Mahābhārata · Adhyāya 10.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.11.1
स दृष्ट्वा निहतान्सङ्ख्ये पुत्रान्पात्रौन्सखींस्तथा ।
महादुःखपरीतात्मा बभूव जनमेजय ॥ १०.११.१ ॥
Als er seine Söhne, Enkel und Freunde im Kampf erschlagen sah, o Janamejaya, wurde sein Geist von großem Leid erfüllt.
10.11.2
ततस्तस्य महाञ्शोकः प्रादुरासीन्महात्मनः ।
स्मरतः पुत्रपौत्रांस्तान्भ्रातॄन्सुहृद एव च ॥ १०.११.२ ॥
Da erhob sich großer Kummer in jenem Großherzigen, als er seiner Söhne, Enkel, Brüder und Freunde gedachte.
10.11.3
तमश्रुपरिपूर्णाक्षं वेपमानमचेतसम् ।
सुहृदो भृशसंविग्नाः सांत्वयाञ्चक्रिरे तदा ॥ १०.११.३ ॥
Ihn, mit tränenerfüllten Augen, zitternd und verwirrt, trösteten da seine tief erschütterten Freunde.
10.11.4
कृत्वा तु विधिवत्तेषां पुत्राणाममितौजसाम् ।
प्रेतकार्याणि सर्वेषां बभूव भृशदुःखितः ॥ १०.११.४ ॥
Nachdem er für alle jene Söhne von unermesslicher Kraft die Totenriten nach Vorschrift vollzogen hatte, wurde er tief betrübt.
10.11.5
तस्मिन्मुहूर्ते जवनैर्वाजिभिर्हेममालिभिः ।
नकुलः कृष्णया सार्धमुपायात्परमार्तया ॥ १०.११.५ ॥
In jenem Augenblick brach Nakula auf schnellen, mit Goldgirlanden geschmückten Pferden auf, zusammen mit der tief bekümmerten Kṛṣṇā.
10.11.6
उपप्लाव्यं गता सा तु श्रुत्वा सुमहदप्रियम् ।
तदा विनाशं सर्वेषां पुत्राणां व्यथितेन्द्रिया ॥ १०.११.६ ॥
Sie war nach Upaplavya gegangen, doch als sie die überaus schreckliche Nachricht vom Untergang aller Söhne hörte, waren ihre Sinne erschüttert.
10.11.7
कम्पमानेव कदली वातेनाभिसमीरिता ।
कृष्णा राजानमासाद्य शोकार्ता न्यपतद्भुवि ॥ १०.११.७ ॥
Wie ein Bananenbaum, zitternd und vom Wind bewegt, trat Kṛṣṇā vor den König und fiel, von Kummer gequält, zu Boden.
10.11.8
न बभौ वदनं तस्या रुदन्त्याः शोककर्शितम् ।
फुल्लपद्मपलाशाक्ष्या मेघावृत इवोडुराट् ॥ १०.११.८ ॥
Ihr Antlitz, vom Kummer und Weinen gezeichnet, strahlte nicht, wie der Mond, von Wolken verhüllt; ihre Augen glichen aufgeblühten Lotusblütenblättern.
10.11.9
ततस्तां पतितां दृष्ट्वा संरम्भी सत्यविक्रमः ।
वाहुभ्यां परिजग्राह समुत्पत्य वृकोदरः ॥ १०.११.९ ॥
Als er sie gefallen sah, sprang Bhīma, zornig und von wahrer Tapferkeit, auf und fing sie mit beiden Armen auf.
10.11.10
सा समाश्वासिता तेन भीमसेनेन भामिनी ।
रुदती पाण्डवज्येष्ठमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १०.११.१० ॥
Von Bhīmasena getröstet, sprach die schöne Frau weinend diese Worte zum Ältesten der Pāṇḍavas.
10.11.11
दिष्ट्या राजन्नवाप्येमामखिलां भोक्ष्यसे महीम् ।
आत्मजान्क्षत्रधर्मेण सम्प्रदाय यमाय वै ॥ १०.११.११ ॥
O König, durch Glück wirst du diese ganze Erde erlangen und genießen, doch nachdem du deine Söhne gemäß der Pflicht des Kriegers dem Yama übergeben hast.
10.11.12
दिष्ट्या सर्वास्त्रकुशलं मत्तमातङ्गामिनम् ।
अवाप्य पृथिवीं कृत्स्नां सौभद्रं न स्मरिष्यसि ॥ १०.११.१२ ॥
Durch Glück, nachdem du die ganze Erde erlangt hast, wirst du Saubhadra nicht gedenken, der in allen Waffen geschickt ist und wie ein brünstiger Elefant schreitet.
10.11.13
आत्मजान्क्षत्रधर्मेण श्रुत्वा शूरान्निपातितान् ।
स्थितो राज्ये मया सार्धं विहरन्न स्मरिष्यसि ॥ १०.११.१३ ॥
Wenn du hörst, dass deine heldenhaften Söhne gemäß der Pflicht des Kriegers erschlagen wurden, wirst du, im Reich mit mir lebend und dich freuend, nicht an sie denken.
10.11.14
प्रसुप्तानां वधं श्रुत्वा द्रौणिना पापकर्मणा ।
शोको मां दहते गाढो हुताशन इवाश्रयम् ॥ १०.११.१४ ॥
Als ich hörte, dass der Sohn Droṇas in seiner Bosheit die Schlafenden erschlug, verzehrt mich tiefer Kummer wie Feuer seine Wohnstatt.
10.11.15
तस्य पापकृतो द्रौणेर्न चेदद्य दुरात्मनः ।
हियते सानुबन्धस्य युधि विक्रम्य जीवितम् ॥ १०.११.१५ ॥
Wenn heute im Kampf durch Tapferkeit das Leben jenes sündigen, bösen Sohnes Droṇas samt seinen Gefolgsleuten nicht genommen wird,
10.11.16
इहैव प्रायमासिष्ये तन्निबोधत पाण्डवाः ।
न चेत्फलमवाप्नोति द्रौणिः पापस्य कर्मणः ॥ १०.११.१६ ॥
Hört es, ihr Pāṇḍavas: Wenn der Sohn Droṇas nicht die Frucht seiner sündigen Tat empfängt, werde ich mich hier niedersetzen und bis zum Tod fasten.
10.11.17
एवमक्त्वा ततः कृष्णा पाण्डवं प्रत्युपाविशत् ।
युधिष्ठिरं याज्ञसेनी धर्मराजं यशस्विनी ॥ १०.११.१७ ॥
So sprechend setzte sich Kṛṣṇā, die glanzvolle Tochter Yajñasenas, Yudhiṣṭhira, dem König der Rechtschaffenheit, gegenüber.
10.11.18
दृष्ट्वोपविष्टां राजा तु पाण्डवो महिषीं प्रियाम् ।
प्रत्युवाच स धर्मात्मा द्रौपदीं चारुदर्शनाम् ॥ १०.११.१८ ॥
Als der König, jener rechtschaffene Pāṇḍava, seine geliebte Königin dort sitzen sah, antwortete er Draupadī von schöner Gestalt.
10.11.19
क्षत्रधर्मेण धर्मज्ञे प्राप्तास्ते निधनं शुभे ।
पुत्रास्ते भ्रातरश्चैव तान्न शोचितुमर्हसि ॥ १०.११.१९ ॥
O Kennerin des Dharma, o Glückliche, deine Söhne und Brüder haben durch die Pflicht des Kriegers den Tod gefunden; du solltest nicht um sie trauern.
10.11.20
स कल्याणि वनं दुर्गं दूरं द्रौणिरितो गतः ।
तस्य त्वं पातनं सङ्ख्ये कथं ज्ञास्यसि शोभने ॥ १०.११.२० ॥
O Glückliche, der Sohn Droṇas ist von hier in einen fernen, unzugänglichen Wald gegangen; o Schöne, wie willst du von seinem Fall im Kampf erfahren?
10.11.21
द्रोणपुत्रस्य सहजो मणिः शिरसि मे श्रुतः ।
निहत्य सङ्ख्ये तं पापं पश्येयं मणिमाहृतम्।
द्रौणेः शिरस उत्कृत्य जीवेयमिति मे मतिः ॥ १०.११.२१ ॥
Ich habe gehört, dass auf dem Haupt des Sohnes Droṇas ein mit ihm geborenes Juwel ist. Nachdem ich diesen Frevler im Kampf erschlagen habe, würde ich das geraubte Juwel sehen. Indem ich das Haupt des Sohnes Droṇas abschlage, möchte ich leben; so ist mein Entschluss.
10.11.22
इत्युक्त्वा पाण्डवं कृष्णा राजानं चारुदर्शना ।
भीमसेनकरे स्पृष्ट्वा कुपिता वाक्यमब्रवीत् ॥ १०.११.२२ ॥
So zum Pāṇḍava-König gesprochen, berührte die schönäugige Kṛṣṇā die Hand Bhīmasenas und sprach, zornig, diese Worte.
10.11.23
त्रातुमर्हसि मां भीम क्षत्रधर्ममनुस्मरन् ।
जहि तं पापकर्माणं शम्बरं सघवानिव ॥ १०.११.२३ ॥
O Bhīma, in Erinnerung an die Pflicht des Kriegers, solltest du mich beschützen. Erschlage diesen Übeltäter, wie Indra (Saghavān) den Śambara erschlug.
10.11.24
न हि ते विक्रमे तुल्यः पुमानस्तीह कश्चन ।
श्रुतं तत्सर्वलोकेषु परमव्यसने तथा ॥ १०.११.२४ ॥
Wahrlich, kein Mann hier ist deiner Tapferkeit gleich; dies ist in allen Welten bekannt, und ebenso in höchster Not.
10.11.25
द्वीपोऽभूस्त्वं हि पार्थानां नगरे वारणावते ।
हिडिम्बदर्शने चैव तथां त्वमभवो गतिः ॥ १०.११.२५ ॥
Du warst wahrhaftig die Insel der Zuflucht für die Söhne Pṛthās in der Stadt Vāraṇāvata, und ebenso wurdest du bei der Begegnung mit Hiḍimba ihre Zuflucht.
10.11.26
तथा विराटनगरे कीचकेन भृशार्दिताम् ।
मामप्युद्वृतवान्कृच्छ्रात्पौलोमीं मघवानिव ॥ १०.११.२६ ॥
Ebenso hast du in der Stadt Virāṭa mich, die von Kīcaka schwer gequält war, aus der Not gehoben, wie Indra Paulomī emporhob.
10.11.27
यथैतान्यकृथाः पार्थ महाकर्माणि वै पुरा ।
तथा द्रौणिममित्रघ्न विनिहत्य सुखी भव ॥ १०.११.२७ ॥
So wie du einst diese großen Taten vollbracht hast, Sohn Pṛthās, so erschlage nun, Vernichter der Feinde, den Sohn Droṇas und sei glücklich.
10.11.28
तस्या बहुविधं दुःखं निशम्य परिदेवितम् ।
न चामर्षत कौन्तेयो भीमसेनो महाबलः ॥ १०.११.२८ ॥
Als er ihre vielfältige Trauer und Klage vernommen hatte, konnte der mächtige Bhīmasena, Sohn Kuntīs, seinen Zorn nicht ertragen.
10.11.29
स काञ्चनविचित्राङ्गमारुरोह महारथम् ।
आदाय रुचिरं चित्रं समार्गणगुणं धनुः ॥ १०.११.२९ ॥
Er bestieg den großen Streitwagen, dessen Körper wunderbar golden gescheckt war, und nahm einen schönen, wundersamen Bogen mit Pfeilen und Sehne auf.
10.11.30
नकुलं सारथिं कृत्वा द्रोणपुत्रवधे धृतः ।
विस्फार्य सशरं चापं तूर्णमश्वानचोदयत् ॥ १०.११.३० ॥
Nakula zum Wagenlenker machend, fest entschlossen zur Tötung des Sohnes Droṇas, spannte er den Bogen mit einem Pfeil und trieb rasch die Pferde an.
10.11.31
ते हयाः पुरुषव्याघ्र दीप्यमानाः स्वतेजसा ।
वहन्तः सहसा जग्मुर्हरयः शीघ्रगामिनः ॥ १०.११.३१ ॥
Jene Pferde, die von eigenem Glanz leuchteten und den Wagen trugen, eilten plötzlich davon — o Tiger unter den Menschen, die schnellen falben Rosse liefen los.
10.11.32
शिबिरात्स्वाद्गृहीत्वा स रथस्य पदमच्युतः ।
द्रोणपुत्रगतेनाशु ययौ मार्गेण भारत ॥ १०.११.३२ ॥
Vom Lager aus, den Platz des Wagens ergreifend, eilte der Unwankende rasch auf dem Weg dahin, den Droṇas Sohn genommen hatte, o Bhārata.