Mahābhārata · Adhyāya 11.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.16.1
एवमुक्त्वा तु गान्धारी कुरूणामवकर्तनम् ।
अपश्यत्तत्र तिष्ठन्ती सर्वं तत्र यथास्थितम् ॥ ११.१६.१ ॥
So sprechend sah Gāndhārī, dort stehend, die Vernichtung der Kurus, alles so, wie es dort lag.
11.16.2
पतिव्रता महाभागा समानव्रतचारिणी ।
उग्रेण तपसा युक्ता सततं सत्यवादिनी ॥ ११.१६.२ ॥
Ihrem Gatten treu ergeben, hochbeglückt, dasselbe Gelübde haltend, mit strenger Askese begabt, stets wahrhaftig im Reden.
11.16.3
वरदानेन कृष्णस्य महर्षेः पुण्यकर्मणः ।
दिव्यज्ञानबलोपेता विविधं पर्यदेवयत् ॥ ११.१६.३ ॥
Durch die Gabe des großen Weisen Kṛṣṇa (Vyāsa), dessen Taten verdienstvoll sind, mit göttlichem Wissen und Kraft begabt, klagte sie auf vielfache Weise.
11.16.4
ददर्श सा बुद्धिमती दूरादपि यथाऽन्तिके ।
रणाजिरं तद्वीराणामद्भुतं रोमहर्षणम् ॥ ११.१६.४ ॥
Jene weise Frau sah, selbst aus der Ferne wie aus der Nähe, jenes Schlachtfeld der Helden, wunderbar und haarsträubend.
11.16.5
अस्थिकेशवसाकीर्णं शोणितौघपरिप्लुतम् ।
शरीरैर्बहुसाहस्रैर्विनिकीर्णं समन्ततः ॥ ११.१६.५ ॥
Übersät mit Knochen, Haaren und Mark, durchtränkt von einem Strom von Blut, ringsum verstreut mit vielen Tausenden von Leibern.
11.16.6
गजाश्वरथयोधानामावृतं रुधिराविलैः ।
शरीरैरशिरस्कैश्च विदेहैश्च शिरोगणैः ॥ ११.१६.६ ॥
Bedeckt mit den Leibern der Krieger auf Elefanten, Pferden und Wagen, mit Blut beschmutzt, erfüllt von kopflosen Leibern und Haufen körperloser Häupter.
11.16.7
गजाश्वनरवीराणां निःसत्वैरभिसंवृतम् ।
सृगालवलगोमायुकङ्ककाकनिषेवितम् ॥ ११.१६.७ ॥
Bedeckt von den leblosen Leibern von Elefanten, Pferden und heldenhaften Männern, umschwärmt von Schakalen, Hyänen, Geiern, Reihern und Krähen.
11.16.8
रक्षसां पुरुषादाना मोदनं कुरराकुलम् ।
अशिवाभिः शिवाभिश्च नादितं गृध्रसेवितम् ॥ ११.१६.८ ॥
Lust der Rākṣasas und Menschenfresser, voller Fischadler, widerhallend vom Heulen unheilvoller und glückverheißender Schakale, von Geiern umschwärmt.
11.16.9
ततो व्यासाभ्यनुज्ञातो धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
पाण्डुपुत्राश्च ते सर्वे युधिष्ठिरपुरोगमाः ॥ ११.१६.९ ॥
Dann der König Dhṛtarāṣṭra, von Vyāsa die Erlaubnis erhalten, und alle Söhne Pāṇḍus, mit Yudhiṣṭhira an der Spitze.
11.16.10
वासुदेवं पुरस्कृत्य हतबन्धुं च पार्थिवम् ।
कुरुस्त्रियः समादाय जग्मुरायोधनं प्रति ॥ ११.१६.१० ॥
Mit Vāsudeva voran, den König mitnehmend, dessen Verwandte erschlagen waren, zogen die Frauen der Kurus zum Schlachtfeld.
11.16.11
समासाद्य कुरुक्षेत्रं ताः स्त्रियो निहतेश्वराः ।
अपश्यन्त हतांस्तत्र पुत्रान्भ्रातॄन्पितॄन्पतीन् ॥ ११.१६.११ ॥
Als sie Kurukṣetra erreichten, sahen die Frauen, deren Herren erschlagen waren, dort die erschlagenen Söhne, Brüder, Väter und Gatten.
11.16.12
क्रव्यादैर्भक्ष्यमाणांश्च गोमायुवलवायसैः ।
भूतैः पिशाचै रक्षोभिर्विविधैश्च निशाचरैः ॥ ११.१६.१२ ॥
Von fleischfressenden Schakalen, Hyänen und Krähen verschlungen, umringt von Geistern, Piśācas, Rākṣasas und allerlei nächtlichen Wesen.
11.16.13
रुद्राक्रीडनिभं दृष्ट्वा तदा विशसनं स्त्रियः ।
कुरर्य इव शोकार्ता विक्रोशन्त्यो निपेतिरे ॥ ११.१६.१३ ॥
Als sie jenes Gemetzel sahen, gleich dem Spiel Rudras, schrien die von Kummer gequälten Frauen wie Fischadler und sanken nieder.
11.16.14
अदृष्टपूर्वं पशन्त्यो दुःखार्ता भरतस्त्रियः ।
शरीरेषु स्खलन्त्यश्च न्यपतंश्च परासुवत् ॥ ११.१६.१४ ॥
Als sie einen nie zuvor gesehenen Anblick erblickten, fielen die von Leid gequälten Frauen der Bharatas, über die Leiber strauchelnd, nieder wie tot.
11.16.15
श्रान्तानां चाप्यनाथानां क्रन्दन्तीनां भृशं तदा ।
पाञ्चालकुरुयोषाणां कृपणं तदभून्महत् ॥ ११.१६.१५ ॥
Da wurde das klägliche Wehklagen der erschöpften, schutzlosen Frauen der Pāñcālas und Kurus, die laut weinten, gewaltig.
11.16.16
दुःखोपहतचित्ताभिः समन्तादनुनादितम् ।
दृष्ट्वाऽऽयोधनमत्युग्रं धर्मज्ञा सुबलात्मजा ॥ ११.१६.१६ ॥
Als sie jenes überaus schreckliche Schlachtfeld sah, das ringsum vom Wehklagen der von Kummer getroffenen Frauen widerhallte, da sprach die Tochter Subalas, die das Dharma kannte...
11.16.17
ततः सा पुण्डरीकाक्षमामन्त्र्य पुरुषोत्तमम् ।
कुरूणां वैशमं दृष्ट्वा इदं वचनमब्रवीत् ॥ ११.१६.१७ ॥
Da wandte sie sich an den lotusäugigen Puruṣottama, sah den Untergang der Kurus und sprach diese Worte.
11.16.18
पश्यैताः पुण्डरीकाक्ष स्नुषा मे निहतेश्वराः ।
प्रकीर्णकेशाः क्रोशन्तीः कुररीरिव माधव ॥ ११.१६.१८ ॥
Sieh diese meine Schwiegertöchter, deren Herren erschlagen sind, mit zerzausten Haaren, wie Fischadler schreiend. O lotusäugiger Mādhava!
11.16.19
अमूस्त्वभिसमागम्य स्मरन्त्यो भरतर्षभान् ।
पृथगेवानुपद्यन्ते पुत्रान्भ्रातॄन्पितॄन्पतीन् ॥ ११.१६.१९ ॥
Versammelt und sich der Stiere der Bharatas erinnernd, begannen sie einzeln um ihre Söhne, Brüder, Väter und Ehemänner zu klagen.
11.16.20
वीरसूभिर्महाबाहो हतपुत्राभिरावृतम् ।
क्वचिच्च वीरपत्नीभिर्हतवीराभिरावृतम् ॥ ११.१६.२० ॥
O Starkarmiger, es war umgeben von Müttern von Helden, deren Söhne erschlagen waren, und hier und dort von Gattinnen von Helden, deren Helden gefallen waren.
11.16.21
शोभितं पुरुषव्याघ्रैः कर्णभीष्माभिमन्युभिः ।
द्रोणद्रुपदशल्यैश्च ज्वलद्भिरिव पावकैः ॥ ११.१६.२१ ॥
Es war geschmückt mit Tigern unter den Menschen, Karṇa, Bhīṣma und Abhimanyu, und Droṇa, Drupada und Śalya, die wie lodernde Feuer strahlten.
11.16.22
काञ्चनैः कवचैर्निष्कैर्मणिभिश्च महाधनैः ।
अद्भुतैर्हस्तकेयूरैः स्रग्भिश्च समलंकृतम् ॥ ११.१६.२२ ॥
Es war reich geschmückt mit goldenen Panzern, Goldmünzen, kostbaren Juwelen, wunderbaren Armbändern und Girlanden.
11.16.23
वीरबाहुविसृष्टाभिः शक्तिभिः परिघैरपि ।
खङ्गैश्च विविधैस्तीक्ष्णैः सशरैश्च शरासनैः ॥ ११.१६.२३ ॥
Es war übersät mit Speeren, die von den Armen der Helden geschleudert worden waren, eisernen Keulen, verschiedenen scharfen Schwertern, Pfeilen und Bogen.
11.16.24
क्रव्यादसङ्घैर्मुदितैस्तिष्ठद्भिः सहितैः क्वचित् ।
क्वचिदाक्रीडमानैश्च शयानैश्चापरैः क्वचित् ॥ ११.१६.२४ ॥
Es war erfüllt von Scharen von Fleischfressern, manche standen voller Freude, manche versammelten sich, manche spielten hier und dort, und andere lagen da.
11.16.25
एतदेवंविधं वीर सम्पश्यायोधनं विभो ।
त्वया तु श्रावितं कर्म पुष्कराक्ष महाद्युते।
पश्यमाना हि दह्यामि शोकेनाहं जनार्दन ॥ ११.१६.२५ ॥
O Held, o Mächtiger, schau dir dieses Schlachtfeld dieser Art an. O Lotusäugiger, o Strahlender, du hast diese Tat veranlasst. O Janārdana, indem ich es sehe, verbrenne ich vor Kummer.
11.16.26
पाञ्चालानां कुरूणां च विनाशं मधुसूदन ।
पञ्चानामपि भूतानामहं वधमचिन्तयम् ॥ ११.१६.२६ ॥
O Madhusūdana, ich dachte an die Vernichtung der Pāñcālas und der Kurus, und auch an den Tod jener fünf Wesen.
11.16.27
तान्सुपर्णाश्च गृध्राश्च कर्षयन्त्यसृगुक्षितान् ।
विगृह्य चरणैर्गृध्रा भक्षयन्ति सहस्रशः ॥ ११.१६.२७ ॥
Adler und Geier schleppen sie, mit Blut beschmiert; die Geier, sie mit den Krallen packend, verschlingen sie zu Tausenden.
11.16.28
जयद्रथस्य कर्णस्य तथैव द्रोमभीष्मयोः ।
अभिमन्योर्विनाशं च कश्चिन्तयितुमर्हति ॥ ११.१६.२८ ॥
Wer ist würdig, an die Vernichtung von Jayadratha und Karṇa, ebenso von Droṇa und Bhīṣma, und an die von Abhimanyu zu denken?
11.16.29
अवध्यकल्पान्निहतान्गतसत्वानचेतसः ।
गृध्रकङ्कवलश्येनश्वसृगालसमावृतान् ॥ ११.१६.२९ ॥
Erschlagen, als wären sie unverwundbar, des Lebens und der Sinne beraubt, umringt von Geiern, Reihern, Habichten, Falken, Hunden und Schakalen.
11.16.30
अमर्षवशमापन्नान्दुर्योधनवशे स्थितान् ।
पश्येमान्पुरुषव्याघ्रान्संशान्तान्पावकानिव ॥ ११.१६.३० ॥
Schau diese Tiger unter den Menschen an, die der Gewalt des Zorns verfallen sind und unter der Herrschaft Duryodhanas stehen, beruhigt wie erloschene Feuer.
11.16.31
शयनान्युचिताः सर्वे मृदूनि विमलानि च ।
विपन्नास्तेऽद्य वसुधां विवृतामधिशेरते ॥ ११.१६.३१ ॥
Alle, die weicher und reiner Lager würdig waren, sind gefallen und liegen heute auf der offenen Erde.
11.16.32
बन्दिभिः सततं काले स्तुवद्भिरभिनन्दिताः ।
शिवानामशिवा घोराः शृण्वन्ति विविधा गिरः ॥ ११.१६.३२ ॥
Die stets zur rechten Zeit von den Barden mit Lob Gefeierten hören nun die schrecklichen, unheilvollen und mannigfaltigen Laute der Schakale.
11.16.33
ये पुरा शेरते वीराः शयनेषु यशस्विनः ।
चन्दनागुरुदिग्धाङ्गास्तेऽद्य पांसुषु शेरते ॥ ११.१६.३३ ॥
Die berühmten Helden, die einst auf Lagern schliefen, deren Glieder mit Sandel und Agaru gesalbt waren, liegen heute im Staub.
11.16.34
तेषामाभरणान्येते गृघ्रगोमायुवायसाः ।
आक्षिपन्ति शिवा घोरा विनदन्त्यः पुनः पुनः ॥ ११.१६.३४ ॥
Geier, Schakale und Krähen reißen ihren Schmuck ab, und die schrecklichen Schakalinnen zerren, immer wieder schreiend, daran.
11.16.35
बाणान्वनिनिशितान्पीतान्निस्त्रिंशान्विमला गदाः ।
युद्धाभिमानिनः सर्वे जीवन्त इव बिभ्रति ॥ ११.१६.३५ ॥
Auf dem Stein geschärfte Pfeile, goldfarbene Schwerter und reine Keulen — alle die Kampfstolzen halten sie noch, als lebten sie.
11.16.36
सुरूपवर्णा बहवः क्रव्यादैरवघट्टिताः ।
ऋषभप्रतिरूपाक्षाः शेरते च सहस्रशः ॥ ११.१६.३६ ॥
Viele von schöner Gestalt und Hautfarbe, mit Stieraugen, liegen zu Tausenden da, von fleischfressenden Tieren zerfleischt.
11.16.37
अपरे पुनरालिङ्ग्य गदाः परिघबाहवः ।
शेरतेऽभिमुखाः शूरा दयिता इव योषितः ॥ ११.१६.३७ ॥
Andere, ihre Keulen erneut umarmend, mit Armen wie eiserne Riegel, liegen mit dem Gesicht nach vorn; jene Helden liegen da wie geliebte Frauen.
11.16.38
बिभ्रतः कवचान्यन्ये विमलान्यायुधानि च ।
न धर्षयन्ति क्रव्यादा जीवन्तीति जनार्दन ॥ ११.१६.३८ ॥
Andere, die glänzende Rüstungen und Waffen tragen, werden von den Fleischfressern nicht angegriffen, als seien sie noch am Leben, o Janārdana.
11.16.39
क्रव्यादैः कृष्यमाणानामपरेषां महात्मनाम् ।
शातकौम्भ्यः स्रजश्चित्रा विप्रकीर्णाः समन्ततः ॥ ११.१६.३९ ॥
Goldene und bunte Girlanden anderer großherziger Männer, von den Fleischfressern herumgeschleift, liegen überall verstreut.
11.16.40
एते गोमायवो भीमा निहतानां यशस्विनाम् ।
कण्ठान्तरगतान्हारानाक्षिपन्ति सहस्रशः ॥ ११.१६.४० ॥
Diese schrecklichen Schakale reißen tausendfach die Halsketten ab, die bis an die Kehlen der erschlagenen Berühmten reichen.
11.16.41
सर्वेष्वपररात्रेषु यानवन्दन्त बन्दिनः ।
स्तुतिभिश्च परार्ध्याभिरुपचारैश्च शिक्षिताः ॥ ११.१६.४१ ॥
Jene, die die Barden in den späten Wachen jeder Nacht priesen, geschult in höchsten Lobpreisungen und Höflichkeiten.
11.16.42
तानद्य परिदेवन्ति दुःखार्ता परमाङ्गनाः ।
कृपणा वृष्णिशार्दूल दुःखशोकार्दिता भृशम् ॥ ११.१६.४२ ॥
Heute klagen jene vortrefflichen Frauen, von Leid gequält, kläglich um sie, o Tiger der Vṛṣṇi, tief gepeinigt von Kummer und Schmerz.
11.16.43
रक्तोत्पलवनानीव विभान्ति रुचिराणि च ।
मुखानि परमस्त्रीणां परिशुष्काणि केशव ॥ ११.१६.४३ ॥
Wie Haine roter Lotusse leuchten die reizenden Gesichter, doch die Gesichter der besten Frauen sind verwelkt, o Keśava.
11.16.44
रुदित्वा विरता ह्येता ध्यायन्त्यः सपरिक्लमाः ।
कुरुस्त्रियोऽभिगच्छन्ति तेन तेनैव दुःखिताः ॥ ११.१६.४४ ॥
Nachdem sie geweint haben und verstummt sind, gehen diese Frauen der Kurus, in Gedanken versunken und erschöpft, von Kummer gequält, zu dieser und jener.
11.16.45
एतान्यादित्यवर्णानि तपमीयनिभानि च ।
पश्य रोदनताम्राणि वक्त्राणि कुरुयोषिताम् ॥ ११.१६.४५ ॥
Sieh diese Gesichter der Frauen der Kurus, sonnenfarben und wie glühendes Gold, vom Weinen gerötet.
11.16.46
श्यामानां वरवर्णानां गौरीणामेकवाससाम् ।
दुर्योधनवरस्त्रीणां पश्य वृन्दानि केशव ॥ ११.१६.४६ ॥
Sieh die Scharen der vortrefflichen Gattinnen Duryodhanas, dunkle und helle von schönem Teint, in einem einzigen Gewand, o Keśava.
11.16.47
आसामपरिपूर्णार्थं निशम्य परिदेवितम् ।
इतरेरसङ्क्रन्दान्न विजानन्ति योषितः ॥ ११.१६.४७ ॥
Nachdem sie ihre unvollendete Klage gehört haben, und inmitten der Schreie der anderen, erkennen die Frauen es nicht.
11.16.48
एता दीर्घमिवोच्छ्वस्य विक्रुश्य च विलप्य च ।
विस्पन्दमाना दुःखेन वीरा जहति जीवितम् ॥ ११.१६.४८ ॥
Diese Frauen, als seufzten sie lange, schreiend und klagend, vor Kummer zitternd, geben die Gattinnen der Helden ihr Leben auf.
11.16.49
बह्व्यो दृष्ट्व शरीराणि क्रोशन्ति विलपन्ति च ।
पाणिभिश्चापरा घ्नन्ति शिरांसि मृदुपाणयः ॥ ११.१६.४९ ॥
Beim Anblick der Leiber schreien viele Frauen auf und klagen; andere, mit zarten Händen, schlagen sich mit den Händen auf die Köpfe.
11.16.50
शिरोभिः पतितैर्हस्तैः सर्वाङ्गैः खण्डशः कृतैः ।
इतरेतसम्पृक्तैराकीर्णा भाति मेदिनी ॥ ११.१६.५० ॥
Die Erde erscheint übersät mit gefallenen Köpfen, Händen und in Stücke gehauenen Gliedern aller Art, untereinander vermengt.
11.16.51
विशिरस्कानथो कायान्दृष्ट्वा ह्येताननिन्दितान् ।
मुह्यन्त्यनुचिता नार्यो विदेहानि शिरांसि च ॥ ११.१६.५१ ॥
Beim Anblick der kopflosen Leiber und der körperlosen Häupter verlieren jene schuldlosen Frauen, einem solchen Anblick nicht gewachsen, die Besinnung.
11.16.52
शिरः कायेन सन्धाय प्रेक्षमाणा विचेतसः ।
अपश्यन्त्योऽपरं तत्र नेदमस्येऽति दुःखिताः ॥ ११.१६.५२ ॥
Den Kopf an den Leib haltend und betrachtend, sagen die verstörten und betrübten Frauen, da sie dort keinen anderen Leib sehen: »Das ist nicht seiner.«
11.16.53
बाहूरुचरणानन्यान्विशिखोन्मथितान्पृथक् ।
सन्दधत्योऽसुखाविष्टा मूर्छन्त्येताः पुनःपुनः ॥ ११.१६.५३ ॥
Die durch Pfeile abgetrennten Arme, Schenkel, Füße und anderen Glieder zusammenzufügen versuchend, verfallen diese von Qual überwältigten Frauen immer wieder in Ohnmacht.
11.16.54
उत्कृत्तशिरसश्चान्यान्विजग्धान्मृगपक्षिभिः ।
दृष्ट्वा काश्चिन्न जानन्ति भर्तॄन्भरतयोषितः ॥ ११.१६.५४ ॥
Beim Anblick anderer mit abgeschlagenen Köpfen und anderer, von Tieren und Vögeln verschlungen, erkennen einige Frauen der Bharata-Sippe ihre Gatten nicht.
11.16.55
पाणिभिश्चापरा घ्नन्ति शिरांसि मधुसूदन ।
प्रेक्ष्य भ्रातॄन्पितॄन्पुत्रान्पतींश्च निहतान्परैः ॥ ११.१६.५५ ॥
O Madhusūdana, andere schlagen sich mit den Händen auf die Köpfe, wenn sie ihre von Feinden erschlagenen Brüder, Väter, Söhne und Ehemänner sehen.
11.16.56
बाहुभिश्च सखङ्गैश्च शिरोभिश्च सकुण्डलैः ।
अगम्यकल्पा पृथिवी मांसशोणितकर्दमा।
बभूव भरतश्रेष्ठ प्राणिभिर्गतजीवितैः ॥ ११.१६.५६ ॥
O bester der Bharatas, die Erde wurde unpassierbar, ein Morast aus Fleisch und Blut, mit Armen, Schwertern, Köpfen samt Ohrringen und Wesen, deren Leben entflohen war.
11.16.57
न दुःखेषूचिताः पूर्वं दुःखं गाहन्त्यनिन्दिताः ।
भ्रातृभिः पतिभिः पुत्रैरुपाकीर्णां वसुन्धराम् ॥ ११.१६.५७ ॥
Die makellosen Frauen, die einst an Leid nicht gewöhnt waren, versinken nun im Kummer, während die Erde mit Brüdern, Ehemännern und Söhnen übersät ist.
11.16.58
यूथानीव किशोरीणां सुकेशीनां जनार्दन ।
स्नुषाणां धृतराष्ट्रस्य पश्य वृन्दान्यनेकशः ॥ ११.१६.५८ ॥
O Janārdana, sieh die vielen Gruppen der Schwiegertöchter Dhṛtarāṣṭras, wie Herden junger schönhaariger Hindinnen.
11.16.59
इतो दुःखतरं किन्नु केशव प्रतिभाति मे ।
यदिमाः कुर्वते सर्वा रवमुच्चावचं स्त्रियः ॥ ११.१६.५९ ॥
O Keśava, was scheint mir schmerzlicher als dies, dass alle diese Frauen mit hohen und tiefen Stimmen klagen?
11.16.60
नूनमाचरितं पापं मया पूर्वेषु जन्मसु ।
या पश्यामि हतान्पुत्रान्पौत्रान्भ्रातृंश्च माधव ॥ ११.१६.६० ॥
O Mādhava, gewiss habe ich in früheren Geburten Böses getan, dass ich nun meine erschlagenen Söhne, Enkel und Brüder sehe.
11.16.61
एवमार्ता विलपती समाभाष्य जनार्दनम् ।
गान्धारी पुत्रशोकार्ता द्वदर्श निहतं सुतम् ॥ ११.१६.६१ ॥
So klagend und von Schmerz gequält sprach Gāndhārī zu Janārdana; von Kummer um ihren Sohn überwältigt, erblickte sie den erschlagenen Sohn.