மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.113
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.113.1
राजा राज्यमनुप्राप्य दुर्बलो भरतर्षभ ।
अमित्रस्यातिवृद्धस्य कथं तिष्ठेदसाधनः ॥ १२.११३.१ ॥
பரத சிரேஷ்டரே, அரசன் ராஜ்யத்தைப் பெற்றும் பலவீனனாக இருந்தால், மிகப் பலமுள்ள எதிரியின் முன் வளங்கள் இல்லாதவன் எவ்வாறு நிற்க முடியும்?
12.113.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
सरितां चैव संवादं सागरस्य च भारत ॥ १२.११३.२ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, இது குறித்தும் பழைய இதிகாசத்தை மக்கள் கூறுவர்; அது ஆறுகளுக்கும் கடலுக்கும் இடையிலான உரையாடல்.
12.113.3
सुरारिनिलयः शश्वत्सागरः सरितां पतिः ।
पप्रच्छ सरितः सर्वाः संशयं जातमात्मनः ॥ १२.११३.३ ॥
தேவர்களின் எதிரிகளின் உறைவிடமாகிய, எப்போதும் ஆறுகளின் தலைவனான கடல், தனக்குள் எழுந்த ஐயத்தால் எல்லா ஆறுகளிடமும் கேட்டது.
12.113.4
समूलशाखान्पश्यामि निहतान्क्वापि नो द्रुमान् ।
युष्माभिरिह पूर्णाभिरन्यांस्तत्र न वेतसान् ॥ १२.११३.४ ॥
வேரும் கிளையுமாக வெட்டுண்டு வீழ்ந்த மரங்களை நான் எங்கும் காணவில்லை; நீங்கள் நிரம்பி வருகிறீர்கள், ஆனால் அங்கே மற்ற நாணல்களை நான் காணவில்லை.
12.113.5
अ-पकायश्चाल्पसारो वेतसः कूलजश्च यः ।
अज्ञया वा नानीतः किं च वा तेन वः कृतम् ॥ १२.११३.५ ॥
சாரமற்றதும் கரையில் பிறந்ததுமான அந்த நாணல், அறியாமையாலோ அல்லது கொண்டுவரப்படாமலோ... அது உங்களுக்கு என்ன செய்தது?
12.113.6
तदहं श्रोतुमिच्छामि सर्वासामेव वो मतम् ।
यथा चेमानि कूलानि हित्वा नायाति वेतसः ॥ १२.११३.६ ॥
ஆகையால், உங்கள் அனைவரின் கருத்தையும் கேட்க விரும்புகிறேன்; இந்தக் கரைகளை விட்டு நாணல் ஏன் வருவதில்லை?
12.113.7
तत्र प्राह नदी गङ्गा वाक्यमुत्तरमर्थवत् ।
हेतुमद्ग्राहकं चैव सागरं सरितां पतिम् ॥ १२.११३.७ ॥
அங்கே நதிகளின் தலைவனாகிய கடலிடம் கங்கை நதி அர்த்தமும் காரணமும் கொண்ட, மனதைக் கவரும் பதிலைக் கூறினாள்.
12.113.8
गङ्गोवाच ।
तिष्ठन्त्येते यथास्थानं नगा ह्येकनिकेतनाः।
ततस्त्यजन्ति तत्स्थानं प्रातिलोम्यान्न वेतसः ॥ १२.११३.८ ॥
இம்மரங்கள் தம் இடத்திலேயே நிலைத்து நிற்கின்றன; ஏனெனில் அவை ஓர் இடத்திலேயே வேரூன்றியவை. ஆனால் வேதசு தன் நிலையை மாறிச் செல்வதால் அந்த இடத்தை விடுவதில்லை.
12.113.9
वेतसो वेगमायान्तं दृष्ट्वा नमति नापरे ।
स च वेगे ह्यतिक्रान्ते स्थानमापद्यते पुनः ॥ १२.११३.९ ॥
வேகமாக வரும் வெள்ளத்தைக் கண்டு வேதசு வணங்கித் தாழ்கிறது; மற்றவை தாழ்வதில்லை. அந்த வேகம் கடந்ததும் அது மீண்டும் தன் இடத்தை அடைகிறது.
12.113.10
कालज्ञः समयज्ञश्च सदावश्यश्च नो द्रुमः ।
अनुलोमवृत्तितस्तब्धस्तेन त्वां नैति वेतसः ॥ १२.११३.१० ॥
அம்மரம் காலத்தையும் தருணத்தையும் அறிந்தது; எப்போதும் எங்களுக்கு அடங்கியதாக உள்ளது. இணக்கமான நடத்தையால் அது உறுதியாக நிற்கிறது; ஆகவே வேதசு உன்னிடம் வருவதில்லை.
12.113.11
मारुतोदकवेगेन ये नमन्त्युन्नमन्ति च ।
ओषध्यः पादपा गुल्मा न ते यान्ति पराभवम् ॥ १२.११३.११ ॥
காற்றும் நீரின் வேகமும் அடிக்கும்போது வளைந்து பின் நிமிர்கின்ற மூலிகைகளும், மரங்களும், புதர்களும் தோல்வியை அடைவதில்லை.
12.113.12
यो हि शत्रोर्विवृद्धस्य प्रभोर्बन्धविनाशने ।
पूर्वं न सहते वेगं क्षिप्रमेव विनश्यति ॥ १२.११३.१२ ॥
வளர்ந்துவிட்ட பகைவனின் அல்லது வலிமைமிக்க தலைவனின் பந்தங்களை அழிக்கும் வேகத்தை முதலில் தாங்க முடியாதவன் விரைவில் அழிவான்.
12.113.13
सारासारं बलं वीर्यमात्मनो द्विषतश्च यः ।
जानन्विचरति प्राज्ञो न स याति पराभवम् ॥ १२.११३.१३ ॥
தன்னுடைய மற்றும் பகைவனின் பலம் மற்றும் வீர்யத்தின் சாரத்தையும் அசாரத்தையும் அறிந்து செயல்படும் அறிவாளி தோல்வியை அடைவதில்லை.
12.113.14
एवमेव यदा विद्वान्मन्यते विपुलं बलम् ।
संश्रयेद्वैतसीं वृत्तिमेतत्प्रज्ञानलक्षणम् ॥ १२.११३.१४ ॥
அதுபோலவே, அறிஞன் தனக்குப் பெரும் பலம் இருப்பதாக எண்ணும்போதும், நாணல் போன்ற பணிவான நடத்தையை பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்; இதுவே அறிவின் அடையாளம்.