மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.98
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.98.1
एवमुक्ता वरारोहा व्रीडितेव मनस्विनी ।
विसंज्ञेव च दुःखेन तस्थौ स्थूणेव निश्चला ॥ १.९८.१ ॥
இப்படிச் சொல்லப்பட்ட அந்த அழகிய இடையாள், வெட்கித்த, உயர்ந்த மனமுடையவள் போல், துயரத்தால் உணர்விழந்தவள் போல், தூண் போல் அசையாது நின்றாள்.
1.98.2
संरम्भामर्षताम्राक्षी स्फुरमाणोष्ठसंपुटा ।
कटाक्षैर्निर्दहन्तीव तिर्यग्राजानमैक्षत ॥ १.९८.२ ॥
கோபத்தாலும் பொறுக்க முடியாத சினத்தாலும் சிவந்த கண்களுடன், துடிக்கும் உதடுகளுடன், ஓரப்பார்வையால் எரித்துவிடுபவள் போல் அரசனை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள்.
1.98.3
आकारं गूहमाना च मन्युना च समीरितम् ।
तपसा संभृतं तेजो धारयामास वै तदा ॥ १.९८.३ ॥
தன் வெளித்தோற்றத்தை மறைத்தபடியும், கோபத்தால் தூண்டப்பட்டும், தவத்தால் சேகரித்த தேஜஸை அப்போது அவள் அடக்கி வைத்தாள்.
1.98.4
सा मुहूर्तमिव ध्यात्वा दुःखामर्षसमन्विता ।
भर्तारमभिसंप्रेक्ष्य यथान्यायं वचोऽब्रवीत् ॥ १.९८.४ ॥
துயரும் பொறுக்கமுடியாத சினமும் நிறைந்தவள், ஒரு கணம் சிந்தித்தவள் போல், தன் கணவனை நோக்கி, நியாயமான சொற்களைக் கூறினாள்.
1.98.5
जानन्नपि महाराज कस्मादेवं प्रभाषसे ।
न जानामीति निःशङ्कं यथान्यः प्राकृतस्तथा ॥ १.९८.५ ॥
மகாராஜாவே, அறிந்திருந்தும் ஏன் இப்படிப் பேசுகிறீர்? "எனக்குத் தெரியாது" என்று சாதாரண மனிதன் போல் தயக்கமின்றிக் கூறுகிறீர்.
1.98.6
तस्य ते हृदयं वेद सत्यस्यैवानृतस्य च ।
साक्षिणं बत कल्याणमात्मानमवमन्यसे ॥ १.९८.६ ॥
உன் இதயம் அதை அறியும், உண்மைக்கும் பொய்க்கும் சாட்சியாக. ஐயோ, நல்லவனே, நீ உன்னையே அவமதிக்கிறாய்.
1.98.7
योऽन्यथा सन्तमात्मानन्यथा प्रतिपद्यते ।
किं तेन न कृतं पापं चोरेणात्मापहारिणा ॥ १.९८.७ ॥
தான் இருப்பதை மறைத்து வேறுவிதமாகத் தன்னைக் காட்டுபவன், எந்தப் பாவத்தைத்தான் செய்யவில்லை? அவன் தன்னையே திருடும் திருடன்.
1.98.8
एकोऽहमस्मीति च मन्यसे त्वं ।
न हृच्छयं वेत्सि मुनिं पुराणम्।
यो वेदिता कर्मणः पापकस्य ।
तस्यान्तिके त्वं वृजिनं करोषि ॥ १.९८.८ ॥
நான் தனியன் என்று நீ நினைக்கிறாய். இதயத்தில் வாழும் அந்தப் பழமையான முனிவரை நீ அறியவில்லை. பாவச் செயலை அறிபவன் முன்னிலையிலேயே நீ தீமை செய்கிறாய்.
1.98.9
धर्म एव हि साधूनां सर्वेषां हितकारणम् ।
नित्यं मिथ्याविहीनानां न च दुःखावहो भवेत् ॥ १.९८.९ ॥
நல்லோருக்கும் எல்லோருக்கும் நன்மைக்குக் காரணம் தர்மமே. பொய்யின்றி வாழ்பவர்களுக்கு அது ஒருபோதும் துன்பம் தருவதில்லை.
1.98.10
मन्यते पापकं कृत्वा न कश्चिद्वेत्ति मामिति ।
विदन्ति चैनं देवाश्च यश्चैवान्तरपूरुषः ॥ १.९८.१० ॥
பாவம் செய்துவிட்டு, "என்னை யாரும் அறியமாட்டார்கள்" என்று மனிதன் நினைக்கிறான். ஆனால் தேவர்களும், உள்ளுறையும் அந்தராத்மா புருஷனும் அவனை அறிகின்றனர்.
1.98.11
आदित्यचन्द्रावनिलोऽनलश्च ।
द्यौर्भूमिरापो हृदयं यमश्च।
अहश्च रात्रिश्च उभे च सन्ध्ये ।
धर्मश्च जानाति नरस्य वृत्तम् ॥ १.९८.११ ॥
சூரியனும் சந்திரனும், காற்றும் அக்னியும், வானும் பூமியும், நீரும் இதயமும், யமனும், பகலும் இரவும், இரு சந்தியாக்களும், தர்மமும் — இவை அனைத்தும் மனிதனின் நடத்தையை அறிகின்றன.
1.98.12
यमो वैवस्वतस्तस्य निर्यातयति दुष्कृतम् ।
हृदि स्थितः कर्मसाक्षी क्षेत्रज्ञो यस्य तुष्यति ॥ १.९८.१२ ॥
விவஸ்வானின் மகனான யமன் அவனது தீய செயலுக்குத் தக்க பலனை அளிக்கிறான். இதயத்தில் வீற்றிருக்கும், செயலின் சாட்சியான க்ஷேத்ரஜ்ஞன், யாரிடம் மகிழ்கிறானோ அவனை ஆட்கொள்கிறான்.
1.98.13
न तुष्यति च यस्यैष पुरुषस्य दुरात्मनः ।
तं यमः पापकर्माणं निर्भर्त्सयति दुष्कृतम् ॥ १.९८.१३ ॥
எவன் தீய உள்ளம் கொண்டவனிடம் இவன் மகிழ்ச்சியடையவில்லையோ, அந்தப் பாவியை யமன் கண்டிக்கிறான்; அந்தத் தீய செயல் செய்பவனை.
1.98.14
योऽवमत्यात्मनात्मानमन्यथा प्रतिपद्यते ।
न तस्य देवाः श्रेयांसो यस्यात्मापि न कारणम् ॥ १.९८.१४ ॥
தன்னைத்தானே அவமதித்து வேறு விதமாக நடப்பவனுக்கு தேவர்கள் கூட உயர்ந்த துணையாக இருப்பதில்லை; தன் ஆன்மாவும் அவனுக்குக் காரணமாவதில்லை.
1.98.15
स्वयं प्राप्तेति मामेवं मावमंस्था पतिव्रताम् ।
अर्चार्हां नार्चयसि मां स्वयं भार्यामुपस्थिताम् ॥ १.९८.१५ ॥
'தானாக வந்தவள்' என்று எண்ணி என் போன்ற கற்புடைய மனைவியை அவமதிக்காதே. வணங்கத் தகுந்த என்னை நீ மதிக்கவில்லை; நானே என் கணவனிடம் வந்து நிற்கும் மனைவியாக இருக்கிறேன்.
1.98.16
किमर्थं मां प्राकृतवदुपप्रेक्षसि संसदि ।
नखल्वहमिदं शून्ये रौमि किं न शृणोषि मे ॥ १.९८.१६ ॥
சபையில் நீ என்னை ஒரு சாதாரணப் பெண்ணைப் போல ஏன் பார்க்கிறாய்? வெறுமையான இடத்தில் நான் இதைக் கதறுகிறேன் — என் குரலை நீ கேட்கவில்லையா?
1.98.17
यदि मे याचमानाया वचनं न करिष्यसि ।
दुष्यन्त शतधा त्वद्य मूर्धा ते विफलिष्यति ॥ १.९८.१७ ॥
யாசிக்கும் என் சொல்லை நீ செய்யாவிட்டால், ஓ துஷ்யந்தா, இன்றே உன் தலை நூறு துண்டுகளாகச் சிதறும்.
1.98.18
जायां पतिः संप्रविश्य यदस्यां जायते पुनः ।
जायायास्तद्धि जायात्वं पौराणाः कवयो विदुः ॥ १.९८.१८ ॥
கணவன் மனைவியுள் புகுந்து அவளில் மீண்டும் பிறக்கிறான்; அதுவே மனைவியின் 'ஜாயாத்வம்' ஆகும் என்று பழைய கவிஞர்கள் அறிவர்.
1.98.19
यदागमवतः पुंसस्तदपत्यं प्रजायते ।
तत्तारयति संतत्या पूर्वप्रेतान्पितामहान् ॥ १.९८.१९ ॥
வேதம் கற்ற மனிதனுக்குப் பிறக்கும் மகவு, தன் வம்சத் தொடரால் முன்பு இறந்த பாட்டன்மார்களைக் கரையேற்றுகிறது.
1.98.20
पुन्नाम्नो नरकाद्यस्मात्पितरं त्रायते सुतः ।
तस्मात्पुत्र इति प्रोक्तः पूर्वमेव स्वयंभुवा ॥ १.९८.२० ॥
புத் எனும் நரகிலிருந்து மகன் தந்தையைக் காப்பதால், சுயம்பு முன்பே அவனை 'புத்திரன்' என்று அழைத்தார்.
1.98.21
पुत्रेण लोकाञ्जयन्ति पौत्रेणानन्त्यमश्नुते ।
अथ पौत्रस्य पुत्रेण मोदन्ते प्रपितामहाः ॥ १.९८.२१ ॥
மகனால் உலகங்களை வெல்கின்றனர்; பேரனால் முடிவற்றதைப் பெறுகின்றனர்; பேரனின் மகனால் கொள்ளுப்பாட்டன்கள் மகிழ்கின்றனர்.
1.98.22
सा भार्या या गृहे दक्षा सा भार्या या प्रजावती ।
सा भार्या या पतिप्राणा सा भार्या या पतिव्रता ॥ १.९८.२२ ॥
வீட்டில் திறமையுள்ளவளே மனைவி; மக்களைப் பெற்றவளே மனைவி; கணவனே உயிரானவளே மனைவி; கணவனுக்கு விரதம் காப்பவளே மனைவி.
1.98.23
अर्धं भार्या मनुष्यस्य भार्या श्रेष्ठतमः सखा ।
भार्या मूलं त्रिवर्गस्य यः सभार्यः स बन्धुमान् ॥ १.९८.२३ ॥
மனைவி மனிதனின் பாதி; மனைவியே மிகச் சிறந்த நண்பன்; மனைவியே திரிவர்க்கத்தின் வேர்; மனைவியுடன் இருப்பவனே உறவுடையவன்.
1.98.24
भार्यावन्तः क्रियावन्तः सभार्या गृहमेधिनः ।
भार्यावन्तः प्रमोदन्ते भार्यावन्तः श्रियावृताः ॥ १.९८.२४ ॥
மனைவியுள்ளவர்கள், கடமை செய்பவர்கள், மனைவியுடன் கூடிய இல்லறத்தார் மகிழ்கின்றனர்; மனைவியுள்ளவர்கள் செல்வத்தால் சூழப்பட்டு மகிழ்கின்றனர்.
1.98.25
सखायः प्रविविक्तेषु भवन्त्येताः प्रियंवदाः ।
पितरो धर्मकार्येषु भवन्त्यार्तस्य मातरः ॥ १.९८.२५ ॥
தனிமையில் இவர்கள் நண்பர்களும் இனிய சொல்லுடையவர்களுமாகிறார்கள்; தர்மச் செயல்களில் தந்தையரும், துன்பப்படுபவனுக்குத் தாயருமாகிறார்கள்.
1.98.26
कान्तारेष्वपि विश्रामो जनस्याध्वनि कस्य वै ।
यः सदारः स विश्वास्यस्तस्माद्दाराः परा गतिः। ॥ १.९८.२६ ॥
காடுகளிலும் வழியிலும் யாருக்குத்தான் ஓய்வு கிடைக்கும்? மனைவியுடன் இருப்பவனே நம்பத்தக்கவன்; ஆகவே மனைவியர் உயர்ந்த புகலிடம்.
1.98.27
संसरन्तमभिप्रेतं विषमेष्वेकपातिनम् ।
भार्यैवान्वेति भर्तारं सततं या पतिव्रता ॥ १.९८.२७ ॥
கடினமான இடங்களில் தனியாக அலையும் பிரியமான கணவனை, எப்போதும் பதிவிரதையான மனைவி பின்தொடர்கிறாள்.
1.98.28
प्रथमं संस्थिता भार्या पतिं प्रेत्य प्रतीक्षते ।
पूर्वप्रेतं तु भर्तारं पश्चात्साप्यनुगच्छति ॥ १.९८.२८ ॥
மனைவி முதலில் நிலைத்திருந்து, கணவன் இறந்தபின் காத்திருக்கிறாள்; முன்னமே இறந்த கணவனை அவளும் பின்னர் பின்தொடர்கிறாள்.
1.98.29
एतस्मात्कारणाद्राजन्पाणिग्रहणमिष्यते ।
यदाप्नोति पतिर्भार्यामिह लोके परत्र च ॥ १.९८.२९ ॥
ஆகவே, அரசே, பாணிக்கிரஹணம் (திருமணம்) விதிக்கப்பட்டது; ஏனெனில் கணவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் மனைவியைப் பெறுகிறான்.
1.98.30
पोषणार्थं शरीरस्य पाथेयं स्वर्गतस्य वै ।
आत्माऽऽत्मनैव जनितः पुत्र इत्युच्यते बुधैः ॥ १.९८.३० ॥
உடலைப் பேணுவதற்கும், சுவர்க்கம் சென்றவனுக்கு வழிச்செலவாகவும் ஆகிறான்; தானே தன்னிலிருந்து பிறந்த ஆன்மா — அவனை அறிஞர்கள் மகன் என்கின்றனர்.
1.98.31
तस्माद्भार्यां पतिः पश्येन्मातृवत्पुत्रमातरम् ।
अन्तरात्मैव सर्वस्य पुत्रो नामोच्यते सदा ॥ १.९८.३१ ॥
ஆகையால் கணவன் தன் மனைவியை, மகனின் தாயை, தாயைப் போலக் காண வேண்டும். எல்லோருடைய உள்ளான ஆத்மாவே எப்போதும் 'மகன்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.
1.98.32
गती रूपं च चेष्टा च आवर्ता लक्षणानि च ।
पितॄणां यानि दृश्यन्ते पुत्राणां सन्ति तानि च ॥ १.९८.३२ ॥
நடை, உருவம், நடத்தை, சுழிகள் மற்றும் பிற அடையாளங்கள் — தந்தையரிடம் காணப்படுபவை மகன்களிலும் இருக்கின்றன.
1.98.33
तेषां शीलगुणाचारास्तत्संपर्काच्छुभाशुभात् ।
भार्यायां जनितं पुत्रमादर्शे स्वमिवाननम् ॥ १.९८.३३ ॥
அவர்களின் நற்பண்பு, குணம், நடத்தை — அவர்களுடனான தொடர்பினால், நல்லதோ கெட்டதோ, மனைவியில் பிறந்த மகனில் கண்ணாடியில் தன் முகம் போலத் தோன்றுகின்றன.
1.98.34
जनिता मोदते प्रेक्ष्य स्वर्गं प्राप्येव पुण्यकृत् ।
पतिव्रतारूपधराः परबीजस्य संग्रहात् ॥ १.९८.३४ ॥
பிறப்பித்தவன் மகனைக் கண்டு மகிழ்கிறான், புண்ணியம் செய்தவன் சொர்க்கம் அடைந்தது போல். பதிவிரதையின் உருவம் தாங்கிய பெண்கள் அன்னியர் விதையை ஏற்பதால் (அவ்வாறு மகிழ்வதில்லை).
1.98.35
कुलं विनाश्य भर्तॄणां नरकं यान्ति दारुणम् ।
परेण जनिताः पुत्राः स्वभार्यायां यथेष्टतः ॥ १.९८.३५ ॥
கணவர்களின் குலத்தை அழித்து அவர்கள் கொடிய நரகத்தை அடைகிறார்கள். பிறரால் தன் மனைவியில் விருப்பப்படி பிறந்த மகன்களும் (அவ்வாறே).
1.98.36
मम पुत्रा इति मतास्ते पुत्रा अपि शत्रवः ।
द्विषन्ति प्रतिकुर्वन्ति न ते वचनंकारिणः ॥ १.९८.३६ ॥
'இவர்கள் என் மகன்கள்' என்று கருதப்பட்டாலும், அந்த மகன்கள் எதிரிகளே. அவர்கள் வெறுக்கிறார்கள், எதிர்க்கிறார்கள்; அவர்கள் சொல்லைக் கேட்பவர்கள் அல்லர்.
1.98.37
द्वेष्टि तांश्च पिता चापि स्वबीजे न तथा नृप ।
न द्वेष्टि पितरं पुत्रो जनितारमथापि वा ॥ १.९८.३७ ॥
தந்தை அவர்களை வெறுக்கிறார்; ஆயினும் தன் சொந்த விதையில் அரசே, அவ்வாறு இல்லை. மகன் தன் தந்தையையோ பிறப்பித்தவரையோ வெறுப்பதில்லை.
1.98.38
न द्वेष्टि जनिता पुत्रं तस्मादात्मा सुतो भवेत् ।
दह्यमाना मनोदुःखैर्व्याधिभिस्तुमुलैर्जनः ॥ १.९८.३८ ॥
தந்தை மகனை வெறுப்பதில்லை; ஆகையால் மகன் தன் ஆத்மாவாக இருக்கிறான். மன வேதனைகளாலும் கடும் நோய்களாலும் எரியும் மக்கள்.
1.98.39
ह्लादन्ते स्वेषु दारेषु घर्मार्ताः सलिलेष्विव ।
विप्रवासकृशा दीना नरा मलिनवाससः ॥ १.९८.३९ ॥
வெயிலால் வாடியவர்கள் நீரில் மகிழ்வதுபோல் தம் மனைவியரில் மகிழ்கின்றனர். நெடுநாள் வெளிநாட்டில் வாடி மெலிந்த, துயருற்ற, அழுக்கு ஆடை அணிந்த மனிதர்கள்.
1.98.40
तेऽपि स्वदारांस्तुष्यन्ति दरिद्रा धनलाभवत् ।
अप्रियोक्तोपि दाराणां न ब्रूयादप्रियं बुधः ॥ १.९८.४० ॥
அவர்களும் தம் மனைவியரில் திருப்தி அடைகின்றனர், ஏழை செல்வம் பெற்றதுபோல். மனைவியரிடம் விரும்பத்தகாத சொல் சொல்லப்பட்டாலும், அறிஞன் அவர்களிடம் விரும்பத்தகாததைச் சொல்லக்கூடாது.
1.98.41
रतिं प्रीतिं च धर्मं च तदायत्तमवेक्ष्य च ।
आत्मनोऽर्धमिति श्रौतं सा रक्षति धनं प्रजाः ॥ १.९८.४१ ॥
இன்பம், அன்பு, தர்மம் ஆகியவையும் அவளைச் சார்ந்தவை என்று கண்டு, அவள் தன் கணவனுக்கு உடலின் பாதி என்று வேதம் கூறுகிறது; அவளே செல்வத்தையும் மக்களையும் காக்கிறாள்.
1.98.42
शरीरं लोकयात्रां वै धर्मं स्वर्गमृषीन्पितॄन् ।
आत्मनो जन्मनः क्षेत्रं पुण्या रामाः सनातनाः ॥ १.९८.४२ ॥
உடல், உலக நடை, தர்மம், சொர்க்கம், ரிஷிகள், முன்னோர், தன் பிறப்பின் களம் — புனிதமும் நித்தியமுமான பெண்களே இவை அனைத்தும்.
1.98.43
ऋषीणामपि का शक्तिः स्रष्टुं रामामृते प्रजा- ।
देवानामपि का शक्तिः कर्तुं संभवमात्मनः ॥ १.९८.४३ ॥
முனிவர்களுக்கும் பெண்கள் இல்லாமல் குழந்தைகளைப் படைக்கும் சக்தி எங்கே? தேவர்களுக்கும் தங்கள் பிறப்பைத் தாமே உண்டாக்கும் சக்தி எங்கே?
1.98.44
पण्डितस्यापि लोकेषु स्त्रीषु सृष्टिः प्रतिष्ठिता ।
ऋषिभ्यो ह्यृषयः केचिच्चण्डालीष्वपि जज्ञिरे ॥ १.९८.४४ ॥
உலகில் ஞானியின் படைப்பும் பெண்களிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது. முனிவர்களிலிருந்தே சில முனிவர்கள் சண்டாளப் பெண்களிடமும் பிறந்திருக்கிறார்கள்.
1.98.45
परिसृत्य यथा सूनुर्धरणीरेणुकुण्ठितः ।
पितुरालिङ्गतेऽङ्गानि किमस्त्यभ्यधिकं ततः ॥ १.९८.४५ ॥
நிலத்துத் தூசியால் மூடப்பட்ட மகன் ஊர்ந்து வந்து தந்தையின் அங்கங்களைத் தழுவுவதை விட மேலானது வேறு என்ன இருக்கிறது?
1.98.46
स त्वं सूनुमनुप्राप्तं साभिलाषं मनस्विनम् ।
प्रेक्षमाणं कटाक्षेण किमर्थमवमन्यसे ॥ १.९८.४६ ॥
அருகில் வந்த, ஆசையுடன் நிறைந்த, உயர்ந்த மனமுடைய உன் மகனை ஓரக்கண் பார்வையால் பார்த்துக்கொண்டு, நீ ஏன் அவனை அவமதிக்கிறாய்?
1.98.47
अण्डानि बिभ्रति स्वानि न त्यजन्ति पिपीलिकाः ।
किं पुनस्त्वं न मन्येथाः सर्वथा पुत्रमीदृशम् ॥ १.९८.४७ ॥
எறும்புகள் தங்கள் முட்டைகளைத் தாங்கிக் கொள்கின்றன, அவற்றை விடுவதில்லை. அப்படியிருக்க, இத்தகைய மகனை நீ எந்த வகையிலும் மதிக்க மாட்டாயா?
1.98.48
न भरेथाः कथं नु त्वं मयि जातं स्वमात्मजम् ।
ममाण्डानीति वर्ध्ते कोकिलाण्डानि वायसाः ॥ १.९८.४८ ॥
என்னிடமிருந்து பிறந்த உன் சொந்த மகனை ஏன் நீ ஆதரிக்கவில்லை? காக்கைகள் குயிலின் முட்டைகளையும் 'என் முட்டைகள்' என்று கருதி வளர்க்கின்றன.
1.98.49
किं पुनस्त्वं न मन्येथाः सर्वज्ञः पुत्रमीदृशम् ।
मलयाच्चन्दनं जातमतिशीतं वदन्ति वै ॥ १.९८.४९ ॥
அப்படியிருக்க, எல்லாம் அறிந்த உன்னால் இத்தகைய மகனை ஏன் மதிக்காமல் இருக்க முடியும்? மலய மலையில் பிறந்த சந்தனம் மிகவும் குளிர்ந்தது என்று சொல்லப்படுகிறது.
1.98.50
शिशोरालिङ्गनं तस्माच्चन्दनादधिकं भवेत् ।
न वाससां न रामाणां नापां स्पर्शस्तथाविधः ॥ १.९८.५० ॥
குழந்தையின் அணைப்பு அந்தச் சந்தனத்தை விடவும் மேலானது; ஆடைகளின் தொடுதலும், பெண்களின் தொடுதலும், நீரின் தொடுதலும் அத்தகையதல்ல.
1.98.51
शिशुनालिङ्ग्यमानस्य स्पर्शः सूनोर्यथा सुखः ।
पुत्रस्पर्शात्प्रियतरः स्पर्शो लोके न विद्यते ॥ १.९८.५१ ॥
குழந்தையால் அணைக்கப்படும்போது உண்டாகும் தொடுதல் மகனின் தொடுதல் போலவே இனிமையானது; மகனின் தொடுதலை விட இனிய தொடுதல் உலகில் இல்லை.
1.98.52
स्पृशतु त्वां समालिङ्ग्य पुत्रोऽयं प्रियदर्शनः ।
ब्राह्मणो द्विपदां श्रेष्ठो गौर्वरिष्ठा चतुष्पदाम् ॥ १.९८.५२ ॥
இந்த இனிய தோற்றமுடைய மகன் உன்னை அணைத்துத் தொடட்டும்; இருகாலிகளில் சிறந்தவன் பிராமணன், நால்காலிகளில் சிறந்தது பசு.
1.98.53
मुरुर्गरीयसां श्रेष्ठः पुत्रः स्पर्शवतां वरः ।
त्रिषु वर्षेषु पूर्णेषु प्रजातोऽयमरिन्दमः ॥ १.९८.५३ ॥
இந்த மகன் பெரியோர்களில் சிறந்த முரு போன்றவன்; தொடுவோரில் சிறந்தவன். மூன்று ஆண்டுகள் நிறைவடைந்தபோது பிறந்த இந்த எதிரிகளை அடக்குபவன்.
1.98.54
अद्यायं मन्नियोगात्तु तवाह्वानं प्रतीक्षते ।
कुमारो राजशार्दूल तव शोकप्रणाशनः ॥ १.९८.५४ ॥
இப்போது இந்த இளவரசன் என் கட்டளையால் உன் அழைப்பை எதிர்பார்க்கிறான்; அரசர்களில் புலியே, உன் துயரத்தைப் போக்குபவன் அவன்.
1.98.55
आहर्ता वाजिमेधस्य शतसङ्ख्यस्य पौरवः ।
राजसूयादिकानन्यान्क्रतूनमितदक्षिणान् ॥ १.९८.५५ ॥
நூறு அசுவமேத யாகங்களைச் செய்பவனான பௌரவன்; ராஜசூயம் முதலிய பிற யாகங்களையும், அளவற்ற தட்சிணையுடன் செய்பவன்.
1.98.56
इति गौरन्तरिक्षे मां सूतके ह्यवदत्पुरा ।
हन्त स्वमङ्कमारोप्य स्नेहाद्ग्रामान्तरं गताः ॥ १.९८.५६ ॥
முன்பு பிறப்புச் சடங்கின் போது வானில் ஒரு பசு என்னிடம் இவ்வாறு சொன்னது: 'ஐயோ! தங்கள் மடியில் வைத்து, பாசத்தால் மற்றொரு கிராமத்திற்குச் சென்றனர்.'
1.98.57
मूर्ध्नि पुत्रानुपाघ्राय प्रतिनन्दन्ति मानवाः ।
वेदेष्वपि वदन्तीमं मन्त्रग्रामं द्विजातयः ॥ १.९८.५७ ॥
மனிதர்கள் மகன்களின் தலையை முகர்ந்து மகிழ்ந்து வாழ்த்துகின்றனர்; வேதங்களிலும் இரு பிறப்பாளர்கள் இந்த மந்திரத் தொகுதியை ஓதுகின்றனர்.
1.98.58
जातकर्मणि पुत्राणां तवापि विदितं ध्रुवम् ।
अङ्गादङ्गात्संभवसि हृदयादधिजायसे ॥ १.९८.५८ ॥
மகன்களின் பிறப்புச் சடங்கில் உங்களுக்கும் இது நிச்சயமாகத் தெரியும்: நீ ஒவ்வொரு அங்கத்திலிருந்தும் பிறக்கிறாய்; இதயத்திலிருந்து மீண்டும் பிறக்கிறாய்.
1.98.59
आत्मा वै पुत्रनामासि स जीव शरदः शतम् ।
उपजिघ्रन्ति पितरो मन्त्रेणानेन मूर्धनि ॥ १.९८.५९ ॥
நீ தன்னுயிரே, மகன் என்ற பெயருடையவன்; ஆகவே நூறு ஆண்டுகள் வாழ். இந்த மந்திரத்துடன் தந்தையர் மகனின் தலையை முகர்கின்றனர்.
1.98.60
पोषणं त्वदधीनं मे सन्तानमपि चाक्षयम् ।
तस्मात्त्वं जीव मे पुत्र स सुखी शरदां शतम् ॥ १.९८.६० ॥
என் வளர்ப்பும், என் அழியாத சந்ததியும் உன்னையே சார்ந்தவை; ஆகவே மகனே, நீ வாழ்; நூறு ஆண்டுகள் இன்பத்துடன் இரு.
1.98.61
एको भूत्वा द्विधा भूत इति वादः प्रवर्तते ।
त्वदङ्गेभ्यः प्रसूतोऽयं पुरुषात्पुरुषः परः ॥ १.९८.६१ ॥
ஒன்றாகி இரண்டாகியது என்ற சொல் வழங்குகிறது. உன் அங்கங்களிலிருந்து இவன் பிறந்தான்; ஒரு புருஷனிலிருந்து மற்றொரு புருஷன் பிறந்தான்.
1.98.62
सरसीवामलेऽऽत्मानं द्वितीयं पश्य ते सुतम् ।
सरसीवामले सोमं प्रेक्षात्मानं त्वमात्मनि ॥ १.९८.६२ ॥
தெளிந்த ஏரியில் உன்னைக் காண்பது போல, உன் இரண்டாம் வடிவமான மகனைக் காண். தெளிந்த ஏரியில் சந்திரனைக் காண்பது போல, உன்னுள் உன்னையே காண்.
1.98.63
यथाचाहवनीयोऽग्निर्वर्हपत्यात्प्रणीयते ।
एवं त्वत्तः प्रणीतोऽयं त्वमेकः सन्द्विधा कृतः ॥ १.९८.६३ ॥
கார்ஹபத்யத்திலிருந்து ஆஹவனீயம் எடுக்கப்படுவது போல, உன்னிடமிருந்து இவன் எடுக்கப்பட்டான். நீ ஒருவனாயிருந்தும் இரண்டாகச் செய்யப்பட்டாய்.
1.98.64
मृगापकृष्टेन हि वै मृगयां परिधावता ।
अहमासादिता राजन्कुमारी पितुराश्रमे ॥ १.९८.६४ ॥
மானால் இழுக்கப்பட்டு வேட்டையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தவனால், ஓ அரசே, நான் என் தந்தையின் ஆசிரமத்தில் இருந்த கன்னிப்பெண்ணாக எட்டப்பட்டேன்.
1.98.65
उर्वशी पूर्वचित्तिश्च सहजन्या च मेनका ।
विश्वाची च घृताची च षडेवाप्सरसां वराः ॥ १.९८.६५ ॥
ஊர்வசி, பூர்வசித்தி, சகஜன்யா, மேனகா, விஸ்வாசி, கிருதாசி ஆகிய ஆறும் அப்சரஸ்களில் சிறந்தவர்கள்.
1.98.66
तासां वै मेनका नाम ब्रह्मयोनिर्वराप्सराः ।
दिवः संप्राप्य जगतीं विश्वामित्रादजीजनत् ॥ १.९८.६६ ॥
அவர்களில் மேனகா என்ற சிறந்த அப்சரஸ், பிரமனின் குலத்தில் பிறந்தவள். அவள் சொர்க்கத்திலிருந்து பூமிக்கு வந்து விஸ்வாமித்திரரால் (என்னை) பெற்றெடுத்தாள்.
1.98.67
श्रीमानृषिर्धर्मपरो वैश्वानर इवापरः ।
ब्रह्मयोनिः कुशो नाम विश्वामित्रपितामहः ॥ १.९८.६७ ॥
செல்வமும் அறமும் நிறைந்த ரிஷி, மற்றொரு வைஸ்வானரரைப் போன்ற பிரம்ம யோனி குசன், விசுவாமித்திரரின் பிதாமகர்.
1.98.68
कुशस्य पुत्रो बलवान्कुशनाभश्च धार्मिकः ।
गाधिस्तस्य सुतो राजन्विश्वामित्रस्तु गाधिजः ॥ १.९८.६८ ॥
குசனின் வலிமைமிக்க மகன் தர்மசீலனான குசநாபன். அரசே, அவனுடைய மகன் காதி; விசுவாமித்திரர் காதியின் மகன்.
1.98.69
एवंविधो मम पिता मेनका जननी वरा ।
सा मां हिमवतः पृष्ठे सुषुवे मेनकाऽप्सराः ॥ १.९८.६९ ॥
இவ்வாறு இருந்தவர் என் தந்தை; என் சிறந்த தாய் மேனகை. அந்த அப்சரஸ் மேனகையே இமயத்தின் சரிவில் என்னைப் பெற்றாள்.
1.98.70
परित्यज्य च मां याता परात्मजमिवासती ।
पक्षिणः पुम्यवन्तस्ते सहिता धर्मतस्तदा ॥ १.९८.७० ॥
என்னைக் கைவிட்டு அவள் சென்றாள், ஒழுக்கமற்ற பெண் அயலார் குழந்தையை விடுவது போல. அப்போது அந்த புண்ணியமுள்ள பறவைகள் தர்மப்படி ஒன்றுகூடின.
1.98.71
पक्षैस्तैरभिगुप्ता च तस्मादस्मि शकुन्तला ।
ततोऽहमृषिणा दृष्टा काश्यपेन महात्मना ॥ १.९८.७१ ॥
அந்தச் சிறகுகளால் நான் காக்கப்பட்டேன்; ஆகவே நான் சகுந்தலை ஆனேன். பின்னர் மகாத்மாவான காசியப முனிவர் என்னைக் கண்டார்.
1.98.72
जलार्थमग्निहोत्रस्य गतं दृष्ट्वा तु पक्षिणः ।
न्यासभूतामिव मुनेः प्रददुर्मां दयावतः ॥ १.९८.७२ ॥
அக்னிஹோத்ரத்திற்கான நீருக்காக முனிவர் சென்றிருந்ததைக் கண்டு, பறவைகள் முனிவரின் வைப்பு போல் என்னை இரக்கமுள்ள அவரிடம் ஒப்படைத்தன.
1.98.73
कण्वस्त्वालोक्य मां प्रीतो हसन्तीति हविर्भुजः ।
स माऽरणिमिवादाय स्वमाश्रममुपागमत् ॥ १.९८.७३ ॥
கண்வர் என்னைக் கண்டு மகிழ்ந்தார்; ஹவிர்புக் அக்னி சிரிப்பதுபோல், அவர் என்னை அரணியைப் போல் எடுத்துக்கொண்டு தம் ஆசிரமத்துக்குத் திரும்பினார்.
1.98.74
सा वै संभाविता राजन्ननुक्रोशान्महर्षिणा ।
तेनैव स्वसुतेवाहं राजन्वै वरवर्णिनी ॥ १.९८.७४ ॥
அரசே, மகரிஷி இரக்கத்தால் என்னை மதித்தார்; அவரே என்னைத் தம் மகளைப்போல் வளர்த்தார்; அரசே, நான் அழகிய நிறமுடையவளாயிருந்தேன்.
1.98.75
विश्वामित्रसुता चाहं वर्धिता मुनिना नृप ।
यौवने वर्तमानां च दृष्टवानसि मां नृप ॥ १.९८.७५ ॥
நான் விஸ்வாமித்திரரின் மகள்; முனிவரால் வளர்க்கப்பட்டேன்; அரசே, இளமையில் இருந்த என்னை நீர் கண்டீர், அரசே.
1.98.76
आश्रमे पर्णशालायां कुमारीं विजने तदा ।
धात्रा प्रचोदितां शून्ये पित्रा विरहितां मिथः ॥ १.९८.७६ ॥
ஆசிரமத்தில், இலைக்குடிசையில், அப்போது தனிமையில் நான் ஒரு கன்னியாக இருந்தேன்; செவிலியால் தூண்டப்பட்டு, வெறுமையான இடத்தில், தந்தையின்றி, இருவரும் சேர்ந்து.
1.98.77
वाग्भिस्त्वं सूनृताभिर्मामपत्यार्थमचूचुदः ।
अकार्षीस्त्वाश्रमे वासं धर्मकामार्थनिश्चितम् ॥ १.९८.७७ ॥
இனிய உண்மைச் சொற்களால் நீர் என்னை மக்களைப் பெறும் பொருட்டு தூண்டினீர்; ஆசிரமத்தில் தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றில் உறுதிப்பட்ட வாசம் செய்தீர்.
1.98.78
गान्धर्वेण विवाहेन विधिना पाणिमग्रहीः ।
साऽहं कुलं च शीलं च सत्यवादित्वमात्मनः ॥ १.९८.७८ ॥
கந்தர்வ விவாகத்தின் முறைப்படி நீர் என் கையைப் பற்றினீர்; நான் என் குலத்தையும், நற்குணத்தையும், என் உண்மைப் பேச்சையும் (எடுத்துரைக்கிறேன்).
1.98.79
स्वधर्मं च पुरस्कृत्य त्वामद्य शरणं गता ।
तस्मान्नर्हसि संश्रुत्य तथेति वितथं वचः ॥ १.९८.७९ ॥
உன் தர்மத்தை முன்னிட்டு இன்று நான் உன்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்தேன். ஆகையால் 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று வாக்களித்த வாக்கை பொய்யாக்குவது உனக்குத் தகாது.
1.98.80
स्वधर्मं पृष्ठतः कृत्वा परित्यक्तुमुपस्थिताम् ।
त्वन्नाथां लोकनाथस्त्वं नार्हसि त्वमनागसम् ॥ १.९८.८० ॥
தன் தர்மத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளி, கைவிடப்படுவதற்கு நிற்கும் என்னை — உனையே நாதனாகக் கொண்ட, குற்றமற்ற என்னை — உலகநாதனான நீ கைவிடுவது உனக்குத் தகாது.
1.98.81
किं नु कर्माशुभं पूर्वं कृतवत्यस्मि पार्थिव ।
यदहं बान्धवैस्त्यक्ता बाल्ये संप्रति वै त्वया ॥ १.९८.८१ ॥
அரசனே, முற்பிறவியில் நான் என்ன தீய செயலைச் செய்தேன்? குழந்தைப் பருவத்தில் என் உறவினர்களால் கைவிடப்பட்டேன்; இப்போது நீயும் என்னைக் கைவிடுகிறாயே!
1.98.82
कामं त्वया परित्यक्ता गमिष्याम्यहमाश्रमम् ।
इमं बालं तु संत्युक्तं नार्हस्यात्मजमात्मना ॥ १.९८.८२ ॥
சரி, உன்னால் கைவிடப்பட்ட நான் தவச்சாலைக்குச் செல்வேன். ஆனால் கைவிடப்பட்ட இந்தக் குழந்தையை, உன் சொந்த மகனாக இருந்தும், நீ கைவிடுவது உனக்குத் தகாது.
1.98.83
न पुत्रमभिजानामि त्वयि जातं शकुन्तले ।
असत्वचना नार्यः कस्ते श्रद्धास्यते वचः ॥ १.९८.८३ ॥
சகுந்தலையே, உன்னிடம் பிறந்த மகன் எனக்குத் தெரியாது. பொய் பேசும் பெண்களின் சொல்லை யார்தான் நம்புவார்கள்?
1.98.84
अश्रद्धेयमिदं वाक्यं कथयन्ती न लज्जसे ।
विशेषतो मत्सकाशे दुष्टतापसि गम्यताम् ॥ १.९८.८४ ॥
நம்ப முடியாத இந்தச் சொல்லைச் சொல்லும்போதும் நீ வெட்கப்படவில்லையா? குறிப்பாக என் முன்னிலையில், தீய தவசினியே! போய்விடு.
1.98.85
क्व महर्षिस्तपस्युग्रः क्वाप्सराः सा च मेनका ।
क्व च त्वमेवं कृपणा तापसीवेषधारिणी ॥ १.९८.८५ ॥
கடுந்தவம் புரியும் அந்த மகரிஷி எங்கே, அப்சரஸ் மேனகை எங்கே, தபஸ்வினியின் வேடம் தரித்த பரிதாபத்துக்குரிய நீ எங்கே!
1.98.86
अतिकायश्च पुत्रस्ते बालोऽतिबलवानयम् ।
कथमल्पेन कालेन सालस्कन्ध इवोद्गतः ॥ १.९८.८६ ॥
உன் இந்தக் குழந்தை மிகப் பெரிய உடலும் மிகுந்த வலிமையும் உடையவனாக இருக்கிறான். குறுகிய காலத்திற்குள் சால மரத்தின் அடிமரம் போல் இவன் எவ்வாறு வளர்ந்தான்?
1.98.87
सुनिकृष्टा च योनिस्ते पुंश्चली प्रतिभासि मे ।
यदृच्छया कामरागाज्जाता मेनकया ह्यसि ॥ १.९८.८७ ॥
உன் பிறப்பு மிகவும் கீழானது; நீ ஒரு காமவதியாகத் தோன்றுகிறாய். காமப் பற்றினால், தற்செயலாக, மேனகையிடமிருந்து நீ பிறந்திருக்கிறாய்.
1.98.88
सर्वमेव परोक्षं मे यत्त्वं वदसि तापसि ।
सर्वा वामाः स्त्रियो लोके सर्वाः कामपरायणाः ॥ १.९८.८८ ॥
தபஸ்வினியே, நீ சொல்வது அனைத்தும் எனக்குப் புலப்படாதது. உலகில் உள்ள பெண்கள் அனைவரும் வக்கிர குணமுடையவர்கள்; அனைவரும் காமத்தில் ஈடுபட்டவர்கள்.
1.98.89
सर्वाः स्त्रियः परवशाः सर्वाः क्रोधसमाकुलाः ।
असत्योक्ताः स्त्रियः सर्वा न कण्वं वक्तुमर्हसि ॥ १.९८.८९ ॥
பெண்கள் அனைவரும் பிறருக்கு அடங்கியவர்கள்; அனைவரும் கோபத்தால் கலங்கியவர்கள். பெண்கள் அனைவரும் பொய் பேசுபவர்கள். நீ கண்வரைப் பற்றிப் பேசவே கூடாது.
1.98.90
मेनका निरनुक्रोशा वर्धकी जननी तव ।
यया हिमवतः पादे निर्माल्यवदुपेक्षिता ॥ १.९८.९० ॥
இரக்கமற்ற மேனகை, உன்னை வளர்த்த செவிலியும் தாயுமானவள்; அவளால் இமயத்தின் அடிவாரத்தில் வாடிய மாலையைப் போல் கைவிடப்பட்டாய்.
1.98.91
स चापि निरनुक्रोशः क्षत्रयोनिः पिता तव ।
विश्वामित्रो ब्राह्मणत्वे लुब्धः कामपरायणः ॥ १.९८.९१ ॥
உன் தந்தையும் இரக்கமற்றவர், க்ஷத்திரிய வம்சத்தில் பிறந்தவர்; விஸ்வாமித்திரர் பிராமணத்துவத்தில் பேராசை கொண்டவரும் காமத்தில் ஈடுபட்டவரும் ஆவார்.
1.98.92
सुषाव सुरनारी मां विश्वामित्राद्यथेष्टतः ।
अहो जानामि ते जन्म कुत्सितं कुलटे जनैः ॥ १.९८.९२ ॥
தேவமங்கை விஸ்வாமித்திரரால் விரும்பியபடி என்னைப் பெற்றாள்; ஐயோ குலடையே, உன் பிறப்பு மக்களால் இழிவாகப் பேசப்படுவதை நான் அறிவேன்.
1.98.93
मेनकाऽप्सरसां श्रेष्ठा महर्षिश्चापि ते पिता ।
तयोरपत्यं कस्मात्त्वं पुंश्चलीवाभिभाषसे ॥ १.९८.९३ ॥
மேனகா அப்சரஸ்களில் சிறந்தவள்; மகரிஷியும் உன் தந்தை. அவர்கள் இருவரின் மகளான நீ ஏன் வேசியைப் போல் பேசுகிறாய்?
1.98.94
जातिश्चापि निकृष्टो ते कुलीनेति विजल्पसे ।
जनयित्वा त्वमुत्सृष्टा कोकिलेन परैर्भृता ॥ १.९८.९४ ॥
உன் பிறப்பும் தாழ்ந்தது; ஆனாலும் நீ உயர்குலத்தவள் என்று பெருமை பேசுகிறாய். குயிலால் விடப்பட்ட குஞ்சு பிறரால் வளர்க்கப்படுவது போல, பிறப்பித்த பின் நீ கைவிடப்பட்டாய்.
1.98.95
अरिष्टैरिव दुर्बद्धिः कण्वो वर्धयिता पिता ।
अश्रद्धेयमिदं वाक्यं यत्त्वं जल्पसि तापसि ॥ १.९८.९५ ॥
அரிஷ்ட பறவைகளைப் போல, கண்வர் உன்னை வளர்த்த தந்தை, தீய புத்தியுள்ளவர். தபஸ்வினியே, நீ சொல்லும் இந்த வார்த்தை நம்பத்தகாதது.
1.98.96
ब्रुवन्ती राजसान्निध्ये गम्यतां यत्र चेच्छसि ।
सुवर्णमणिमुक्तानि वस्त्राण्याभरणानि च ॥ १.९८.९६ ॥
அரசன் முன்னிலையில் இவ்வாறு பேசுபவளே, நீ விரும்பும் இடத்திற்குச் செல்; பொன், மணி, முத்து, ஆடைகள், ஆபரணங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு செல்.
1.98.97
यदिहेच्छसि भोगार्थं तापसि प्रतिगृह्यताम् ।
नाहं त्वां द्रष्टुमिच्छामि यथेष्टं गम्यतामितः ॥ १.९८.९७ ॥
நீ இங்கு இன்பத்திற்காக ஏதேனும் விரும்பினால், ஹே தபஸ்வினி, அதை ஏற்றுக்கொள். நான் உன்னைக் காண விரும்பவில்லை; உனக்கு விருப்பமான இடத்திற்கு இங்கிருந்து செல்.