മഹാഭാരതം · അധ്യായം 10.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.13.1
एवमुक्त्वा कुरुश्रेष्ठं सर्वयादवनन्दनः ।
सर्वायुधवरोपेतमारुरोह रथोत्तमम् ॥ १०.१३.१ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, എല്ലാ യാദവർക്കും ആനന്ദമായവൻ കുരുശ്രേഷ്ഠനോട് സംസാരിച്ച്, സർവ്വോത്തമ ആയുധങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായ ഉത്തമരഥത്തിൽ കയറി.
10.13.2
युक्तं परमकाम्भोजैस्तुरगैर्हेममालिभिः ।
उदितादित्यसङ्काशं सर्वरत्नविभूषितम् ॥ १०.१३.२ ॥
ശ്രേഷ്ഠമായ കാംബോജ കുതിരകളെ പൂട്ടിയ, സ്വർണ്ണമാല്യമണിഞ്ഞ, ഉദയസൂര്യനു തുല്യമായ, എല്ലാ രത്നങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട (രഥം).
10.13.3
दक्षिणे ह्यावहच्छैब्यः सुग्रीवः सव्यतो धुरम् ।
णर्ष्णिवाहौ तु तस्यास्तां मेघपुष्पबलाहकौ ॥ १०.१३.३ ॥
വലതുവശത്ത് ശൈബ്യനെ വഹിക്കുന്ന സുഗ്രീവനും, ഇടതുവശത്ത് നുകത്തണ്ടും; അതിന്റെ വാഹനങ്ങൾ മേഘപുഷ്പനും ബലാഹകനും ആയിരുന്നു.
10.13.4
विश्वकर्मकृता दिव्या रत्नधातुविभूषिता ।
उच्छ्रिता च रथे तस्मिन्ध्वजयष्टिरदृश्यत ॥ १०.१३.४ ॥
വിശ്വകർമ്മാവ് നിർമ്മിച്ച, ദിവ്യമായ, രത്നങ്ങളും ലോഹങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച കൊടിമരം ആ രഥത്തിൽ ഉയർന്നു കാണപ്പെട്ടു.
10.13.5
वैनतेयः स्थितस्तस्यां प्रभामण्डलरश्मिवान् ।
तस्य सत्यवतः केतुर्भुजगारिरदृश्यत ॥ १०.१३.५ ॥
അതിൽ പ്രഭാമണ്ഡലകിരണങ്ങളോടെ വിനതയുടെ പുത്രൻ ഗരുഡൻ നിന്നിരുന്നു; ആ സത്യവാന്റെ കൊടിയിൽ സർപ്പശത്രുവായ ഗരുഡൻ കാണപ്പെട്ടു.
10.13.6
अथारोहद्धृषीकेशः केतुः सर्वधनुष्मताम् ।
अर्जुनः स च धर्मात्मा कुरुराजो युधिष्ठिरः ॥ १०.१३.६ ॥
അപ്പോൾ ഹൃഷീകേശൻ (കൃഷ്ണൻ), സർവ്വധനുർദ്ധരരുടെ കൊടിയായവൻ കയറി; അർജ്ജുനനും ധർമ്മാത്മാവായ കുരുരാജൻ യുധിഷ്ഠിരനും കയറി.
10.13.7
अशोभेतां महात्मानौ दाशार्हमभितः स्थितौ ।
रथस्थं शार्ङ्गधन्वानमश्विनाविव वासवम् ॥ १०.१३.७ ॥
മഹാത്മാക്കളായ ആ രണ്ടുപേരും ദാശാർഹന്റെ ഇരുവശത്തുമായി നിന്നു; രഥത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ശാർങ്ഗധനുസ്സുള്ള കൃഷ്ണനെ അശ്വിനികൾ ഇന്ദ്രനെ എന്നപോലെ ശോഭിപ്പിച്ചു.
10.13.8
उभावारोप्य दाशार्हः स्यन्दनं लोकपूजितम् ।
प्रतोदेन जवोपेतान्परमाश्वानचोदयत् ॥ १०.१३.८ ॥
ഇരുവരെയും രഥത്തിൽ കയറ്റി, ലോകപൂജിതമായ ആ രഥം ദാശാർഹൻ (കൃഷ്ണൻ) ചാട്ടകൊണ്ട് വേഗമേറിയ ഉത്തമാശ്വങ്ങളെ തെളിച്ചു.
10.13.9
ते हयाः सहसोत्पेतुर्गृहीत्वा स्यन्दनोत्तमम् ।
आस्थितं पाण्डवेयाभ्यां यदूनामृषभेण च ॥ १०.१३.९ ॥
പാണ്ഡവരായ ഇരുവരും യാദവശ്രേഷ്ഠനും (കൃഷ്ണൻ) കയറിയ ഉത്തമരഥം വഹിച്ച് ആ കുതിരകൾ പെട്ടെന്ന് കുതിച്ചുചാടി.
10.13.10
वहतां शार्ङ्गधन्वानमश्वानां शीघ्रगामिनाम् ।
प्रादुरासीन्महाञ्शब्दः पक्षिणां पततामिव ॥ १०.१३.१० ॥
ശാർങ്ഗധനുസ്സുള്ള കൃഷ്ണനെ വഹിച്ചുപായുന്ന വേഗക്കുതിരകളിൽ നിന്ന്, പറക്കുന്ന പക്ഷികളുടേതുപോലെ മഹാശബ്ദം ഉയർന്നു.
10.13.11
ते समर्था महाबाहुं क्षणेन भरतर्षभ ।
भीमसेनं महेष्वासमनुसस्रुः सुवेगिताः ॥ १०.१३.११ ॥
ഭരതർഷഭാ! ആ സമർഥങ്ങളായ കുതിരകൾ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് മഹാബാഹുവായ, മഹാധനുർധരനായ ഭീമസേനനെ അതിവേഗത്തിൽ പിന്തുടർന്നു.
10.13.12
क्रोधदीप्तं तु कौन्तेयं द्विषदर्थे समुद्यतम् ।
नाशक्नुवन्वारयितुं समेत्यापि महारथाः ॥ १०.१३.१२ ॥
എന്നാൽ കോപത്താൽ ജ്വലിച്ച്, ശത്രുക്കൾക്കെതിരെ ഉയർന്ന കൗന്തേയനെ (ഭീമസേനനെ) ഒന്നിച്ചു വന്നാലും മഹാരഥന്മാർക്ക് തടയാനായില്ല.
10.13.13
स तेषामग्रतः शूरः श्रीमतां दृढधन्विनाम् ।
ययौ भागीरथीतीरं हरिभिर्भृशवेगितैः।
यत्र स श्रूयते द्रौणिः पुत्रहन्ता दुरात्मवान् ॥ १०.१३.१३ ॥
ആ ശൂരൻ ദൃഢധനുസ്സുകളുള്ള ശ്രീമാന്മാരുടെ മുന്നിലൂടെ അതിവേഗമുള്ള കുതിരകളോടെ ഭാഗീരഥീതീരത്തേക്ക് പോയി; പുത്രഘാതകനും ദുരാത്മാവുമായ ദ്രൗണി അവിടെയുണ്ടെന്ന് കേൾക്കുന്നു.
10.13.14
स ददर्श महात्मानमुदकान्ते यशस्विनम् ।
कृष्णद्वैपायनं व्यासमासीनमृषिभिः सह ॥ १०.१३.१४ ॥
ജലതീരത്ത് ഋഷിമാരോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്ന യശസ്വിയായ മഹാത്മാവ് കൃഷ്ണദ്വൈപായന വ്യാസനെ അവൻ കണ്ടു.
10.13.15
तं चैव क्रूरकर्माणं घृताक्तं कुशचीरिणम् ।
रजसा ध्वस्तमासीनं ददर्श द्रौणिमन्तिके ॥ १०.१३.१५ ॥
ക്രൂരകർമ്മിയും നെയ്യ് പൂശിയവനും കുശവൽക്കലം ധരിച്ചവനും പൊടിയിൽ മൂടിയവനുമായി അടുത്തിരിക്കുന്ന ദ്രൗണിയെ അവൻ കണ്ടു.
10.13.16
तमभ्यधावत्कौन्तेयः प्रगृह्य सशरं धनुः ।
भीमसेनो महाबाहुस्तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ १०.१३.१६ ॥
മഹാബാഹുവായ കൗന്തേയൻ ഭീമസേനൻ അമ്പുള്ള വില്ലെടുത്ത് അവന്റെ നേരെ ഓടിച്ചെന്ന്, 'നിൽക്ക്, നിൽക്ക്!' എന്ന് പറഞ്ഞു.
10.13.17
तं दृष्ट्वा भीमकर्माणं प्रगृहीतशरासनम् ।
भ्रातरौ पृष्ठतश्चास्य जनार्दनरथे स्थितौ।
व्यथितात्माऽभवद्द्रौणिः प्राप्तं चेदममन्यत ॥ १०.१३.१७ ॥
ഭീമകർമ്മി വില്ലുയർത്തിയിരിക്കുന്നത് കണ്ട്, അവന്റെ പിന്നിൽ ജനാർദ്ദനന്റെ രഥത്തിൽ നിൽക്കുന്ന രണ്ടു സഹോദരന്മാരെ കണ്ട്, ദ്രൗണിയുടെ മനസ്സ് വ്യാകുലമായി; ഇത് വന്നുചേർന്നു എന്ന് അവൻ കരുതി.
10.13.18
स तद्दिव्यमदीनात्मा परमास्रमचिन्तयत् ।
जग्राह च शरैषीकां द्रौणिः सव्येन पाणिना ॥ १०.१३.१८ ॥
അദീനമനസ്കനായ ആ ദ്രൗണി ആ ദിവ്യമായ പരമാസ്ത്രത്തെ ചിന്തിച്ചു; ഇടംകൈയിൽ ഒരു ശരേഷീക (ഞാങ്ങണത്തണ്ട്) എടുത്തു.
10.13.19
स तामापदमासाद्य दिव्यमस्त्रमुदैरयत् ।
अमृष्यमाणस्ताञ्छूरान्दिव्यायुधधरान्स्थितान्।
अपाण्डवायेति रुषा वाचमुत्सृज्य दारुणम् ॥ १०.१३.१९ ॥
ആ ആപത്തിൽ എത്തി അവൻ ദിവ്യാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. ദിവ്യായുധങ്ങൾ ധരിച്ചു നിന്ന ആ വീരന്മാരെ സഹിക്കാനാകാതെ, കോപത്തോടെ "പാണ്ഡവർക്കല്ല!" എന്ന കഠിനവചനം ഉരച്ചുകൊണ്ട്.
10.13.20
इत्युक्त्वा राजशार्दूल द्रोणपुत्रः प्रतापवान् ।
सर्वलोकप्रमोहार्थं तदस्रं प्रमुमोच ह ॥ १०.१३.२० ॥
രാജശാർദൂലാ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട്, പ്രതാപവാനായ ദ്രോണപുത്രൻ സർവലോകങ്ങളെയും മോഹിപ്പിക്കാനായി ആ അസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു.
10.13.21
ततस्तस्यामिषीकायां पावकः समजायत ।
प्रधक्ष्यन्निव लोकांस्त्रीन्कालान्कयमोपमः ॥ १०.१३.२१ ॥
അപ്പോൾ ആ അമ്പിന്റെ തണ്ടിൽ അഗ്നി ഉത്ഭവിച്ചു; മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ദഹിപ്പിക്കാനെന്നപോലെ, കാലാന്തകനെപ്പോലെ.