மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 10.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.16.1
तदाज्ञाय हृषीकेशो विकृष्टं पापकर्मणा ।
हृष्यमाण इदं वाक्यं द्रौणिं प्रत्यब्रवीत्तदा ॥ १०.१६.१ ॥
அதை அறிந்த ஹ்ருஷீகேசன், பாவியால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டவன், மகிழ்ச்சியுடன் அப்போது துரோணியிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
10.16.2
विराटस्य सुतां पूर्वं स्नुषां गाण्डीवधन्वनः ।
उपप्लाव्यगतां दृष्ट्वा ऋतवाग्ब्रह्मणोऽब्रवीत् ॥ १०.१६.२ ॥
விராடனின் மகளும், காண்டீவ வில்லாளி அர்ஜுனனின் மருமகளுமான அவளை, முன்பு உபப்லாவ்யம் சென்றவளை, கண்டு, சத்தியம் பேசுபவன் பிராமணனிடம் கூறினான்.
10.16.3
परिक्षीणेषु कुरुषु पुत्रस्तव भविष्यति ।
एतदस्य परिक्षित्त्वं गर्भस्थस्य भविष्यति ॥ १०.१६.३ ॥
குருக்கள் அழிந்த பின்பு உனக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான்; கருவில் இருப்பவனுக்கு இதுவே பரீக்ஷித் என்ற பெயராகும்.
10.16.4
तस्य तद्वचनं साधोः सत्यमेद्भविष्यति ।
परिक्षिद्भविता ह्येषां पुनर्वंशकरः सुतः ॥ १०.१६.४ ॥
அந்த நல்லவனின் அந்த வார்த்தை உண்மையாகும்; உண்மையில் அவர்களுக்கு மீண்டும் வம்சத்தை நிலைநிறுத்தும் பரீக்ஷித் என்ற மகன் பிறப்பான்.
10.16.5
त्वां तु कापुरुषं पापं विंदुः सर्वे मनीषिणः ।
असकृत्पापकर्माणं बालजीवितघातकम् ॥ १०.१६.५ ॥
ஆனால் உன்னை எல்லா ஞானிகளும் கோழையான, பாவியான, மீண்டும் மீண்டும் பாவம் செய்பவனான, குழந்தைகளின் உயிரைக் கொன்றவன் என்று அறிவர்.
10.16.6
तस्मात्त्वमस्य पापस्य कर्मणः फलमाप्नुहि ।
त्रीणि वर्षसहस्राणि चरिष्यसि महीमिमाम् ॥ १०.१६.६ ॥
ஆகவே இந்தப் பாவச்செயலின் பலனை நீ அடைவாய்; மூவாயிரம் ஆண்டுகள் இந்தப் பூமியில் அலைவாய்.
10.16.7
अप्राप्नुवन्क्वचित्काञ्चित्संविदं जातु केनचित् ।
निर्जनानसहायस्त्वं देशान्प्रविचरिष्यसि ॥ १०.१६.७ ॥
நீ எங்கும், எவருடனும் எப்போதும் நட்பைப் பெறாமல், துணையின்றி ஆள் அரவமற்ற இடங்களிலும் நாடுகளிலும் அலைந்து திரிவாய்.
10.16.8
भवित्री न हि ते क्षुद्र जनमध्येषु संस्थितिः ।
पूयशोणिगन्धी च दुर्गकान्तारसंश्रयः। ॥ १०.१६.८ ॥
கீழ்மகனே, மக்களிடையே உனக்கு வாழ்விடம் இராது. சீழும் குருதியும் நாறும் உடலுடன், கடக்கமுடியாத காடுகளில் அடைக்கலம் புகுவாய்.
10.16.9
विचरिष्यसि पापात्मंश्चिरमेको वसुन्धराम् ।
वयः प्राप्य परिक्षित्तुं देवव्रतमवाप्य च। ॥ १०.१६.९ ॥
பாவியே, நீ நீண்ட காலம் தனியாக இப்பூமியில் அலைவாய். வயது எய்தியும், தேவவிரதரை (பீஷ்மரை) அடைந்தும், உன்னால் காக்கப்பட முடியாது.
10.16.10
कृपाच्छारद्वताच्छूरः सर्वास्त्राण्युपपत्स्यते ।
विदित्वा परमास्त्राणि क्षत्रधर्मव्रते स्थितः। ॥ १०.१६.१० ॥
வீரனான அவன், கிருபரிடமிருந்தும் சாரத்வதனிடமிருந்தும் எல்லா அஸ்திரங்களையும் பெறுவான். உயர்ந்த அஸ்திரங்களை அறிந்து, க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் விரதத்தில் நிலைபெறுவான்.
10.16.11
षष्टिं वर्षामि धर्मात्मा वसुधां पालयिष्यति ।
इतश्चोर्ध्वं महाबाहुः कुरुराजो भविष्यति। ॥ १०.१६.११ ॥
அந்த தர்மாத்மா அறுபது ஆண்டுகள் பூமியைக் காப்பாற்றி ஆள்வான். இதன் பின் பெரும்புயன் குருக்களின் அரசனாவான்.
10.16.12
परिक्षिन्नाम नृपतिर्मिषतस्ते सुदुर्मते ।
अहं तं जीवयिष्यामि दग्धं शस्त्राग्नितेजसा। ॥ १०.१६.१२ ॥
தீய மனமுடையவனே, உன் கண்முன்னே, ஆயுதத் தீயின் ஒளியால் எரிந்துபோன பரீக்ஷித் என்னும் அரசனை நான் மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பேன்.
10.16.13
पश्य मे तपसो वीर्यं सत्यस्य च नराधम ।
यस्मादनादृत्य कृतं त्वयाऽस्मान्कर्म दारुणम्।
ब्राह्मणस्य सतश्चेदं वृत्तमन्यायवर्तिनः ॥ १०.१६.१३ ॥
கீழ்மகனே, என் தவத்தின் வலிமையையும் சத்தியத்தின் வலிமையையும் பார். நீ எங்களை அவமதித்து இந்தக் கொடிய செயலைச் செய்தாய்; ஒரு பிராமணனாக இருந்தும் அநீதியின் வழியில் நடந்த இந்தச் செயலை செய்தாய்.
10.16.14
तस्माद्यद्देवकीपुत्र उक्वानुत्तमं वचः ।
आलोकात्तव तद्भावि क्षुद्रकर्मन्व्रजेति ह ॥ १०.१६.१४ ॥
ஆகவே தேவகியின் மகன் சொன்ன உயர்ந்த சொல் உன் பார்வையிலிருந்தே நடக்கும். கீழ்ச் செயல் செய்பவனே, போ என்று அவர் கூறினார்.
10.16.15
सहैव भवता ब्रह्मन्स्थास्यामि पुरुषेष्विह ।
सत्यवागस्तु भगवानयं च पुरुषोत्तमः ॥ १०.१६.१५ ॥
பிராமணனே, நான் உன்னுடன் இங்கே மனிதர்களிடையே இருப்பேன். இந்தப் பகவான் புருஷோத்தமர் சத்தியம் பேசுபவராக இருக்கட்டும்.
10.16.16
प्रदायाथ मणिं द्रौणिः पाण्डवानां महात्मनाम् ।
जगाम विमनास्तेषां सर्वेषां पश्यतां वनम् ॥ १०.१६.१६ ॥
பிறகு துரோணரின் மகன் மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களுக்கு மணியைக் கொடுத்துவிட்டு, மனம் வருந்தியவனாக, அவர்கள் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, காட்டுக்குச் சென்றான்.
10.16.17
पाण्डवाश्च सदाशार्हास्तानृषीनभिवाद्य च ।
कृष्णद्वैपायनं चैव नारदं चैव पर्वतम् ॥ १०.१६.१७ ॥
எப்போதும் வணங்கத் தகுந்த பாண்டவர்கள் அந்த ரிஷிகளை வணங்கி, கிருஷ்ண-த்வைபாயனரையும், நாரதரையும், பர்வதரையும் வணங்கினார்கள்.
10.16.18
द्रोणपुत्रस्य सहजं मणिमादाय सत्वराः ।
द्रौपदीमभ्यधावन्त प्रायोपेतां मनस्विनीम् ॥ १०.१६.१८ ॥
துரோணரின் மகனுடைய இயல்பான மணியை எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் விரைவாக ஓடி, நோன்பிலிருந்த மனஸ்விநியான திரௌபதியை நோக்கி விரைந்தார்கள்.
10.16.19
ततस्ते पुरुषव्याघ्राः सदश्वैरनिलोपमैः ।
अभ्ययुः सहदाशार्हाः शिबिरं पुनरेव हि ॥ १०.१६.१९ ॥
அதன்பின் அந்த புருஷவியாக்கிரர்கள், காற்றுக்கு நிகரான சிறந்த குதிரைகளுடன், தாசார்ஹர்களோடு மீண்டும் பாசறையை நோக்கிச் சென்றனர்.
10.16.20
अवतीर्य रथेभ्यस्तु त्वरमाणा महारथाः ।
ददृशुर्द्रौपदीं हृष्टामार्तामार्ततराः स्वयम् ॥ १०.१६.२० ॥
தேர்களிலிருந்து இறங்கி விரைந்த அந்த மகாரதர்கள், திரௌபதியைக் கண்டனர்; அவள் மகிழ்ச்சியாகத் தோன்றினாள், ஆனால் அவர்களே மிகவும் துயருற்றிருந்தனர்.
10.16.21
तामुपेत्य निरानन्दां दुःखशोकसमन्विताम् ।
परिवार्य व्यतिष्ठन्त पाण्डवाः सहकेशवाः ॥ १०.१६.२१ ॥
மகிழ்ச்சியற்றவளும் துயர் துக்கங்களால் நிறைந்தவளுமான அவளை அணுகி, பாண்டவர்கள் கேசவனுடன் சேர்ந்து அவளைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.
10.16.22
ततो राज्ञाऽभ्यनुज्ञातो भीमसेनो महाबलः ।
प्रददौ तं मणिं दिव्यं वचनं चेदमब्रवीत् ॥ १०.१६.२२ ॥
பின்னர் அரசனின் அனுமதி பெற்ற மகாபலமுள்ள பீமசேனன் அந்த தெய்வ மணியை அவளுக்குக் கொடுத்து, இந்தச் சொற்களைக் கூறினான்.
10.16.23
अयं भद्रे तव मणिः पुत्रहन्ता जितश्च ते ।
उत्तिष्ठ शोकमुत्सृज्य क्षात्रधर्ममनुस्मर ॥ १०.१६.२३ ॥
நல்லவளே, இதோ உன் மணி; உன் மகனைக் கொன்றவன் வென்று வீழ்த்தப்பட்டான். துயரை விட்டு எழு; க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நினைவுகொள்.
10.16.24
प्रयाणे वासुदेवस्य शमार्थवसितेक्षणे ।
यान्युक्तानि त्वया भीरु वाक्यानि मधुघातिनि ॥ १०.१६.२४ ॥
அச்சமுள்ளவளே, வாசுதேவன் புறப்பட்ட வேளையில், அமைதியை நாடிய அவன் பார்வையுடன் நீ சொன்ன சொற்களை—மதுவைக் கொன்றவன் பகைவனே—நினைவுகொள்.
10.16.25
नैव मे पतयः सन्ति न पुत्रा भ्रातरो न च ।
न वै त्वमिति गोविन्द शममिच्छति राजनि ॥ १०.१६.२५ ॥
கோவிந்தா, எனக்குக் கணவர்களும் இல்லை, மகன்களும் இல்லை, சகோதரர்களும் இல்லை; ஆகையால் நீர் அரசனிடம் அமைதியை விரும்புகிறீர்.
10.16.26
उक्तवत्यसि तीव्राणि वाक्यानि पुरुषोत्तमम् ।
क्षत्रधर्मानुरूपाणि तानि संस्मर्तुमर्हसि ॥ १०.१६.२६ ॥
புருஷோத்தமரிடம் நீ கடுமையான சொற்களைச் சொன்னாய்; அவை க்ஷத்திரிய தர்மத்திற்கு ஏற்றவை; அவற்றை நினைவுகூர வேண்டும்.
10.16.27
हतो दुर्योधनः पापो राज्यस्य परिपन्थिकः ।
दुःशासनस्य रुधिरं पीतं विस्फुरतो मया ॥ १०.१६.२७ ॥
அரசுக்குத் தடையாயிருந்த பாவியான துரியோதனன் கொல்லப்பட்டான்; துச்சாசனனின் இரத்தத்தை துடித்துக் கொண்டிருந்தபோது நான் குடித்தேன்.
10.16.28
वैरस्य गतमानृण्यं न स्म वाच्या विवक्षताम् ।
जित्वा मुक्तो द्रोणपुत्रो ब्राह्मण्याद्गौरवेण च ॥ १०.१६.२८ ॥
பகையின் கடன் தீர்க்கப்பட்டது; பேச விரும்புவோர் அதைச் சொல்லக்கூடாது. துரோணரின் மகன் வெல்லப்பட்டும், பிராமணத்தன்மையாலும் மரியாதையாலும் விடுவிக்கப்பட்டான்.
10.16.29
यशोऽस्य पतितं देवि शरीरं त्ववशेषितम् ।
वियोजितश्च मणिना भ्रंशितश्चायुधं भुवि ॥ १०.१६.२९ ॥
தேவியே, அவனது புகழ் வீழ்ந்தது; உடல் மட்டும் எஞ்சியது; அவன் மணியிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டான், அவனது ஆயுதம் நிலத்தில் வீழ்ந்தது.
10.16.30
केवलानृण्यमाप्ताऽस्मि गुरुपुत्रो गुरुर्मम ।
शिरस्येतं मणिं राजा ग्रहीतुमनघोऽर्हति ॥ १०.१६.३० ॥
நான் வெறும் கடன் தீர்ப்பைப் பெற்றுவிட்டேன்; குருவின் மகன் என் குருவைப் போன்றவன். குற்றமற்ற அரசன் இந்த மணியை தன் தலையில் ஏற்க வேண்டும்.
10.16.31
तं गृहीत्वा ततो राजा शिरस्येवाकरोत्तदा ।
गुरोरुच्छेषमित्येव द्रौपद्या वचनादपि ॥ १०.१६.३१ ॥
அதை எடுத்துக்கொண்ட அரசன் அப்போது அதைத் தலையில் அணிந்துகொண்டான்; குருவின் எச்சம் என்று, திரௌபதியின் சொல்லின்படியும் கூட.
10.16.32
ततो दिव्यं मणिवरं शिरसा धारयन्प्रभुः ।
शुशुभे स तदा राजा सचन्द्र इव पर्वतः ॥ १०.१६.३२ ॥
அப்போது அந்த வல்லமை மிக்க அரசன் தலையில் தெய்வீகமான சிறந்த மணியைத் தாங்கி, சந்திரனுடன் கூடிய மலையைப் போல் ஒளிர்ந்தான்.
10.16.33
उत्तस्थौ पुत्रशोकार्ता ततः कृष्णा मनस्विनी ।
कृष्णं चापि महाबाहुः परिपप्रच्छ धर्मराट् ॥ १०.१६.३३ ॥
அப்போது மகன்களின் துயரால் வருந்திய உயர்ந்த மனமுடைய கிருஷ்ணை எழுந்தாள்; பெரும்புயன் தர்மராஜனும் கிருஷ்ணனை விசாரித்தான்.