Mahābhārata · Adhyāya 12.103
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.103.1
कथं मृदौ कथं तीक्ष्णे महापक्षे च भारत ।
अरौ वर्तेत नृपतिस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१०३.१ ॥
O Bhārata, wie soll sich ein König gegenüber einem Feind verhalten, sanft oder hart, mit mächtigen Verbündeten? Sag es mir, o Großvater.
12.103.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
बृहस्पतेश्च संवादमिन्द्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १२.१०३.२ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Bṛhaspati und Indra, o Yudhiṣṭhira.
12.103.3
बृहस्पतिं देवपतिरभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
उपसंगम्य पप्रच्छ वासवः परवीरहा ॥ १२.१०३.३ ॥
Vāsava, der Herr der Götter, Bezwinger feindlicher Helden, verneigte sich vor Bṛhaspati, legte die Hände zusammen, trat näher und fragte.
12.103.4
अहितेषु कथं ब्रह्मन्प्रवर्तेयमतन्द्रितः ।
असमुछिद्य चैवैतान्नियच्छेयमुपायतः ॥ १२.१०३.४ ॥
O Brahmane, wie soll ich gegen Feinde handeln, unermüdlich? Und wie soll ich sie durch Mittel zügeln, ohne sie gänzlich auszurotten?
12.103.5
सेनयोर्थ्यतिषङ्गे च जयः साधारणो भवेत् ।
किं कुर्वाणं न मां जह्याज्ज्वलिता श्रीः प्रतापिनी ॥ १२.१०३.५ ॥
Wenn im Zusammenprall zweier Heere um ein Ziel der Sieg gemeinsam ist, was soll ich tun, damit die leuchtende, mächtige Śrī mich nicht verlässt?
12.103.6
ततो र्मार्थकामानां कुशलः प्रतिभानवान् ।
राजधर्मविधानज्ञः प्रत्युवाच पुरंदरम् ॥ १२.१०३.६ ॥
Da antwortete er, der in Reichtum und Begierde erfahren, geschickt, einfallsreich und mit den Regeln des königlichen Dharma vertraut war, dem Purandara.
12.103.7
न जा कलहेनेच्छेन्नियन्तुमपकारिणः ।
बालैर सवितं ह्येतद्यदमर्षो यदक्षमा ॥ १२.१०३.७ ॥
Niemand soll jemals begehren, Schädiger durch Streit zu bezwingen; denn dies ist sogar für Kinder unerträglich – Zorn und Mangel an Geduld, eben dies.
12.103.8
न शत्रुर्विवृतः कार्यो वधमस्याभिकाङ्क्षता ॥ १२.१०३.८ ॥
Wer seinen Untergang herbeiwünscht, soll einen Feind nicht entblößt lassen.
12.103.9
क्रोधं भयं च हर्षं च नियम्य स्वयमात्मनि ।
अमित्र पसेवेत विश्वस्तवदविश्वसन् ॥ १२.१०३.९ ॥
Nachdem er Zorn, Furcht und Freude in sich selbst gezügelt hat, diene er dem Feind wie einer, der vertraut, doch ohne zu vertrauen.
12.103.10
प्रियमेव वदेन्नित्यं नाप्रियं किंचिदाचरेत् ।
विरमेच्छुष्कवैरेभ्यः कर्णजापं च वर्जयेत् ॥ १२.१०३.१० ॥
Er soll stets nur Angenehmes sprechen und nichts Unangenehmes tun; er soll sich von leeren Feindschaften fernhalten und das Flüstern ins Ohr meiden.
12.103.11
यथा वैतंसिको युक्तो द्विजानां सदृशस्वरः ।
तान्द्विजान्कुरुते वश्यांस्तथायुक्तो महीपतिः।
वशं चोपनयेच्छत्रून्निहन्याच्च पुंरदर ॥ १२.१०३.११ ॥
So wie der Vogelfänger, der mit einer den Zweimalgeborenen gleichen Stimme geschickt ist, jene Zweimalgeborenen unterwirft, so soll der tüchtige König seine Feinde unterwerfen und erschlagen, o Purandara.
12.103.12
न नित्यं परिभूयारीन्सुखं स्वपिति वासव ।
जागर्त्येव हि दुष्टात्मा संकरेऽग्निरिवोत्थितः ॥ १२.१०३.१२ ॥
Man soll nicht stets ruhig schlafen, nachdem man die Feinde unterworfen hat, o Vāsava; denn der Bösgesinnte wacht immer, wie ein im Getümmel aufgelodertes Feuer.
12.103.13
न सन्निपातः कर्तव्यः सामान्ये विजये सति ।
विश्वास्यैवोपसंनम्यो वशे कृत्वा रिपुः प्रभो ॥ १२.१०३.१३ ॥
Wenn ein gewöhnlicher Sieg errungen ist, soll man keinen direkten Zusammenstoß mit dem Feind suchen. O Herr, nachdem man sein Vertrauen gewonnen und ihn unter Kontrolle gebracht hat, soll man sich ihm demütig nähern.
12.103.14
संप्रधार्य सहामात्यैर्मन्त्रविद्भिर्महात्मभिः ।
उपेक्ष्यमाणो विज्ञातो हृदयेनापराजितः।
अथास्य प्रहरेत्काले विधेर्वित्तलितो यदा ॥ १२.१०३.१४ ॥
Nachdem man gründlich mit den Ministern und den großen Seelen, die im Rat erfahren sind, beraten hat, soll man zur rechten Zeit zuschlagen, wenn das Schicksal ihn erschüttert hat – jenen Feind, der vernachlässigt wurde, dessen Herz man kennt und der im Herzen unbesiegt ist.
12.103.15
दण्डं च दूषयेदस्य पुरुषैराप्तकारिभिः ॥ १२.१०३.१५ ॥
Und man soll auch sein Heer durch vertrauenswürdige Agenten zersetzen.
12.103.16
आदिमध्यावसानज्ञान्प्रच्छन्नं च विचारयेत् ।
बलानि दूषयेदस्य जानन्नेव प्रमाणतः ॥ १२.१०३.१६ ॥
Man soll heimlich durch Männer erkunden lassen, die Anfang, Mitte und Ende kennen, und seine Kräfte erst dann zersetzen, wenn man sie genau kennt.
12.103.17
भेदेनोपप्रदानेन संसृजेदौषधैस्तथा ।
न त्वेव खलु संसर्गं रोचयेदरिभिः सह ॥ १२.१०३.१७ ॥
Man soll sich durch Zwietracht, durch Geschenke und ebenso durch solche Mittel verbinden; doch man soll gewiss keine enge Verbindung mit den Feinden wünschen.
12.103.18
दीर्घकालमपीक्षेत्त निग्राह्या एव शत्रवः ।
कालकाङ्गी च युक्तः सन्नुपासीत शचीपते ॥ १२.१०३.१८ ॥
Auch lange soll man die Feinde beobachten, denn Feinde sind gewiss zu bezwingen; und, den rechten Zeitpunkt ersehnend und beherrscht bleibend, o Herr der Śacī, soll man ihn abwarten.
12.103.19
तथा प्रियं च वक्तव्यं यथा विस्रम्भमाप्नुयात् ।
न सद्योऽरीन्विहन्याच्च द्रष्टव्यो विजयो ध्रुवः।
भूयः शल्यं घटयति नवं च कुरुते व्रणम् ॥ १२.१०३.१९ ॥
Ebenso soll man freundlich sprechen, um Vertrauen zu gewinnen. Man soll die Feinde nicht sogleich erschlagen; man soll den Sieg als gewiss betrachten. (Eile) treibt den Dorn wieder hinein und schlägt eine neue Wunde.
12.103.20
प्राप्ते च प्रहरेत्काले न च संवर्तते पुनः ।
हन्तुकामस्य देवेन्द्र पुरुषस्य रिपून्प्रति ॥ १२.१०३.२० ॥
Wenn der rechte Augenblick kommt, soll man zuschlagen; und ist er vorüber, kehrt er nicht wieder. O Herr der Götter, so soll der Mann handeln, der seine Feinde erschlagen will.
12.103.21
यं हि कालो व्यतिक्रामेत्पुरुषं कालकाङ्क्षिणम् ।
दुर्लभः स पुनस्तेन कालः कर्म चिकीर्षता ॥ १२.१०३.२१ ॥
Wenn die Zeit an einem Mann vorübergeht, der auf den rechten Augenblick wartet, ist dieser Augenblick für ihn schwer wieder zu erlangen; für den, der handeln will, kehrt er nicht zurück.
12.103.22
औजस्यं जनयेदेव संगृह्णन्साधुसंमतम् ।
कालेन साधयेत्कृत्यमप्राप्तो न हि पीडयेत् ॥ १२.१०३.२२ ॥
Indem man die von den Guten gebilligte Kraft (ojas) erwirbt, soll man sie entfalten. Man soll das Werk zur rechten Zeit vollbringen; was noch nicht gekommen ist, soll man nicht durch Eile bedrängen.
12.103.23
विहाय कामं क्रोधं च तथाऽहंकारमेव च ।
युक्तो विवरमन्विच्छेदहितानां सदा नृपः ॥ १२.१०३.२३ ॥
Nachdem der König Begierde, Zorn und ebenso Selbstüberhebung abgelegt hat, soll er stets aufmerksam die Schwachstelle seiner Feinde suchen.
12.103.24
मार्दवं दण्ड आलस्यं प्रमादश्च सुरोत्तम ।
मायाः सुविहिताः शक्र शातयन्त्यविचक्षणम् ॥ १२.१०३.२४ ॥
O Bester der Götter, Milde, Strafe, Trägheit und Nachlässigkeit — o Śakra — die geschickt angewandten Listen stürzen den Unverständigen.
12.103.25
निहत्यैतानि चत्वारि मायां प्रतिविधाय च ।
ततः शक्नोति शत्रूणां प्रहर्तुमविचारयन् ॥ १२.१०३.२५ ॥
Nachdem er diese vier vernichtet und der List begegnet ist, kann er die Feinde ohne Überlegung angreifen.
12.103.26
यदेवैतेन शक्येत गुह्यं कर्तुं तदाऽऽचरेत् ।
यच्छन्ति सतिवा गुह्यं मिथो विश्रावयन्त्यपि ॥ १२.१०३.२६ ॥
Was damit im Geheimen getan werden kann, das soll man unternehmen; manche enthüllen sogar, obwohl anwesend, einander ein Geheimnis.
12.103.27
अशक्यमिति कृत्वा वा ततोऽन्यैः संविदं चरेत् ।
ब्रह्मदण्डमदृष्टेषु दृष्टेषु चतुरङ्गिणीम् ॥ १२.१०३.२७ ॥
Wenn er es für unmöglich hält, oder dann, soll er mit anderen ein Abkommen schließen; gegen die Unsichtbaren den Brahmanenstab, gegen die Sichtbaren das vierteilige Heer.
12.103.28
भेदं च प्रथमं विद्यात्तूष्णीं दण्डं तथैव च ।
काले प्रयोजयेद्राजा तस्मिंस्तस्मिंस्तदातदा ॥ १२.१०३.२८ ॥
Man soll zuerst die Spaltung kennen, ebenso die stille Strafe; der König soll diese zur rechten Zeit, in jedem Fall und zu jeder Gelegenheit anwenden.
12.103.29
प्रणिपातं च गच्छेत काले शत्रोर्बलीयसः ।
युक्तोऽस्य वधमन्विच्छेदप्रमत्तः प्रमाद्यतः ॥ १२.१०३.२९ ॥
Zur rechten Zeit soll man sich vor einem mächtigeren Feind unterwerfen; wachsam und entschlossen soll man den Untergang des Unachtsamen suchen.
12.103.30
प्रणिपातेन दानेन वाचा मधुरया ब्रुवन् ।
अमित्रमुपसेवेत न च जातु विशङ्कयेत् ॥ १२.१०३.३० ॥
Mit Unterwerfung, Gaben und süßen Worten sprechend, soll man dem Feind dienen und niemals misstrauisch sein.
12.103.31
स्थानानि शङ्कितानां च नित्यमेव विवर्जयेत् ।
न च तेष्वाश्वसेद्राजा जाग्रतीह निराकृताः ॥ १२.१०३.३१ ॥
Ein König soll die Aufenthaltsorte der Verdächtigen stets meiden und ihnen nicht vertrauen; wachsam bleibend, soll er sich vor den Verstoßenen hüten.
12.103.32
न ह्यतो दुष्करं कर्म किंचिदस्ति सुरोत्तम ।
यथा विविधवृत्तानामैश्वर्यममराधिप ॥ १२.१०३.३२ ॥
O Bester der Götter, es gibt keine schwierigere Tat als diese, wie die Herrschaft für jene mit verschiedenem Verhalten, o Herr der Unsterblichen.
12.103.33
तथा विविधशीलानामपि संभव उच्यते ।
प्रयतेद्योगमास्थाय मित्रामित्रानधारयन् ॥ १२.१०३.३३ ॥
Ebenso heißt es, dass Erfolg auch für Menschen mit verschiedenen Anlagen möglich sei; man soll sich bemühen, indem man zu Mitteln greift und Freunde wie Feinde im Auge behält.
12.103.34
मृदुमप्यवमन्यन्ते तीक्ष्णादुद्विजते जनः ।
मातीक्ष्णो मा मृदुर्भूस्त्वं तीक्ष्णो भव मृदुर्भव ॥ १२.१०३.३४ ॥
Selbst den Sanften verachten die Leute, vor dem Harten aber erschrecken sie; sei weder zu hart noch zu sanft; sei hart, und sei sanft.
12.103.35
यथा वप्रे वेगवति सर्वतः संप्लतोदके ।
नित्यं विचरणाद्वाधस्तथा राज्यं प्रमाद्यतः ॥ १२.१०३.३५ ॥
Wie Schaden entsteht, wenn man ständig auf einem Damm umherwandert, während reißendes Wasser von allen Seiten überflutet, so kommt Schaden über das Reich eines nachlässigen Königs.
12.103.36
न बहूनुपरुध्येत यौगपद्येन शात्रवान् ।
साम्ना दानेन भेदेन दण्डेन च पुरंदर ॥ १२.१०३.३६ ॥
Man soll nicht viele Feinde zugleich belagern; o Purandara, durch Versöhnung, Gaben, Zwietracht und Gewalt (einen nach dem anderen soll man sie bezwingen).
12.103.37
एकैकमेषां निष्पिष्य शिष्टेषु निपुणं चरेत् ।
न तु शक्तोऽपि मेधावी सर्वानेवाचरेद्बुधः ॥ १२.१०३.३७ ॥
Diese einzeln zerschmetternd, soll man gegen die übrigen geschickt handeln; doch auch wenn man dazu imstande ist, soll der weise Kluge nicht gegen alle zugleich vorgehen.
12.103.38
यदा स्यान्महती सेना हयनागरथाकुला ।
पदातियन्त्रबहुला अनुरक्ता षडङ्गिनी ॥ १२.१०३.३८ ॥
Wenn es ein großes Heer gibt, voll von Pferden, Elefanten und Streitwagen, reich an Fußtruppen und Kriegsmaschinen, treu ergeben und mit den sechs Gliedern versehen.
12.103.39
यदा बहुविधां वृद्धिं मन्येत प्रतियोगतः ।
तदा विवृत्य प्रहरेद्दस्यूनामविचारयन् ॥ १२.१०३.३९ ॥
Wenn man glaubt, dass durch den Wettbewerb vielfältiges Wachstum entsteht, soll man sich dann offen zeigen und die Räuber ohne Zögern angreifen.
12.103.40
न साम दण्डोपनिषत्प्रशस्यते ।
न मार्दवं शत्रुषु यात्रिकं सदा।
न सस्यघातो न च संकरक्रिया ।
न चापि भूयः प्रकृतेर्विचारणा ॥ १२.१०३.४० ॥
Die geheime Lehre von Versöhnung und Strafe wird nicht gelobt; ständige Milde gegenüber Feinden taugt nicht für einen Feldzug; weder Zerstörung der Ernten noch Vermischung, noch erneut Rücksicht auf das Volk.
12.103.41
मायाविभेदानुपसर्जनानि ।
वाचं तथैव प्रथमं प्रयोगात्।
आप्तैर्मनुष्यैरुपचारयेत ।
पुरेषु राष्ट्रेषु च संप्रयुक्तान् ॥ १२.१०३.४१ ॥
Täuschungen, Spaltungen und untergeordnete Mittel; ebenso zuerst der Gebrauch des Wortes; durch vertrauenswürdige Männer soll man die in Städten und Reichen Eingesetzten in Dienst nehmen.
12.103.42
पुराऽपि चैताननुसृत्य भूमिपाः ।
पुरेषु भोगानखिलाञ्जयन्ति
पुरेषु नीतिं विहितां यथाविधि ।
प्रयोजयन्तो बलवृत्रसूदन ॥ १२.१०३.४२ ॥
Auch früher eroberten Könige, die diesen folgten, alle Genüsse der Städte, indem sie die in den Städten vorgeschriebene Politik regelgerecht anwandten, o Vernichter der Kraft Vṛtras.
12.103.43
प्रदाय गूढानि वसूनि नाम ।
प्रच्छिद्य भोगानपहाय च स्वान्।
दुष्टाः स्वदोषैरिति कीर्तयित्वा ।
पुरेषु राष्ट्रेषु च योजयन्ति ॥ १२.१०३.४३ ॥
Nachdem sie verborgene Schätze gegeben, sie namentlich genannt, ihre eigenen Genüsse abgeschnitten oder entzogen und verkündet haben, die Bösen seien es durch ihre eigenen Fehler, setzen sie (Spione) in Städten und Reichen ein.
12.103.44
तथैव चान्यैरपि शास्त्रवेदिभिः ।
स्वलंकृतैः शास्त्रविधानलिङ्गितैः।
सुशिक्षितैर्भाष्यकथाविशारदैः ।
परेषु कृत्यामुपधारयेच्च ॥ १२.१०३.४४ ॥
Ebenso soll er durch andere, die die Lehrbücher kennen, wohl geschmückt, durch die Regeln der Lehrbücher gekennzeichnet, gut geschult und geschickt in Rede und Auslegung sind, das Vorhaben unter den Feinden festlegen.
12.103.45
कानि लिङ्गानि दुष्टस्य भवन्ति द्विजसत्तम ।
कथं दुष्टं विजानीयादेतत्पुष्टो ब्रवीहि मे ॥ १२.१०३.४५ ॥
Welches sind die Zeichen eines bösen Menschen, o Bester der Zweimalgeborenen? Wie soll man den Bösen erkennen? Sage mir dies, o Wohlunterrichteter.
12.103.46
परोक्षमगुणानाह सद्रुणानभ्यसूयति ।
परैर्वा कीर्त्यमानेषु तूष्णीमास्ते पराङ्भुखः ॥ १२.१०३.४६ ॥
Er spricht in ihrer Abwesenheit von den Fehlern anderer, beneidet gute Eigenschaften, und wenn andere gepriesen werden, sitzt er schweigend da und wendet sich ab.
12.103.47
तूष्णींभावेऽपि विज्ञेयं न चेद्भवति कारणम् ।
विश्वासं चोष्ठसंदंशं शिरसश्च प्रकम्पनम् ॥ १२.१०३.४७ ॥
Auch im Schweigen soll man es erkennen, wenn es keinen Grund gibt: Misstrauen, Lippenbeißen und Kopfzittern.
12.103.48
करोत्यभीक्ष्णं संसृष्टमसंसृष्टश्च भाषते ।
अदृष्टवद्विकुरुते दृष्ट्वा वा नाभिभाषते ॥ १२.१०३.४८ ॥
Er verkehrt ständig mit jemandem und spricht mit dem, der sich nicht einlässt; er handelt, als hätte er nicht gesehen, oder redet nicht, wenn er gesehen hat.
12.103.49
पृथगेत्य समश्नाति नेदमद्य यथाविधि ।
आसने शयने याने भावा लक्ष्या विशेषतः ॥ १२.१०३.४९ ॥
Wenn er sich absondert, um zu essen, und es heute nicht der Vorschrift gemäß tut, so sind seine Haltungen beim Sitzen, Liegen und Reisen besonders zu beobachten.
12.103.50
आर्तिरार्ते प्रिये प्रीतिरेतावन्मित्रलक्षणम् ।
विपरीतं तु बोद्धव्यमरिलक्षणमेव तत् ॥ १२.१०३.५० ॥
Schmerz über den Schmerz des Leidenden, Freude über die Freude des Geliebten – dies allein ist das Kennzeichen eines Freundes; das Gegenteil ist als Kennzeichen des Feindes zu erkennen.
12.103.51
एतान्येव यथोक्तानि बुध्येथास्त्रिदशाधिप ।
पुरुषाणां प्रदुष्टानां स्वभावो बलवत्तरः ॥ १२.१०३.५१ ॥
Erkenne eben diese Zeichen, wie beschrieben, o Herr der Götter; die Natur verderbter Menschen ist überaus stark.
12.103.52
इति दुष्टस्य विज्ञानमुक्तं ते सुतसत्तम ।
निशाम्य शास्त्रतत्त्वार्थं यथावदमरेश्वरः ॥ १२.१०३.५२ ॥
So ist dir, bester der Söhne, das Wissen über das Erkennen des Verderbten gesagt worden; der Herr der Unsterblichen hat den wahren Sinn des Lehrbuchs gehörig vernommen und begriffen.
12.103.53
स तद्वचः शत्रुनिबर्हणे रत ।
स्तथा चकारावितथं बृहस्पतेः।
चचार काले विजयाय चारिहा ।
वशं च शत्रूननयत्पुरंदरः ॥ १२.१०३.५३ ॥
Eifrig im Erschlagen der Feinde, tat er wahrhaftig, wie Bṛhaspati gesagt hatte; Purandara, der Vernichter der Feinde, handelte zur rechten Zeit für den Sieg und brachte die Feinde unter seine Gewalt.