மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 11.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.15.1
तमेवमुक्त्वा गान्धारी युधिष्ठिरमपृच्छत ।
क्व स राजेति सक्रोधा पुत्रपौत्रवधार्दिता ॥ ११.१५.१ ॥
இவ்வாறு கூறிய காந்தாரி, மகன்களும் பேரன்களும் கொல்லப்பட்டதால் துன்புற்று, கோபத்துடன் யுதிஷ்ठிரரிடம் கேட்டாள்: "அந்த அரசன் எங்கே?"
11.15.2
तामभ्यगच्छत्कौन्तेयो वेपमानः कृताञ्जलिः ।
युधिष्ठिरस्तु गान्धारीं मधुरं वाक्यमब्रवीत् ॥ ११.१५.२ ॥
நடுங்கியவாறு, கைகூப்பிக்கொண்டு குந்தியின் மகன் அவளிடம் சென்றான். யுதிஷ்ठிரரோ காந்தாரியிடம் இனிய சொற்களைச் சொன்னான்.
11.15.3
पुत्रहन्ता नृशंसोऽहं तव देवि युधिष्ठिरः ।
शापार्हः पृथिवीनाशे हेतुभूतः शपस्व माम् ॥ ११.१५.३ ॥
தேவி, உன் மகன்களைக் கொன்ற கொடியவன் நான், யுதிஷ்ठிரன். பூமியின் அழிவுக்குக் காரணமான நான் சாபத்துக்குத் தகுதியானவன்; எனக்குச் சாபம் கொடு.
11.15.4
नहि मे जीवितेनार्थो न राज्येन सुखेन वा ।
तादृशान्सुहृदो हत्वा प्रमूढस्य सुहृद्द्रुहः ॥ ११.१५.४ ॥
என் வாழ்க்கையாலோ, அரசாலோ, இன்பத்தாலோ எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை; அத்தகைய நண்பர்களைக் கொன்ற, மயங்கிய, நண்பரைத் துரோகம் செய்த நான்.
11.15.5
तमेवंवादिनं भीतं सन्निकर्षागतं तदा ।
नोवाच किञ्चिद्गान्धारी निःश्वासपरमा नृप ॥ ११.१५.५ ॥
இவ்வாறு பேசும், அஞ்சியவனாய், அருகில் வந்திருந்த அவனை அப்போது காந்தாரி எதுவும் சொல்லவில்லை; ஓ அரசே, அவள் பெருமூச்சுகளில் ஆழ்ந்திருந்தாள்.
11.15.6
तस्मावनतदेहस्य पादयोर्निपतिष्यतः ।
युधिष्ठिरस्य नृपतेर्धर्मज्ञा दीर्घदर्शिनी ॥ ११.१५.६ ॥
ஆகவே, தலை வணங்கி, அவள் பாதங்களில் விழப்போகும் அரசன் யுதிஷ்ठிரனை, தர்மம் அறிந்த, தொலைநோக்கு கொண்ட காந்தாரி (கண்டாள்).
11.15.7
अङ्गुल्यग्राणि ददृशे देवी पट्टान्तरेण सा ।
ततः स कुनखीभूतो दर्शनीयनखो नृपः ॥ ११.१५.७ ॥
தேவி துணியின் இடைவெளி வழியாக அவர்களின் விரல் நுனிகளைக் கண்டாள். அப்போது அந்த அரசனின் நகங்கள் அழகற்றவையாக ஆகியிருந்தன; அவை முன்பு காணத்தக்க அழகுடையவையாக இருந்தவை.
11.15.8
तं दृष्ट्वा चार्जुनोऽगच्छद्वासुदेवस्य पृष्ठतः ॥ ११.१५.८ ॥
அவரைக் கண்டு அர்ஜுனன் வாசுதேவனின் பின்புறம் சென்றான்.
11.15.9
एवं सञ्चेष्टमानांस्तानितश्चेतश्च भारत ।
गान्धारी विगतक्रोधा सांत्वयामास मातृवत् ॥ ११.१५.९ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, இவ்வாறு அங்குமிங்கும் நடமாடிக்கொண்டிருந்த அவர்களை, கோபமற்ற காந்தாரி தாயைப் போலத் தேற்றினாள்.
11.15.10
ते पाण्डवा अनुज्ञाता मातरं वीतमत्सराः ।
अभ्यगच्छन्त सहिताः पृथां पृथुवलक्षसः ॥ ११.१५.१० ॥
அனுமதி பெற்ற அந்தப் பாண்டவர்கள், பொறாமையற்றவர்களாக, அகன்ற மார்புடையவர்களாக, ஒன்றாக அன்னை பிருதையிடம் சென்றனர்.
11.15.11
चिरस्य दृष्ट्वा पुत्रान्सा पुत्राधिभिरभिप्लुता ।
बाष्पमाहारयद्देवी वस्त्रेणावृत्य वै मुखम् ॥ ११.१५.११ ॥
நீண்ட காலத்திற்குப் பின் மகன்களைக் கண்டு, மகன்களின் துயரால் மூழ்கிய அந்தத் தேவி, துணியால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு கண்ணீரை அடக்கினாள்.
11.15.12
ततो बाष्पं समुत्सृज्य सह पुत्रैस्तदा पृथा ।
अपश्यदेनाञ्शस्त्रौघैर्बहुधा परिविक्षतान् ॥ ११.१५.१२ ॥
பிறகு கண்ணீரை வெளிப்படுத்தி, மகன்களுடன், அப்போது பிருதை அவர்கள் ஆயுதப் பெருக்குகளால் பல விதமாகக் கடுமையாகக் காயமடைந்திருப்பதைக் கண்டாள்.
11.15.13
सा तानेकैकशः पुत्रान्संस्पृशन्ती पुनःपुनः ।
अन्वशोचत दुःखार्ता द्रौपदीं निहतात्मजाम्।
रुदन्तीमथ पाञ्चालीं ददर्श पतितां भुवि ॥ ११.१५.१३ ॥
அவள் அவர்களை ஒவ்வொருவராகப் பலமுறை தொட்டுத் துயரால் வருந்தி அழுதாள். பின்னர் மகன்கள் கொல்லப்பட்ட பாஞ்சாலியை நிலத்தில் விழுந்து அழுவதாகக் கண்டாள்.
11.15.14
आर्ये पौत्रास्तु ते सर्वे सौभद्रसहिता गताः ।
न त्वां तेऽद्याभिगच्छन्ति चिरं दृष्ट्वा अनिन्दिते।
किन्नु राज्येन मे कार्यं विहीनायाः सुतैर्वरैः ॥ ११.१५.१४ ॥
ஆர்யே, உன் பேரப்பிள்ளைகள் அனைவரும் சௌபத்ரனுடன் சென்றுவிட்டனர். குற்றமற்றவளே, நீ இவ்வளவு நேரம் கண்டும் அவர்கள் இன்று உன்னிடம் வரவில்லை. சிறந்த மகன்களை இழந்த எனக்கு இனி அரசினால் என்ன பயன்?
11.15.15
तां समाश्वासयामास पृथा पृथललोचना ।
उत्थाप्याङ्केन सुदतीं रुदतीं शोककर्शिताम् ॥ ११.१५.१५ ॥
அகன்ற கண்களை உடைய பிருதை, அழுது துயரால் மெலிந்திருந்த அந்த அழகிய பற்களுடைய பாஞ்சாலியைத் தூக்கி மடியில் வைத்து ஆறுதல் கூறினாள்.
11.15.16
तयैव सहिता चापि पुत्रैरनुगता पृथा ।
अभ्यगच्छत गान्धारीमार्तामार्ततरा स्वयम् ॥ ११.१५.१६ ॥
அவளுடன் சேர்ந்து, மகன்களுடன் பின்தொடர்ந்த பிருதை, தானே மிகவும் துயருற்றவளாய் துயருற்ற காந்தாரியிடம் சென்றாள்.
11.15.17
तामुवाचाथ गान्धारी सह कुन्त्या यशस्विनीम् ।
मैवं पुत्रीति शोकार्ता पश्य मामपि दुःखितां ॥ ११.१५.१७ ॥
அப்பொழுது சோகத்தால் வருந்திய காந்தாரி, புகழ்மிக்க குந்தியிடம் சொன்னாள்: "மகளே, இப்படி செய்யாதே; துயருற்ற என்னையும் பார்."
11.15.18
मन्ये लोकविनाशोऽयं कालपर्यायनोदितः ।
अवश्यभावी सम्प्राप्तः स्वभावाद्रोमहर्षणः ॥ ११.१५.१८ ॥
இந்த உலகின் அழிவு காலச் சுழற்சியால் தூண்டப்பட்டு வந்ததென்று நான் கருதுகிறேன். இது தவிர்க்க முடியாதது; இயல்பாகவே மயிர் சிலிர்க்க வைப்பது.
11.15.19
इदं तत्समनुप्राप्तं विदुरस्य वचो महत् ।
असिद्धानुनये कृष्णे यदुवाच महामतिः ॥ ११.१५.१९ ॥
கிருஷ்ணனுடன் சமாதானம் கூடாதபோது மகாமதியான விதுரர் சொன்ன அந்த பெரிய சொற்களின் பலன் இப்போது முழுவதுமாக வந்து சேர்ந்தது.
11.15.20
तस्मिन्नपरिहार्येऽर्थे व्यतीते च विशेषतः ।
मा शुचो न हि शोच्यास्ते सङ्ग्रामे निधनं गताः ॥ ११.१५.२० ॥
அந்த தவிர்க்கவியலாத நிகழ்வு கடந்துவிட்டபின், குறிப்பாக நீ துயரப்படாதே; போரில் மரணமடைந்தவர்கள் துயருக்குரியவர்கள் அல்லர்.
11.15.21
यथैवाहं तथैव त्वं को वामाश्वासयिष्यति ।
ममैव ह्यपराधेन कुलमग्र्यं विनाशितम् ॥ ११.१५.२१ ॥
நான் எப்படியோ அப்படியே நீயும் இருக்கிறாய்; உங்கள் இருவரையும் யார் ஆறுதல்படுத்துவார்? என் ஒருவனின் குற்றத்தால்தான் உயர்ந்த குலம் அழிந்தது.