மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 10.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.12.1
तस्मिन्प्रयाते दुर्धर्षे यदूनामृषभस्ततः ।
अब्रवीत्पुण्डरीकाक्षः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ १०.१२.१ ॥
அந்த அடக்க முடியாதவர் சென்ற பின், யாதவர்களில் காளையான தாமரைக்கண்ணன் குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரரிடம் கூறினார்.
10.12.2
एष पाण्डवे ते भ्राता पुत्रशोकपरायणः ।
जिघांसुर्द्रौणिमाक्रन्दे एक एवाभिधावति ॥ १०.१२.२ ॥
பாண்டவனே, உன் சகோதரன் மகன் துயரில் மூழ்கி, துரோணரின் மகனைக் கொல்ல விரும்பி, அழுகைக்கு நடுவே தனியாக ஓடுகிறான்.
10.12.3
भीमः प्रियस्ते सर्वेभ्यो भ्रातृभ्यो भरतर्षभ ।
तं कृच्छ्रगतमद्य त्वं कस्मान्नाभ्युपपद्यसे ॥ १०.१२.३ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, பீமன் உனக்கு மற்ற எல்லா சகோதரர்களையும் விட பிரியமானவன். இன்று அவன் துன்பத்தில் இருக்கையில் நீ ஏன் அவனிடம் செல்லவில்லை?
10.12.4
यत्तदाचष्ट पुत्राय द्रोणः परपुरञ्जयः ।
अस्त्रं ब्रह्मशिरो नाम दहेत पृथिवीमपि ॥ १०.१२.४ ॥
எதிரிகளின் நகரங்களை வென்ற துரோணர் தன் மகனுக்குக் கற்பித்த, பூமியையும் எரிக்கவல்ல 'பிரம்மசிரஸ்' என்ற அஸ்திரம் அது.
10.12.5
तन्महात्मा महाभागः केतुः सर्वधनुष्मताम् ।
प्रत्यपायदाचार्यः प्रीयमाणो धनञ्जयम् ॥ १०.१२.५ ॥
அந்த அஸ்திரத்தை, அனைத்து வில்லாளிகளின் கொடியான மகாத்மாவும் மிக்க பாக்கியவானுமான ஆசிரியர் மகிழ்ச்சியுடன் தனஞ்சயனுக்குத் திருப்பிக் கொடுத்தார்.
10.12.6
तं पुत्रोऽप्येक एवैनमन्वयाचदमर्षणः ।
ततः प्रोवाच पुत्राय नातिहृष्टमना इव ॥ १०.१२.६ ॥
சினம் கொண்ட மகனும் தனியாக அதை அவரிடம் வேண்டினான். அப்போது உள்ளம் அதிக மகிழ்ச்சியின்றி இருந்த துரோணர் மகனிடம் கூறினார்.
10.12.7
विदितं चापलं ह्यासीदात्मजस्य दुरात्मनः ।
सर्वधर्मविदाचार्यः सोऽन्वशासत्सुतं ततः ॥ १०.१२.७ ॥
மகனின் அவசரமும் தீய மனமும் அறியப்பட்டிருந்தன. எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்த ஆசிரியர் அப்போது மகனுக்கு அறிவுரை கூறினார்.
10.12.8
परमापद्गतेनापि न स्म तात त्वया रणे ।
इदमस्त्रं प्रयोक्तव्यं मानुषेषु विशेषतः ॥ १०.१२.८ ॥
அன்பு மகனே, மிகப் பெரிய ஆபத்தில் சிக்கினாலும் போரில் நீ இந்த அஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்தக் கூடாது, குறிப்பாக மனிதர்கள் மீது.
10.12.9
इत्युक्त्वान्गुरुः पुत्रं द्रोणः पश्चाथोक्तवान् ।
न त्वं जातु सतां मार्गे स्थातेति पुरुषर्षभ ॥ १०.१२.९ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், குரு துரோணர் மகனிடம் மேலும் சொன்னார்: 'ஆண்களில் சிறந்தவனே, நீ ஒருபோதும் நல்லோரின் வழியில் நிற்க மாட்டாய்.'
10.12.10
स तदाज्ञाय दुष्टात्मा पितुर्वचनमप्रियम् ।
निराशः सर्वकल्याणैः शोकात्पर्यचरन्महीम् ॥ १०.१२.१० ॥
அந்தத் தீய மனமுடையவன், தந்தையின் அந்த விருப்பமற்ற சொற்களை உணர்ந்து, எல்லா நலன்களிலும் நம்பிக்கை இழந்து துயரால் பூமியில் அலைந்தான்.
10.12.11
ततस्तदा कुरुश्रेष्ठ वनस्थे त्वयि भारत ।
अवसद्द्वारकामेत्य वृष्णिभिः परमार्चितः ॥ १०.१२.११ ॥
அப்போது, குருகுலச் சிறந்தவனே பாரதா, நீ காட்டில் வாழ்ந்த போது, அவன் துவாரகைக்குச் சென்று விருஷ்ணிகளால் மிகவும் போற்றப்பட்டு வாழ்ந்தான்.
10.12.12
स कदाचित्समुद्रान्ते वसन्द्वारवतीमनु ।
एक एकं समागम्य मामुवाच हसन्निव ॥ १०.१२.१२ ॥
அவன் ஒருமுறை கடலோரத்தில் துவாரவதியில் வாழ்ந்தபோது, தனியாக என்னிடம் வந்து, சிரிப்பது போல் என்னிடம் பேசினான்.
10.12.13
यत्तदुग्रं तपः कृष्ण चरन्नमितविक्रमः ।
अगस्त्याद्भारताचार्यः प्रत्यपद्यत मे पिता ॥ १०.१२.१३ ॥
கிருஷ்ணா, அளவற்ற வீரம் கொண்டவராய் கடும் தவத்தைச் செய்த பாரதர்களின் ஆசிரியர் — என் தந்தை — அகஸ்த்தியரிடமிருந்து அதைப் பெற்றார்.
10.12.14
अस्त्रं ब्रह्मशिरो नाम देवगन्धर्वपूजितम् ।
तदद्य मयि दाशार्ह यथा पितरि मे तथा ॥ १०.१२.१४ ॥
தாசார்ஹா, தேவர்களாலும் கந்தர்வர்களாலும் போற்றப்பட்ட 'பிரம்மசிரஸ்' என்ற அஸ்த்திரம் இன்று என்னிடம் இருக்கிறது — என் தந்தையிடம் இருந்ததுபோல.
10.12.15
अस्मत्तस्दुपादाय दिव्यमस्त्रं यदूत्तम ।
ममाप्यस्रं प्रयच्छ त्वं चक्रं रिपुहणं रणे ॥ १०.१२.१५ ॥
யதூத்தமரே, எங்களிடமிருந்து அந்த திவ்ய அஸ்த்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு, போரில் பகைவரைக் கொல்லும் உன் சக்கரத்தை எனக்கும் கொடு.
10.12.16
स राजन्प्रीयमाणेन मयाप्युक्तः कृताञ्जलिः ।
याचमानः प्रयत्नेन मत्तोऽस्त्रं भरतर्षभ ॥ १०.१२.१६ ॥
அரசே, நான் மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னபோது, அவர் கைகூப்பி, முயற்சியுடன் என்னிடம் அஸ்த்திரத்தை வேண்டியவராய்; பாரதர்களில் காளையே!
10.12.17
देवदानवगन्धर्वमनुष्यपतगोरगाः ।
न समा मम वीर्यस्य शतांशेनापि पिण्डिताः ॥ १०.१२.१७ ॥
தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள், பறவைகள், நாகங்கள் — எல்லோரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தாலும் என் வீரியத்தின் நூறில் ஒரு பங்குக்கும் சமமில்லை.
10.12.18
इदं धनुरियं शक्तिरिदं चक्रमियं गदा ।
यद्यदिच्छसि चेदस्रं मत्तस्तत्तद्ददामि ते ॥ १०.१२.१८ ॥
இதோ வில், இதோ சக்தி, இதோ சக்கரம், இதோ கதை — எந்த அஸ்த்திரத்தை என்னிடமிருந்து நீ விரும்பினாலும், அதை அதை உனக்குத் தருவேன்.
10.12.19
यच्छक्नोषि समुद्यन्तुं प्रयोक्तुमपि वा रणे ।
तद्गृहाण विनाऽस्त्रेण यन्मे दातुमभीप्ससि ॥ १०.१२.१९ ॥
போரில் நீ தூக்கவோ பிரயோகிக்கவோ இயலும் எதுவோ, அதை அஸ்திரம் இல்லாமலே எடுத்துக்கொள், என்னிடமிருந்து நீ கொடுக்க விரும்புவதை.
10.12.20
स सुनाभं सहस्रारं वज्रनाभमयस्मयम् ।
वव्रे चक्रं महाभागो मत्तः स्पर्धन्मया सह ॥ १०.१२.२० ॥
அந்த மகாபாகன், என்னுடன் போட்டியிட்டு, அழகிய நாபியும் ஆயிரம் ஆரங்களும் வஜ்ர நாபியும் கொண்ட இரும்புச் சக்கரத்தை என்னிடமிருந்து தேர்ந்தெடுத்தான்.
10.12.21
गृहाण चक्रमित्युक्तो मया तु तदनन्तरम् ।
जग्राहोत्पत्य सहसा चक्रं सव्येन पाणिना ॥ १०.१२.२१ ॥
'இந்தச் சக்கரத்தை எடு' என்று நான் சொன்னதும், உடனே அவன் பாய்ந்து திடீரென இடது கையால் சக்கரத்தைப் பற்றினான்.
10.12.22
न चैनमशकत्स्थानात्सञ्चालयितुमप्युत ।
अथैनं दक्षिणेनापि ग्रहीतुमुपचक्रमे ॥ १०.१२.२२ ॥
அதை அவன் தன் இடத்திலிருந்து அசைக்கவும் முடியவில்லை; பின்னர் அதை வலது கையாலும் பற்ற முயன்றான்.
10.12.23
सर्वयत्नेन तेनापि गृह्य नैनमकम्पयत् ॥ १०.१२.२३ ॥
முழு முயற்சியுடன் அவனும் அதைப் பற்றியும், அதை அசைக்கவே இல்லை.
10.12.24
ततः सर्वबलेनापि यदैनं न शशाक ह ।
उद्यन्तुं वा चालयितुं द्रौणिः परमदुर्मनाः।
कृत्वा यत्नं परिश्रान्तः स न्यवर्तत भारत ॥ १०.१२.२४ ॥
பின்னர், முழு வலிமையையும் கொண்டும் அவனால் அதைத் தூக்கவோ அசைக்கவோ முடியவில்லை; துரோணர் மகன் மிகவும் மனம் வாடி, முயன்று களைத்து, பாரதனே, திரும்பினான்.
10.12.25
निवृत्मनसं तस्मादभिप्रायाद्विचेतसम् ।
अहमामन्त्र्य संविग्नमश्वत्थामानमब्रुवम् ॥ १०.१२.२५ ॥
அந்த நோக்கத்தினின்று மனம் விலகி குழம்பியிருந்த அஸ்வத்தாமனிடம் நான் கலக்கத்துடன் பேசினேன்.
10.12.26
यः स दैवमनुष्येषु प्रमाणं परमं गतः ।
गाण्डीवधन्वा श्वेताश्चः कपिप्रवरकेतनः ॥ १०.१२.२६ ॥
தேவர்களிலும் மனிதர்களிலும் உயர்ந்த பிரமாணமாக ஆனவன், காண்டீவ வில்லை ஏந்தியவன், வெள்ளைக் குதிரைகள் கொண்டவன், குரங்குகளில் சிறந்தவனை கொடியில் கொண்டவன்.
10.12.27
यः साक्षाद्देवदेवेशं शितिकण्ठमुमापतिम् ।
द्वन्द्वयुद्धे पुरा जिष्णुस्तोषयामास शङ्करम् ॥ १०.१२.२७ ॥
முன்பு இரட்டைப் போரில் நேரடியாக தேவதேவனும், நீலகண்டனும், உமாபதியுமான சங்கரனை மகிழ்வித்தவன், வெற்றியாளன் (அர்ஜுனன்).
10.12.28
यस्मात्प्रियतरो नास्ति ममान्यः पुरुषो भुवि ।
नादेयं यस्य मे किञ्चिदपि प्राणान्महात्मनः ॥ १०.१२.२८ ॥
பூமியில் அவனை விட எனக்கு இனியவன் வேறு எந்த மனிதனும் இல்லை; அந்த மகாத்மாவிடமிருந்து என் உயிரைப் போலவும் எதுவும் மறைக்கத் தக்கதல்ல.
10.12.29
तेनापि सुहृदा ब्रह्मन्पार्थेनाक्लिष्टकर्मणा ।
नोक्पूर्वमिदं वाक्यं यस्त्वं मामभिभाषसे ॥ १०.१२.२९ ॥
பிராமணரே, அந்த நண்பன் பார்த்தனும், சலியாத செயல்களை உடையவனும், முன்பு ஒருபோதும் இத்தகைய சொல்லைச் சொன்னதில்லை; நீ என்னிடம் பேசுவது போல.
10.12.30
ब्रह्मचर्यं महद्धोरं तीर्वा द्वादशवार्षिकम् ।
हिमवत्पार्श्वमास्थाय यो मया तपसाऽऽर्जितः ॥ १०.१२.३० ॥
பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த பெரிய கடுமையான பிரம்மச்சரியத்தை முடித்து, இமயமலைச் சரிவில் தங்கி, நான் தவத்தால் ஈட்டியதை.
10.12.31
समानव्रतचारिण्यां रुक्मिण्यां योऽन्वजायत ।
सनत्कुमारस्तेजस्वी प्रद्युम्नो नाम मे सुतः ॥ १०.१२.३१ ॥
ஒரே நோன்பைக் கடைப்பிடித்த ருக்மிணியிடம் பிறந்தவன், ஒளிமிக்க சனத்குமாரனான பிரத்யும்னன் என்ற என் மகன்.
10.12.32
तेनाप्येतन्महद्दिव्यं चक्रमप्रतिमं रणे ।
न प्रार्थितमभून्मूढ तदितं प्रार्थितं त्वया ॥ १०.१२.३२ ॥
போரில் அவனும் இந்த மகத்தான தெய்வீக, ஒப்பற்ற சக்கரத்தைக் கேட்கவில்லை, மூடனே; ஆனால் நீ அதையே கேட்டாய்.
10.12.33
रामेणातिबलेनैतन्नोक्तपूर्वं कदाचन ।
न गदेन साम्बेन यदिदं प्रार्थितं त्वया ॥ १०.१२.३३ ॥
மிகுந்த வலிமை கொண்ட ராமனும் ஒருபோதும் இதைச் சொன்னதில்லை; கதனும் சாம்பனும் கூட இதைச் சொன்னதில்லை; நீ கேட்டதோ இது.
10.12.34
द्वारकावासिभिश्चान्यैर्वृष्ण्यन्धकमहारथैः ।
नोक्तपूर्वमिदं क्षुद्रं तदिदं प्रार्थितं त्वया ॥ १०.१२.३४ ॥
துவாரகையில் வாழ்ந்தோரும் விருஷ்ணி, அந்தக மஹாரதர்களும் இந்த இழிவான விஷயத்தை முன்பு ஒருபோதும் சொன்னதில்லை; ஆனால் நீ இதையே கேட்டாய்.
10.12.35
भारताचार्यपुत्रस्त्वं मानितः सर्वयादवैः ।
चक्रेण रथिनां श्रेष्ठ कं नु तात युयुत्ससे ॥ १०.१२.३५ ॥
பாரதத்தின் ஆசிரியரின் மகனே, நீ எல்லா யாதவர்களாலும் மதிக்கப்பட்டவன்; தேர் வீரர்களில் சிறந்தவனே, அன்பனே, சக்கரத்தால் யாருடன் போரிட விரும்புகிறாய்?
10.12.36
एवमुक्तो मया द्रौणिर्मामिदं प्रत्युवाच ह ।
प्रयुज्य भवते पूजां योत्स्ये कृष्ण त्वया सह ॥ १०.१२.३६ ॥
நான் இவ்வாறு சொன்னதும், துரோணன் மகன் எனக்கு இவ்வாறு பதிலளித்தான்: "கிருஷ்ணா, உனக்கு மரியாதை செலுத்திவிட்டு, உன்னுடன் நான் போரிடுவேன்."
10.12.37
प्रार्थितं ते मया चक्रं देवदानवपूजितम् ।
अजेयः स्यामिति विभो सत्यमेद्ब्रवीमि ते ॥ १०.१२.३७ ॥
ஓ பிரபுவே! தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் போற்றப்படும் அந்தச் சக்கரத்தை நான் உம்மிடம் வேண்டினேன், நான் வெல்ல முடியாதவனாக ஆகுவதற்காக. இதுவே உண்மை, உமக்கு இதைச் சொல்கிறேன்.
10.12.38
सोऽहं तद्दुर्लभं चक्रमनवाप्यैव केशव ।
प्रतियास्यामि गोविन्द शिवेनाभिवदस्व माम् ॥ १०.१२.३८ ॥
ஓ கேசவா! அந்த அரிய சக்கரத்தைப் பெறாமலேயே நான் திரும்பிச் செல்கிறேன். ஓ கோவிந்தா! மங்கலத்துடன் எனக்கு விடை கொடுங்கள்.
10.12.39
एतत्सुनाभं भोजानामृषभेण त्वया धृतम् ।
चक्रमप्रतिचक्रेण भुवि नान्योऽभिपद्यते ॥ १०.१२.३९ ॥
போஜர்களின் காளையே! நீர் ஏந்தியுள்ள இந்த அழகிய நாபி கொண்ட சக்கரத்திற்கு பூமியில் எதிர்ச்சக்கரம் இல்லை; வேறு எவரும் இதை அடைய முடியாது.
10.12.40
एतावदुक्त्वा द्रौणिर्मां युग्यानश्वान्धनानि च ।
आदायोपययौ काले रत्नानि वविधानि च ॥ १०.१२.४० ॥
இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு, துரோணரின் மகன் என்னிடமிருந்து ஏர்பூட்டிய வாகனங்களையும், குதிரைகளையும், செல்வத்தையும், பலவகை ரத்தினங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு தக்க நேரத்தில் சென்றான்.
10.12.41
स संरम्भी दुरात्मा च चपलः क्रूर एव च ।
वेद चास्रं ब्रह्मशिरस्तस्माद्रक्ष्यो वृकोदरः ॥ १०.१२.४१ ॥
அவன் கோபக்காரன், தீய மனம் கொண்டவன், சபலமானவன், கொடியவன்; பிரம்மசிரம் என்னும் அஸ்திரத்தையும் அறிவான்; ஆகையால் வ்ருகோதரனை (பீமனை) காக்க வேண்டும்.