மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 10.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.2.1
श्रुतं ते वचनं सर्वं हेतुयुक्तं मया विभो ।
ममापि तु वचः किञ्चिच्छृणुष्वाद्य महाभुज ॥ १०.२.१ ॥
வலிமைமிக்கவனே, நான் சொன்ன காரணங்கள் நிறைந்த சொற்களை நீ முழுவதும் கேட்டாய். இப்போது என் சில சொற்களையும் கேள், பெருந்தோள்களை உடையவனே.
10.2.2
आबद्धा मानुषाः सर्वे निबद्धाः कर्मणोर्द्वयोः ।
दैवे पुरुषकारे च परं ताभ्यां न विद्यते ॥ १०.२.२ ॥
எல்லா மனிதர்களும் இரண்டு செயல்களால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளனர் — விதியாலும் மனித முயற்சியாலும். இவ்விரண்டையும் விட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை.
10.2.3
न हि दैवेन सिध्यन्ति कार्याण्येकेन सत्तम ।
न चापि कर्मणैकेन द्वाभ्यां सिद्धिस्तु योगतः ॥ १०.२.३ ॥
நல்லோர்களில் சிறந்தவனே, விதியால் மட்டும் செயல்கள் நிறைவேறுவதில்லை; செயலால் மட்டும் கூட நிறைவேறுவதில்லை. இரண்டும் சேர்ந்தால்தான் வெற்றி கிடைக்கும்.
10.2.4
ताभ्यामुभाभ्यां सर्वार्था निबद्धा अधमोत्तमाः ।
प्रवृत्ताश्चैव दृश्यन्ते निवृत्ताश्चैव सर्वशः ॥ १०.२.४ ॥
இவ்விரண்டாலும் எல்லாப் பயன்களும் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன — தாழ்ந்தவரும் உயர்ந்தவரும். சிலர் செயலில் ஈடுபட்டிருப்பதாகவும், சிலர் எல்லா வகையிலும் விலகியிருப்பதாகவும் காணப்படுகின்றனர்.
10.2.5
पर्जन्यः पर्वते वर्षन्किन्नु साधयते फलम् ।
कृष्टे क्षेत्रे तथा वर्षन्किं न साधयते फलम् ॥ १०.२.५ ॥
மலையின்மேல் பொழியும் மேகம் என்ன பயனை விளைவிக்கிறது? உழுத வயலின்மேல் பொழியும் மேகம் ஏன் பயனை விளைவிக்கவில்லை?
10.2.6
उत्थानं चापि दैवस्य ह्यनुत्थानं च दैवतम् ।
व्यर्थं भवति सर्वत्र पूर्वस्तत्र विनिश्चयः ॥ १०.२.६ ॥
விதியின் முயற்சியும், விதியின் முயற்சியின்மையும் எங்கும் பயனற்றுப் போகின்றன; அங்கே முன்செய்த கர்மமே தீர்மானம்.
10.2.7
सुवृष्टे च यथा देवे सम्यक् क्षेत्रे च कर्षिते ।
बीजं महागुणं भूयात्तथा सिद्धिर्हि मानुषी ॥ १०.२.७ ॥
நல்ல மழை பெய்து வயல் நன்றாக உழப்பட்டிருந்தால் விதை பெரும் பயன் தருவது போல, மனிதனின் வெற்றியும் அவ்வாறே ஆகும்.
10.2.8
तयोर्दैवं तु दुश्चिन्त्यं स्ववशेनैव वर्तते ।
प्राज्ञाः पुरुषकारे तु वर्तन्ते देवमास्थिताः ॥ १०.२.८ ॥
இவ்விரண்டில் விதி கருத முடியாதது, தன் வசத்திலேயே நடக்கிறது; ஆனால் ஞானிகள் முயற்சியில் நிலைத்து விதியையும் சார்ந்து நிற்கின்றனர்.
10.2.9
ताभ्यां सर्वे हि कार्यार्था मनुष्याणां नरर्षभ ।
विचेष्टन्तः स्म दृश्यन्ते निवृत्तास्तु तथैव च ॥ १०.२.९ ॥
ஆடவரில் சிறந்தவனே, இவ்விரண்டாலும்தான் மனிதர்களின் எல்லா நோக்கங்களும் நிறைவேறுகின்றன; மக்கள் முயல்வதையும், சிலர் பின்வாங்குவதையும் காண்கிறோம்.
10.2.10
कृतः पुरुषकारश्च सोऽपि दैवेन सिध्यति ।
तथास्य कर्मणः कर्तुरभिनिर्वर्तते फलम् ॥ १०.२.१० ॥
செய்யப்பட்ட முயற்சியும் விதியாலேயே நிறைவேறுகிறது; இவ்வாறே செயலைச் செய்பவனுக்குப் பலன் விளைகிறது.
10.2.11
उत्थानं च मनुष्याणां दक्षाणां दैववर्जितम् ।
अभलं दृश्यते लोके सम्यगप्युपपादितम् ॥ १०.२.११ ॥
விதி இல்லாத மனிதர்களின், திறமையானவர்களுக்கும் கூட, முயற்சி உலகில் பயனற்றதாகக் காணப்படுகிறது, நன்றாகச் செய்யப்பட்டிருந்தாலும்.
10.2.12
तत्रालसा मनुष्याणां ये भवन्त्यमनस्विनः ।
उत्थानं ते विगर्हन्ति प्राज्ञानां तन्न रोचते ॥ १०.२.१२ ॥
மனிதர்களில் சோம்பேறிகளும் மன உறுதியற்றவர்களும் முயற்சியை இகழ்கின்றனர்; அது ஞானிகளுக்குப் பிடிப்பதில்லை.
10.2.13
प्रायशो हि कृतं कर्म नाफलं दृश्यते भुवि ।
अकृत्वा च पुनर्दुःखं कर्म पश्येन्महाफलम् ॥ १०.२.१३ ॥
பெரும்பாலும் செய்யப்பட்ட செயல் பூமியில் பலனற்றதாகத் தெரிவதில்லை. செயல் செய்யாமல் இருந்தால் மீண்டும் துன்பமே; செயலைச் செய்தால் பெரும் பலனைக் காணலாம்.
10.2.14
चष्टामकुर्वंल्लभते यदि किञ्चिद्यदृच्छया ।
यो वा न लभते कृत्वा दुर्दर्शौ तावुभावपि ॥ १०.२.१४ ॥
முயற்சி செய்யாமலும் தற்செயலாக ஏதேனும் பெற்றால், அல்லது முயற்சி செய்தும் பெறாவிட்டால் — இவ்விரண்டும் அரிதில் காணப்படுபவை.
10.2.15
शक्नोति जीवितुं दक्षो नालसः सुखमेधते ।
दृश्यन्ते जीवलोकेऽस्मिन्दक्षाः प्रायो हितैषिणः ॥ १०.२.१५ ॥
திறமையுள்ளவனே வாழ முடியும்; சோம்பேறி இன்பம் அடைவதில்லை. இந்த உயிருலகில் திறமையுள்ளவர்கள் பெரும்பாலும் நன்மை விரும்புபவர்களாகவே காணப்படுகின்றனர்.
10.2.16
यदि दक्षः समारम्भात्कर्मणो नाश्नुते फलम् ।
नास्य वाच्यं भवेत्किञ्चिल्लब्धव्यं वाऽधिगच्छति ॥ १०.२.१६ ॥
திறமையுள்ளவன் செயலைத் தொடங்கியும் பலனைப் பெறாவிட்டால், அவனிடம் குற்றம் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை; அல்லது அடையத்தக்கதை அவன் அடைந்து விடுகிறான்.
10.2.17
नाकृत्वा कर्म लोके हि फलं विन्दति कर्हिचित् ।
स तु वक्तव्यतां याति द्वेष्यो भवति भूयशः ॥ १०.२.१७ ॥
செயல் செய்யாமல் உலகில் எப்போதும் பலனை அடைவதில்லை. ஆனால் அவன் பழிக்கு ஆளாகி, மீண்டும் மீண்டும் வெறுக்கப்படுபவனாகிறான்.
10.2.18
एवमेतदनादृत्य वर्तते यस्त्वतोऽन्यथा ।
स करोत्यात्मनोऽनर्थानेष बुद्धिमतां नयः ॥ १०.२.१८ ॥
இதை அலட்சியம் செய்து இதற்கு மாறாக நடப்பவன், தனக்குத் தானே கேட்டை உண்டாக்குகிறான். இது அறிவுடையோரின் வழி.
10.2.19
हीनं पुरुषकारेण यदि दैवेन वा पुनः ।
कारणाभ्यामथैताभ्यामुत्थानमफलं भवेत् ॥ १०.२.१९ ॥
மனித முயற்சியாலோ அல்லது தெய்வத்தாலோ குறைவுபட்டால், இவ்விரு காரணங்களால் முயற்சி பயனற்றதாகும்.
10.2.20
हीनं पुरुषकारेण कर्म त्विह न सिध्यति ॥ १०.२.२० ॥
இவ்வுலகில் மனித முயற்சி குறைந்த செயல் நிறைவேறாது.
10.2.21
दैवतेभ्यो नमस्कृत्य यस्त्वर्थान्सम्यगीहते ।
दक्षो दाक्षिण्यसम्पन्नो न स मोघैर्विहन्यते ॥ १०.२.२१ ॥
தெய்வங்களை வணங்கி, தன் நோக்கங்களை நன்கு முயல்பவன், திறமையும் பண்பும் நிறைந்தவன், வீணான காரணங்களால் தோற்கமாட்டான்.
10.2.22
सम्यगीहा पुनरियं या बृद्धानुपसेवते ।
आपृच्छति च यच्छ्रेयः करोति च हितं वचः ॥ १०.२.२२ ॥
பெரியோரை அணுகி, நன்மையை வினவி, நலம் தரும் சொல்லின்படி செய்யும் முயற்சியே நல்ல முயற்சி.
10.2.23
उत्थायोत्थाय हि सदा प्रष्टव्या वृद्धसम्मताः ।
ते स्म योगे परं मूलं तन्मूला सिद्धिरुच्यते ॥ १०.२.२३ ॥
எழுந்து எழுந்து எப்போதும் பெரியோர் ஒப்புதல் பெற்றவர்களிடம் கேட்க வேண்டும். திட்டத்தில் அதுவே மிகச் சிறந்த வேர்; வெற்றி அந்த வேரில் நிலைக்கும் என்று சொல்லப்படுகிறது.
10.2.24
वृद्धानां वचनं श्रुत्वा योऽभ्युत्थानं प्रयोजयेत् ।
उत्थानस्य फलं सम्यक्तदा स लभतेऽचिरात् ॥ १०.२.२४ ॥
பெரியோரின் சொற்களைக் கேட்டு முயற்சியில் ஈடுபடுபவன், அப்போதே அம்முயற்சியின் நல்ல பலனை விரைவில் அடைகிறான்.
10.2.25
रागात्क्रोधाद्भयाल्लोभाद्योऽर्थानीहेत मानवः ।
अनीशश्चावमानी च स शीघ्रं भ्रश्यते श्रियः ॥ १०.२.२५ ॥
ஆசையாலும், கோபத்தாலும், பயத்தாலும், பேராசையாலும் யார் பொருட்களை நாடுகிறானோ, அந்த மனிதன் சக்தியற்றவனும் அவமானமடைபவனுமாகி விரைவில் செல்வத்திலிருந்து வீழ்கிறான்.
10.2.26
सोयं दुर्योधनेनार्थो लुब्धेनादीर्घदर्शिना ।
असमर्थः समारब्धो मूढत्वादविचिनन्तितः ॥ १०.२.२६ ॥
பேராசையும் குறுகிய பார்வையும் கொண்ட துரியோதனனால் தொடங்கப்பட்ட இச்செயல், இயலாததாகவும் மூடத்தனத்தால் ஆராயாமல் செய்யப்பட்டதாகவும் இருந்தது.
10.2.27
हितबुद्धीननादृत्य सम्मन्त्र्यासाधुभिः सह ।
वार्यमाणोऽकरोद्वैरं पाण्डवैर्गुणवत्तरैः ॥ १०.२.२७ ॥
நல்லெண்ணமுடைய ஆலோசகர்களை புறக்கணித்து, தீயவர்களுடன் ஆலோசனை செய்து, தடுக்கப்பட்ட போதிலும் அதிக நற்குணமுள்ள பாண்டவர்களுடன் பகைமை கொண்டான்.
10.2.28
पूर्वमप्यतिदुःशीलो न धैर्यं कर्तुमर्हति ।
तपत्यर्थे विपन्ने हि मित्राणां न कृतं वचः ॥ १०.२.२८ ॥
முன்பே மிகக் கெட்ட இயல்புடையவன் பொறுமையைக் கடைப்பிடிக்க இயலான்; நண்பர்களின் சொல் கேட்கப்படாததால், செயல் தோல்வியுறும்போது அவன் வெந்து துன்புறுகிறான்.
10.2.29
अनुवर्तामहे यत्तु तं वयं पापपूरुषम् ।
अस्मानप्यनयस्तस्मात्प्राप्तोऽयं दारुणो महान् ॥ १०.२.२९ ॥
நாம் அந்தத் தீய மனிதனைப் பின்பற்றினோம்; அதனால் அவனிடமிருந்தே நமக்கும் இந்தக் கொடிய பெரும் பேரழிவு வந்துற்றது.
10.2.30
अेन तु ममाद्यापि व्यसनेनोपतापिता ।
बुद्धिश्चिन्तयते किञ्चित्स्वं श्रेयो नावबुध्यते ॥ १०.२.३० ॥
இந்தத் துன்பத்தால் இன்றும் என் புத்தி வருந்துகிறது; அது ஏதோ சிந்திக்கிறது, ஆனால் தனக்கு நன்மை எது என்று அறியவில்லை.
10.2.31
मुह्यता तु मनुष्येण प्रष्टव्याः सुहृदो जनाः ।
तत्रास्य बुद्धिर्विनयस्तत्र श्रेयश्च पश्यति ॥ १०.२.३१ ॥
குழம்பிய மனிதன் தன் நலன்விரும்பிகளிடம் கேட்க வேண்டும்; அங்கேதான் அவனுடைய அறிவும் பணிவும், அங்கேதான் நன்மையும் தெரியும்.
10.2.32
ततोऽस्य मूलं कार्याणां बुद्ध्या निश्चित्य वै बुधाः ।
तेऽत्र पृष्टा यथा ब्रूयुस्तत्कर्तव्यं तथा भवेत् ॥ १०.२.३२ ॥
பின்னர், இச்செயல்களின் மூலத்தை அறிவால் உறுதி செய்து, ஞானிகள் இங்கு கேட்கப்பட்டபோது எது சொல்கிறார்களோ, அதுவே செய்யப்பட வேண்டும்.
10.2.33
ते वयं धृतराष्ट्रं च गान्धारीं च यशस्विनीम् ।
उपपृच्छामहे गत्वा विदुरं च महामतिम् ॥ १०.२.३३ ॥
ஆகவே நாம் சென்று திருதராஷ்டிரரிடமும், புகழ்மிக்க காந்தாரியிடமும், மகாமதியான விதுரரிடமும் ஆலோசனை கேட்போம்.
10.2.34
ते पृष्टास्तु वदेयुर्यच्छ्रेयो नः समनन्तरम् ।
तदस्माभिः पुनः कार्यमिति मे नैष्ठिकी मतिः ॥ १०.२.३४ ॥
அவர்கள் கேட்கப்பட்டபோது உடனடியாக நமக்கு நன்மை எது என்று சொல்வார்களோ, அதையே நாம் மீண்டும் செய்ய வேண்டும்—இதுவே என் உறுதியான கருத்து.
10.2.35
अनारम्भात्तु कार्याणां नार्थः सम्पद्यते क्वचित् ॥ १०.२.३५ ॥
செயலைத் தொடங்காமல் இருந்தால், எங்குமே எந்த நோக்கமும் நிறைவேறாது.
10.2.36
कृते पुरुषकारे तु येषां कार्यं न सिध्यति ।
दैवेनोपहतास्ते तु नात्र कार्या विचारणा ॥ १०.२.३६ ॥
மனித முயற்சி செய்தும் யாருடைய செயல் நிறைவேறவில்லையோ, அவர்கள் விதியால் தாக்கப்பட்டவர்கள்; இதில் ஆராய்ச்சி தேவையில்லை.