Mahābhārata · Adhyāya 12.111
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.111.1
असौम्याः सौम्यरूपेण सौम्याश्चासौम्यदर्शिनः ।
ईदृशान्पुरुषांस्तात कथं विद्यामहे वयम् ॥ १२.१११.१ ॥
Die Unfreundlichen erscheinen in freundlicher Gestalt, und die Freundlichen erscheinen unfreundlich. Lieber Vater, wie können wir solche Menschen erkennen?
12.111.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
व्याघ्रगोमायुसंवादं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१११.२ ॥
Dazu erzählt man auch diese alte Geschichte: den Dialog eines Tigers und eines Schakals. Yudhiṣṭhira, höre sie dir an.
12.111.3
पुरिकायां पुरि पुरा श्रीमत्यां पौरिको नृपः ।
परहिंसारुचिः क्रूरो बभूव पुरुषाधमः ॥ १२.१११.३ ॥
Vor langer Zeit lebte in der blühenden Stadt Purikā ein König namens Pauriko, der Gefallen daran fand, anderen zu schaden, grausam und der niederste unter den Menschen war.
12.111.4
स त्वायुषि परिक्षीणे जगामानीप्सितां गतिम् ।
गोमायुत्वं च सम्प्राप्तो दूषितः पूर्वकर्मणा ॥ १२.१११.४ ॥
Als seine Lebenszeit verbraucht war, ging er einem unerwünschten Schicksal entgegen und erlangte, von seinen früheren Taten befleckt, den Zustand eines Schakals.
12.111.5
संस्मृत्य पूर्वजातिं स निर्वेदं परमं गतः ।
न भक्षयति मांसानि परैरुपहृतान्यपि ॥ १२.१११.५ ॥
Als er sich an seine frühere Geburt erinnerte, gelangte er zu höchster Abkehr und isst kein Fleisch mehr, auch nicht solches, das andere ihm bringen.
12.111.6
अहिंस्रः सर्वभूतेषु सत्यवाक्सुदृढव्रतः ।
चकार च यथाकाममाहारं पतितैः फलैः ॥ १२.१११.६ ॥
Gewaltlos gegenüber allen Wesen, wahrhaftig in der Rede und fest in seinem Gelübde, nahm er die Nahrung, die er wünschte, von heruntergefallenen Früchten.
12.111.7
श्मशाने तस्य चावासो गोमायोः संमतोऽभवत् ।
जन्मभूम्यनुरोधाच्च नान्यद्वासमरोचयत् ॥ १२.१११.७ ॥
Seine Wohnstatt wurde der Leichenplatz, der dem Schakal gefiel. Aus Verbundenheit mit seiner Heimat wollte er keinen anderen Wohnort.
12.111.8
तस्य शौचममृष्यन्तः सर्वे ते सहजातयः ।
चालयन्ति स्म तां बुद्धिं वचनैः प्रश्रयोत्तरैः ॥ १२.१११.८ ॥
Da sie seine Reinheit nicht ertrugen, versuchten alle seine gleichgeborenen Verwandten, seinen Entschluss mit demütigen, doch stechenden Antworten zu erschüttern.
12.111.9
वसन्पितृवने रौद्रे शौचं लप्सितुमिच्छसि ।
इयं विप्रतिपत्तिस्ते यदा त्वं पिशिताशनः ॥ १२.१११.९ ॥
Du wohnst im schrecklichen Ahnenwald und willst doch Reinheit erlangen. Das ist dein Irrtum, denn du bist ein Fleischesser.
12.111.10
तत्समो वा भवास्माभिर्भक्ष्यान्दास्यामहे वयम् ।
भुङ्क्ष्व शौचं परित्यज्य यद्धि भुक्तं तदस्ति ते ॥ १२.१११.१० ॥
Werde wie wir, dann geben wir dir Speise. Gib die Reinheit auf und iss; denn was gegessen ist, das ist wahrlich dein.
12.111.11
इति तेषां वचः श्रुत्वा प्रत्युवाच समाहितः ।
मधुरैः प्रश्रितैर्वाक्यैर्हेतुमद्भिरनिष्ठुरैः ॥ १२.१११.११ ॥
Als er ihre Worte hörte, antwortete er gesammelten Sinnes mit süßen, demütigen, begründeten und nicht harten Worten.
12.111.12
अप्रमाणं प्रसूतिर्मे शीलतः क्रियते कुलम् ।
प्रार्थयिष्ये तु तत्कर्म येन विस्तीर्यते यशः ॥ १२.१११.१२ ॥
Meine Geburt ist kein Beweis; eine Sippe wird durch Wandel geformt. Ich werde jene Tat suchen, durch die mein Ruhm sich weit verbreitet.
12.111.13
श्मशाने यदि वासो मे समाधिर्मे निशाम्यताम् ।
आत्मा फलति कर्माणि नाश्रमो धर्मलक्षणम् ॥ १२.१११.१३ ॥
Wenn mein Wohnsitz auf dem Leichenfeld ist, so beachtet meine samādhi. Das Selbst trägt die Früchte der Handlungen; die Lebensstufe ist nicht das Merkmal des dharma.
12.111.14
आश्रमे यो द्विजं हन्याद्गां वा दद्यादनाश्रमे ।
किं नु तत्पातकं न स्यात्तद्वा दत्तं वृथा भवेत् ॥ १२.१११.१४ ॥
Wer in einer Einsiedelei einen Zweimalgeborenen tötet oder außerhalb einer Einsiedelei eine Kuh schenkt — wäre das nicht eine Sünde, oder wäre die gegebene Gabe nicht vergeblich?
12.111.15
भवन्तः सर्वलोभेन केवलं भक्षणे रताः ।
अनुबन्धे तु ये दोषास्तान्न पश्यन्ति मोहिताः ॥ १२.१११.१५ ॥
Ihr alle, aus Gier, erfreut euch allein am Essen; die Fehler aber, die daraus folgen, seht ihr verblendet nicht.
12.111.16
अप्रत्ययकृतां गर्ह्यामर्थापनयदूषिताम् ।
इह चामुत्र चानिष्टां तस्माद्वृत्तिं न रोचये ॥ १२.१११.१६ ॥
Aus Misstrauen entstanden, tadelnswert, durch Verlust des Reichtums befleckt, hier und im Jenseits unerwünscht — darum billige ich eine solche Lebensweise nicht.
12.111.17
तं शुचिं पण्डितं मत्वा शार्दूलः ख्यातविक्रमः ।
कृत्वात्मसदृशां पूजां साचिव्येऽवर्धयत्स्वयम् ॥ १२.१११.१७ ॥
Ihn für rein und weise haltend, ehrte der durch Tapferkeit berühmte Tiger ihn selbst wie sich gleich und erhob ihn zum Amt des Ministers.
12.111.18
सौम्य विज्ञातरूपस्त्वं गच्छ यात्रां मया सह ।
व्रियन्तामीप्सिता भोगाः परिहार्याश्च पुष्कलाः ॥ १२.१११.१८ ॥
Sanfter, dein Wesen ist bekannt; geh mit mir auf die Unternehmung. Wähle die Genüsse, die du begehrst, und genieße sie reichlich.
12.111.19
तीक्ष्णा वयमिति ख्याता भवतो ज्ञापयामहे ।
मृदुपूर्वं घातिनस्ते श्रेयश्चाधिगमिष्यति ॥ १२.१११.१९ ॥
Wir sind als die Scharfen bekannt; wir lassen Euch dies wissen. Zuerst sanft, dann wird denen, die schlagen, das Heil zuteil werden.
12.111.20
अथ सम्पूज्य तद्वाक्यं मृगेन्द्रस्य महात्मनः ।
गोमायुः प्रश्रितं वाक्यं बभाषे किञ्चिदानतः ॥ १२.१११.२० ॥
Dann, die Rede jenes großherzigen Königs der Tiere ehrend, sprach der Schakal, sich tief verneigend, demütig einige Worte.
12.111.21
सदृशं मृगराजैतत्तव वाक्यं मदन्तरे ।
यत्सहायान्मृगयसे धर्मार्थकुशलाञ्शुचीन् ॥ १२.१११.२१ ॥
O König der Tiere, diese deine Rede vor mir ist angemessen: Du suchst Verbündete, die im Dharma und im Artha geschickt und rein sind.
12.111.22
न शक्यमनमात्येन महत्त्वमनुशासितुम् ।
दुष्टामात्येन वा वीर शरीरपरिपन्थिना ॥ १२.१११.२२ ॥
Hoheit lässt sich nicht ohne Minister regieren, noch mit bösen Ministern, o Held, die dem Leib nachstellen.
12.111.23
सहायाननुरक्तांस्तु यतेतानुपसंहितान् ।
परस्परमसङ्घुष्टान्विजिगीषूनलोलुपान् ॥ १२.१११.२३ ॥
Bemühe dich nur um Verbündete, die treu, geeint, untereinander nicht streitsüchtig, siegbegierig und frei von Gier sind.
12.111.24
तानतीतोपधान्प्राज्ञान्हिते युक्तान्मनस्विनः ।
पूजयेथा महाभागान्यथाचार्यान्यथा पितॄन् ॥ १२.१११.२४ ॥
Jene, die die Prüfungen bestanden haben, die Weisen, dem Wohl Verpflichteten, Hochgesinnten und Glückgesegneten, sollst du ehren, wie du Lehrer und Ahnen ehrst.
12.111.25
न त्वेवं मम सन्तोषाद्रोचतेऽन्यन्मृगाधिप ।
न कामये सुखान्भोगानैश्वर्यं वा त्वदाश्रयम् ॥ १२.१११.२५ ॥
Doch aus Zufriedenheit gefällt mir nichts anderes, Herr der Tiere. Ich begehre weder Freuden noch Genüsse noch Herrschaft, die von dir abhängt.
12.111.26
न योक्ष्यति हि मे शीलं तव भृत्यैः पुरातनैः ।
ते त्वां विभेदयिष्यन्ति दुःखशीला मदन्तरे ॥ १२.१११.२६ ॥
Mein Wesen wird zu deinen alten Dienern nicht passen. Sie, von schwierigem Gemüt, werden dich von mir trennen.
12.111.27
संश्रयः श्लाघनीयस्त्वमन्येषामपि भास्वताम् ।
कृतात्मा सुमहाभागः पापकेष्वप्यदारुणः ॥ १२.१११.२७ ॥
Deine Zuflucht ist lobenswert, selbst unter anderen Glanzvollen. Du bist selbstbeherrscht, sehr glücklich und auch gegen die Bösen nicht grausam.
12.111.28
दीर्घदर्शी महोत्साहः स्थूललक्ष्यो महाबलः ।
कृती चामोघकर्तासि भाव्यैश्च समलङ्कृतः ॥ १२.१११.२८ ॥
Du bist weitsichtig, von großer Tatkraft, mit weitem Ziel, sehr stark, erfahren, einer, dessen Taten nicht fehlschlagen, und mit trefflichen Eigenschaften geschmückt.
12.111.29
किं तु स्वेनास्मि सन्तुष्टो दुःखा वृत्तिरनुष्ठिता ।
सेवायाश्चापि नाभिज्ञः स्वच्छन्देन वनेचरः ॥ १२.१११.२९ ॥
Doch ich bin mit meinem eigenen Los zufrieden. Ich habe einen harten Lebensunterhalt gewählt, und ich verstehe mich nicht aufs Dienen; ich bin aus eigenem Willen ein Waldbewohner.
12.111.30
राजोपक्रोशदोषाश्च सर्वे संश्रयवासिनाम् ।
वनचर्या च निःसङ्गा निर्भया निरवग्रहा ॥ १२.१११.३० ॥
Alle Mängel des königlichen Tadels gehören denen, die in Abhängigkeit leben; das Leben im Walde aber ist ungebunden, furchtlos und ungehemmt.
12.111.31
नृपेणाहूयमानस्य यत्तिष्ठति भयं हृदि ।
न तत्तिष्ठति तुष्टानां वने मूलफलाशिनाम् ॥ १२.१११.३१ ॥
Die Furcht, die im Herzen dessen bleibt, den der König ruft, bleibt nicht bei denen, die zufrieden im Wald von Wurzeln und Früchten leben.
12.111.32
पानीयं वा निरायासं स्वाद्वन्नं वा भयोत्तरम् ।
विचार्य खलु पश्यामि तत्सुखं यत्र निर्वृतिः ॥ १२.१११.३२ ॥
Wasser ohne Mühe oder schmackhafte Speise, bei der die Furcht überwiegt — nach reiflicher Überlegung sehe ich, dass das Glück dort ist, wo Ruhe ist.
12.111.33
अपराधैर्न तावन्तो भृत्याः शिष्टा नराधिपैः ।
उपघातैर्यथा भृत्या दूषिता निधनं गताः ॥ १२.१११.३३ ॥
Nicht so viele Diener werden von Königen für ihre Vergehen bestraft, wie jene, die durch Quälereien verdorben dem Tod entgegengegangen sind.
12.111.34
यदि त्वेतन्मया कार्यं मृगेन्द्रो यदि मन्यते ।
समयं कृतमिच्छामि वर्तितव्यं यथा मयि ॥ १२.१११.३४ ॥
Wenn ich dies tun muss und der König der Tiere es billigt, wünsche ich, dass ein Bund geschlossen wird und du dich mir gegenüber so verhältst, wie es sich gehört.
12.111.35
मदीया माननीयास्ते श्रोतव्यं च हितं वचः ।
कल्पिता या च ते वृत्तिः सा भवेत्तव सुस्थिरा ॥ १२.१११.३५ ॥
Meine Leute sind für dich achtbar, und ihre heilsamen Worte sollen gehört werden; möge der Unterhalt, der dir bestimmt ist, dir sehr sicher sein.
12.111.36
न मन्त्रयेयमन्यैस्ते सचिवैः सह कर्हिचित् ।
नीतिमन्तः परीप्सन्तो वृथा ब्रूयुः परे मयि ॥ १२.१११.३६ ॥
Ich sollte niemals mit deinen anderen Ministern beraten; mögen die Kundigen der Staatskunst, nach eigenem Vorteil strebend, vergeblich über mich reden.
12.111.37
एक एकेन सङ्गम्य रहो ब्रूयां हितं तव ।
न च ते ज्ञातिकार्येषु प्रष्टव्योऽहं हिताहिते ॥ १२.१११.३७ ॥
Jeden Einzelnen aufsuchend, würde ich dir im Verborgenen sagen, was dir dienlich ist; und in den Angelegenheiten deiner Verwandten brauchst du mich nicht zu fragen, was heilsam oder schädlich ist.
12.111.38
मया संमन्त्र्य पश्चाच्च न हिंस्याः सचिवास्त्वया ।
मदीयानां च कुपितो मा त्वं दण्डं निपातयेः ॥ १२.१११.३८ ॥
Auch nachdem du dich mit mir beraten hast, sollst du deine Minister nicht verletzen; und zornig auf meine Leute sollst du keine Strafe über sie verhängen.
12.111.39
एवमस्त्विति तेनासौ मृगेन्द्रेणाभिपूजितः ।
प्राप्तवान्मतिसाचिव्यं गोमायुर्व्याघ्रयोनितः ॥ १२.१११.३९ ॥
Von jenem Löwenkönig geehrt, der sprach: »So sei es«, erlangte der Schakal, aus dem Schoß eines Tigers geboren, das Amt des Ratgebers.
12.111.40
तं तथा सत्कृतं दृष्ट्वा युज्यमानं च कर्मणि ।
प्राद्विषन्कृतसङ्घाताः पूर्वभृत्या मुहुर्मुहुः ॥ १२.१११.४० ॥
Als sie sahen, dass er so geehrt und in Geschäften eingesetzt wurde, hassten ihn die früheren Diener, zu einer Schar vereint, immer wieder.
12.111.41
मित्रबुद्ध्या च गोमायुं सान्त्वयित्वा प्रवेश्य च ।
दोषेषु समतां नेतुमैच्छन्नशुभबुद्धयः ॥ १२.१११.४१ ॥
Den Schakal mit freundlichem Sinn besänftigend und ihn hereinlassend, wollten die Übelgesinnten ihn sogar in den Fehlern sich gleichmachen.
12.111.42
अन्यथा ह्युचिताः पूर्वं परद्रव्यापहारिणः ।
अशक्ताः किञ्चिदादातुं द्रव्यं गोमायुयन्त्रिताः ॥ १२.१११.४२ ॥
Andernfalls waren sie früher gewohnt, fremdes Gut zu rauben; doch unter der Gewalt des Schakals gebunden, wurden sie unfähig, auch nur etwas zu nehmen.
12.111.43
व्युत्थानं चात्र काङ्क्षद्भिः कथाभिः प्रविलोभ्यते ।
धनेन महता चैव बुद्धिरस्य विलोभ्यते ॥ १२.१११.४३ ॥
Hier wird er von denen, die Aufruhr begehren, durch Erzählungen verlockt, und sein Verstand wird durch großen Reichtum verführt.
12.111.44
न चापि स महाप्राज्ञस्तस्माद्धैर्याच्चचाल ह ।
अथास्य समयं कृत्वा विनाशाय स्थिताः परे ॥ १२.१११.४४ ॥
Doch jener sehr weise Mann wankte nicht von seiner Standhaftigkeit. Dann standen die anderen, nachdem sie einen Vertrag mit ihm geschlossen hatten, zu seinem Untergang bereit.
12.111.45
ईप्सितं च मृगेन्द्रस्य मांसं यत्तत्र संस्कृतम् ।
अपनीय स्वयं तद्धि तैर्न्यस्तं तस्य वेश्मनि ॥ १२.१११.४५ ॥
Das dort zubereitete Fleisch, das dem König der Tiere lieb war, entfernten sie selbst und legten es in seine Wohnung.
12.111.46
यदर्थं चाप्यपहृतं येन यच्चैव मन्त्रितम् ।
तस्य तद्विदितं सर्वं कारणार्थं च मर्षितम् ॥ १२.१११.४६ ॥
Wofür etwas gestohlen worden war und was von wem beschlossen worden war, all das war ihm bekannt; und um der Sache willen ertrug er es.
12.111.47
समयोऽयं कृतस्तेन साचिव्यमुपगच्छता ।
नोपघातस्त्वया ग्राह्यो राजन्मैत्रीमिहेच्छता ॥ १२.१११.४७ ॥
Der das Amt des Ministers übernahm, schloss diese Vereinbarung: 'O König, du, der hier Freundschaft begehrst, darfst mir keinen Schaden zufügen.'
12.111.48
भोजने चोपहर्तव्ये तन्मांसं न स्म दृश्यते ।
मृगराजेन चाज्ञप्तं मृग्यतां चोर इत्युत ॥ १२.१११.४८ ॥
Als das Mahl aufgetragen werden sollte, war das Fleisch nicht zu sehen. Der König der Tiere befahl: 'Sucht den Dieb!'
12.111.49
कृतकैश्चापि तन्मांसं मृगेन्द्रायोपवर्णितम् ।
सचिवेनोपनीतं ते विदुषा प्राज्ञमानिना ॥ १२.१११.४९ ॥
Dieses durch List hergestellte Fleisch wurde dem Löwenkönig geschildert, und ein Minister, der sich für gelehrt und klug hielt, brachte es dir.
12.111.50
सरोषस्त्वथ शार्दूलः श्रुत्वा गोमायुचापलम् ।
बभूवामर्षितो राजा वधं चास्याभ्यरोचयत् ॥ १२.१११.५० ॥
Da geriet der Tigerkönig, als er von der Wankelmütigkeit des Schakals hörte, in Zorn und Empörung und beschloss seinen Tod.
12.111.51
छिद्रं तु तस्य तद्दृष्ट्वा प्रोचुस्ते पूर्वमन्त्रिणः ।
सर्वेषामेव सोऽस्माकं वृत्तिभङ्गेषु वर्तते ॥ १२.१११.५१ ॥
Als sie diese Schwäche an ihm sahen, sagten die früheren Minister: Er ist darauf aus, den Lebensunterhalt von uns allen zu zerstören.
12.111.52
इदं चास्येदृशं कर्म वाल्लभ्येन तु रक्ष्यते ।
श्रुतश्च स्वामिना पूर्वं यादृशो नैष तादृशः ॥ १२.१११.५२ ॥
Und seine Taten dieser Art werden allein durch die Gunst des Herrn geschützt; der Herr hatte zuvor gehört, dass er nicht so ist, wie er sich gibt.
12.111.53
वाङ्मात्रेणैव धर्मिष्ठः स्वभावेन तु दारुणः ।
धर्मच्छद्मा ह्ययं पापो वृथाचारपरिग्रहः ॥ १२.१११.५३ ॥
Nur mit Worten rechtschaffen, von Natur aber grausam, hat dieser Böse, als Dharma verkleidet, ein leeres Verhalten angenommen.
12.111.54
मांसापनयनं ज्ञात्वा व्याघ्रस्तेषां तु तद्वचः ।
आज्ञापयामास तदा गोमायुर्वध्यतामिति ॥ १२.१११.५४ ॥
Als der Tiger erfuhr, dass das Fleisch entfernt worden war, und ihre Worte hörte, befahl er, dass der Schakal getötet werde.
12.111.55
शार्दूलवचनं श्रुत्वा शार्दूलजननी ततः ।
मृगराजं हितैर्वाक्यैः सम्बोधयितुमागमत् ॥ १२.१११.५५ ॥
Als die Tigerin die Worte des Tigers hörte, kam sie, um den König der Tiere, den Löwen, mit heilsamen Worten zu ermahnen.
12.111.56
पुत्र नैतत्त्वया ग्राह्यं कपटारम्भसंवृतम् ।
कर्मसङ्घर्षजैर्दोषैर्दुष्यत्यशुचिभिः शुचिः ॥ १२.१११.५६ ॥
Sohn, dies darfst du nicht annehmen, verhüllt durch betrügerisches Vorgehen; der Reine wird durch Unreines befleckt, durch Fehler, die aus dem Zusammenprall der Handlungen entstehen.
12.111.57
नोच्छ्रितं सहते कश्चित्प्रक्रिया वैरकारिका ।
शुचेरपि हि युक्तस्य दोष एव निपात्यते ॥ १२.१११.५७ ॥
Niemand erträgt den, der sich erhebt; durch ein feindseliges Verhalten wird selbst dem Reinen und Würdigen Schuld zugeschoben.
12.111.58
लुब्धानां शुचयो द्वेष्याः कातराणां तरस्विनः ।
मूर्खाणां पण्डिता द्वेष्या दरिद्राणां महाधनाः ॥ १२.१११.५८ ॥
Den Gierigen sind die Reinen verhasst, den Furchtsamen die Kühnen; den Toren sind die Gelehrten verhasst, den Armen die sehr Reichen.
12.111.59
बहवः पण्डिता लुब्धाः सर्वे मायोपजीविनः ।
कुर्युर्दोषमदोषस्य बृहस्पतिमतेरपि ॥ १२.१११.५९ ॥
Viele Gelehrte sind gierig, alle leben von Trug; sie können selbst dem Makellosen, auch dem an Weisheit Brihaspati Gleichen, eine Schuld anhängen.
12.111.60
शून्यात्तच्च गृहान्मांसं यदद्यापहृतं तव ।
नेच्छते दीयमानं च साधु तावद्विमृश्यताम् ॥ १२.१११.६० ॥
Das Fleisch, das du heute aus dem leeren Haus entwendet hast, und das er auch dann nicht begehrt, wenn es ihm gegeben wird — das möge zuerst gut bedacht werden.
12.111.61
असत्याः सत्यसङ्काशाः सत्याश्चासत्यदर्शिनः ।
दृश्यन्ते विविधा भावास्तेषु युक्तं परीक्षणम् ॥ १२.१११.६१ ॥
Unwirkliches erscheint wirklich, und Wirkliches erscheint unwirklich; mannigfaltige Erscheinungen zeigen sich. Darum ist es richtig, sie zu prüfen.
12.111.62
तलवद्दृश्यते व्योम खद्योतो हव्यवाडिव ।
न चैवास्ति तलं व्योम्नि न खद्योते हुताशनः ॥ १२.१११.६२ ॥
Der Himmel scheint ein Boden zu sein, und das Glühwürmchen scheint das Opferfeuer zu sein; doch im Himmel gibt es keinen Boden, und im Glühwürmchen gibt es kein Feuer.
12.111.63
तस्मात्प्रत्यक्षदृष्टोऽपि युक्तमर्थः परीक्षितुम् ।
परीक्ष्य ज्ञापयन्ह्यर्थान्न पश्चात्परितप्यते ॥ १२.१११.६३ ॥
Darum ist es richtig, auch das unmittelbar Gesehene zu prüfen; wer die Dinge nach Prüfung erkennt, bereut danach nicht.
12.111.64
न दुष्करमिदं पुत्र यत्प्रभुर्घातयेत्परम् ।
श्लाघनीया च वर्या च लोके प्रभवतां क्षमा ॥ १२.१११.६४ ॥
Mein Sohn, es ist nicht schwer, dass ein Herrscher einen anderen tötet; doch in der Welt ist die Nachsicht der Mächtigen lobenswert und vortrefflich.
12.111.65
स्थापितोऽयं पुत्र त्वया सामन्तेष्वधि विश्रुतः ।
दुःखेनासाद्यते पात्रं धार्यतामेष ते सुहृत् ॥ १२.१११.६५ ॥
Mein Sohn, du hast diesen unter den Vasallenfürsten an einen berühmten Platz gestellt; einen würdigen Mann findet man nur mit Mühe; darum halte diesen als deinen Freund.
12.111.66
दूषितं परदोषैर्हि गृह्णीते योऽन्यथा शुचिम् ।
स्वयं संदूषितामात्यः क्षिप्रमेव विनश्यति ॥ १२.१११.६६ ॥
Wer den durch fremde Fehler Befleckten fälschlich für rein hält und sich selbst seine Minister verdirbt, geht bald zugrunde.
12.111.67
तस्मादथारिसङ्घाताद्गोमायोः कश्चिदागतः ।
धर्मात्मा तेन चाख्यातं यथैतत्कपटं कृतम् ॥ १२.१११.६७ ॥
Daher kam aus der Schar der Feinde ein Mann von rechtschaffener Seele zu dem Schakal und berichtete ihm, wie diese List eingefädelt worden war.
12.111.68
ततो विज्ञातचारित्रः सत्कृत्य स विमोक्षितः ।
परिष्वक्तश्च सस्नेहं मृगेन्द्रेण पुनः पुनः ॥ १२.१११.६८ ॥
Da man sein Verhalten erkannt hatte, wurde er geehrt und freigelassen, und der Löwe umarmte ihn liebevoll immer wieder.
12.111.69
अनुज्ञाप्य मृगेन्द्रं तु गोमायुर्नीतिशास्त्रवित् ।
तेनामर्षेण सन्तप्तः प्रायमासितुमैच्छत ॥ १२.१११.६९ ॥
Der Schakal, der die Wissenschaft der Staatskunst kannte, verabschiedete sich vom Löwen; von jener Empörung gequält, wollte er sich zum Todesfasten niederlassen.
12.111.70
शार्दूलस्तत्र गोमायुं स्नेहात्प्रस्रुतलोचनः ।
अवारयत्स धर्मिष्ठं पूजया प्रतिपूजयन् ॥ १२.१११.७० ॥
Dort hielt der Tiger, aus Zuneigung mit tränenden Augen, jenen überaus rechtschaffenen Schakal zurück, ihn ehrend und von ihm ehrend zurückgeehrt.
12.111.71
तं स गोमायुरालोक्य स्नेहादागतसम्भ्रमम् ।
बभाषे प्रणतो वाक्यं बाष्पगद्गदया गिरा ॥ १२.१११.७१ ॥
Als er ihn voll Zuneigung erregt kommen sah, verneigte sich der Schakal tief und sprach mit von Tränen erstickter Stimme.
12.111.72
पूजितोऽहं त्वया पूर्वं पश्चाच्चैव विमानितः ।
परेषामास्पदं नीतो वस्तुं नार्हाम्यहं त्वयि ॥ १२.१११.७२ ॥
Zuerst hast du mich geehrt, danach aber entehrt und in die Wohnstätte anderer geführt. Ich bin nicht mehr würdig, bei dir zu wohnen.
12.111.73
स्वसन्तुष्टाश्च्युताः स्थानान्मानात्प्रत्यवरोपिताः ।
स्वयं चोपहृता भृत्या ये चाप्युपहृताः परैः ॥ १२.१११.७३ ॥
Diener, die mit sich selbst zufrieden waren, von ihrem Platz gefallen, aus der Ehre gestoßen, und die selbst von anderen gewonnen wurden.
12.111.74
परिक्षीणाश्च लुब्धाश्च क्रूराः काराभितापिताः ।
हृतस्वा मानिनो ये च त्यक्तोपात्ता महेप्सवः ॥ १२.१११.७४ ॥
Die Erschöpften, die Gierigen, die Grausamen, die von Kerkerqual Gequälten, denen Besitz geraubt wurde, die Stolzen, die Verlassenen und wieder Aufgenommenen und die von großem Verlangen Erfüllten.
12.111.75
सन्तापिताश्च ये केचिद्व्यसनौघप्रतीक्षिणः ।
अन्तर्हिताः सोपहिताः सर्वे ते परसाधनाः ॥ १२.१११.७५ ॥
Die Betrübten, die auf eine Flut von Unglück Wartenden, die Verborgenen und die Gewonnenen — sie alle sind Werkzeuge des Feindes.
12.111.76
अवमानेन युक्तस्य स्थापितस्य च मे पुनः ।
कथं यास्यसि विश्वासमहमेष्यामि वा पुनः ॥ १२.१११.७६ ॥
Wie wirst du wieder Vertrauen zu mir finden, der ich durch Schande gezeichnet und dann wieder eingesetzt bin? Oder werde ich wiederkommen?
12.111.77
समर्थ इति सङ्गृह्य स्थापयित्वा परीक्ष्य च ।
कृतं च समयं भित्त्वा त्वयाहमवमानितः ॥ १२.१११.७७ ॥
Nachdem du mich als fähig aufgenommen, eingesetzt und geprüft hast, hast du den geschlossenen Vertrag gebrochen und mich entehrt.
12.111.78
प्रथमं यः समाख्यातः शीलवानिति संसदि ।
न वाच्यं तस्य वैगुण्यं प्रतिज्ञां परिरक्षता ॥ १२.१११.७८ ॥
Der Fehler dessen, der zuerst in der Versammlung als tugendhaft gerühmt wurde, soll nicht genannt werden von dem, der sein Gelübde hält.
12.111.79
एवं चावमतस्येह विश्वासं किं प्रयास्यसि ।
त्वयि चैव ह्यविश्वासे ममोद्वेगो भविष्यति ॥ १२.१११.७९ ॥
So hier verachtet, wie wirst du Vertrauen gewinnen? Und wenn Misstrauen gegen dich herrscht, wird in mir Unruhe entstehen.
12.111.80
शङ्कितस्त्वमहं भीतः परे छिद्रानुदर्शिनः ।
अस्निग्धाश्चैव दुस्तोषाः कर्म चैतद्बहुच्छलम् ॥ १२.१११.८० ॥
Du bist verdächtig, und ich bin ängstlich, denn die anderen suchen nach Fehlern. Sie sind unfreundlich und schwer zufriedenzustellen, und diese Tat ist voller List.
12.111.81
दुःखेन श्लेष्यते भिन्नं श्लिष्टं दुःखेन भिद्यते ।
भिन्नश्लिष्टा तु या प्रीतिर्न सा स्नेहेन वर्तते ॥ १२.१११.८१ ॥
Was zerbrochen ist, wird nur mühsam gefügt, und was gefügt ist, zerbricht mühsam. Die Zuneigung, die zerbrochen und wieder verbunden ist, besteht nicht durch Liebe.
12.111.82
कश्चिदेव हि भीतस्तु दृश्यते न परात्मनोः ।
कार्यापेक्षा हि वर्तन्ते भावाः स्निग्धास्तु दुर्लभाः ॥ १२.१११.८२ ॥
In Wahrheit sieht man nur einige ängstlich, weder bei anderen noch bei sich selbst. Gefühle hängen meist vom Zweck des Handelns ab; liebevolle Gefühle aber sind selten.
12.111.83
सुदुःखं पुरुषज्ञानं चित्तं ह्येषां चलाचलम् ।
समर्थो वाप्यशक्तो वा शतेष्वेकोऽधिगम्यते ॥ १२.१११.८३ ॥
Menschen zu erkennen ist sehr schwer, denn ihr Geist ist zugleich wankend und beständig. Ob fähig oder unfähig, unter hundert findet man nur einen.
12.111.84
अकस्मात्प्रक्रिया नॄणामकस्माच्चापकर्षणम् ।
शुभाशुभे महत्त्वं च प्रकर्तुं बुद्धिलाघवात् ॥ १२.१११.८४ ॥
Das Unternehmen der Menschen beginnt plötzlich und wird plötzlich zurückgezogen; Gutes und Böses, und auch Größe, werden durch die Leichtfertigkeit des Verstandes bewirkt.
12.111.85
एवं बहुविधं सान्त्वमुक्त्वा धर्मार्थहेतुमत् ।
प्रसादयित्वा राजानं गोमायुर्वनमभ्यगात् ॥ १२.१११.८५ ॥
So ging der Schakal, nachdem er vielerlei tröstende Worte gesprochen hatte, die auf Dharma und Nutzen gründeten, und den König besänftigt hatte, in den Wald.
12.111.90
अगृह्यानुनयं तस्य मृगेन्द्रस्य स बुद्धिमान् ।
गोमायुः प्रायमासीनस्त्यक्त्वा देहं दिवं ययौ ॥ १२.१११.९० ॥
Die versöhnliche Bitte jenes Herrn der Tiere nicht annehmend, setzte sich der weise Schakal zum Fasten bis zum Tod nieder, verließ seinen Körper und ging in den Himmel.