Mahābhārata · Adhyāya 11.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.7.1
अहोऽभिहितमाख्यान भवता तत्त्वदर्शिना ।
भूय एव तु मे हर्षः श्रोतुं वागमृतं तव ॥ ११.७.१ ॥
Ah! Die Erzählung, die du, Seher der Wahrheit, vorgetragen hast, erfreut mich, sie wieder zu hören; deine Rede ist Nektar.
11.7.2
शृणु भूयः प्रवक्ष्यामि मार्गस्यैतस्य विस्तरम् ।
यच्छ्रुत्वा विप्रमुच्यन्ते संसाराद्वि विचक्षणाः ॥ ११.७.२ ॥
Höre: Ich werde die Ausdehnung dieses Weges noch einmal darlegen; wenn die Verständigen dies hören, werden sie vollständig vom Saṃsāra befreit.
11.7.3
यथा तु पुरुषो राजन्दीर्घमध्वानमास्थितः ।
क्वचित्क्वचिच्छ्रमस्थानं कुरुते वासमेव वा ॥ ११.७.३ ॥
So wie ein Mann, o König, der einen langen Weg zurücklegt, hier und dort eine Raststätte oder eine Wohnung errichtet.
11.7.4
एवं संसारपर्याये गर्भवासेषु भारत ।
कुर्वन्ति दुर्बुधा वासं मुच्यन्ते तत्र पण्डिताः ॥ ११.७.४ ॥
So, o Bhārata, im Kreislauf des weltlichen Daseins machen die Törichten in den Mutterschößen ihre Wohnung; dort werden die Weisen befreit.
11.7.5
तस्मादध्वानमेवैतमाहुः शास्त्रविदो जनाः ।
यत्तत्संसारगहनं वनमाहुर्मनीषिणः ॥ ११.७.५ ॥
Darum nennen die Schriftkundigen dies einen Weg, und die Weisen nennen es den dichten Wald des weltlichen Daseins.
11.7.6
सोयं लोकसमावर्तो मर्त्यानां भरतर्षभ ।
चराणां स्थावराणां च न गृध्येत्तत्र पाण्डितः ॥ ११.७.६ ॥
Dies, o Stier der Bharatas, ist das Umkreisen der Welten für die Sterblichen, der beweglichen wie der unbeweglichen; der Weise soll es nicht begehren.
11.7.7
शारीरा मानसाश्चैव मर्त्यानां व्याधयश्च ये ।
प्रत्यक्षाश्च परोक्षाश्च ते व्यालाः कथिता बुधैः ॥ ११.७.७ ॥
Die körperlichen und geistigen Krankheiten der Sterblichen, sichtbare wie verborgene, nennen die Weisen Schlangen.
11.7.8
क्लिश्यमानाश्च तैर्नित्यं मार्यमाणाश्च भारत ।
स्वकर्मभिर्महाव्यालैर्नोद्विजन्त्यल्पबुद्धयः ॥ ११.७.८ ॥
O Bhārata, obwohl sie unablässig von jenen großen Schlangen gequält und getötet werden, erschrecken die Schwachsinnigen nicht, wegen ihrer eigenen Taten.
11.7.9
अथापि तैर्विमुच्येत व्याधिभिः पुरुषो नृप ।
आवृणोत्येव तं पश्चाज्जरा रूपविनाशिनी ॥ ११.७.९ ॥
O König, selbst wenn ein Mensch von jenen Krankheiten befreit wird, umhüllt ihn danach gewiss das Alter, das die Schönheit zerstört.
11.7.10
शब्दरूपरसस्पर्शगन्धैश्च विविधैरपि ।
मज्जमानं महापङ्के निरालम्बे समन्ततः ॥ ११.७.१० ॥
Den Menschen, der im großen Morast versinkt, ohne Halt nach allen Seiten, durch Klänge, Gestalten, Geschmäcke, Berührungen und Gerüche und vielerlei andere Dinge.
11.7.11
संवत्सरर्तवो मासाः पक्षाहोरात्रसन्धयः ।
क्रमेणास्य प्रवृज्जन्ति रूपमायुस्तथैव च ॥ ११.७.११ ॥
Jahre und Jahreszeiten, Monate, Halbmonate und die Übergänge von Tag und Nacht ziehen der Reihe nach seine Gestalt und sein Leben dahin.
11.7.12
एते कालस्य विधयो नैताञ्जानान्ति दुर्बुधाः ।
धात्राऽभिलिखितान्याहुः सर्वभूतानि कर्मणा ॥ ११.७.१२ ॥
Dies sind die Ordnungen der Zeit, doch die Törichten kennen sie nicht. Man sagt, alle Wesen seien vom Schöpfer durch die Tat eingeschrieben worden.
11.7.13
रथः शरीरं भूतानां सत्वमाहुस्तु सारथिम् ।
इन्द्रियाणि हयानाहुः कर्मबुद्विस्तु रश्मयः ॥ ११.७.१३ ॥
Der Körper der Wesen ist der Wagen; den Geist nennt man den Wagenlenker. Die Sinne nennt man die Pferde, und Handeln und Verstand sind die Zügel.
11.7.14
तेषां हयानां यो वेगं धावतामनु धावति ।
सतु संसारचक्रेऽस्मिंश्चक्रवत्परिवर्तते ॥ ११.७.१४ ॥
Wer dem Tempo jener laufenden Pferde nachjagt, der dreht sich in diesem Rad des Saṃsāra wie ein Rad.
11.7.15
यस्तान्संयमते बुद्ध्या संयतो न निवर्तते ।
यस्तु संसारचक्रेऽस्मिंश्चक्रवत्परिवर्तते ॥ ११.७.१५ ॥
Wer sie durch Verstand zügelt, gezügelt, kehrt nicht zurück. Wer aber in diesem Rad des Saṃsāra wie ein Rad sich dreht—
11.7.16
भ्रममाणा न मुह्यन्ति संसारे न भ्रमन्ति ते ।
संसारे भ्रमतां राजन्दुःखमेतद्धि जायते ॥ ११.७.१६ ॥
Die umherirren, ohne verblendet zu sein, irren nicht im Saṃsāra umher. O König, eben dieses Leid entsteht für jene, die im Saṃsāra umherirren.
11.7.17
तस्पादस्य निवृत्त्यर्थं यत्नमेवाचरेद्बुधः ।
उपेक्षा नात्र कर्तव्या शतशाखः प्रवर्धते ॥ ११.७.१७ ॥
Darum soll der Weise sich um die Befreiung davon bemühen; hier darf man nicht nachlässig sein, denn es wächst mit hundert Zweigen.
11.7.18
यतेन्द्रियो नरो राजन्क्रोधलोभनिराकृतः ।
सन्तुष्टः सत्यवादी यः स शान्तिमधिगच्छति ॥ ११.७.१८ ॥
O König, der Mensch, der seine Sinne gezügelt hat, von Zorn und Gier befreit, zufrieden und wahrhaftig ist, der erlangt Frieden.
11.7.19
याम्यमाहू रथं ह्येनं मुह्यन्ते येन दुर्बुधाः ।
स चैतत्प्राप्नुयाद्राजन्यत्त्वं प्राप्तो नराधिप ॥ ११.७.१९ ॥
Dieser Wagen heißt der Yamas, durch den die Törichten verwirrt werden. O König, Herr der Menschen, er könnte jenen Zustand erlangen, in dem du nun bist.
11.7.20
अनुतर्षुलमेवैतद्दुःखं भवति मारिष ।
राज्यनाशः सुहृन्नाशः सुतनाशश्च भारत।
साधुः परमदुःखानां दुःखभैषज्यमारभेत् ॥ ११.७.२० ॥
O Ehrwürdiger, dieser Schmerz weckt danach wahrlich Verlangen: den Verlust des Reiches, den Verlust der Freunde und den Verlust der Söhne. O Nachfahre des Bharata, der Weise möge das Heilmittel gegen den Schmerz, die Arznei der größten Leiden, beginnen.
11.7.21
ज्ञानौषधमवाप्येह दूरपारं महौषधम् ।
छिन्द्याद्दुःखमहाव्याधिं नरः संयतमानसः ॥ ११.७.२१ ॥
Wenn er hier die Arznei des Wissens erlangt hat, das große Heilmittel von weiter Reichweite, soll der Mensch mit beherrschtem Geist die große Krankheit des Leidens durchtrennen.
11.7.22
न विक्रमो न चाप्यर्थो न मित्रं न सुहृज्जनः ।
तस्मान्मोचयते दुःखाद्यथात्मा स्थिरनिश्चयः ॥ ११.७.२२ ॥
Weder Tapferkeit noch Reichtum, weder Freund noch wohlgesinnte Menschen; darum befreit sich das Selbst mit festem Entschluss von dem Leid.
11.7.23
तस्मान्मैत्रं समास्थाय शीलमापदि भारत ।
दमस्त्यागोऽप्रमादश्च ते त्रयो ब्रह्मणो हयाः ॥ ११.७.२३ ॥
Darum, o Nachfahre des Bharata, halte dich im Unglück an Freundlichkeit und guten Wandel. Selbstbeherrschung, Entsagung und Wachsamkeit sind die drei Pferde des Brahman.
11.7.24
शीलरश्मिसमायुक्ते स्थितो यो मानसे रथे ।
त्यक्त्वा मृत्युभयं राजन्ब्रह्मलोकं स गच्छति ॥ ११.७.२४ ॥
Wer im geistigen Wagen sitzt, der mit den Zügeln guten Wandels bespannt ist, o König, der legt die Furcht vor dem Tod ab und geht in die Welt des Brahman.
11.7.25
अभयं सर्वभूतेभ्यो यो ददाति महीपते ।
स गच्छति परं स्थानं विष्णोः पदमनामयम् ॥ ११.७.२५ ॥
O Herr der Erde, wer allen Wesen Furchtlosigkeit gibt, geht zur höchsten Stätte, dem leidlosen Zustand Viṣṇus.
11.7.26
न तत्क्रतुसहस्रेण नोपवासैश्च नित्यशः ।
अभयस्य च दानेन यत्फलं प्राप्नुयान्नरः ॥ ११.७.२६ ॥
Die Frucht, die ein Mensch durch die Gabe der Furchtlosigkeit erlangt, erlangt man nicht durch tausend Opfer noch durch beständiges Fasten.
11.7.27
न ह्यात्मनः प्रियतरं किञ्चिद्भूतेषु निश्चितम् ।
अनिष्टं सर्वभूतानां मरणं नाम भारत ॥ ११.७.२७ ॥
O Bhārata, unter den Wesen gibt es nichts Lieberes als das eigene Selbst, und der Tod ist allen Wesen unerwünscht.
11.7.28
तस्मात्सर्वेषु भूतेषु दया कार्या विपश्चिता ॥ ११.७.२८ ॥
Darum soll der Weise allen Wesen Mitgefühl erweisen.
11.7.29
नानायोगसमायुक्ता बुद्धिजालेन संवृताः ।
असूक्ष्मदृष्टयो मन्दा भ्राम्यन्ते तत्रतत्र ह।
सुसूक्ष्मदृष्टयो राजन्व्रजन्ति ब्रह्मसाम्यताम् ॥ ११.७.२९ ॥
O König, obwohl sie mit verschiedenen Übungen verbunden sind, irren die Stumpfen, vom Netz des Verstandes umhüllt und ohne feinen Blick, hierhin und dorthin; die von feinster Einsicht aber gelangen zur Gleichheit mit Brahman.
11.7.30
एवं ज्ञात्वा महाप्राज्ञ स तेषामौर्ध्वदैहिकम् ।
कर्तुमर्हति तेनैव फल प्राप्स्यति वै भवान् ॥ ११.७.३० ॥
Dies erkennend, o Weiser, sollst du ihre Totenriten vollziehen; durch eben diese Tat wirst du gewiss die Frucht erlangen.