மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 10.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.13.1
एवमुक्त्वा कुरुश्रेष्ठं सर्वयादवनन्दनः ।
सर्वायुधवरोपेतमारुरोह रथोत्तमम् ॥ १०.१३.१ ॥
இவ்வாறு கூறி, குருசிரேஷ்டனிடம் அனைத்து யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியானவர் உரைத்து, எல்லாச் சிறந்த ஆயுதங்களும் நிறைந்த உயர்ந்த தேரில் ஏறினார்.
10.13.2
युक्तं परमकाम्भोजैस्तुरगैर्हेममालिभिः ।
उदितादित्यसङ्काशं सर्वरत्नविभूषितम् ॥ १०.१३.२ ॥
சிறந்த காம்போஜக் குதிரைகள் பூட்டப்பட்டு, பொன் மாலைகள் அணிந்த, உதிக்கும் சூரியனைப் போன்ற, அனைத்து ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அது.
10.13.3
दक्षिणे ह्यावहच्छैब्यः सुग्रीवः सव्यतो धुरम् ।
णर्ष्णिवाहौ तु तस्यास्तां मेघपुष्पबलाहकौ ॥ १०.१३.३ ॥
வலப்புறத்தில் சைப்யன் அழைத்துச் சென்ற சுக்ரீவனும், இடப்புறத்தில் நுகத்தடியும்; அதன் வாகனங்கள் மேகபுஷ்பனும் பலாஹகனுமாம்.
10.13.4
विश्वकर्मकृता दिव्या रत्नधातुविभूषिता ।
उच्छ्रिता च रथे तस्मिन्ध्वजयष्टिरदृश्यत ॥ १०.१३.४ ॥
விசுவகர்மனால் செய்யப்பட்ட, தெய்வீகமான, ரத்தினங்களாலும் உலோகங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொடிக்கம்பம் அந்தத் தேரின் மேல் உயர்ந்து தெரிந்தது.
10.13.5
वैनतेयः स्थितस्तस्यां प्रभामण्डलरश्मिवान् ।
तस्य सत्यवतः केतुर्भुजगारिरदृश्यत ॥ १०.१३.५ ॥
அதன்மேல் பிரகாச வட்ட ஒளிக்கதிர்களுடன் வினதையின் மகன் கருடன் நின்றிருந்தான்; அந்த சத்யவானின் கொடியில் பாம்புகளின் எதிரியான கருடன் தென்பட்டான்.
10.13.6
अथारोहद्धृषीकेशः केतुः सर्वधनुष्मताम् ।
अर्जुनः स च धर्मात्मा कुरुराजो युधिष्ठिरः ॥ १०.१३.६ ॥
பின்னர் ஹ்ருஷீகேசன் (கிருஷ்ணன்), அனைத்து வில்லாளிகளின் கொடியானவன் ஏறினான்; அர்ஜுனனும், தர்மாத்மாவான குருராஜன் யுதிஷ்டிரனும் ஏறினர்.
10.13.7
अशोभेतां महात्मानौ दाशार्हमभितः स्थितौ ।
रथस्थं शार्ङ्गधन्वानमश्विनाविव वासवम् ॥ १०.१३.७ ॥
மகாத்மாக்களான அவ்விருவரும் தாசார்ஹனின் இருபுறமும் நின்று, தேரில் நின்ற சார்ங்க வில்லேந்திய கிருஷ்ணரை, அஸ்வினி தேவர்கள் இந்திரனைச் சூழ்ந்து விளங்குவது போல் அலங்கரித்தனர்.
10.13.8
उभावारोप्य दाशार्हः स्यन्दनं लोकपूजितम् ।
प्रतोदेन जवोपेतान्परमाश्वानचोदयत् ॥ १०.१३.८ ॥
இருவரையும் ஏற்றிக்கொண்டு, உலகம் போற்றும் தேரில் தாசார்ஹ கிருஷ்ணர் சாட்டையால் வேகமான சிறந்த குதிரைகளை விரைவுபடுத்தினார்.
10.13.9
ते हयाः सहसोत्पेतुर्गृहीत्वा स्यन्दनोत्तमम् ।
आस्थितं पाण्डवेयाभ्यां यदूनामृषभेण च ॥ १०.१३.९ ॥
அந்த குதிரைகள் பாண்டுவின் இரு மகன்களும் யாதவர்களின் காளையுமாகிய கிருஷ்ணர் ஏறியிருந்த சிறந்த தேரை எடுத்துக்கொண்டு திடீரென பாய்ந்தன.
10.13.10
वहतां शार्ङ्गधन्वानमश्वानां शीघ्रगामिनाम् ।
प्रादुरासीन्महाञ्शब्दः पक्षिणां पततामिव ॥ १०.१३.१० ॥
சார்ங்க வில்லேந்திய கிருஷ்ணரைச் சுமந்த வேகமான குதிரைகளிடமிருந்து, பறக்கும் பறவைகளின் ஒலி போன்ற பெரும் ஒலி எழுந்தது.
10.13.11
ते समर्था महाबाहुं क्षणेन भरतर्षभ ।
भीमसेनं महेष्वासमनुसस्रुः सुवेगिताः ॥ १०.१३.११ ॥
பரதர்களின் காளையே! அந்த வல்ல குதிரைகள் ஒரு கணத்தில் மகாபாகுவும் பெரும் வில்லாளியுமான பீமசேனரைப் பின்தொடர்ந்து மிக விரைவாகச் சென்றன.
10.13.12
क्रोधदीप्तं तु कौन्तेयं द्विषदर्थे समुद्यतम् ।
नाशक्नुवन्वारयितुं समेत्यापि महारथाः ॥ १०.१३.१२ ॥
ஆனால் கோபத்தில் ஒளிர்ந்து, பகைவர்களை எதிர்த்து எழுந்த குந்தியின் மகனை, ஒன்று சேர்ந்தும் மகாரதர்களால் தடுக்க முடியவில்லை.
10.13.13
स तेषामग्रतः शूरः श्रीमतां दृढधन्विनाम् ।
ययौ भागीरथीतीरं हरिभिर्भृशवेगितैः।
यत्र स श्रूयते द्रौणिः पुत्रहन्ता दुरात्मवान् ॥ १०.१३.१३ ॥
அந்த வீரன் வலிமையான வில்லேந்திய மாட்சிமை மிக்கவர்களுக்கு முன்னால் சென்றான்; மிகுந்த வேகமுள்ள குதிரைகளால் பாகீரதியின் கரைக்குச் சென்றான், அங்கு புதல்வர்களைக் கொன்ற தீய மனமுள்ள துரோணியின் மகன் இருப்பதாகக் கேள்விப்படுகிறது.
10.13.14
स ददर्श महात्मानमुदकान्ते यशस्विनम् ।
कृष्णद्वैपायनं व्यासमासीनमृषिभिः सह ॥ १०.१३.१४ ॥
அவன் நீர்க்கரையில் ரிஷிகளுடன் அமர்ந்திருந்த புகழ்பெற்ற மகாத்மா கிருஷ்ணத்வைபாயன வியாசரைக் கண்டான்.
10.13.15
तं चैव क्रूरकर्माणं घृताक्तं कुशचीरिणम् ।
रजसा ध्वस्तमासीनं ददर्श द्रौणिमन्तिके ॥ १०.१३.१५ ॥
கொடுஞ்செயல் புரிந்தவனும், நெய்பூசப்பட்டவனும், தர்ப்பைவல்கலை அணிந்தவனும், தூசியால் மூடப்பட்டு அருகில் அமர்ந்திருந்தவனுமான துரோணியின் மகனை அவன் கண்டான்.
10.13.16
तमभ्यधावत्कौन्तेयः प्रगृह्य सशरं धनुः ।
भीमसेनो महाबाहुस्तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ १०.१३.१६ ॥
மாபெரும் தோள்களையுடைய குந்தியின் மகன் பீமசேனன், அம்புடன் வில்லைப் பிடித்துக்கொண்டு அவனை நோக்கி விரைந்து, 'நில், நில்!' என்று கூறினான்.
10.13.17
तं दृष्ट्वा भीमकर्माणं प्रगृहीतशरासनम् ।
भ्रातरौ पृष्ठतश्चास्य जनार्दनरथे स्थितौ।
व्यथितात्माऽभवद्द्रौणिः प्राप्तं चेदममन्यत ॥ १०.१३.१७ ॥
பயங்கரச் செயல்புரிபவன் வில்லை உயர்த்தியிருப்பதைக் கண்டு, அவனுக்குப் பின்னால் ஜனார்த்தனனின் தேரில் நின்ற இரு சகோதரர்களையும் கண்டு, துரோணியின் மகனின் மனம் கலங்கியது; இது நேர்ந்தது என்று அவன் எண்ணினான்.
10.13.18
स तद्दिव्यमदीनात्मा परमास्रमचिन्तयत् ।
जग्राह च शरैषीकां द्रौणिः सव्येन पाणिना ॥ १०.१३.१८ ॥
குன்றாத மனமுள்ள அவன் அந்த தெய்வீகமான உயர்ந்த அஸ்திரத்தை நினைத்தான்; துரோணியின் மகன் இடக்கையால் ஒரு சரைஷீகையை (நாணலின் தண்டு) எடுத்தான்.
10.13.19
स तामापदमासाद्य दिव्यमस्त्रमुदैरयत् ।
अमृष्यमाणस्ताञ्छूरान्दिव्यायुधधरान्स्थितान्।
अपाण्डवायेति रुषा वाचमुत्सृज्य दारुणम् ॥ १०.१३.१९ ॥
அந்த ஆபத்தை அடைந்து அவன் திவ்ய அஸ்திரத்தை ஏவினான். திவ்ய ஆயுதங்களை ஏந்தி நின்ற அந்த வீரர்களைப் பொறுக்க முடியாமல், கோபத்துடன் "பாண்டவர்களுக்கு அல்ல!" என்ற கடுஞ்சொல்லை உரைத்து.
10.13.20
इत्युक्त्वा राजशार्दूल द्रोणपुत्रः प्रतापवान् ।
सर्वलोकप्रमोहार्थं तदस्रं प्रमुमोच ह ॥ १०.१३.२० ॥
அரசப் புலியே, இவ்வாறு சொல்லி, வலிமைமிக்க துரோணரின் மகன் எல்லா உலகங்களையும் மயக்கும்படி அந்த அஸ்திரத்தை ஏவினான்.
10.13.21
ततस्तस्यामिषीकायां पावकः समजायत ।
प्रधक्ष्यन्निव लोकांस्त्रीन्कालान्कयमोपमः ॥ १०.१३.२१ ॥
அப்போது அந்த அம்பின் நாணலில் நெருப்பு தோன்றியது; மூவுலகங்களையும் எரிக்கவிருப்பது போல, காலாந்தகனைப் போன்று.