மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 10.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.17.1
हतेषु सर्वसैन्येषु सौप्तिकै तै रथैस्त्रिभिः ।
शोचन्युधिष्ठिरो राजा दाशार्हमिदमब्रवीत् ॥ १०.१७.१ ॥
அனைத்துப் படைகளும் கொல்லப்பட்டபோது, அந்த மூன்று தேர்வீரர்கள் உறங்கிக்கொண்டிருந்தவர்களைக் கொன்ற செயலால் துயருற்ற மன்னன் யுதிஷ்டிரன் தாசார்ஹனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
10.17.2
कथं नु कृष्ण पापेन क्षुद्रेण शठबुद्धिना ।
द्रौणिना निहताः सर्वे मम पुत्रा महारथाः ॥ १०.१७.२ ॥
கிருஷ்ணா, அந்தப் பாவியும், கீழ்மையானவனும், வஞ்சக புத்தியுடையவனுமான துரோணரின் மகன் என் மகன்களான அனைத்து மகாரதர்களையும் எவ்வாறு கொன்றான்?
10.17.3
तथा कृतास्रविक्रान्ताः सङ्ग्रामेष्वपलायिनः ।
द्रुपदस्यात्मजाश्चैव द्रोणपुत्रेण पातिताः ॥ १०.१७.३ ॥
அதேபோல், ஆயுதக்கலையில் திறமையும் போர்களில் பின்வாங்காதவர்களுமான துருபதனின் மகன்களும் துரோணர் மகனால் வீழ்த்தப்பட்டனர்.
10.17.4
यस्य द्रोणो महेष्वासो न प्रादादाहवे मुखम् ।
निजघ्ने रथिनां श्रेष्ठं धृष्टद्युम्नं कथं नु सः ॥ १०.१७.४ ॥
எந்தப் பெரும் வில்லாளியான துரோணர் போரில் முகம் காட்டாமல் ஓடாதிருந்தாரோ, அவர் தேர்வீரர்களில் சிறந்த திருஷ்டத்யும்னனை எவ்வாறு கொன்றார்?
10.17.5
किन्नु तेन कृतं कर्म तथायुक्तं नरर्षभ ।
यदेकः समरे सर्वानवधीन्नो गुरोः सुतः ॥ १०.१७.५ ॥
ஓ நரர்களில் காளையே, ஆசிரியரின் மகன் போரில் தனியாக நம் அனைவரையும் கொன்றானே, அவன் என்ன செயலைச் செய்தான், அது எத்தகைய நோக்கத்தால் ஆனது?
10.17.6
नूनं स देवदेवानामीश्वरेश्वरमव्ययम् ।
जगाम शरणं द्रौणिरेकस्तेनावधीद्बहून् ॥ १०.१७.६ ॥
நிச்சயமாக அந்தத் துரோணர் மகன், தெய்வங்களின் தெய்வமும், ஈசுவரர்களின் ஈசுவரனும், அழிவற்றவருமான பகவானிடம் சரணடைந்தான்; அந்த சரணாகதியின் பலத்தால் அவன் ஒருவனே பலரைக் கொன்றான்.
10.17.7
प्रसन्नो हि महादेवो दद्यादमरतामपि ।
वीर्यं च गिरिशो दद्याद्येनेन्द्रमपि शातयेत् ॥ १०.१७.७ ॥
மகாதேவர் மகிழ்ந்தால் அமரத்தன்மையையும் அளிக்கலாம்; கிரீசர் எத்தகைய வலிமையை அளிப்பாரெனில் அதனால் இந்திரனையுமே கொல்ல இயலும்.
10.17.8
वेदाहं हि महादेवं तत्त्वेन भरतर्षभ ।
यानि चास्यपुराणानि कर्माणि विविधानि च ॥ १०.१७.८ ॥
பரதர்களில் காளையே, மகாதேவரை உண்மையில் நான் அறிவேன்; அவருடைய பழைய செயல்களையும் பல்வேறு செயல்களையும் அறிவேன்.
10.17.9
आदिरेष हि भूतानां मध्यमन्तश्च भारत ।
विचेष्टते जगच्चेदं सर्वमस्यैव कर्मणा ॥ १०.१७.९ ॥
பாரதா, இவரே உயிர்களின் தொடக்கம், நடு, முடிவு; இந்த முழு உலகமும் அவருடைய செயலாலேயே இயங்குகிறது.
10.17.10
एवं सिसृक्षुर्भूतानि ददर्श प्रथमं विभुः ।
पितामहोऽब्रवीच्चैनं भूतानि सृज माचिरम् ॥ १०.१७.१० ॥
இவ்வாறு உயிர்களைப் படைக்க விரும்பிய வியாபகரான பிதாமகர் முதலில் அவரைக் கண்டார்; அவரிடம், "உயிர்களைப் படையுங்கள்; தாமதிக்க வேண்டாம்" என்றார்.
10.17.11
हरिकेशस्तथेत्युक्वा दीर्घदर्शी तदा प्रभुः ।
दीर्घकालं तपस्तेपे मग्नोऽम्भसि महातपाः ॥ १०.१७.११ ॥
"அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று கூறி, தொலைநோக்குடைய பிரபுவான ஹரிகேசர் நெடுங்காலம் தவம் செய்தார்; மகாதவசியான அவர் நீரில் மூழ்கி இருந்தார்.
10.17.12
सुमहान्तं ततः कालं प्रतीक्ष्यैनं पितामहः ।
स्रष्टारं सर्वभूतानां ससर्ज मनसाऽपरम् ॥ १०.१७.१२ ॥
மிக நீண்ட காலம் அவருக்காகக் காத்திருந்த பிதாமகர், அனைத்து உயிர்களின் படைப்பாளியாக இன்னொருவரை மனதால் படைத்தார்.
10.17.13
सोऽब्रवीद्वातरं दृष्ट्वा गिरिशं सुप्तमम्भसि ।
यदि मे नाग्रजोऽस्त्यन्यस्ततः स्रक्ष्याम्यहं प्रजाः ॥ १०.१७.१३ ॥
நீரில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த சகோதரன் கிரீசனை (சிவனை) கண்டு அவன் கூறினான்: எனக்கு மூத்த சகோதரன் வேறு எவரும் இல்லையெனில், நான் பிரஜைகளைப் படைப்பேன்.
10.17.14
तमब्रवीत्पिता नास्ति त्वदन्यः पुरुषोऽग्रजः ।
स्थाणुरेष जले मग्नो विस्रब्धः कुरु वै प्रजाः ॥ १०.१७.१४ ॥
அப்போது தந்தை அவனிடம் கூறினார்: உன்னைவிட மூத்த வேறு ஆண் எவனும் இல்லை. இந்த ஸ்தாணு (சிவன்) நீரில் மூழ்கியிருக்கிறார்; அச்சமின்றி நீ பிரஜைகளைப் படை.
10.17.15
भूतान्यन्वसृजत्सप्त दक्षः क्षिप्रं प्रजापतिः ।
यैरिमं व्यकरोत्सर्वं भूतग्रामं चतुर्विधम् ॥ १०.१७.१५ ॥
தக்ஷ பிரஜாபதி விரைவில் ஏழு வகை உயிர்களைப் படைத்தார்; அவற்றின் மூலம் நான்கு வகையான இந்த முழு உயிர்த்தொகுதியையும் அமைத்தார்.
10.17.16
ताः सृष्टमात्राः क्षुधिताः प्रजाः सर्वाः प्रजापतिम् ।
बिभक्षयिवो राजन्सहसा प्राद्रवंस्तदा ॥ १०.१७.१६ ॥
ஓ அரசே, படைக்கப்பட்ட உடனேயே பசித்த அனைத்துப் பிரஜைகளும் பிரஜாபதியை விழுங்க விரும்பி, உடனடியாக அவரை நோக்கிப் பாய்ந்தன.
10.17.17
स भक्ष्यमाणस्त्राणार्थी पितामहमुपाद्रवत् ।
आभ्यो मां भगवांस्त्रातु वृत्तिरासां विधीयताम् ॥ १०.१७.१७ ॥
உண்ணப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அவன், பாதுகாப்பை நாடி பிதாமகரை (பிரம்மாவை) நோக்கி ஓடி, கூறினான்: பகவானே, இவர்களிடமிருந்து என்னைக் காத்தருளுங்கள்; இவர்களுக்கு உணவு ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்.
10.17.18
ततस्ताभ्यो ददावन्नमोषधीः स्थावराणि च ।
जङ्गमानि च भूतानि दुर्बलानि बलीयसाम् ॥ १०.१७.१८ ॥
அப்போது அவர் அவர்களுக்கு உணவளித்தார்: மூலிகைகளையும், அசையாத பொருட்களையும், அசையும் உயிர்களையும் கொடுத்தார்; வலியவர்களுக்கு உணவாக பலவீனமானவர்களை அளித்தார்.
10.17.19
विहितान्नाः प्रजास्तास्तु जग्मुस्तुष्टा यथागतम् ।
ततो ववृधिरे राजन्प्रीतिमत्यः स्वयोनिषु ॥ १०.१७.१९ ॥
உணவு அளிக்கப்பட்ட அந்தப் படைப்புகள் மகிழ்ச்சியுடன் வந்த வழியே சென்றன. ஓ அரசே, அன்பு நிறைந்த அவை தம் தம் யோனிகளில் வளர்ந்தன.
10.17.20
भूतग्रामे विवृद्वे तु सृष्टे देवासुरे तदा ।
उदतिष्ठज्जलाज्ज्येष्ठः प्रजाश्चेमा ददर्श सः ॥ १०.१७.२० ॥
உயிரினக் கூட்டம் பெருகி, அப்போது தேவர்களும் அசுரர்களும் படைக்கப்பட்டபோது, மூத்தவர் நீரிலிருந்து எழுந்தார்; அவர் இந்தப் படைப்புகளைக் கண்டார்.
10.17.21
बहुरूपाः प्रजाः सृष्टा विवृद्धाश्च स्वतेजसा ।
चुक्रोध बलवद्दृष्ट्वा लिङ्गं स्वं चाप्यविध्यत ॥ १०.१७.२१ ॥
தம் தேஜஸால் பல்வேறு வடிவ படைப்புகள் படைக்கப்பட்டு பெருகியதைக் கண்டு அவர் மிகவும் சினந்தார்; தம் லிங்கத்தையும் துளைத்தார்.
10.17.22
तत्प्रविद्धं तथा भूमौ तथैव प्रत्यतिष्ठत ।
तमुवाचाव्ययो ब्रह्मा वचोभिः शमयन्निव ॥ १०.१७.२२ ॥
நிலத்தில் எறியப்பட்டதும் அது மீண்டும் அப்படியே எழுந்து நின்றது. அழியாத பிரம்மா, சமாதானப்படுத்துவது போல் சொற்களால் அவரிடம் பேசினார்.
10.17.23
किं कृतं सलिले शर्व चिरकालस्थितेन ते ।
किमर्थं चेदमुत्पाद्य लिङ्गं भूमौ प्रवेशितम् ॥ १०.१७.२३ ॥
ஓ சர்வா, நீர்நிலையில் நீண்ட காலம் தங்கி நீ என்ன செய்தாய்? இந்த லிங்கத்தைப் படைத்து ஏன் நிலத்தில் புகுத்தினாய்?
10.17.24
सोऽब्रवीज्जातसंरम्भस्तथा लोकगुरुर्गुरुम् ।
प्रजाः सृष्टाः परेणेमाः किं करिष्याम्यनेन वै ॥ १०.१७.२४ ॥
கோபம் கொண்ட அவர், உலகின் குருவாகிய அவர், குருவிடம் கூறினார்: "இந்தப் படைப்புகள் பிறரால் படைக்கப்பட்டவை; இதனால் நான் என்ன செய்வேன்?"
10.17.25
प्रजाः सृष्टाः परेणेमाः प्रजार्थं मे पितामह ।
ओषध्यः परिवर्तेरन्यथैवं सततं प्रजाः ॥ १०.१७.२५ ॥
பரமனால் படைக்கப்பட்ட இந்தப் பிரஜைகள், ஓ பிதாமகனே, என் பிரஜைகளுக்காக இந்த மூலிகைகள் வேறுவிதமாக மாறும்; இவ்வாறே பிரஜைகள் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருப்பார்கள்.
10.17.26
एवमुक्त्वा स सक्रोधो जगाम विमना भवः ।
गिरेर्मुञ्जवतः पादं तपस्तप्तुं महातपाः ॥ १०.१७.२६ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, கோபத்துடன், மனக்கலக்கமுற்ற பவன் (சிவன்) முஞ்சவத் மலையின் அடிவாரத்திற்குச் சென்றார்; பெரும் தவசியாக தவம் செய்ய.