Mahābhārata · Adhyāya 10.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.14.1
इङ्गितेनैव दाशार्हस्तस्याभिप्रायमादितः ।
द्रौणेर्बुद्धा महाबाहुरर्जुनं प्रत्यभाषत ॥ १०.१४.१ ॥
Durch ein bloßes Zeichen erkannte Kṛṣṇa, der Nachkomme Daśārhas, von Anfang an die Absicht des Sohnes Droṇas; und der Starkarmige sprach zu Arjuna.
10.14.2
अर्जुनार्जुन यद्दिव्यमस्त्रं ते हृदि वर्तते ।
द्रोणोपदिष्टं तस्यायं कालः सम्प्रति पाण्डव ॥ १०.१४.२ ॥
Arjuna, Arjuna! Die göttliche Waffe, die in deinem Herzen lebt, von Droṇa gelehrt, jetzt ist ihre Zeit gekommen, Sohn Pāṇḍus.
10.14.3
भ्रातॄणामात्मनश्चैव परित्राणाय भारत ।
विसृजैतत्त्वमप्याजावस्त्रमस्त्रनिवारणम् ॥ १०.१४.३ ॥
Nachkomme Bhāratas, zum Schutz deiner Brüder und deiner selbst, entsende auch du im Kampf diese Waffe, die andere Waffen abwehrt.
10.14.4
केशवेनैवमुक्तोऽथ पाण्डवः परवीरहा ।
अवातरद्रथात्तूर्णं प्रगृह्य सशरं धनुः ॥ १०.१४.४ ॥
Als Keśava so gesprochen hatte, stieg der Pāṇḍava, der Töter feindlicher Helden, rasch vom Wagen herab und ergriff Bogen samt Pfeil.
10.14.5
पूर्वमाचार्यपुत्राय ततोऽनन्तरमात्मने ।
भ्रातृभ्यश्चैव सर्वेभ्यः स्वस्तीत्युक्त्वा परन्तपः ॥ १०.१४.५ ॥
Zuerst für den Sohn des Lehrers, dann für sich selbst und danach für alle Brüder, indem er »svasti« sprach, der Bedränger der Feinde...
10.14.6
देवताभ्यो नमस्कृत्य गुरुभ्यश्चैव सर्वशः ।
उत्ससर्ज शिवं ध्यायन्नस्त्रमस्त्रेण शाम्यताम् ॥ १०.१४.६ ॥
Nachdem er den Göttern und allen Lehrern Verehrung erwiesen hatte, und den glückbringenden Waffen gedenkend, entsandte er sie, damit die Waffe durch die Waffe besänftigt werde.
10.14.7
ततस्तदस्रं सहसा सृष्टं गाण्डीवधन्वना ।
प्रजज्वाल महार्चिष्मद्युगान्तानलसन्निभम् ॥ १०.१४.७ ॥
Da flammte die Waffe, die der Bogenschütze des Gāṇḍīva plötzlich abgeschossen hatte, mit gewaltigen Flammen auf, gleich dem Feuer am Ende eines Weltzeitalters.
10.14.8
तथैव द्रोणपुत्रस्य तदस्त्रं तिग्मतेजसः ।
प्रजज्वाल महाज्वालं तेजोमण्डलसंवृतम् ॥ १०.१४.८ ॥
Ebenso flammte die Waffe des Sohnes Droṇas, von gewaltigem Glanz, in einer großen Lohe auf, von einem Kreis aus Glanz umgeben.
10.14.9
निर्घाता बहवश्चासन्पेतुरुल्काः सहस्रशः ।
महद्भयं च भूतानां सर्वेषां समजायत ॥ १०.१४.९ ॥
Viele Donnerschläge erklangen, Tausende von Meteoren fielen, und großes Entsetzen ergriff alle Wesen.
10.14.10
सशब्दमभवद्व्योम ज्वालामालाकुलं भृशम् ।
चचाल च मही कृत्स्ना सपर्वतवनद्रुमा ॥ १०.१४.१० ॥
Der Himmel dröhnte und war dicht erfüllt von Girlanden aus Flammen, und die ganze Erde bebte mit ihren Bergen, Wäldern und Bäumen.
10.14.11
तावस्त्रतेजसा लोकांस्त्रासयन्तौ ततः स्थितौ ।
महर्षी सहितौ तत्र दर्शयामासतुस्तदा ॥ १०.१४.११ ॥
Die Welten mit der Kraft ihrer Waffen in Schrecken versetzend, standen jene beiden dort; da zeigten sich zwei große Weise zusammen.
10.14.12
नारदः सर्वधर्मात्मा भरतानां पितामहः ।
उभौ शमयितुं वीरौ भारद्वाजधनञ्जयौ ॥ १०.१४.१२ ॥
Nārada, die Verkörperung allen Dharmas, Ahnherr der Bharatas, kam, um die beiden Helden, Bhāradvāja und Dhanañjaya, zu besänftigen.
10.14.13
तौ मुनी सर्वधर्मज्ञौ सर्वभूतहितैपिणौ ।
दीप्तयोरस्रयोर्मध्ये स्थितौ परमतेजसौ ॥ १०.१४.१३ ॥
Die beiden Weisen, Kenner allen Dharmas und dem Wohl aller Wesen zugewandt, stellten sich zwischen die beiden brennenden Waffen, von höchster Strahlkraft.
10.14.14
तदन्तरमनाधृष्यावुपगम्य यशस्विनौ ।
आस्तामृषिवरौ तत्र ज्वलिताविव पावकौ ॥ १०.१४.१४ ॥
Nachdem sie in den Raum zwischen ihnen getreten waren, standen die beiden unangreifbaren, berühmten besten Weisen dort wie zwei lodernde Feuer.
10.14.15
प्राणभृद्भिरनाधृष्यौ देवदानवसम्मतौ ।
अस्त्रतेजः शमयितुं लोकानां हितकाम्यया ॥ १०.१४.१५ ॥
Unbezwingbar für alle lebenden Wesen und geehrt von Göttern und Dämonen, standen die beiden da, um den Glanz der Waffen zu besänftigen, aus dem Wunsch nach dem Wohl der Welten.
10.14.16
महास्त्रविदुषः पूर्वे येऽप्यतीता महारथाः ।
नैतदस्रं मनुष्येषु तैः प्रयुक्तं कथञ्चन।
किमिदं साहसं वीरौ कृतवन्तौ महात्ययम् ॥ १०.१४.१६ ॥
Selbst die großen Wagenkämpfer, Kenner der großen Waffen, die früher dahingegangen sind, haben diese Waffe unter Menschen niemals gebraucht. O Helden, warum habt ihr beide dieses verwegene Werk getan, das ein großes Unheil bringt?