Mahābhārata · Adhyāya 11.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.15.1
तमेवमुक्त्वा गान्धारी युधिष्ठिरमपृच्छत ।
क्व स राजेति सक्रोधा पुत्रपौत्रवधार्दिता ॥ ११.१५.१ ॥
So gesprochen, fragte Gāndhārī, von Schmerz über den Tod ihrer Söhne und Enkel gequält und zornig, Yudhiṣṭhira: "Wo ist jener König?"
11.15.2
तामभ्यगच्छत्कौन्तेयो वेपमानः कृताञ्जलिः ।
युधिष्ठिरस्तु गान्धारीं मधुरं वाक्यमब्रवीत् ॥ ११.१५.२ ॥
Der Sohn Kuntīs trat zitternd, die Hände gefaltet, zu ihr; und Yudhiṣṭhira sprach sanfte Worte zu Gāndhārī.
11.15.3
पुत्रहन्ता नृशंसोऽहं तव देवि युधिष्ठिरः ।
शापार्हः पृथिवीनाशे हेतुभूतः शपस्व माम् ॥ ११.१५.३ ॥
O Göttin, ich, Yudhiṣṭhira, bin der grausame Mörder deiner Söhne, die Ursache für den Untergang der Erde; ich verdiene einen Fluch. Verfluche mich.
11.15.4
नहि मे जीवितेनार्थो न राज्येन सुखेन वा ।
तादृशान्सुहृदो हत्वा प्रमूढस्य सुहृद्द्रुहः ॥ ११.१५.४ ॥
Ich habe kein Verlangen nach Leben, Königreich oder Glück, ich, der ich in Verblendung solche Freunde erschlug und meinen Freunden die Treue brach.
11.15.5
तमेवंवादिनं भीतं सन्निकर्षागतं तदा ।
नोवाच किञ्चिद्गान्धारी निःश्वासपरमा नृप ॥ ११.१५.५ ॥
Als sie ihn so sprechen sah, furchtsam und nahegetreten, sagte Gāndhārī damals nichts, o König, ganz in tiefe Seufzer versunken.
11.15.6
तस्मावनतदेहस्य पादयोर्निपतिष्यतः ।
युधिष्ठिरस्य नृपतेर्धर्मज्ञा दीर्घदर्शिनी ॥ ११.१५.६ ॥
Da sah Gāndhārī, die das Dharma kannte und weit blickte, König Yudhiṣṭhira, den Leib gebeugt, im Begriff, ihr zu Füßen zu fallen.
11.15.7
अङ्गुल्यग्राणि ददृशे देवी पट्टान्तरेण सा ।
ततः स कुनखीभूतो दर्शनीयनखो नृपः ॥ ११.१५.७ ॥
Durch die Lücke im Tuch sah die Königin die Fingerspitzen. Da war der König, dessen Nägel hässlich geworden waren, mit Nägeln, die einst schön anzusehen gewesen waren.
11.15.8
तं दृष्ट्वा चार्जुनोऽगच्छद्वासुदेवस्य पृष्ठतः ॥ ११.१५.८ ॥
Als er ihn sah, ging Arjuna hinter Vāsudeva.
11.15.9
एवं सञ्चेष्टमानांस्तानितश्चेतश्च भारत ।
गान्धारी विगतक्रोधा सांत्वयामास मातृवत् ॥ ११.१५.९ ॥
O Bhārata, Gāndhārī, frei von Zorn, tröstete sie wie eine Mutter, als sie hier und dort umherirrten.
11.15.10
ते पाण्डवा अनुज्ञाता मातरं वीतमत्सराः ।
अभ्यगच्छन्त सहिताः पृथां पृथुवलक्षसः ॥ ११.१५.१० ॥
Nachdem sie die Erlaubnis erhalten hatten, gingen die Pāṇḍavas, frei von Neid und breitbrüstig, gemeinsam zu ihrer Mutter Pṛthā.
11.15.11
चिरस्य दृष्ट्वा पुत्रान्सा पुत्राधिभिरभिप्लुता ।
बाष्पमाहारयद्देवी वस्त्रेणावृत्य वै मुखम् ॥ ११.१५.११ ॥
Nach langer Zeit ihre Söhne wiedersehend, verhüllte die Königin, von Kummer um ihre Söhne überwältigt, ihr Gesicht mit einem Tuch und hielt die Tränen zurück.
11.15.12
ततो बाष्पं समुत्सृज्य सह पुत्रैस्तदा पृथा ।
अपश्यदेनाञ्शस्त्रौघैर्बहुधा परिविक्षतान् ॥ ११.१५.१२ ॥
Dann, die Tränen fließen lassend, sah Pṛthā sie zusammen mit ihren Söhnen, auf vielerlei Weise schwer von Waffenströmen verwundet.
11.15.13
सा तानेकैकशः पुत्रान्संस्पृशन्ती पुनःपुनः ।
अन्वशोचत दुःखार्ता द्रौपदीं निहतात्मजाम्।
रुदन्तीमथ पाञ्चालीं ददर्श पतितां भुवि ॥ ११.१५.१३ ॥
Sie berührte sie einzeln immer wieder und klagte, von Kummer gequält. Dann sah sie Draupadī, deren Söhne erschlagen waren, auf dem Boden liegen und weinen.
11.15.14
आर्ये पौत्रास्तु ते सर्वे सौभद्रसहिता गताः ।
न त्वां तेऽद्याभिगच्छन्ति चिरं दृष्ट्वा अनिन्दिते।
किन्नु राज्येन मे कार्यं विहीनायाः सुतैर्वरैः ॥ ११.१५.१४ ॥
Ārye, alle deine Enkel sind mit Saubhadra fortgegangen. O Makellose, obwohl sie dich so lange gesehen haben, kommen sie heute nicht zu dir. Was nützt mir das Königreich, beraubt der vortrefflichen Söhne?
11.15.15
तां समाश्वासयामास पृथा पृथललोचना ।
उत्थाप्याङ्केन सुदतीं रुदतीं शोककर्शिताम् ॥ ११.१५.१५ ॥
Pṛthā mit den weiten Augen hob sie auf, nahm sie in den Schoß und tröstete die schönzähnige Draupadī, die weinte und von Kummer aufgezehrt war.
11.15.16
तयैव सहिता चापि पुत्रैरनुगता पृथा ।
अभ्यगच्छत गान्धारीमार्तामार्ततरा स्वयम् ॥ ११.१५.१६ ॥
Pṛthā, von ihr begleitet und von ihren Söhnen gefolgt, selbst noch mehr betrübt, ging zu der betrübten Gāndhārī.
11.15.17
तामुवाचाथ गान्धारी सह कुन्त्या यशस्विनीम् ।
मैवं पुत्रीति शोकार्ता पश्य मामपि दुःखितां ॥ ११.१५.१७ ॥
Da sprach die von Kummer gequälte Gāndhārī zur glorreichen Kuntī: »Tu das nicht, Tochter; sieh auch mich an, die ich betrübt bin.«
11.15.18
मन्ये लोकविनाशोऽयं कालपर्यायनोदितः ।
अवश्यभावी सम्प्राप्तः स्वभावाद्रोमहर्षणः ॥ ११.१५.१८ ॥
Ich glaube, diese Vernichtung der Welt ist gekommen, vom Kreislauf der Zeit angetrieben, unausweichlich und von Natur aus haarsträubend.
11.15.19
इदं तत्समनुप्राप्तं विदुरस्य वचो महत् ।
असिद्धानुनये कृष्णे यदुवाच महामतिः ॥ ११.१५.१९ ॥
Dieses große Wort Vidurās, das der Weise sprach, als die Versöhnung mit Kṛṣṇa scheiterte, ist nun vollständig über uns gekommen.
11.15.20
तस्मिन्नपरिहार्येऽर्थे व्यतीते च विशेषतः ।
मा शुचो न हि शोच्यास्ते सङ्ग्रामे निधनं गताः ॥ ११.१५.२० ॥
Da jene unvermeidliche Angelegenheit vergangen ist, betrübe dich nicht, zumal ; diejenigen, die im Kampf den Tod fanden, sind nicht zu betrauern.
11.15.21
यथैवाहं तथैव त्वं को वामाश्वासयिष्यति ।
ममैव ह्यपराधेन कुलमग्र्यं विनाशितम् ॥ ११.१५.२१ ॥
So wie ich bin, so bist auch du; wer wird euch beide trösten? Durch meine alleinige Schuld wurde die vornehmste Familie vernichtet.