மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 10.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.14.1
इङ्गितेनैव दाशार्हस्तस्याभिप्रायमादितः ।
द्रौणेर्बुद्धा महाबाहुरर्जुनं प्रत्यभाषत ॥ १०.१४.१ ॥
தாசார்ஹர் (கிருஷ்ணர்) சைகையினாலேயே, துரோணரின் மகனின் நோக்கத்தை தொடக்கத்திலிருந்தே அறிந்து, அந்த மகாபாகு அர்ஜுனனிடம் பேசினார்.
10.14.2
अर्जुनार्जुन यद्दिव्यमस्त्रं ते हृदि वर्तते ।
द्रोणोपदिष्टं तस्यायं कालः सम्प्रति पाण्डव ॥ १०.१४.२ ॥
அர்ஜுனா, அர்ஜுனா! உன் இதயத்தில் இருக்கும் அந்தத் தெய்வீக அஸ்திரம், துரோணர் உனக்கு உபதேசித்தது, அதைப் பயன்படுத்த இதுவே இப்போது சரியான நேரம், பாண்டவனே.
10.14.3
भ्रातॄणामात्मनश्चैव परित्राणाय भारत ।
विसृजैतत्त्वमप्याजावस्त्रमस्त्रनिवारणम् ॥ १०.१४.३ ॥
பாரதனே, சகோதரர்களையும் உன்னையும் காக்கும் பொருட்டு, போரில் நீயும் இந்த அஸ்திரத்தை ஏவு, இது மற்ற அஸ்திரங்களைத் தடுக்கும்.
10.14.4
केशवेनैवमुक्तोऽथ पाण्डवः परवीरहा ।
अवातरद्रथात्तूर्णं प्रगृह्य सशरं धनुः ॥ १०.१४.४ ॥
கேசவர் இவ்வாறு சொன்னதும், பகைவீரர்களைக் கொல்லும் பாண்டவன் விரைவாக தேரிலிருந்து இறங்கி, அம்புடன் கூடிய வில்லை எடுத்துக்கொண்டான்.
10.14.5
पूर्वमाचार्यपुत्राय ततोऽनन्तरमात्मने ।
भ्रातृभ्यश्चैव सर्वेभ्यः स्वस्तीत्युक्त्वा परन्तपः ॥ १०.१४.५ ॥
முதலில் ஆசிரியரின் மகனுக்காகவும், பின்னர் தனக்காகவும், பின்னர் சகோதரர்கள் அனைவருக்காகவும் 'சுவஸ்தி' என்று சொல்லி, பகைவர்களை வாட்டும் அவன்.
10.14.6
देवताभ्यो नमस्कृत्य गुरुभ्यश्चैव सर्वशः ।
उत्ससर्ज शिवं ध्यायन्नस्त्रमस्त्रेण शाम्यताम् ॥ १०.१४.६ ॥
தேவர்களையும் எல்லா குருக்களையும் வணங்கி, சிவமான (மங்கலமான) அஸ்திரத்தை தியானித்தபடி அவன் ஏவினான்; அஸ்திரத்தால் அஸ்திரம் அடங்கட்டும்.
10.14.7
ततस्तदस्रं सहसा सृष्टं गाण्डीवधन्वना ।
प्रजज्वाल महार्चिष्मद्युगान्तानलसन्निभम् ॥ १०.१४.७ ॥
அப்போது காண்டீவ வில்லாளியால் திடீரென ஏவப்பட்ட அந்த அஸ்திரம், யுகமுடிவின் நெருப்பைப் போன்ற பெரும் சுடர்களுடன் பற்றி எரிந்தது.
10.14.8
तथैव द्रोणपुत्रस्य तदस्त्रं तिग्मतेजसः ।
प्रजज्वाल महाज्वालं तेजोमण्डलसंवृतम् ॥ १०.१४.८ ॥
அதுபோலவே துரோணரின் மகனின் அந்த கடுமையான தேஜஸ் கொண்ட அஸ்திரமும் ஒளி வட்டத்தால் சூழப்பட்டு பெருஞ்சுடராக எரிந்தது.
10.14.9
निर्घाता बहवश्चासन्पेतुरुल्काः सहस्रशः ।
महद्भयं च भूतानां सर्वेषां समजायत ॥ १०.१४.९ ॥
பல இடிமுழக்கங்கள் எழுந்தன, ஆயிரக்கணக்கான விண்கற்கள் விழுந்தன; எல்லா உயிர்களுக்கும் பெரும் அச்சம் உண்டானது.
10.14.10
सशब्दमभवद्व्योम ज्वालामालाकुलं भृशम् ।
चचाल च मही कृत्स्ना सपर्वतवनद्रुमा ॥ १०.१४.१० ॥
ஆகாயம் ஒலியுடன் சுடர்மாலைகளால் மிகவும் நிறைந்தது; மலைகளும் காடுகளும் மரங்களுடன் முழு பூமியும் நடுங்கியது.
10.14.11
तावस्त्रतेजसा लोकांस्त्रासयन्तौ ततः स्थितौ ।
महर्षी सहितौ तत्र दर्शयामासतुस्तदा ॥ १०.१४.११ ॥
அஸ்திரங்களின் தேஜஸால் உலகங்களை அச்சுறுத்திய அவர்கள் இருவரும் அப்போது நின்றிருந்தனர்; அப்போது இரண்டு மகரிஷிகள் அங்கே ஒன்றாகத் தோன்றினர்.
10.14.12
नारदः सर्वधर्मात्मा भरतानां पितामहः ।
उभौ शमयितुं वीरौ भारद्वाजधनञ्जयौ ॥ १०.१४.१२ ॥
எல்லா தர்மங்களின் ஆத்மாவான, பரதர் குலத்தின் பிதாமகரான நாரதர், இரு வீரர்களான பரத்வாஜரின் மகனையும் தனஞ்சயனையும் சமாதானப்படுத்த வந்தார்.
10.14.13
तौ मुनी सर्वधर्मज्ञौ सर्वभूतहितैपिणौ ।
दीप्तयोरस्रयोर्मध्ये स्थितौ परमतेजसौ ॥ १०.१४.१३ ॥
சகல தர்மங்களையும் அறிந்தவர்களும், எல்லா உயிர்களின் நலனை விரும்புபவர்களுமான அந்த இரு முனிவர்களும், எரியும் இரண்டு அஸ்திரங்களுக்கு இடையே நின்றனர், மிக்க ஒளி பொருந்தியவர்களாக.
10.14.14
तदन्तरमनाधृष्यावुपगम्य यशस्विनौ ।
आस्तामृषिवरौ तत्र ज्वलिताविव पावकौ ॥ १०.१४.१४ ॥
அவர்களுக்கு இடையே சென்று, வெல்ல முடியாத புகழ்மிக்க அந்த இரு சிறந்த முனிவர்களும் அங்கே எரியும் இரண்டு நெருப்புகளைப் போல் நின்றனர்.
10.14.15
प्राणभृद्भिरनाधृष्यौ देवदानवसम्मतौ ।
अस्त्रतेजः शमयितुं लोकानां हितकाम्यया ॥ १०.१४.१५ ॥
உயிருள்ள எவராலும் வெல்ல முடியாதவர்களும், தேவர்களும் அசுரர்களும் மதிக்கும் அவர்கள், உலகங்களின் நன்மையை விரும்பி அஸ்திரங்களின் ஒளியைத் தணிக்க நின்றனர்.
10.14.16
महास्त्रविदुषः पूर्वे येऽप्यतीता महारथाः ।
नैतदस्रं मनुष्येषु तैः प्रयुक्तं कथञ्चन।
किमिदं साहसं वीरौ कृतवन्तौ महात्ययम् ॥ १०.१४.१६ ॥
முன்பு மறைந்த மகா அஸ்திரம் அறிந்த மகாரதர்களும் மனிதர்களிடையே இந்த அஸ்திரத்தை எப்போதும் பயன்படுத்தவில்லை. வீரர்களே, பெரும் அழிவுக்குக் காரணமான இந்தத் துணிச்சலை நீங்கள் இருவரும் ஏன் செய்தீர்கள்?