மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 11.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.20.1
अध्यर्धगुणमाहुर्यं बले शौर्ये च केशव ।
पित्रा त्वया च दाशार्ह दृप्तं सिंहमिवोत्कटम् ॥ ११.२०.१ ॥
கேசவா, பலத்திலும் வீரத்திலும் ஒன்றரை மடங்கு குணம் கொண்டவன் என்று அவனைச் சொல்வர். தாசார்ஹா, உன் தந்தையாலும் உன்னாலும் அவன் கர்வமும் உக்கிரமும் கொண்ட சிங்கம் போல் இருந்தான்.
11.20.2
यो बिभेद चमूमेको मम पुत्रस्य दुर्भिदाम् ।
स भूत्वा मृत्युरन्येषां स्वयं मृत्युवशं गतः ॥ ११.२०.२ ॥
என் மகனின் அந்த அழிக்கமுடியாத படையை தனியாக உடைத்தவன், பிறருக்கு மரணமாகி தானே மரணத்தின் வசத்தில் போய்விட்டான்.
11.20.3
तस्योपलक्षये कृष्ण कार्ष्णेरमिततेजसः ।
अभिमन्योर्हतस्यापि प्रभा नैवोपशाम्यति ॥ ११.२०.३ ॥
கிருஷ்ணா, அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட கிருஷ்ணனின் மகன் அபிமன்யுவின் ஒளியை நான் காண்கிறேன்; கொல்லப்பட்ட பின்னும் அவன் ஒளி அடங்கவில்லை.
11.20.4
एषा विराटदुहिता स्नुषा गाण्डीवधन्वनः ।
हतं बाला पतिं वीरं दृष्ट्वा शोचत्यनिन्दिता ॥ ११.२०.४ ॥
விராடனின் மகளும், காண்டீவ வில்லாளியான அர்ஜுனனின் மருமகளுமான இவள், தன் வீர கணவன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு குற்றமற்ற இளம்பெண் துயருறுகிறாள்.
11.20.5
तमेषा हि समागम्य भार्या भर्तारमन्तिके ।
विराटदुहिता कृष्ण पाणिना परिमार्जति ॥ ११.२०.५ ॥
கிருஷ்ணா, விராடனின் மகளான இந்த மனைவி, கணவனின் அருகில் வந்து கையால் அவனை வருடுகிறாள்.
11.20.6
तस्य वक्त्रमुपाघ्राय सौभद्रस्य मनस्विनी ।
विबुद्धकमलाकारं कम्बुवृत्तशिरोधरम् ॥ ११.२०.६ ॥
அந்த மனஸ்வினி சுபத்ரையின் மகனின் முகத்தை முகர்ந்து முத்தமிட்டாள்; அது மலர்ந்த தாமரை போலவும், சங்கு போன்ற வட்ட கழுத்துடனும் இருந்தது.
11.20.7
कामरूपवती चैषा परिष्वजति भामिनी ।
लज्जमाना पुरा चैनं माध्वीकमदमूर्च्छिता ॥ ११.२०.७ ॥
காமரூபவதியான இவள் அந்த அழகியை அணைத்துக்கொள்கிறாள்; முன்பு நாணியவள், மாத்வீக மதுவின் போதையால் மயங்கியவள்.
11.20.8
तस्य क्षतजसन्दिग्धं जातरूपपरिष्कृतम् ।
विमुच्य कवचं कृष्ण शीरमभिवीक्षते ॥ ११.२०.८ ॥
இரத்தத்தால் கறைபட்டு பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவனது கவசத்தை நீக்கி, கிருஷ்ணா, அவனது தலையை அவள் பார்க்கிறாள்.
11.20.9
अवेक्षमाणा तं बाला कुष्ण त्वामभिभाषते ।
अयं ते पुण्डरीकाक्ष कसदृशाक्षो निपातितः ॥ ११.२०.९ ॥
அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த இளம்பெண், கிருஷ்ணா, உன்னிடம் பேசுகிறாள்: ஓ தாமரைக்கண்ணா, உன் இவன் — கசனின் கண்களைப் போன்ற கண்களுடையவன் — வீழ்த்தப்பட்டான்.
11.20.10
बले वीर्ये च सदृशस्तेजसा चैव तेऽनघ ।
रूपेण च तथाऽत्यर्थं शेते भुवि निपातितः ॥ ११.२०.१० ॥
ஓ குற்றமற்றவனே, வலத்திலும் வீரியத்திலும் ஒளியிலும் உனக்கு இணையானவன், அழகிலும் மிகவும் அப்படியே, தரையில் வீழ்ந்து கிடக்கிறான்.
11.20.11
अत्यन्तं सुकुमारस्य राङ्कवाजिनशायिनः ।
कच्चिदद्य शरीरं ते भूमौ न परितप्यते ॥ ११.२०.११ ॥
மிக மென்மையானவனும், ருரு மான்தோலில் படுப்பவனுமான உன் உடல் இன்று தரையில் வெப்பத்தால் வாடுகிறதோ?
11.20.12
मातङ्गभुजवर्ष्णाणौ ज्याक्षेपकठिनत्वचौ ।
काञ्चनाङ्गदिनौ शेते निक्षिप्य विपुलौ भुजौ।
व्यायम्य बहुधा नूनं सुखसुप्तः श्रमादिव ॥ ११.२०.१२ ॥
யானைத் துதிக்கை போன்ற, மழை போன்ற வலிய தோள்கள், வில்நாணின் இழுப்பால் கடினமான தோலுடைய, பொன் தோள்வளையணிந்த, அகன்ற தோள்களை வைத்துக்கொண்டு படுத்திருக்கிறான்; பலவாறு பயிற்சி செய்த பின் களைப்பால் இன்பமாக உறங்குபவனைப் போல.
11.20.13
एवं विलपतीमार्तां किं मां न प्रतिभाषसे ।
न स्मराम्यपराधं ते किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ११.२०.१३ ॥
இவ்வாறு புலம்பி துன்புறும் என்னிடம் நீ ஏன் பேசவில்லை? உன்னிடம் என் குற்றம் எதையும் நான் நினைவில் கொள்ளவில்லை; பின் ஏன் என்னிடம் பேசவில்லை?
11.20.14
ननु मां त्वं पुरा दूरादभिवीक्ष्याभिभाषसे ।
न स्मराम्यपराधं मे किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ११.२०.१४ ॥
உண்மையாகவே முன்பு நீ தொலைவிலிருந்து என்னைக் கண்டு என்னுடன் பேசினாய். உன்னிடம் நான் செய்த குற்றம் எனக்கு நினைவில் இல்லை; பின் ஏன் என்னிடம் பேசவில்லை?
11.20.15
आर्यामार्य सुभद्रां तवमिमां श्च त्रिदशोपमान् ।
पितॄन्मां चैव दुःखार्तां विहाय क्व गमिष्यसि ॥ ११.२०.१५ ॥
ஓ உயர்ந்தவனே! ஆர்யையான சுபத்திரையையும், இவளையும், தேவர்களுக்கு நிகரான மூத்தோரையும், துன்பத்தால் வாடும் என்னையும் விட்டுவிட்டு நீ எங்கே செல்வாய்?
11.20.16
तस्य शोणितदिग्धान्वै केशानुन्नम्य पाणिना ।
उत्सङ्गे वक्तमाधाय जीवन्तमिव पृच्छति ॥ ११.२०.१६ ॥
இரத்தத்தில் தோய்ந்த அவனுடைய கூந்தலைக் கையால் மேலே தூக்கி, அவனுடைய முகத்தை மடியில் வைத்து, உயிருடன் இருப்பவனைப் போல அவள் கேட்கிறாள்.
11.20.17
स्वस्रीयं वासुदेवस्य पुत्रं गाण्डीवधन्वनः ।
कथं त्वां रणमध्यस्थं जघ्रुरेते महारथाः ॥ ११.२०.१७ ॥
வாசுதேவனின் சகோதரி மகனே, காண்டீவ வில்லாளியின் மகனே, போர்க்களத்தின் நடுவில் நின்ற உன்னை இந்த மகாரதர்கள் எப்படித் தாக்கினர்?
11.20.18
धिगस्तु क्रूरकर्तॄंस्तान्कृपकर्णजयद्रथान् ।
द्रोणद्रौणायतनी चोभौ यैरहं विधवा कृता ॥ ११.२०.१८ ॥
அந்த கொடுஞ்செயல் புரிந்தவர்களுக்கு இகழ்ச்சி உண்டாகட்டும்—கிருபர், கர்ணன், ஜயத்ரதன், துரோணர், துரோணரின் மகன் ஆகிய இருவரும்; இவர்களால்தான் நான் விதவையாக்கப்பட்டேன்.
11.20.19
रथर्षभाणां सर्वेषां कथमासीत्तदा मनः ।
बालं त्वां पिरवार्यैकमनेकेषां च जघ्नताम् ॥ ११.२०.१९ ॥
அந்த நேரத்தில் அனைத்து சிறந்த தேர்வீரர்களின் மனம் எப்படி இருந்தது, நீ ஒரு சிறுவனாக இருக்க, அவர்கள் பலர் உன்னை ஒருவனாகச் சூழ்ந்து தாக்கியபோது?
11.20.20
कथं नु पाण्डवानां च पाञ्चालानां तु पश्यताम् ।
त्वं वीर निधनं प्राप्तो नाथवान्सन्ननाथवत् ॥ ११.२०.२० ॥
வீரனே, பாண்டவர்களும் பாஞ்சாலர்களும் பார்த்திருக்க, பாதுகாவலர் இருந்தும் பாதுகாவலற்றவன் போல நீ எப்படி மரணமடைந்தாய்?
11.20.21
दृष्ट्वा बहुभिराक्रन्दे निहतं त्वां पिता तव ।
वीरः पुरुषशार्दूलः कथं जीवति पाण्डवः ॥ ११.२०.२१ ॥
பலரால் கொல்லப்பட்ட உன்னைக் கண்டு உன் தந்தை அழுதான். அந்த வீரன், மனிதர்களில் சிங்கமான பாண்டவன் இப்போது எப்படி உயிருடன் இருக்கிறான்?
11.20.22
न राज्यलाभो विपुलः शत्रूणां च पराभवः ।
प्रीतिं धास्यति पार्थानां त्वामृते पुष्करेक्षण ॥ ११.२०.२२ ॥
தாமரைக் கண்ணனே, உன்னின்றி பாண்டுவின் மக்களுக்கு பெரும் அரசுடைமையும் எதிரிகளின் தோல்வியும் மகிழ்ச்சி தராது.
11.20.23
तव शस्त्रजिताँल्लोकान्धर्मेण च दमेन च ।
क्षिप्रमन्वागमिष्यामि तत्र मां प्रतिपालय ॥ ११.२०.२३ ॥
தர்மத்தாலும் அடக்கத்தாலும் ஆயுதங்களால் வென்ற உன் உலகங்களுக்கு நான் விரைவில் பின்தொடர்வேன். அங்கே எனக்காகக் காத்திரு.
11.20.24
दुर्मरं पुनरप्राप्ते काले भवति केनचित् ।
यदहं त्वां रणे दृष्ट्वा हतं जीवामि दुर्भगा ॥ ११.२०.२४ ॥
காலம் வராமல் ஒருவரும் மரணமடைவது கடினம். ஆனால் நான் துர்பாக்கியவள், போர்க்களத்தில் உன் கொல்லப்பட்ட நிலையைக் கண்டும் உயிருடன் இருக்கிறேன்.
11.20.25
कामिदानीं नरव्याघ्र श्लक्ष्णया स्मितया गिरा ।
पितृलोके समेत्यान्यां मामिवामन्त्रयिष्यसि ॥ ११.२०.२५ ॥
ஓ நரவியாக்ரா, இப்போது நீ பித்ருலோகத்தில் வேறொரு பெண்ணை சந்தித்து, என்னைப் போலவே மென்மையான புன்னகை கலந்த சொற்களால் அழைப்பாய்.
11.20.26
नूनमप्सरसां स्वर्गे मनांसि प्रमथिष्यसि ।
परमेण च रूपेण गिरा च स्मितपूर्वया ॥ ११.२०.२६ ॥
நிச்சயமாக நீ சொர்க்கத்தில் அப்சரஸ்களின் மனங்களை உன் உயர்ந்த அழகாலும் புன்னகையுடன் கூடிய சொற்களாலும் கலக்குவாய்.
11.20.27
प्राप्य पुण्यकृताँल्लोकानप्सरोभिः समेयिवान् ।
सौभद्र विहन्काले स्मरेथाः सुकृतानि मे ॥ ११.२०.२७ ॥
ஓ சௌபத்ரா, புண்ணியம் செய்தவர்களின் உலகங்களை அடைந்து அப்சரஸ்களுடன் கூடிய பின், அழிவின் காலத்தில் என் நற்செயல்களை நினைவுகூர்வாய்.
11.20.28
एतावानिह संवासो विहितस्ते मया सह ।
षण्मासान्सप्तमे मासि त्वं वीर निधनं गतः ॥ ११.२०.२८ ॥
இங்கே என்னுடன் உனக்கு இவ்வளவுதான் வாழ்க்கை விதிக்கப்பட்டிருந்தது; ஓ வீரா, ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு ஏழாம் மாதத்தில் நீ மரணம் அடைந்தாய்.
11.20.29
इत्युक्तवचनामेनामपकर्षन्ति दुःखिताम् ।
उत्तरां मोघसङ्कल्पां मत्स्यराजकुलस्त्रियः ॥ ११.२०.२९ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, துக்கத்தில் இருந்த உத்தரையை — அவளுடைய சங்கல்பம் வீணாகிப்போனது — மத்ஸ்யராஜ குலப் பெண்கள் இழுத்துச் சென்றனர்.
11.20.30
उत्तरामपकृष्यैनामार्तामार्ततराः स्वयम् ।
विराटं निहतं दृष्ट्वा क्रोशन्ति विलपन्ति च ॥ ११.२०.३० ॥
உத்தரையை இழுத்துக்கொண்டு, துன்பத்தால் அவர்களே மேலும் துயருற்று, விராடன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு கூச்சலிட்டும் புலம்பியும் அழுதனர்.
11.20.31
द्रोणास्त्रशरसङ्कृत्तं शयानं रुधिरोक्षितम् ।
विराटं वितुदन्त्येते गृध्रगोमायुवायसाः ॥ ११.२०.३१ ॥
துரோணரின் அஸ்திரங்களாலும் அம்புகளாலும் துண்டுகளாக வெட்டுண்டு, இரத்தத்தில் நனைந்து கிடக்கும் விராடனை இந்தக் கழுகுகளும் நரிகளும் காக்கைகளும் கொத்திக் கிழிக்கின்றன.
11.20.32
वितुद्यमानं विहगैर्विराटमसितेक्षणाः ।
न शक्नुवन्ति विहगान्निवारयितुमातुराः ॥ ११.२०.३२ ॥
பறவைகளால் கொத்தப்படும் விராடனை, துயருற்ற கருங்கண்ணிய பெண்களால் அந்தப் பறவைகளை விரட்ட இயலவில்லை.
11.20.33
आसामातपतप्तानामायासेन च योषिताम् ।
श्रमेण च विवर्णानां वक्त्राणां विप्लुतं वपुः ॥ ११.२०.३३ ॥
வெயிலில் வாடி, உழைப்பாலும் களைப்பாலும் நிறம் மாறிய முகங்களைக் கொண்ட இப்பெண்களின் உடல்கள் கலைந்து போயின.
11.20.34
उत्तरं चाभिमन्युं च काम्भोजं च सुदक्षिणम् ।
कार्ष्णिनाऽभिहतं पश्य लक्ष्मणं प्रियदर्शनम्। ॥ ११.२०.३४ ॥
உத்தரனையும், அபிமன்யுவையும், காம்போஜனையும், சுதட்சிணனையும், கிருஷ்ணையின் மகனால் கொல்லப்பட்ட அழகிய தோற்றமுள்ள லக்ஷ்மணனையும் பார்.
11.20.35
आयोधनशिरोमध्ये शयानं पश्य माधव ॥ ११.२०.३५ ॥
மாதவா, போர்க்களத்தில் தலைகளின் நடுவே கிடப்பவர்களைப் பார்.