Mahābhārata · Adhyāya 11.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.20.1
अध्यर्धगुणमाहुर्यं बले शौर्ये च केशव ।
पित्रा त्वया च दाशार्ह दृप्तं सिंहमिवोत्कटम् ॥ ११.२०.१ ॥
Man sagt, er besaß anderthalbfach die Vorzüge an Kraft und Tapferkeit, o Keśava. Von deinem Vater und von dir, o Nachkomme Daśārhas, war er wie ein stolzer, wilder Löwe.
11.20.2
यो बिभेद चमूमेको मम पुत्रस्य दुर्भिदाम् ।
स भूत्वा मृत्युरन्येषां स्वयं मृत्युवशं गतः ॥ ११.२०.२ ॥
Er, der allein das unzerbrechliche Heer meines Sohnes durchbrach und anderen zum Tod wurde, ist selbst in die Gewalt des Todes geraten.
11.20.3
तस्योपलक्षये कृष्ण कार्ष्णेरमिततेजसः ।
अभिमन्योर्हतस्यापि प्रभा नैवोपशाम्यति ॥ ११.२०.३ ॥
O Kṛṣṇa, ich erkenne den Glanz Abhimanyus, des Sohnes Kṛṣṇas von grenzenloser Strahlkraft; selbst erschlagen erlischt sein Glanz nicht.
11.20.4
एषा विराटदुहिता स्नुषा गाण्डीवधन्वनः ।
हतं बाला पतिं वीरं दृष्ट्वा शोचत्यनिन्दिता ॥ ११.२०.४ ॥
Diese Tochter Virāṭas, die Schwiegertochter Arjunas, des Trägers des Gāṇḍīva-Bogens, jung und makellos, klagt, als sie ihren heldenhaften Gatten erschlagen sieht.
11.20.5
तमेषा हि समागम्य भार्या भर्तारमन्तिके ।
विराटदुहिता कृष्ण पाणिना परिमार्जति ॥ ११.२०.५ ॥
O Kṛṣṇa, diese Gattin, die Tochter Virāṭas, tritt zu ihrem Gatten heran und streicht ihm mit der Hand über den Körper.
11.20.6
तस्य वक्त्रमुपाघ्राय सौभद्रस्य मनस्विनी ।
विबुद्धकमलाकारं कम्बुवृत्तशिरोधरम् ॥ ११.२०.६ ॥
Nachdem sie das Antlitz des Sohnes Subhadrās geküsst und daran gerochen hatte — das einem erblühten Lotos glich, mit einem Hals rund wie eine Muschel —, jene hochgesinnte Frau,
11.20.7
कामरूपवती चैषा परिष्वजति भामिनी ।
लज्जमाना पुरा चैनं माध्वीकमदमूर्च्छिता ॥ ११.२०.७ ॥
Diese reizende Frau, schön wie das Verlangen selbst, umarmt ihn; sie, die zuvor scheu war, ohnmächtig vom Rausch des madhvīka-Weins.
11.20.8
तस्य क्षतजसन्दिग्धं जातरूपपरिष्कृतम् ।
विमुच्य कवचं कृष्ण शीरमभिवीक्षते ॥ ११.२०.८ ॥
Nachdem sie seinen blutbefleckten, goldgeschmückten Panzer abgenommen hat, betrachtet sie sein Haupt, o Kṛṣṇa.
11.20.9
अवेक्षमाणा तं बाला कुष्ण त्वामभिभाषते ।
अयं ते पुण्डरीकाक्ष कसदृशाक्षो निपातितः ॥ ११.२०.९ ॥
Ihn betrachtend, spricht die junge Frau zu dir, o Kṛṣṇa: O Lotusäugiger, dein Sohn hier, mit Augen wie die des Kasa, ist niedergestreckt worden.
11.20.10
बले वीर्ये च सदृशस्तेजसा चैव तेऽनघ ।
रूपेण च तथाऽत्यर्थं शेते भुवि निपातितः ॥ ११.२०.१० ॥
O Makelloser, dieser, dir gleich an Kraft, Mut und Glanz, und ebenso überaus an Schönheit, liegt zu Boden gestreckt.
11.20.11
अत्यन्तं सुकुमारस्य राङ्कवाजिनशायिनः ।
कच्चिदद्य शरीरं ते भूमौ न परितप्यते ॥ ११.२०.११ ॥
Brennt dein Körper, so überaus zart, der auf dem Fell einer Ruru-Antilope zu liegen pflegte, heute nicht auf dem Boden?
11.20.12
मातङ्गभुजवर्ष्णाणौ ज्याक्षेपकठिनत्वचौ ।
काञ्चनाङ्गदिनौ शेते निक्षिप्य विपुलौ भुजौ।
व्यायम्य बहुधा नूनं सुखसुप्तः श्रमादिव ॥ ११.२०.१२ ॥
Mit Armen wie Elefantenrüssel, breit wie Regenwolken, die Haut vom Spannen der Bogensehne gehärtet, mit goldenen Armreifen geschmückt, liegt er da, die breiten Arme niedergelegt, als habe er sich, nach vielfacher Übung, vor Ermüdung glücklich zum Schlafe gelegt.
11.20.13
एवं विलपतीमार्तां किं मां न प्रतिभाषसे ।
न स्मराम्यपराधं ते किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ११.२०.१३ ॥
So klage ich, von Kummer gequält: Warum antwortest du mir nicht? Ich erinnere mich an keine Verfehlung gegen dich; warum antwortest du mir nicht?
11.20.14
ननु मां त्वं पुरा दूरादभिवीक्ष्याभिभाषसे ।
न स्मराम्यपराधं मे किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ११.२०.१४ ॥
Gewiss, früher hast du mich von fern angesehen und mit mir gesprochen. Ich erinnere mich an keine Verfehlung von mir gegen dich; warum antwortest du mir nicht?
11.20.15
आर्यामार्य सुभद्रां तवमिमां श्च त्रिदशोपमान् ।
पितॄन्मां चैव दुःखार्तां विहाय क्व गमिष्यसि ॥ ११.२०.१५ ॥
O Edler! Wohin wirst du gehen, wenn du die edle Subhadrā, diese Gattin, die göttergleichen Väter und mich, von Kummer gequält, verlässt?
11.20.16
तस्य शोणितदिग्धान्वै केशानुन्नम्य पाणिना ।
उत्सङ्गे वक्तमाधाय जीवन्तमिव पृच्छति ॥ ११.२०.१६ ॥
Mit der Hand hebt sie sein blutverschmiertes Haar empor, legt sein Gesicht in ihren Schoß und fragt, als lebe er noch.
11.20.17
स्वस्रीयं वासुदेवस्य पुत्रं गाण्डीवधन्वनः ।
कथं त्वां रणमध्यस्थं जघ्रुरेते महारथाः ॥ ११.२०.१७ ॥
Sohn des Gāṇḍīva-Bogenschützen, Neffe Vāsudevas, wie konnten diese großen Wagenkämpfer dich treffen, als du mitten im Kampf standest?
11.20.18
धिगस्तु क्रूरकर्तॄंस्तान्कृपकर्णजयद्रथान् ।
द्रोणद्रौणायतनी चोभौ यैरहं विधवा कृता ॥ ११.२०.१८ ॥
Schande über diese grausamen Täter – Kṛpa, Karṇa und Jayadratha, und sowohl Droṇa als auch Droṇas Sohn –, durch die ich zur Witwe gemacht wurde!
11.20.19
रथर्षभाणां सर्वेषां कथमासीत्तदा मनः ।
बालं त्वां पिरवार्यैकमनेकेषां च जघ्नताम् ॥ ११.२०.१९ ॥
Wie mochte der Sinn all dieser stierhaften Wagenkämpfer damals gewesen sein, als sie dich, den einzelnen Knaben, umringten und viele auf dich einschlugen?
11.20.20
कथं नु पाण्डवानां च पाञ्चालानां तु पश्यताम् ।
त्वं वीर निधनं प्राप्तो नाथवान्सन्ननाथवत् ॥ ११.२०.२० ॥
Wie, o Held, konntest du, während die Pāṇḍavas und die Pāñcālas zusahen, den Tod finden wie einer ohne Beschützer, obwohl du Beschützer hattest?
11.20.21
दृष्ट्वा बहुभिराक्रन्दे निहतं त्वां पिता तव ।
वीरः पुरुषशार्दूलः कथं जीवति पाण्डवः ॥ ११.२०.२१ ॥
Als dein Vater dich von vielen erschlagen sah, klagte er. Wie lebt jener Held, der Pāṇḍava, der Tiger unter den Menschen, nun noch?
11.20.22
न राज्यलाभो विपुलः शत्रूणां च पराभवः ।
प्रीतिं धास्यति पार्थानां त्वामृते पुष्करेक्षण ॥ ११.२०.२२ ॥
Ohne dich, o Lotusäugiger, wird weder der große Gewinn des Reiches noch die Niederlage der Feinde den Pṛthā-Söhnen Freude bringen.
11.20.23
तव शस्त्रजिताँल्लोकान्धर्मेण च दमेन च ।
क्षिप्रमन्वागमिष्यामि तत्र मां प्रतिपालय ॥ ११.२०.२३ ॥
Bald werde ich dir in die Welten folgen, die du mit Waffen, durch Dharma und Selbstbeherrschung gewonnen hast. Warte dort auf mich.
11.20.24
दुर्मरं पुनरप्राप्ते काले भवति केनचित् ।
यदहं त्वां रणे दृष्ट्वा हतं जीवामि दुर्भगा ॥ ११.२०.२४ ॥
Es ist schwer, vor der Zeit zu sterben. Doch ich Unglückliche lebe weiter, obwohl ich dich im Kampf erschlagen gesehen habe.
11.20.25
कामिदानीं नरव्याघ्र श्लक्ष्णया स्मितया गिरा ।
पितृलोके समेत्यान्यां मामिवामन्त्रयिष्यसि ॥ ११.२०.२५ ॥
O Tiger unter den Menschen, nun wirst du in der Welt der Väter eine andere Frau treffen und sie mit sanften, lächelnden Worten anreden, wie du mich angeredet hast.
11.20.26
नूनमप्सरसां स्वर्गे मनांसि प्रमथिष्यसि ।
परमेण च रूपेण गिरा च स्मितपूर्वया ॥ ११.२०.२६ ॥
Gewiss wirst du im Himmel die Herzen der Apsaras aufwühlen, mit deiner höchsten Schönheit und mit Worten, denen ein Lächeln vorausgeht.
11.20.27
प्राप्य पुण्यकृताँल्लोकानप्सरोभिः समेयिवान् ।
सौभद्र विहन्काले स्मरेथाः सुकृतानि मे ॥ ११.२०.२७ ॥
O Sohn der Subhadrā, wenn du die Welten derer erreicht hast, die verdienstvolle Taten vollbrachten, und dich mit den Apsaras vereint hast, dann erinnere dich im Augenblick des Todes an meine guten Taten.
11.20.28
एतावानिह संवासो विहितस्ते मया सह ।
षण्मासान्सप्तमे मासि त्वं वीर निधनं गतः ॥ ११.२०.२८ ॥
Hier mit mir war dir das Zusammenleben nur so viel bestimmt; o Held, nach sechs Monaten, im siebten Monat, bist du dem Tod verfallen.
11.20.29
इत्युक्तवचनामेनामपकर्षन्ति दुःखिताम् ।
उत्तरां मोघसङ्कल्पां मत्स्यराजकुलस्त्रियः ॥ ११.२०.२९ ॥
So angesprochen, wurde die trauernde Uttarā, deren Vorsatz vergeblich geworden war, von den Frauen des königlichen Hauses von Matsya fortgezerrt.
11.20.30
उत्तरामपकृष्यैनामार्तामार्ततराः स्वयम् ।
विराटं निहतं दृष्ट्वा क्रोशन्ति विलपन्ति च ॥ ११.२०.३० ॥
Uttarā fortziehend, selbst noch tiefer betrübt, als sie Virāṭa erschlagen sahen, schrien und klagten sie.
11.20.31
द्रोणास्त्रशरसङ्कृत्तं शयानं रुधिरोक्षितम् ।
विराटं वितुदन्त्येते गृध्रगोमायुवायसाः ॥ ११.२०.३१ ॥
Virāṭa liegt, von Droṇas Waffen und Pfeilen zerstückelt und mit Blut benetzt, da, während diese Geier, Schakale und Krähen an ihm zerren.
11.20.32
वितुद्यमानं विहगैर्विराटमसितेक्षणाः ।
न शक्नुवन्ति विहगान्निवारयितुमातुराः ॥ ११.२०.३२ ॥
Die dunkeläugigen Frauen, verzweifelt, können die Vögel nicht verjagen, die an Virāṭa zerren.
11.20.33
आसामातपतप्तानामायासेन च योषिताम् ।
श्रमेण च विवर्णानां वक्त्राणां विप्लुतं वपुः ॥ ११.२०.३३ ॥
Die Körper dieser Frauen, von der Sonne versengt, ihre Gesichter bleich vor Mühsal und Erschöpfung, sind in Unordnung geraten.
11.20.34
उत्तरं चाभिमन्युं च काम्भोजं च सुदक्षिणम् ।
कार्ष्णिनाऽभिहतं पश्य लक्ष्मणं प्रियदर्शनम्। ॥ ११.२०.३४ ॥
Sieh Uttara, Abhimanyu, Kāmboja und Sudakṣiṇa, und Lakṣmaṇa, angenehm anzusehen, vom Sohn der Kṛṣṇā erschlagen.
11.20.35
आयोधनशिरोमध्ये शयानं पश्य माधव ॥ ११.२०.३५ ॥
Sieh, o Mādhava, jene, die inmitten der Häupter auf dem Schlachtfeld liegen.