Mahābhārata · Adhyāya 11.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.20.1
अध्यर्धगुणमाहुर्यं बले शौर्ये च केशव ।
पित्रा त्वया च दाशार्ह दृप्तं सिंहमिवोत्कटम् ॥ ११.२०.१ ॥
Dizem que ele tinha uma vez e meia as qualidades em força e valor, ó Keśava. Pelo teu pai e por ti, ó descendente de Daśārha, era como um leão orgulhoso e feroz.
11.20.2
यो बिभेद चमूमेको मम पुत्रस्य दुर्भिदाम् ।
स भूत्वा मृत्युरन्येषां स्वयं मृत्युवशं गतः ॥ ११.२०.२ ॥
Aquele que sozinho rompeu o exército invencível do meu filho, tornando-se morte para outros, ele próprio caiu sob o poder da morte.
11.20.3
तस्योपलक्षये कृष्ण कार्ष्णेरमिततेजसः ।
अभिमन्योर्हतस्यापि प्रभा नैवोपशाम्यति ॥ ११.२०.३ ॥
Ó Kṛṣṇa, percebo o esplendor de Abhimanyu, filho de Kṛṣṇa de brilho sem limites; mesmo morto, seu resplendor não se apaga.
11.20.4
एषा विराटदुहिता स्नुषा गाण्डीवधन्वनः ।
हतं बाला पतिं वीरं दृष्ट्वा शोचत्यनिन्दिता ॥ ११.२०.४ ॥
Esta filha de Virāṭa, nora de Arjuna, o portador do arco Gāṇḍīva, jovem e irrepreensível, lamenta ao ver seu herói de marido morto.
11.20.5
तमेषा हि समागम्य भार्या भर्तारमन्तिके ।
विराटदुहिता कृष्ण पाणिना परिमार्जति ॥ ११.२०.५ ॥
Ó Kṛṣṇa, esta esposa, a filha de Virāṭa, aproximando-se do marido, acaricia-o com a mão.
11.20.6
तस्य वक्त्रमुपाघ्राय सौभद्रस्य मनस्विनी ।
विबुद्धकमलाकारं कम्बुवृत्तशिरोधरम् ॥ ११.२०.६ ॥
Tendo cheirado e beijado o rosto do filho de Subhadrā, aquela mulher magnânima — que era como um lótus aberto, com um pescoço redondo como uma concha —
11.20.7
कामरूपवती चैषा परिष्वजति भामिनी ।
लज्जमाना पुरा चैनं माध्वीकमदमूर्च्छिता ॥ ११.२०.७ ॥
Esta bela mulher, tão desejável quanto o próprio desejo, abraça-o; ela, que outrora se envergonhava, desfalecida pela embriaguez do vinho madhvīka.
11.20.8
तस्य क्षतजसन्दिग्धं जातरूपपरिष्कृतम् ।
विमुच्य कवचं कृष्ण शीरमभिवीक्षते ॥ ११.२०.८ ॥
Tendo retirado a armadura manchada de sangue, adornada de ouro, ela contempla a cabeça dele, ó Kṛṣṇa.
11.20.9
अवेक्षमाणा तं बाला कुष्ण त्वामभिभाषते ।
अयं ते पुण्डरीकाक्ष कसदृशाक्षो निपातितः ॥ ११.२०.९ ॥
Olhando para ele, a jovem te fala, ó Kṛṣṇa: Ó de olhos de lótus, este teu filho, de olhos semelhantes aos de Kasa, foi derrubado.
11.20.10
बले वीर्ये च सदृशस्तेजसा चैव तेऽनघ ।
रूपेण च तथाऽत्यर्थं शेते भुवि निपातितः ॥ ११.२०.१० ॥
Ó sem mácula, este, igual a ti em força, valor e esplendor, e de igual modo em beleza, jaz derrubado no chão.
11.20.11
अत्यन्तं सुकुमारस्य राङ्कवाजिनशायिनः ।
कच्चिदद्य शरीरं ते भूमौ न परितप्यते ॥ ११.२०.११ ॥
Será que o teu corpo, tão extremamente delicado, que costumava repousar sobre a pele de um cervo ruru, não está hoje a queimar no chão?
11.20.12
मातङ्गभुजवर्ष्णाणौ ज्याक्षेपकठिनत्वचौ ।
काञ्चनाङ्गदिनौ शेते निक्षिप्य विपुलौ भुजौ।
व्यायम्य बहुधा नूनं सुखसुप्तः श्रमादिव ॥ ११.२०.१२ ॥
Com braços como troncos de elefante, largos como nuvens de chuva, com a pele endurecida pelo puxar da corda do arco, adornados com braceletes de ouro, jaz com os seus amplos braços estendidos, como se, tendo exercitado de muitas formas, tivesse adormecido feliz de cansaço.
11.20.13
एवं विलपतीमार्तां किं मां न प्रतिभाषसे ।
न स्मराम्यपराधं ते किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ११.२०.१३ ॥
Assim lamento, aflita. Por que não me respondes? Não me lembro de nenhuma ofensa minha contra ti; por que não me respondes?
11.20.14
ननु मां त्वं पुरा दूरादभिवीक्ष्याभिभाषसे ।
न स्मराम्यपराधं मे किं मां न प्रतिभाषसे ॥ ११.२०.१४ ॥
Certamente, antes olhavas para mim de longe e me falavas. Não me lembro de nenhuma ofensa minha contra ti; por que não me respondes?
11.20.15
आर्यामार्य सुभद्रां तवमिमां श्च त्रिदशोपमान् ।
पितॄन्मां चैव दुःखार्तां विहाय क्व गमिष्यसि ॥ ११.२०.१५ ॥
Ó nobre! Abandonando a nobre Subhadrā, esta esposa, os pais semelhantes aos deuses e a mim, afligida pela dor, para onde irás?
11.20.16
तस्य शोणितदिग्धान्वै केशानुन्नम्य पाणिना ।
उत्सङ्गे वक्तमाधाय जीवन्तमिव पृच्छति ॥ ११.२०.१६ ॥
Erguendo com a mão seus cabelos manchados de sangue, pondo seu rosto no colo, ela pergunta como se ele estivesse vivo.
11.20.17
स्वस्रीयं वासुदेवस्य पुत्रं गाण्डीवधन्वनः ।
कथं त्वां रणमध्यस्थं जघ्रुरेते महारथाः ॥ ११.२०.१७ ॥
Filho do arqueiro do Gāṇḍīva, sobrinho de Vāsudeva, como estes grandes guerreiros de carro te feriram, estando tu no meio da batalha?
11.20.18
धिगस्तु क्रूरकर्तॄंस्तान्कृपकर्णजयद्रथान् ।
द्रोणद्रौणायतनी चोभौ यैरहं विधवा कृता ॥ ११.२०.१८ ॥
Vergonha sobre esses cruéis executores: Kṛpa, Karṇa e Jayadratha, e tanto Droṇa quanto o filho de Droṇa, por quem fui feita viúva!
11.20.19
रथर्षभाणां सर्वेषां कथमासीत्तदा मनः ।
बालं त्वां पिरवार्यैकमनेकेषां च जघ्नताम् ॥ ११.२०.१९ ॥
Como estavam as mentes de todos aqueles touros entre os guerreiros de carro naquele tempo, quando cercaram a ti, um menino sozinho, e muitos te feriram?
11.20.20
कथं नु पाण्डवानां च पाञ्चालानां तु पश्यताम् ।
त्वं वीर निधनं प्राप्तो नाथवान्सन्ननाथवत् ॥ ११.२०.२० ॥
Como, ó herói, enquanto os Pāṇḍavas e os Pāñcālas observavam, encontraste a morte como quem não tem protetores, tendo-os tu?
11.20.21
दृष्ट्वा बहुभिराक्रन्दे निहतं त्वां पिता तव ।
वीरः पुरुषशार्दूलः कथं जीवति पाण्डवः ॥ ११.२०.२१ ॥
Ao ver-te morto por muitos, teu pai lamentou-se. Como vive ainda aquele herói, o Pāṇḍava, tigre entre os homens?
11.20.22
न राज्यलाभो विपुलः शत्रूणां च पराभवः ।
प्रीतिं धास्यति पार्थानां त्वामृते पुष्करेक्षण ॥ ११.२०.२२ ॥
Sem ti, ó de olhos de lótus, nem o grande ganho do reino nem a derrota dos inimigos trarão alegria aos filhos de Pṛthā.
11.20.23
तव शस्त्रजिताँल्लोकान्धर्मेण च दमेन च ।
क्षिप्रमन्वागमिष्यामि तत्र मां प्रतिपालय ॥ ११.२०.२३ ॥
Em breve te seguirei aos mundos que conquistaste com as armas, pelo dharma e pelo domínio de si. Espera-me lá.
11.20.24
दुर्मरं पुनरप्राप्ते काले भवति केनचित् ।
यदहं त्वां रणे दृष्ट्वा हतं जीवामि दुर्भगा ॥ ११.२०.२४ ॥
É difícil morrer antes de chegar o tempo. Ainda assim, eu, infeliz, vivo, tendo-te visto morto na batalha.
11.20.25
कामिदानीं नरव्याघ्र श्लक्ष्णया स्मितया गिरा ।
पितृलोके समेत्यान्यां मामिवामन्त्रयिष्यसि ॥ ११.२०.२५ ॥
Ó tigre entre os homens, agora, no mundo dos pais, encontrarás outra mulher e a chamarás com palavras suaves e sorridentes, como me chamavas a mim.
11.20.26
नूनमप्सरसां स्वर्गे मनांसि प्रमथिष्यसि ।
परमेण च रूपेण गिरा च स्मितपूर्वया ॥ ११.२०.२६ ॥
Certamente no céu agitarás os corações das apsarases com tua suprema beleza e com palavras precedidas de um sorriso.
11.20.27
प्राप्य पुण्यकृताँल्लोकानप्सरोभिः समेयिवान् ।
सौभद्र विहन्काले स्मरेथाः सुकृतानि मे ॥ ११.२०.२७ ॥
Ó filho de Subhadrā, tendo alcançado os mundos dos que praticaram ações meritórias e tendo-te reunido às apsarases, no momento da morte, lembra-te das minhas boas ações.
11.20.28
एतावानिह संवासो विहितस्ते मया सह ।
षण्मासान्सप्तमे मासि त्वं वीर निधनं गतः ॥ ११.२०.२८ ॥
Aqui comigo, a tua convivência foi destinada a ser apenas esta; ó herói, após seis meses, no sétimo mês, foste para a morte.
11.20.29
इत्युक्तवचनामेनामपकर्षन्ति दुःखिताम् ।
उत्तरां मोघसङ्कल्पां मत्स्यराजकुलस्त्रियः ॥ ११.२०.२९ ॥
Assim falada, a aflita Uttarā, cuja resolução se tornara vã, foi arrastada pelas mulheres da casa real de Matsya.
11.20.30
उत्तरामपकृष्यैनामार्तामार्ततराः स्वयम् ।
विराटं निहतं दृष्ट्वा क्रोशन्ति विलपन्ति च ॥ ११.२०.३० ॥
Arrastando Uttarā, elas próprias, ainda mais aflitas, vendo Virāṭa morto, gritaram e lamentaram-se.
11.20.31
द्रोणास्त्रशरसङ्कृत्तं शयानं रुधिरोक्षितम् ।
विराटं वितुदन्त्येते गृध्रगोमायुवायसाः ॥ ११.२०.३१ ॥
Virāṭa jaz despedaçado pelas armas e flechas de Droṇa, banhado em sangue, enquanto estes abutres, chacais e corvos o dilaceram.
11.20.32
वितुद्यमानं विहगैर्विराटमसितेक्षणाः ।
न शक्नुवन्ति विहगान्निवारयितुमातुराः ॥ ११.२०.३२ ॥
As mulheres de olhos escuros, aflitas, não conseguem afastar as aves que dilaceram Virāṭa.
11.20.33
आसामातपतप्तानामायासेन च योषिताम् ।
श्रमेण च विवर्णानां वक्त्राणां विप्लुतं वपुः ॥ ११.२०.३३ ॥
Os corpos destas mulheres, queimados pelo sol, com os rostos pálidos de esforço e cansaço, estão desalinhados.
11.20.34
उत्तरं चाभिमन्युं च काम्भोजं च सुदक्षिणम् ।
कार्ष्णिनाऽभिहतं पश्य लक्ष्मणं प्रियदर्शनम्। ॥ ११.२०.३४ ॥
Olha Uttara, Abhimanyu, Kāmboja e Sudakṣiṇa, e Lakṣmaṇa, agradável de ver, abatido pelo filho de Kṛṣṇā.
11.20.35
आयोधनशिरोमध्ये शयानं पश्य माधव ॥ ११.२०.३५ ॥
Olha, ó Mādhava, aqueles que jazem no meio das cabeças no campo de batalha.