Mahābhārata · Adhyāya 10.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.17.1
हतेषु सर्वसैन्येषु सौप्तिकै तै रथैस्त्रिभिः ।
शोचन्युधिष्ठिरो राजा दाशार्हमिदमब्रवीत् ॥ १०.१७.१ ॥
Als alle Heere durch jene drei Wagenkämpfer im nächtlichen Überfall erschlagen waren, sprach König Yudhiṣṭhira in Trauer diese Worte zu Kṛṣṇa, dem Dāśārha.
10.17.2
कथं नु कृष्ण पापेन क्षुद्रेण शठबुद्धिना ।
द्रौणिना निहताः सर्वे मम पुत्रा महारथाः ॥ १०.१७.२ ॥
Wie konnte, o Kṛṣṇa, jener sündige, niederträchtige, betrügerisch gesinnte Sohn Droṇas alle meine großen Wagenkämpfer, meine Söhne, erschlagen?
10.17.3
तथा कृतास्रविक्रान्ताः सङ्ग्रामेष्वपलायिनः ।
द्रुपदस्यात्मजाश्चैव द्रोणपुत्रेण पातिताः ॥ १०.१७.३ ॥
Ebenso wurden die Söhne Drupadas, tapfer und kundig in den Waffen, die in Schlachten nie flohen, vom Sohn Droṇas niedergestreckt.
10.17.4
यस्य द्रोणो महेष्वासो न प्रादादाहवे मुखम् ।
निजघ्ने रथिनां श्रेष्ठं धृष्टद्युम्नं कथं नु सः ॥ १०.१७.४ ॥
Wie konnte Droṇa, der große Bogenschütze, der im Kampf nie das Gesicht abwandte, Dhṛṣṭadyumna, den besten der Wagenkämpfer, erschlagen?
10.17.5
किन्नु तेन कृतं कर्म तथायुक्तं नरर्षभ ।
यदेकः समरे सर्वानवधीन्नो गुरोः सुतः ॥ १०.१७.५ ॥
Welche Tat vollbrachte er und mit welchem angemessenen Vorsatz, o Stier unter den Menschen, dass der Sohn des Lehrers allein im Kampf uns alle erschlug?
10.17.6
नूनं स देवदेवानामीश्वरेश्वरमव्ययम् ।
जगाम शरणं द्रौणिरेकस्तेनावधीद्बहून् ॥ १०.१७.६ ॥
Gewiss hat jener Sohn Droṇas Zuflucht bei dem unvergänglichen Herrn gesucht, dem Gott der Götter, dem Herrn der Herren; und allein durch jene Zuflucht erschlug er viele.
10.17.7
प्रसन्नो हि महादेवो दद्यादमरतामपि ।
वीर्यं च गिरिशो दद्याद्येनेन्द्रमपि शातयेत् ॥ १०.१७.७ ॥
Ist der große Gott Mahādeva erfreut, kann er sogar Unsterblichkeit gewähren, und Giriśa kann solche Tapferkeit verleihen, dass man damit selbst Indra erschlagen könnte.
10.17.8
वेदाहं हि महादेवं तत्त्वेन भरतर्षभ ।
यानि चास्यपुराणानि कर्माणि विविधानि च ॥ १०.१७.८ ॥
O Stier der Bharatas, ich kenne den großen Gott Mahādeva wahrhaftig, und ich kenne seine alten Taten und die vielen verschiedenen Werke, die sein sind.
10.17.9
आदिरेष हि भूतानां मध्यमन्तश्च भारत ।
विचेष्टते जगच्चेदं सर्वमस्यैव कर्मणा ॥ १०.१७.९ ॥
O Nachkomme des Bharata, er ist fürwahr Anfang, Mitte und Ende der Wesen, und diese ganze Welt regt sich allein durch sein Wirken.
10.17.10
एवं सिसृक्षुर्भूतानि ददर्श प्रथमं विभुः ।
पितामहोऽब्रवीच्चैनं भूतानि सृज माचिरम् ॥ १०.१७.१० ॥
So sah der allgegenwärtige Großvater, der Geschöpfe erschaffen wollte, zuerst auf ihn und sprach zu ihm: "Erschaffe die Wesen, ohne Verzug."
10.17.11
हरिकेशस्तथेत्युक्वा दीर्घदर्शी तदा प्रभुः ।
दीर्घकालं तपस्तेपे मग्नोऽम्भसि महातपाः ॥ १०.१७.११ ॥
Mit den Worten "So sei es" übte der weitsichtige Herr Harikeśa dann lange Zeit Askese; der große Asket verweilte im Wasser versunken.
10.17.12
सुमहान्तं ततः कालं प्रतीक्ष्यैनं पितामहः ।
स्रष्टारं सर्वभूतानां ससर्ज मनसाऽपरम् ॥ १०.१७.१२ ॥
Nachdem der Großvater sehr lange auf ihn gewartet hatte, erschuf er mit seinem Geist einen anderen als Schöpfer aller Wesen.
10.17.13
सोऽब्रवीद्वातरं दृष्ट्वा गिरिशं सुप्तमम्भसि ।
यदि मे नाग्रजोऽस्त्यन्यस्ततः स्रक्ष्याम्यहं प्रजाः ॥ १०.१७.१३ ॥
Als er seinen Bruder Giriśa (Śiva) im Wasser schlafend sah, sprach er: Wenn es außer mir keinen anderen älteren Bruder gibt, so werde ich die Geschöpfe erschaffen.
10.17.14
तमब्रवीत्पिता नास्ति त्वदन्यः पुरुषोऽग्रजः ।
स्थाणुरेष जले मग्नो विस्रब्धः कुरु वै प्रजाः ॥ १०.१७.१४ ॥
Da sprach der Vater zu ihm: Es gibt keine andere Person, die älter ist als du. Dieser Sthāṇu (Śiva) ist im Wasser versunken; sei zuversichtlich und erschaffe die Geschöpfe.
10.17.15
भूतान्यन्वसृजत्सप्त दक्षः क्षिप्रं प्रजापतिः ।
यैरिमं व्यकरोत्सर्वं भूतग्रामं चतुर्विधम् ॥ १०.१७.१५ ॥
Dakṣa, der Herr der Geschöpfe, erschuf rasch sieben Arten von Wesen, mit denen er diese ganze vierfache Schar der Wesen ordnete.
10.17.16
ताः सृष्टमात्राः क्षुधिताः प्रजाः सर्वाः प्रजापतिम् ।
बिभक्षयिवो राजन्सहसा प्राद्रवंस्तदा ॥ १०.१७.१६ ॥
O König, kaum waren sie erschaffen, stürzten sich alle hungrigen Geschöpfe, begierig, den Herrn der Geschöpfe zu verschlingen, plötzlich auf ihn.
10.17.17
स भक्ष्यमाणस्त्राणार्थी पितामहमुपाद्रवत् ।
आभ्यो मां भगवांस्त्रातु वृत्तिरासां विधीयताम् ॥ १०.१७.१७ ॥
Von ihnen verschlungen zu werden drohend und Schutz suchend, lief er zum Großvater (Brahmā) und sprach: O gesegneter Herr, schütze mich vor diesen; für sie soll ein Lebensunterhalt bereitet werden.
10.17.18
ततस्ताभ्यो ददावन्नमोषधीः स्थावराणि च ।
जङ्गमानि च भूतानि दुर्बलानि बलीयसाम् ॥ १०.१७.१८ ॥
Dann gab er ihnen Nahrung: Kräuter, unbewegliche Dinge und auch bewegliche Wesen; die Schwachen machte er zur Speise der Starken.
10.17.19
विहितान्नाः प्रजास्तास्तु जग्मुस्तुष्टा यथागतम् ।
ततो ववृधिरे राजन्प्रीतिमत्यः स्वयोनिषु ॥ १०.१७.१९ ॥
Mit Speise versorgt, zogen jene Geschöpfe zufrieden zurück, woher sie gekommen waren. Dann, o König, voller Freude, wuchsen sie in ihren eigenen Schößen.
10.17.20
भूतग्रामे विवृद्वे तु सृष्टे देवासुरे तदा ।
उदतिष्ठज्जलाज्ज्येष्ठः प्रजाश्चेमा ददर्श सः ॥ १०.१७.२० ॥
Als die Schar der Wesen gewachsen und Götter und Dämonen erschaffen waren, erhob sich der Älteste aus dem Wasser und sah diese Geschöpfe.
10.17.21
बहुरूपाः प्रजाः सृष्टा विवृद्धाश्च स्वतेजसा ।
चुक्रोध बलवद्दृष्ट्वा लिङ्गं स्वं चाप्यविध्यत ॥ १०.१७.२१ ॥
Als er die vielgestaltigen Geschöpfe sah, die durch seine eigene Glut entstanden und gewachsen waren, wurde er sehr zornig und durchbohrte sogar sein eigenes Glied.
10.17.22
तत्प्रविद्धं तथा भूमौ तथैव प्रत्यतिष्ठत ।
तमुवाचाव्ययो ब्रह्मा वचोभिः शमयन्निव ॥ १०.१७.२२ ॥
Auf die Erde geworfen, richtete es sich ebenso wieder auf. Da sprach der unvergängliche Brahmā zu ihm mit Worten, als wolle er ihn beruhigen.
10.17.23
किं कृतं सलिले शर्व चिरकालस्थितेन ते ।
किमर्थं चेदमुत्पाद्य लिङ्गं भूमौ प्रवेशितम् ॥ १०.१७.२३ ॥
O Śarva, was hast du getan, da du so lange im Wasser verweiltest? Und warum hast du, nachdem du dies Glied hervorgebracht hast, es in die Erde gesenkt?
10.17.24
सोऽब्रवीज्जातसंरम्भस्तथा लोकगुरुर्गुरुम् ।
प्रजाः सृष्टाः परेणेमाः किं करिष्याम्यनेन वै ॥ १०.१७.२४ ॥
Da sprach jener Lehrer der Welten, von Zorn erregt, zum Lehrer: »Diese Geschöpfe wurden von einem anderen geschaffen; was soll ich mit diesem Glied anfangen?«
10.17.25
प्रजाः सृष्टाः परेणेमाः प्रजार्थं मे पितामह ।
ओषध्यः परिवर्तेरन्यथैवं सततं प्रजाः ॥ १०.१७.२५ ॥
Diese Geschöpfe wurden vom Höchsten erschaffen. O Großvater, um meiner Geschöpfe willen würden die Kräuter sich anders verwandeln; und so würden die Geschöpfe sich unablässig wandeln.
10.17.26
एवमुक्त्वा स सक्रोधो जगाम विमना भवः ।
गिरेर्मुञ्जवतः पादं तपस्तप्तुं महातपाः ॥ १०.१७.२६ ॥
So sprechend, zornig und im Gemüt verstört, ging Bhava an den Fuß des Berges Muñjavat, der große Asket, um Askese zu üben.