Mahābhārata · Adhyāya 10.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.2.1
श्रुतं ते वचनं सर्वं हेतुयुक्तं मया विभो ।
ममापि तु वचः किञ्चिच्छृणुष्वाद्य महाभुज ॥ १०.२.१ ॥
O Mächtiger, du hast alle meine vernünftig begründeten Worte gehört. Nun höre auch einige meiner Worte, o Starkarmiger.
10.2.2
आबद्धा मानुषाः सर्वे निबद्धाः कर्मणोर्द्वयोः ।
दैवे पुरुषकारे च परं ताभ्यां न विद्यते ॥ १०.२.२ ॥
Alle Menschen sind gebunden, gefesselt durch zwei Arten des Handelns: Schicksal und menschliche Anstrengung. Nichts steht über diesen beiden.
10.2.3
न हि दैवेन सिध्यन्ति कार्याण्येकेन सत्तम ।
न चापि कर्मणैकेन द्वाभ्यां सिद्धिस्तु योगतः ॥ १०.२.३ ॥
O Bester der Guten, Werke werden nicht durch das Schicksal allein vollendet, noch durch das Handeln allein; Erfolg kommt nur durch das Zusammenwirken beider.
10.2.4
ताभ्यामुभाभ्यां सर्वार्था निबद्धा अधमोत्तमाः ।
प्रवृत्ताश्चैव दृश्यन्ते निवृत्ताश्चैव सर्वशः ॥ १०.२.४ ॥
Alle Ziele, niedrige wie hohe, sind durch diese beiden gebunden; manche sieht man im Handeln tätig, andere in jeder Hinsicht zurückgezogen.
10.2.5
पर्जन्यः पर्वते वर्षन्किन्नु साधयते फलम् ।
कृष्टे क्षेत्रे तथा वर्षन्किं न साधयते फलम् ॥ १०.२.५ ॥
Welche Frucht bringt eine Wolke hervor, die auf einem Berg regnet? Und warum bringt eine Wolke, die auf einen bestellten Acker regnet, keine Frucht hervor?
10.2.6
उत्थानं चापि दैवस्य ह्यनुत्थानं च दैवतम् ।
व्यर्थं भवति सर्वत्र पूर्वस्तत्र विनिश्चयः ॥ १०.२.६ ॥
Sowohl das Bemühen als auch das Nichtbemühen des Schicksals bleiben überall vergeblich; dort entscheidet die frühere Tat.
10.2.7
सुवृष्टे च यथा देवे सम्यक् क्षेत्रे च कर्षिते ।
बीजं महागुणं भूयात्तथा सिद्धिर्हि मानुषी ॥ १०.२.७ ॥
Wie der Same reiche Frucht trägt, wenn guter Regen fällt und das Feld gut gepflügt ist, so ist es auch mit dem menschlichen Erfolg.
10.2.8
तयोर्दैवं तु दुश्चिन्त्यं स्ववशेनैव वर्तते ।
प्राज्ञाः पुरुषकारे तु वर्तन्ते देवमास्थिताः ॥ १०.२.८ ॥
Von diesen beiden ist das Schicksal schwer zu begreifen und wirkt aus eigener Macht; doch die Weisen beharren im Mannesmut und stützen sich zugleich auf das Schicksal.
10.2.9
ताभ्यां सर्वे हि कार्यार्था मनुष्याणां नरर्षभ ।
विचेष्टन्तः स्म दृश्यन्ते निवृत्तास्तु तथैव च ॥ १०.२.९ ॥
O Stier unter den Menschen, durch diese beiden werden alle Ziele menschlichen Handelns erreicht; man sieht Menschen sich mühen, und andere sich zurückziehen.
10.2.10
कृतः पुरुषकारश्च सोऽपि दैवेन सिध्यति ।
तथास्य कर्मणः कर्तुरभिनिर्वर्तते फलम् ॥ १०.२.१० ॥
Auch der getane Mannesmut wird durch das Schicksal vollendet; so reift auch die Frucht der Handlung für den, der handelt.
10.2.11
उत्थानं च मनुष्याणां दक्षाणां दैववर्जितम् ।
अभलं दृश्यते लोके सम्यगप्युपपादितम् ॥ १०.२.११ ॥
In der Welt sieht man, dass das Bemühen der Menschen, auch der Geschickten, ohne das Schicksal fruchtlos bleibt, selbst wenn es gut ausgeführt wurde.
10.2.12
तत्रालसा मनुष्याणां ये भवन्त्यमनस्विनः ।
उत्थानं ते विगर्हन्ति प्राज्ञानां तन्न रोचते ॥ १०.२.१२ ॥
Unter den Menschen tadeln die Trägen und Entschlusslosen das Bemühen; das gefällt den Weisen nicht.
10.2.13
प्रायशो हि कृतं कर्म नाफलं दृश्यते भुवि ।
अकृत्वा च पुनर्दुःखं कर्म पश्येन्महाफलम् ॥ १०.२.१३ ॥
Gewöhnlich bleibt getane Handlung auf der Erde nicht ohne Frucht; Untätigkeit bringt wieder Leid, und durch Handeln sieht man große Frucht.
10.2.14
चष्टामकुर्वंल्लभते यदि किञ्चिद्यदृच्छया ।
यो वा न लभते कृत्वा दुर्दर्शौ तावुभावपि ॥ १०.२.१४ ॥
Wenn jemand ohne Mühe durch Zufall etwas erlangt, oder wer sich müht es nicht erlangt — beide sind selten zu sehen.
10.2.15
शक्नोति जीवितुं दक्षो नालसः सुखमेधते ।
दृश्यन्ते जीवलोकेऽस्मिन्दक्षाः प्रायो हितैषिणः ॥ १०.२.१५ ॥
Nur der Geschickte kann leben; der Träge gedeiht nicht im Glück. In dieser Welt der Lebenden sieht man die Geschickten meist als Wohlwollende.
10.2.16
यदि दक्षः समारम्भात्कर्मणो नाश्नुते फलम् ।
नास्य वाच्यं भवेत्किञ्चिल्लब्धव्यं वाऽधिगच्छति ॥ १०.२.१६ ॥
Wenn der Geschickte, obwohl er das Werk unternimmt, dessen Frucht nicht erlangt, ist ihm nichts vorzuwerfen; oder er erlangt, was zu erlangen ist.
10.2.17
नाकृत्वा कर्म लोके हि फलं विन्दति कर्हिचित् ।
स तु वक्तव्यतां याति द्वेष्यो भवति भूयशः ॥ १०.२.१७ ॥
In der Welt erlangt man ohne Handeln niemals Frucht; er aber wird tadelnswert und wiederholt verhasst.
10.2.18
एवमेतदनादृत्य वर्तते यस्त्वतोऽन्यथा ।
स करोत्यात्मनोऽनर्थानेष बुद्धिमतां नयः ॥ १०.२.१८ ॥
Wer dies missachtet und anders handelt, bereitet sich selbst Unheil; das ist der Weg der Weisen.
10.2.19
हीनं पुरुषकारेण यदि दैवेन वा पुनः ।
कारणाभ्यामथैताभ्यामुत्थानमफलं भवेत् ॥ १०.२.१९ ॥
Fehlt etwas durch menschliche Anstrengung oder durch das Schicksal, so bleibt das Bemühen durch diese beiden Ursachen fruchtlos.
10.2.20
हीनं पुरुषकारेण कर्म त्विह न सिध्यति ॥ १०.२.२० ॥
Eine Handlung, der es an menschlicher Anstrengung fehlt, gelingt hier nicht.
10.2.21
दैवतेभ्यो नमस्कृत्य यस्त्वर्थान्सम्यगीहते ।
दक्षो दाक्षिण्यसम्पन्नो न स मोघैर्विहन्यते ॥ १०.२.२१ ॥
Der geschickte, höfliche Mann, der sich vor den Göttern verneigt und seine Ziele recht verfolgt, wird nicht durch nichtige Ursachen vereitelt.
10.2.22
सम्यगीहा पुनरियं या बृद्धानुपसेवते ।
आपृच्छति च यच्छ्रेयः करोति च हितं वचः ॥ १०.२.२२ ॥
Das ist das rechte Streben: wer den Älteren dient, fragt, was gut ist, und nach heilsamen Worten handelt.
10.2.23
उत्थायोत्थाय हि सदा प्रष्टव्या वृद्धसम्मताः ।
ते स्म योगे परं मूलं तन्मूला सिद्धिरुच्यते ॥ १०.२.२३ ॥
Immer wieder aufstehend soll man jene befragen, die die Ältesten billigen; bei der Planung ist das die höchste Wurzel, und der Erfolg, so heißt es, gründet darauf.
10.2.24
वृद्धानां वचनं श्रुत्वा योऽभ्युत्थानं प्रयोजयेत् ।
उत्थानस्य फलं सम्यक्तदा स लभतेऽचिरात् ॥ १०.२.२४ ॥
Wer auf die Worte der Ältesten hört und sich dem Streben hingibt, erlangt bald die rechte Frucht seines Strebens.
10.2.25
रागात्क्रोधाद्भयाल्लोभाद्योऽर्थानीहेत मानवः ।
अनीशश्चावमानी च स शीघ्रं भ्रश्यते श्रियः ॥ १०.२.२५ ॥
Der Mensch, der aus Leidenschaft, Zorn, Furcht oder Gier nach Zielen strebt, wird ohnmächtig und verachtet und fällt bald vom Wohlstand.
10.2.26
सोयं दुर्योधनेनार्थो लुब्धेनादीर्घदर्शिना ।
असमर्थः समारब्धो मूढत्वादविचिनन्तितः ॥ १०.२.२६ ॥
Diese Angelegenheit hat der gierige und kurzsichtige Duryodhana begonnen; sie überstieg seine Kraft und wurde aus Torheit unbedacht unternommen.
10.2.27
हितबुद्धीननादृत्य सम्मन्त्र्यासाधुभिः सह ।
वार्यमाणोऽकरोद्वैरं पाण्डवैर्गुणवत्तरैः ॥ १०.२.२७ ॥
Er missachtete die wohlmeinenden Ratgeber, beriet sich mit bösen Männern und machte sich, obwohl man ihn zurückhielt, die weitaus tugendhafteren Pāṇḍavas zu Feinden.
10.2.28
पूर्वमप्यतिदुःशीलो न धैर्यं कर्तुमर्हति ।
तपत्यर्थे विपन्ने हि मित्राणां न कृतं वचः ॥ १०.२.२८ ॥
Ein Mann von sehr üblem Charakter kann nicht standhaft bleiben; wenn sein Vorhaben scheitert, verzehrt ihn die Reue über die missachteten Worte seiner Freunde.
10.2.29
अनुवर्तामहे यत्तु तं वयं पापपूरुषम् ।
अस्मानप्यनयस्तस्मात्प्राप्तोऽयं दारुणो महान् ॥ १०.२.२९ ॥
Wir sind jenem sündigen Mann gefolgt, und deshalb ist durch ihn dieses furchtbare und große Unglück auch über uns gekommen.
10.2.30
अेन तु ममाद्यापि व्यसनेनोपतापिता ।
बुद्धिश्चिन्तयते किञ्चित्स्वं श्रेयो नावबुध्यते ॥ १०.२.३० ॥
Auch heute noch ist mein Geist von diesem Unglück gequält; er denkt an etwas, erkennt aber nicht sein eigenes Wohl.
10.2.31
मुह्यता तु मनुष्येण प्रष्टव्याः सुहृदो जनाः ।
तत्रास्य बुद्धिर्विनयस्तत्र श्रेयश्च पश्यति ॥ १०.२.३१ ॥
Ein verwirrter Mensch soll seine Wohlgesinnten befragen, denn dort zeigen sich seine Einsicht und Zucht, und dort sieht er auch das Heil.
10.2.32
ततोऽस्य मूलं कार्याणां बुद्ध्या निश्चित्य वै बुधाः ।
तेऽत्र पृष्टा यथा ब्रूयुस्तत्कर्तव्यं तथा भवेत् ॥ १०.२.३२ ॥
Wenn man dann mit Einsicht den Grund dieser Angelegenheiten bestimmt hat, soll man tun, was die Weisen, hier befragt, sagen werden.
10.2.33
ते वयं धृतराष्ट्रं च गान्धारीं च यशस्विनीम् ।
उपपृच्छामहे गत्वा विदुरं च महामतिम् ॥ १०.२.३३ ॥
So wollen wir gehen und Dhṛtarāṣṭra, die glanzvolle Gāndhārī und Vidura von großer Einsicht befragen.
10.2.34
ते पृष्टास्तु वदेयुर्यच्छ्रेयो नः समनन्तरम् ।
तदस्माभिः पुनः कार्यमिति मे नैष्ठिकी मतिः ॥ १०.२.३४ ॥
Was sie uns auf Befragen sogleich als Heil nennen, das sollen wir wieder tun – so ist meine feste Meinung.
10.2.35
अनारम्भात्तु कार्याणां नार्थः सम्पद्यते क्वचित् ॥ १०.२.३५ ॥
Ohne Beginn der Unternehmungen wird nirgends ein Ziel erreicht.
10.2.36
कृते पुरुषकारे तु येषां कार्यं न सिध्यति ।
दैवेनोपहतास्ते तु नात्र कार्या विचारणा ॥ १०.२.३६ ॥
Wessen Unternehmen nicht gelingt, obwohl menschliche Anstrengung unternommen wurde, die sind vom Schicksal getroffen; hierüber ist keine Überlegung nötig.