Mahābhārata · Adhyāya 12.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.100.1
यथा जयार्थिनः सेनां नयन्ति भरतर्षभ ।
ईषद्धर्मं प्रपीड्यापि तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१००.१ ॥
Wie die nach Sieg Strebenden ihr Heer führen, auch wenn sie das Dharma ein wenig verletzen — das sag mir, Großvater, Stier der Bharatas.
12.100.2
सन्त्येव हि स्थिता धर्म उपपत्त्या तथा परे ।
साध्वाचारतया केचित्तथैवौपयिकादपि ॥ १२.१००.२ ॥
Tatsächlich gibt es andere Dharmas, die durch Vernunft begründet sind, einige durch rechtschaffenes Verhalten, und ebenso einige auch durch Zweckmäßigkeit.
12.100.3
उपायधर्मान्वक्ष्यामि संसिद्धानर्थसिद्धये ।
निर्मर्यादा दस्यवस्तु भवन्ति परिपन्थिनः ॥ १२.१००.३ ॥
Ich werde von den Dharmas der Zweckmittel sprechen, durchgeführt zur Erreichung der Ziele, denn schrankenlose Räuber und feindliche Hindernisse entstehen.
12.100.4
तेषां प्रतिविघातार्थं प्रवक्ष्याम्यथ नैगमम् ।
कार्याणां संप्रसिद्ध्यर्थं तानुपायान्निबोध मे ॥ १२.१००.४ ॥
Um ihnen entgegenzuwirken, werde ich nun das Naigama darlegen; lerne von mir jene Mittel zur vollständigen Verwirklichung der Angelegenheiten.
12.100.5
उभे प्रज्ञे वेदितव्ये ऋज्वी वक्रा च भारत ।
जानन्वक्रां न सेवेत प्रतिबाधेत चागताम् ॥ १२.१००.५ ॥
Beide Arten der Weisheit sind zu erkennen, o Bhārata — die gerade und die krumme. Wer die krumme kennt, soll ihr nicht folgen und soll ihr, wenn sie herankommt, entgegentreten.
12.100.6
अमित्रा एव राजानं भेदेनोपचरन्त्युत ।
तां राजा विकृतिं जानन्यथाऽमित्रान्प्रबाधते ॥ १२.१००.६ ॥
Feinde nähern sich dem König durch Spaltung; diese Verkehrtheit erkennend, bedrängt der König dann seine Feinde.
12.100.7
गजानां पार्थ वर्माणि गोवृषाजगराणि च ।
शल्यकण्टकलोहानि तनुत्राणि मतानि च ॥ १२.१००.७ ॥
O Sohn der Pṛthā, die Rüstungen der Elefanten sind aus Kuh-, Stier- und Pythonhaut gefertigt; auch Schutzdecken mit Dornen und eisernen Spitzen gelten als geeignet.
12.100.8
शातपीतानि शस्त्राणि सन्नाहाः पीतलोहकाः ।
नानारञ्जनरक्ताः स्युः पताकाः केतवश्च ह ॥ १२.१००.८ ॥
Die Waffen sollen hell und gelb sein; die Rüstungen gelb und eisenfarben, mit verschiedenen Farbstoffen rot gefärbt; und die Banner und Fahnen ebenso.
12.100.9
ऋष्टयस्तोमराः खङ्गा निशिताश्च परश्वथाः ।
फलकान्यथ चर्माणि प्रतिकल्प्यान्यनेकशः ॥ १२.१००.९ ॥
Lanzen, Speere, Schwerter, geschärfte Streitäxte, dann Schilde und Lederschilde — all dies soll auf vielfältige Weise vorbereitet werden.
12.100.10
अभिनीतानि शस्त्राणि योधाश्च कृतनिश्चयाः ।
चैत्रे वा मार्गशीर्षे वा सेनायोगः प्रशस्यते ॥ १२.१००.१० ॥
Die Waffen sollen gut geübt und die Krieger entschlossen sein; die Aufstellung des Heeres wird im Monat Caitra oder Mārgaśīrṣa empfohlen.
12.100.11
पक्वसस्या हि पृथिवी भवत्यम्बुमती तदा ।
नैवातिशीतो नात्युष्णः कालो भवति भारत ॥ १२.१००.११ ॥
Dann ist die Erde voll reifer Saaten und reich an Wasser; o Nachkomme des Bharata, die Jahreszeit ist weder zu kalt noch zu heiß.
12.100.12
तस्मात्तदा योजयेत परेषां व्यसनेऽथवा ।
एते हि योगाः सेनायाः प्रशस्ताः परबाधने ॥ १२.१००.१२ ॥
Daher soll man das Heer dann einsetzen, wenn die Feinde in Not sind; dies sind die empfohlenen Gelegenheiten, den Feind zu bedrängen.
12.100.13
जलवांस्तृणवान्मार्गः समो गम्यः प्रशस्यते ।
चारैः सुविदिताभ्यासः कुशलैर्वनगोचरैः ॥ १२.१००.१३ ॥
Ein wasserreicher, grasbewachsener, ebener und begehbarer Weg wird gepriesen; ein von Kundschaftern wohlbekannter und von kundigen Waldgängern erprobter Pfad.
12.100.14
न ह्यरण्यानि शक्यन्ते गन्तुं मृगगणैरिव ।
तस्मात्सेनासु तानेव योजयन्ति जयार्थिनः ॥ १२.१००.१४ ॥
Heere können Wälder nicht so leicht durchqueren wie Hirschherden; deshalb setzen die nach Sieg Strebenden eben diese Leute in ihren Heeren ein.
12.100.15
अग्रतः पुरुषानीकं शक्तं चापि कुलोद्भवम् ।
आवासस्तोयवान्मार्गः पर्याकाशः प्रशस्यते ॥ १२.१००.१५ ॥
Die Vorhut soll aus fähigen Männern edler Herkunft bestehen; ein Lager mit Wasser, ein Weg mit Wasser und offenes Gelände ringsum werden gepriesen.
12.100.16
पोषामपसर्पाणां प्रतिघातस्तथा भवेत् ।
आकाशं हि वनाभ्याशे मन्यन्ते गुणवत्तरम् ॥ १२.१००.१६ ॥
Gegen die Fliehenden soll ebenso ein Gegenangriff erfolgen; das offene Gelände nahe am Wald halten die Menschen für weitaus vorteilhafter.
12.100.17
बहुभिर्गुणजातैश्च ये युद्धकुशला जनाः ।
उपन्यासो भवेत्तत्र बलानां नातिदूरतः ॥ १२.१००.१७ ॥
Männer, die im Krieg geschickt und mit vielen Tugenden begabt sind, sollen dort die Truppen aufstellen, nicht allzu weit entfernt.
12.100.18
उपन्यासोऽपसर्पाणां पदातीनां च गूहनम् ।
हतशत्रुप्रतीघातमापदर्थं परायणम् ॥ १२.१००.१८ ॥
Die Aufstellung der Zurückweichenden, das Verbergen des Fußvolks und die Abwehr eines gefallenen Feindes sind die Zuflucht in der Gefahr.
12.100.19
सप्तर्पीन्पृष्ठतः कृत्वा युध्येयुरचला इव ।
अनेन विधिना शत्रूञ्जिगीषेतापि दुर्जयान् ॥ १२.१००.१९ ॥
Die sieben Weisen hinter sich lassend, sollen sie wie unbewegliche Berge kämpfen. Auf diese Weise soll man danach streben, auch die schwer zu besiegenden Feinde zu besiegen.
12.100.20
यतो वायुर्यतः सूर्यो यतः सोमस्ततो जयः ।
पूर्वंपूर्वं ज्याय एषां सन्निपाते युधिष्ठिर ॥ १२.१००.२० ॥
Von woher der Wind weht, wo die Sonne steht, wo der Mond steht, von dort kommt der Sieg. O Yudhiṣṭhira, im Zusammenstoß ist der frühere dieser Faktoren überlegen.
12.100.21
अकर्द -मनुदकाममर्यादामलोष्टकाम् ।
अश्वभूमिं प्रशंसन्ति ये युद्धकुशला जनाः ॥ १२.१००.२१ ॥
Die im Kriege Erfahrenen loben Gelände für Pferde, frei von Schlamm, Wasser, Grenzen und Erdklumpen.
12.100.22
समा निरुदकाकाशा रथभूमिः प्रशस्यते ।
नीचद्रुमा महाकक्षा सोदका हस्तियोधिनाम् ॥ १२.१००.२२ ॥
Ebenes Gelände ohne Wasser und unter offenem Himmel wird für Streitwagen gepriesen. Für Elefantenkämpfer ist Gelände mit niedrigen Bäumen, großem Dickicht und Wasser gut.
12.100.23
बहुदुर्गा महाकक्षा वेणुवेत्रतिरस्कृता ।
पदातीनां क्षमा भूमिः पर्वतोपवनानि च ॥ १२.१००.२३ ॥
Gelände mit vielen Festungen, großem Dickicht und bedeckt von Bambus und Rohr ist für das Fußvolk geeignet, ebenso Berge und Haine.
12.100.24
पदातिबहुला सेना दृढा भवति भारत ।
रथाश्वबहुला सेना सुदिनेषु प्रशस्यते ॥ १२.१००.२४ ॥
O Bhārata, ein an Fußvolk reiches Heer wird fest. Ein an Streitwagen und Pferden reiches Heer wird an glücklichen Tagen gepriesen.
12.100.25
पदातिनागबहुला प्रावृट्काले प्रशस्यते ।
गुणानेतान्प्रसंख्याय देशकालौ प्रयोजयेत् ॥ १२.१००.२५ ॥
Ein an Fußsoldaten und Elefanten reiches Heer wird in der Regenzeit gepriesen. Nachdem man diese Eigenschaften genau erwogen hat, soll man Ort und Zeit einsetzen.
12.100.26
एवं संचिन्त्य यो याति तिथिनक्षत्रपूजितः ।
विजयं लभते नित्यं सेनां सम्यक्प्रयोजयन् ॥ १२.१००.२६ ॥
Wer so überlegt aufbricht, die Mondtage und Sternbilder ehrt und das Heer richtig aufstellt, erlangt stets den Sieg.
12.100.27
प्रसुप्तांस्तृषिताञ्श्रान्तान्प्रकीर्णान्नाभिघातयेत् ।
मोक्षे प्रयाणे चलने पानभोजनकालयोः।
अतिक्षिप्तान्व्यतिक्षिप्तान्निहतान्प्रतनूकृतान् ॥ १२.१००.२७ ॥
Man soll nicht die Schlafenden, Durstigen, Erschöpften oder Zerstreuten schlagen, auch nicht zur Zeit der Rast, des Marsches, der Bewegung oder des Trinkens und Essens. Auch nicht die gänzlich Geschlagenen, Zerstreuten, Erschlagenen oder Geschwächten.
12.100.28
अविस्रब्धान्कृतारम्भानुपन्यासात्प्रतापितान् ।
बहिश्वरानुपन्यासान्कृतवेश्मानुसारिणः ॥ १२.१००.२८ ॥
Die Unvorsichtigen, die mit ihrem Vorhaben Begonnenen, die durch Angriffe Bedrängten, die draußen Umherstreifenden, die Näherkommenden und die bis zum Haus Verfolgenden.
12.100.29
पारम्पर्यागते द्वारे ये केचिदनुवर्तिनः ।
परिचर्यापरोद्धारो ये च केचन वल्गिनः ॥ १२.१००.२९ ॥
Diejenigen Gefolgsleute, die durch Abstammung zum Tor gekommen sind, die sich dem Dienst und dem Schutz widmen, und einige behende Krieger.
12.100.30
अनीकं ये विभिदन्ति भिन्नं संस्थापयन्ति च ।
समानाशनपानास्ते कार्या द्विगुणवेतनाः ॥ १२.१००.३० ॥
Diejenigen, die das Heer spalten, und jene, die das Gespaltene wiederherstellen, und die dieselbe Speise und denselben Trank teilen, sollen doppelten Sold erhalten.
12.100.31
जातिगोत्रं च विज्ञाय कर्म चानुत्तमं शुभम् ।
समानदेहरक्षार्थे कार्या द्विगुणवेतनाः।
त्रिगुणं चतुर्गुणं चैव वेतनं तेषु कारयेत् ॥ १२.१००.३१ ॥
Nachdem man Kaste, Geschlecht und hervorragendes gutes Verhalten erkannt hat, sollte man ihnen doppelten Lohn für den Schutz eines gleichen Körpers geben; unter ihnen kann der Lohn auch drei- oder vierfach sein.
12.100.32
दशाधिपतयः कार्याः शताधिपतयस्तथा ।
ततः सहस्राधिपतिं कुर्याच्छूरमतन्द्रितम् ॥ १२.१००.३२ ॥
Befehlshaber über Zehn sollen eingesetzt werden, ebenso Befehlshaber über Hundert; dann soll man einen tapferen, unermüdlichen Mann zum Herrn über Tausend machen.
12.100.33
यथा मुख्यान्सन्निपात्य वक्तव्याः संशयामहे ।
यथा जयार्थं संग्रामे न जह्याम परस्परम् ॥ १२.१००.३३ ॥
Nachdem man die Vornehmsten versammelt hat, soll man ihnen sagen, dass wir im Zweifel sind, damit wir einander nicht verlassen, um im Kampf zu siegen.
12.100.34
इहैव ते निवर्तन्तां ये च केचन भीरवः ।
न घातयेयुः प्रदरं कुर्वाणास्तुमुले सति ॥ १२.१००.३४ ॥
Mögen alle Feiglinge gerade hier umkehren; mögen sie im Getümmel keine Flucht verursachen und nicht den Tod anderer herbeiführen.
12.100.35
न सन्निपाते प्रदरं वधं वा कुर्युरीदृशाः ।
आत्मानं च स्वपक्षं च पालयन्हन्ति संयुगे ॥ १२.१००.३५ ॥
Solche Männer sollen im Zusammenstoß weder Flucht noch Tod verursachen; wer im Kampf zuschlägt und sich selbst und seine eigene Seite schützt, der ist der wahrhaft Standhafte.
12.100.36
अर्थनाशो वधोऽकीर्तिरयशश्च पलायने ।
अमनोज्ञाऽसुखा वाचः पुरुषस्य पलायतः ॥ १२.१००.३६ ॥
Im Fliehen gibt es Verlust von Reichtum, Tod, Schande und Unehre; ein fliehender Mann muss unangenehme und schmerzliche Worte hören.
12.100.37
प्रतिध्वस्तोष्ठदन्तस्य न्यस्तसर्वायुधस्य च ।
हित्वा पलायमानस्य सहायान्प्राणसंशये।
अमित्रैरवरुद्धस्य द्विषतामस्तु नः सदा ॥ १२.१००.३७ ॥
Möge ein solches Los stets unseren Feinden zuteilwerden, niemals uns: dem, dessen Lippen und Zähne zerschmettert sind, der alle Waffen niedergelegt hat, der in Todesgefahr seine Gefährten verlassend flieht und von Feinden umzingelt ist.
12.100.38
मनुष्यापसदा ह्येते ये भवन्ति पराङ्भुखाः ।
राशिवर्धनमात्रास्ते नैव ते प्रेत्य नो इह ॥ १२.१००.३८ ॥
Die den Rücken kehren und fliehen, sind unter den Menschen niedrig; sie vermehren nur den Haufen. Weder nach dem Tod noch hier erlangen sie etwas.
12.100.39
अमित्रा हृष्टमनसः प्रत्युद्यान्ति पलायिनम् ।
जयिनस्तु नरास्तात मङ्गलैर्वन्दनेन च ॥ १२.१००.३९ ॥
Feinde kommen mit frohem Herzen dem Fliehenden entgegen; aber, lieber Sohn, die Sieger werden mit glückverheißenden Worten und mit Lobpreis empfangen.
12.100.40
यस्य स्म व्यसने राजन्ननुमोदन्ति शत्रवः ।
तदसह्यतरं दुःखं मन्यन्ते मरणादपि ॥ १२.१००.४० ॥
O König, jenes Leid, bei dessen Unglück die Feinde frohlocken, halten sie für unerträglicher als den Tod selbst.
12.100.41
श्रियं जानीत धर्मस्य मूलं सर्वसुखस्य च ।
या भीरूणां पराख्यातिः शूरस्तामधिगच्छति ॥ १२.१००.४१ ॥
Wisse, dass Glück die Wurzel des Dharma und allen Glückes ist; jene Schande, die die Feigen trifft, erlangt der Held.
12.100.42
ते वयं स्वर्गमिच्छन्तः संग्रामे त्यक्तजीविताः ।
जयन्तो वध्यमाना वा प्राप्नुयाम च सद्गतिम् ॥ १२.१००.४२ ॥
Den Himmel begehrend, wollen wir im Kampf unser Leben hingeben; ob wir siegen oder erschlagen werden, mögen wir ein gutes Geschick erlangen.
12.100.43
एवं संशप्तशपथाः समभित्यक्तजीविताः ।
अमित्रवाहिनीं वीराः प्रतिगाहन्त्यभीरवः ॥ १२.१००.४३ ॥
So stürzen sich die furchtlosen Helden, nachdem sie einen bindenden Schwur geleistet und ihr Leben aufgegeben haben, in das feindliche Heer.
12.100.44
अग्रतः पुरुषाऽनीकमसिचर्मवतां भवेत् ।
पृष्ठतः शकटानीकं कलत्रं मध्यतस्तथा ॥ १२.१००.४४ ॥
Vorne soll eine Truppe von Männern mit Schwertern und Schilden stehen, hinten eine Wagenkolonne und in der Mitte die Frauen.
12.100.45
परेषां प्रतिघातार्थं पदातीनां च गूहनम् ।
अपि तस्मिन्पुरे वृद्धा भवेयुर्ये पुरोगमाः ॥ १२.१००.४५ ॥
Um den Feind zurückzuschlagen, sollen auch die Fußsoldaten geschützt werden; in jener Stadt sollen auch die Alten bleiben, die voranschreiten.
12.100.46
ये पुरस्तादभिमताः सत्ववन्तो मनस्विनः ।
ते पूर्वमभिवर्तेरंश्चैतानेवेतरे जनाः ॥ १२.१००.४६ ॥
Die vorne Stehenden, die Geachteten, Entschlossenen und Hochherzigen sollen zuerst vorrücken; und die anderen sollen genau diesen folgen.
12.100.47
अपि चोद्धर्षणं कार्यं भीरूणामपि यत्नतः ।
स्कन्धदर्शनमात्रात्तु तिष्ठेयुर्वा समीपतः ॥ १२.१००.४७ ॥
Auch die Furchtsamen soll man sorgfältig ermutigen, damit sie schon beim Anblick der Schultern (ihrer Gefährten) in der Nähe bleiben.
12.100.48
संहतान्योधयेदल्पान्कामं विस्तारयेद्बहून् ।
सूचीमुखमनीकं स्यादल्पानां बहुभिः सह ॥ १२.१००.४८ ॥
Eine kleine Truppe soll in geschlossener Formation kämpfen, eine große darf sich nach Belieben ausbreiten. Wenn Wenige gegen Viele kämpfen müssen, soll die Aufstellung eine Nadelspitzen-Formation sein.
12.100.49
संप्रयुक्ते निकृष्टे वा सत्यं वा यदि वाऽनृतम् ।
प्रगृह्य बाहून्क्रोशेत हन्त भग्नाः परे इति ॥ १२.१००.४९ ॥
Wenn die Parteien im Nahkampf verstrickt sind, sei es wahr oder falsch, soll er die Arme heben und rufen: "Wehe! Die Feinde sind zerschlagen!"
12.100.50
आगतं मे मित्रबलं प्रहरध्वमभीतवत् ।
सत्ववन्तो निधावेयुः कुर्वन्तो भैरवान्रवान् ॥ १२.१००.५० ॥
"Meine verbündete Streitmacht ist eingetroffen; schlagt ohne Furcht zu!" Die Mutigen sollen vorwärtsstürmen und furchtbare Rufe ausstoßen.
12.100.51
क्ष्वेडाः किलकिलाशब्दाः क्रकचा गोविषाणिकाः ।
भेरीमृदङ्गपणवान्नादयेयुश्च जर्झरान् ॥ १२.१००.५१ ॥
Mögen Brüllen, kilakila-Rufe, harsche Rasselklänge, Hörner aus Kuhhörnern, Bherī-Trommeln, Mṛdaṅgas und Paṇavas erklingen, und auch die Jharjharas sollen tönen.