem Herzen wirst du wiedergeboren.
1.98.59
आत्मा वै पुत्रनामासि स जीव शरदः शतम् ।
उपजिघ्रन्ति पितरो मन्त्रेणानेन मूर्धनि ॥ १.९८.५९ ॥
Du selbst bist das Selbst, das den Namen Sohn trägt; so lebe hundert Herbste. Mit diesem Mantra riechen die Väter am Kopf des Sohnes.
1.98.60
पोषणं त्वदधीनं मे सन्तानमपि चाक्षयम् ।
तस्मात्त्वं जीव मे पुत्र स सुखी शरदां शतम् ॥ १.९८.६० ॥
Meine Versorgung und meine unvergängliche Nachkommenschaft hängen von dir ab; darum, mein Sohn, lebe und sei glücklich hundert Herbste lang.
1.98.61
एको भूत्वा द्विधा भूत इति वादः प्रवर्तते ।
त्वदङ्गेभ्यः प्रसूतोऽयं पुरुषात्पुरुषः परः ॥ १.९८.६१ ॥
Einer geworden, heißt es, wurde er zu zwei. Er ist aus deinen Gliedern geboren; aus einem Mann ist ein anderer Mann hervorgegangen.
1.98.62
सरसीवामलेऽऽत्मानं द्वितीयं पश्य ते सुतम् ।
सरसीवामले सोमं प्रेक्षात्मानं त्वमात्मनि ॥ १.९८.६२ ॥
Wie man sich in einem makellosen See sieht, so sieh deinen Sohn, dein zweites Selbst. Wie man den Mond im klaren See sieht, so sieh dich selbst in dir.
1.98.63
यथाचाहवनीयोऽग्निर्वर्हपत्यात्प्रणीयते ।
एवं त्वत्तः प्रणीतोऽयं त्वमेकः सन्द्विधा कृतः ॥ १.९८.६३ ॥
Wie das Āhavanīya-Feuer aus dem Gārhapatya genommen wird, so ist dieser aus dir hervorgebracht; du, der Eine, bist zweifach gemacht worden.
1.98.64
मृगापकृष्टेन हि वै मृगयां परिधावता ।
अहमासादिता राजन्कुमारी पितुराश्रमे ॥ १.९८.६४ ॥
Von einer Hirschkuh weggelockt, als er auf der Jagd dahinjagte, wurde ich, o König, als Jungfrau in der Einsiedelei meines Vaters erreicht.
1.98.65
उर्वशी पूर्वचित्तिश्च सहजन्या च मेनका ।
विश्वाची च घृताची च षडेवाप्सरसां वराः ॥ १.९८.६५ ॥
Urvaśī, Pūrvacitti, Sahajanyā, Menakā, Viśvācī und Ghṛtācī — diese sechs sind die besten der Apsaras.
1.98.66
तासां वै मेनका नाम ब्रह्मयोनिर्वराप्सराः ।
दिवः संप्राप्य जगतीं विश्वामित्रादजीजनत् ॥ १.९८.६६ ॥
Unter ihnen ist die beste Apsaras namens Menakā, aus dem Geschlecht Brahmās; sie kam vom Himmel auf die Erde und gebar mich von Viśvāmitra.
1.98.67
श्रीमानृषिर्धर्मपरो वैश्वानर इवापरः ।
ब्रह्मयोनिः कुशो नाम विश्वामित्रपितामहः ॥ १.९८.६७ ॥
Der glanzvolle Weise, dem Dharma ergeben, wie ein zweiter Vaiśvānara, der brahmanische Ursprung Kuśa mit Namen, war der Großvater Viśvāmitras.
1.98.68
कुशस्य पुत्रो बलवान्कुशनाभश्च धार्मिकः ।
गाधिस्तस्य सुतो राजन्विश्वामित्रस्तु गाधिजः ॥ १.९८.६८ ॥
Der mächtige Sohn Kuśas war der rechtschaffene Kuśanābha. O König, sein Sohn war Gādhi, und Viśvāmitra war der Sohn Gādhis.
1.98.69
एवंविधो मम पिता मेनका जननी वरा ।
सा मां हिमवतः पृष्ठे सुषुवे मेनकाऽप्सराः ॥ १.९८.६९ ॥
So war mein Vater, und meine vortreffliche Mutter war Menakā. Jene Apsaras Menakā gebar mich am Hang des Himālaya.
1.98.70
परित्यज्य च मां याता परात्मजमिवासती ।
पक्षिणः पुम्यवन्तस्ते सहिता धर्मतस्तदा ॥ १.९८.७० ॥
Mich verlassend, ging sie fort, wie eine unkeusche Frau das Kind eines anderen verlässt. Da versammelten sich jene verdienstvollen Vögel gemäß dem Dharma.
1.98.71
पक्षैस्तैरभिगुप्ता च तस्मादस्मि शकुन्तला ।
ततोऽहमृषिणा दृष्टा काश्यपेन महात्मना ॥ १.९८.७१ ॥
Von jenen Flügeln beschützt, wurde ich daher Śakuntalā genannt. Da sah mich der großmütige Weise Kāśyapa.
1.98.72
जलार्थमग्निहोत्रस्य गतं दृष्ट्वा तु पक्षिणः ।
न्यासभूतामिव मुनेः प्रददुर्मां दयावतः ॥ १.९८.७२ ॥
Als sie den Weisen sahen, der Wasser für das Feueropfer holen gegangen war, übergaben die Vögel mich dem mitfühlenden Weisen wie ein anvertrautes Gut.
1.98.73
कण्वस्त्वालोक्य मां प्रीतो हसन्तीति हविर्भुजः ।
स माऽरणिमिवादाय स्वमाश्रममुपागमत् ॥ १.९८.७३ ॥
Kaṇva, der mich erblickte und erfreut war, als lächelte der Opferfresser Feuer, nahm mich wie ein Reibholz und kehrte in seine Einsiedelei zurück.
1.98.74
सा वै संभाविता राजन्ननुक्रोशान्महर्षिणा ।
तेनैव स्वसुतेवाहं राजन्वै वरवर्णिनी ॥ १.९८.७४ ॥
O König, jener große Weise ehrte mich aus Mitleid und zog mich auf wie seine eigene Tochter; o König, ich war von schöner Gestalt.
1.98.75
विश्वामित्रसुता चाहं वर्धिता मुनिना नृप ।
यौवने वर्तमानां च दृष्टवानसि मां नृप ॥ १.९८.७५ ॥
Und ich bin die Tochter Viśvāmitras, vom Weisen aufgezogen; o König, du sahst mich in der Blüte der Jugend, o König.
1.98.76
आश्रमे पर्णशालायां कुमारीं विजने तदा ।
धात्रा प्रचोदितां शून्ये पित्रा विरहितां मिथः ॥ १.९८.७६ ॥
In der Einsiedelei, in der Blätterhütte, damals in der Einsamkeit, war ich ein Mädchen, von der Amme gedrängt, an einem leeren Ort, vom Vater getrennt, miteinander.
1.98.77
वाग्भिस्त्वं सूनृताभिर्मामपत्यार्थमचूचुदः ।
अकार्षीस्त्वाश्रमे वासं धर्मकामार्थनिश्चितम् ॥ १.९८.७७ ॥
Mit süßen, wahren Worten hast du mich zur Nachkommenschaft angetrieben; in der Einsiedelei hast du einen Aufenthalt gegründet auf Dharma, Begierde und Reichtum.
1.98.78
गान्धर्वेण विवाहेन विधिना पाणिमग्रहीः ।
साऽहं कुलं च शीलं च सत्यवादित्वमात्मनः ॥ १.९८.७८ ॥
Durch die Gandharva-Ehe, nach dem Ritus, hast du meine Hand genommen; ich nun erkläre mein Geschlecht, meinen Charakter und meine Wahrhaftigkeit.
1.98.79
स्वधर्मं च पुरस्कृत्य त्वामद्य शरणं गता ।
तस्मान्नर्हसि संश्रुत्य तथेति वितथं वचः ॥ १.९८.७९ ॥
Meinen eigenen Dharma vor Augen, bin ich heute zu dir als Zuflucht gekommen. Darum darfst du das Wort, das du mit „So sei es“ zugesagt hast, nicht zur Lüge machen.
1.98.80
स्वधर्मं पृष्ठतः कृत्वा परित्यक्तुमुपस्थिताम् ।
त्वन्नाथां लोकनाथस्त्वं नार्हसि त्वमनागसम् ॥ १.९८.८० ॥
Hast du deine eigene Pflicht hinter dich gesetzt, du Herr der Welten, so darfst du mich nicht verstoßen, die ich bereitstehe, verlassen zu werden, die dich zum Herrn hat, mich Schuldlose.
1.98.81
किं नु कर्माशुभं पूर्वं कृतवत्यस्मि पार्थिव ।
यदहं बान्धवैस्त्यक्ता बाल्ये संप्रति वै त्वया ॥ १.९८.८१ ॥
O König, welche unheilvolle Tat habe ich in einem früheren Leben begangen, dass ich in der Kindheit von meinen Verwandten verlassen wurde und nun auch du mich verstößt?
1.98.82
कामं त्वया परित्यक्ता गमिष्याम्यहमाश्रमम् ।
इमं बालं तु संत्युक्तं नार्हस्यात्मजमात्मना ॥ १.९८.८२ ॥
Gut, ich, von dir verlassen, werde in die Einsiedelei gehen. Aber dieses Kind, obwohl verlassen, ist dein eigener Sohn; du darfst es nicht verstoßen.
1.98.83
न पुत्रमभिजानामि त्वयि जातं शकुन्तले ।
असत्वचना नार्यः कस्ते श्रद्धास्यते वचः ॥ १.९८.८३ ॥
O Śakuntalā, einen Sohn von dir erkenne ich nicht an. Wer würde den Worten von Frauen glauben, die Unwahres sprechen?
1.98.84
अश्रद्धेयमिदं वाक्यं कथयन्ती न लज्जसे ।
विशेषतो मत्सकाशे दुष्टतापसि गम्यताम् ॥ १.९८.८४ ॥
Schämst du dich nicht, ein so unglaubwürdiges Wort zu sprechen, zumal in meiner Gegenwart? Böse Asketin, geh fort.
1.98.85
क्व महर्षिस्तपस्युग्रः क्वाप्सराः सा च मेनका ।
क्व च त्वमेवं कृपणा तापसीवेषधारिणी ॥ १.९८.८५ ॥
Wo ist der große Weise, streng in Askese? Wo ist die Apsaras Menakā? Und wo bist du, Elende, im Gewand einer Asketin?
1.98.86
अतिकायश्च पुत्रस्ते बालोऽतिबलवानयम् ।
कथमल्पेन कालेन सालस्कन्ध इवोद्गतः ॥ १.९८.८६ ॥
Und dein Sohn, dieser Knabe, ist von sehr großem Körper und sehr stark. Wie ist er in so kurzer Zeit gewachsen, wie der Stamm eines Sāla-Baumes?
1.98.87
सुनिकृष्टा च योनिस्ते पुंश्चली प्रतिभासि मे ।
यदृच्छया कामरागाज्जाता मेनकया ह्यसि ॥ १.९८.८७ ॥
Deine Herkunft ist sehr niedrig, und du scheinst mir eine liederliche Frau zu sein. Aus Begierde und Leidenschaft, durch Zufall, bist du von Menakā geboren.
1.98.88
सर्वमेव परोक्षं मे यत्त्वं वदसि तापसि ।
सर्वा वामाः स्त्रियो लोके सर्वाः कामपरायणाः ॥ १.९८.८८ ॥
O Asketin, all das, was du sagst, ist mir verborgen. Alle Frauen der Welt sind verdorben, alle sind dem Begehren ergeben.
1.98.89
सर्वाः स्त्रियः परवशाः सर्वाः क्रोधसमाकुलाः ।
असत्योक्ताः स्त्रियः सर्वा न कण्वं वक्तुमर्हसि ॥ १.९८.८९ ॥
Alle Frauen sind abhängig von anderen, alle sind von Zorn erregt. Alle Frauen sprechen Unwahrheit. Du solltest nicht von Kaṇva sprechen.
1.98.90
मेनका निरनुक्रोशा वर्धकी जननी तव ।
यया हिमवतः पादे निर्माल्यवदुपेक्षिता ॥ १.९८.९० ॥
Menakā, ohne Mitleid, ist deine Amme und Mutter, von der du am Fuße des Himālaya verlassen wurdest wie ein weggeworfener Blumenkranz.
1.98.91
स चापि निरनुक्रोशः क्षत्रयोनिः पिता तव ।
विश्वामित्रो ब्राह्मणत्वे लुब्धः कामपरायणः ॥ १.९८.९१ ॥
Auch dein Vater war erbarmungslos, von kṣatriya-Geburt; Viśvāmitra war als Brahmane gierig und dem Verlangen ergeben.
1.98.92
सुषाव सुरनारी मां विश्वामित्राद्यथेष्टतः ।
अहो जानामि ते जन्म कुत्सितं कुलटे जनैः ॥ १.९८.९२ ॥
Die himmlische Frau gebar mich von Viśvāmitra, wie es ihr beliebte. Wehe, du liederliches Weib, ich weiß, dass deine Geburt von den Leuten verachtet wird!
1.98.93
मेनकाऽप्सरसां श्रेष्ठा महर्षिश्चापि ते पिता ।
तयोरपत्यं कस्मात्त्वं पुंश्चलीवाभिभाषसे ॥ १.९८.९३ ॥
Menakā ist die vorzüglichste der Apsaras, und der große Weise ist ebenfalls dein Vater. Als Nachkomme der beiden, warum sprichst du wie eine Dirne?
1.98.94
जातिश्चापि निकृष्टो ते कुलीनेति विजल्पसे ।
जनयित्वा त्वमुत्सृष्टा कोकिलेन परैर्भृता ॥ १.९८.९४ ॥
Auch deine Herkunft ist niedrig, doch du rühmst dich, edler Abstammung zu sein. Wie das Junge des Kuckucks wurdest du nach der Geburt verlassen und von anderen aufgezogen.
1.98.95
अरिष्टैरिव दुर्बद्धिः कण्वो वर्धयिता पिता ।
अश्रद्धेयमिदं वाक्यं यत्त्वं जल्पसि तापसि ॥ १.९८.९५ ॥
Wie die Ariṣṭa-Vögel ist der törichte Kaṇva dein Pflegevater. Asketin, was du da plapperst, ist unglaublich.
1.98.96
ब्रुवन्ती राजसान्निध्ये गम्यतां यत्र चेच्छसि ।
सुवर्णमणिमुक्तानि वस्त्राण्याभरणानि च ॥ १.९८.९६ ॥
Da du so in Gegenwart des Königs sprichst, geh, wohin du willst; nimm auch Gold, Edelsteine, Perlen, Gewänder und Schmuck mit.
1.98.97
यदिहेच्छसि भोगार्थं तापसि प्रतिगृह्यताम् ।
नाहं त्वां द्रष्टुमिच्छामि यथेष्टं गम्यतामितः ॥ १.९८.९७ ॥
Wenn du hier etwas zum Genuss begehrst, o Asketin, so nimm es an. Ich wünsche nicht, dich zu sehen; geh von hier, wohin du willst.