Mahābhārata · Adhyāya 12.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.114.1
विद्वान्मूढप्रगल्भेन मृदुस्तीक्ष्णेन भारत ।
आक्रुश्यमानः सदसि कथं कुर्यादरिंदम् ॥ १२.११४.१ ॥
O Bhārata, wie soll sich ein Gelehrter verhalten, wenn er in einer Versammlung von einem törichten, dreisten Menschen, sanft oder grob, geschmäht wird, o Bezwinger der Feinde?
12.114.2
श्रूयतां पृथिवीपाल यथैऽषोर्थोऽवगम्यते ।
सदा सचेताः सहते नरस्येहाल्पचेतसः ॥ १२.११४.२ ॥
Höre, o Beschützer der Erde, wie diese Sache verstanden wird: Der stets wache Weise erträgt hier den Menschen von geringem Verstand.
12.114.3
आक्रुश्य दूष्यमाणश्च सुकृतं तस्य विन्दति ।
दुष्कृतं चात्मनो मर्षी तस्मिन्नेव प्रमार्जति ॥ १२.११४.३ ॥
Obwohl er geschmäht und getadelt wird, erlangt er dessen Verdienst, und der Geduldige tilgt seine eigene Übeltat eben in jenem Menschen.
12.114.4
गर्हितं तमुपेक्षेत वाश्यमानमिवातुरम् ।
लोके विद्वेषमापन्नो निष्फलं प्रतिपद्यते ॥ १२.११४.४ ॥
Den Schmäher soll er übergehen, wie man die Worte eines Kranken übergeht; wer in der Welt in Hass verfällt, erlangt ein fruchtloses Ergebnis.
12.114.5
इति संश्लाघते नित्यं तेन पापेन कर्मणा ।
इदमुक्तो मया कश्चित्सर्वतो जनसंसदि।
स तत्र व्रीडितः शुष्को मृतकल्पोऽवतिष्ठते ॥ १२.११४.५ ॥
So rühmt er sich ständig jener bösen Tat; als ich dies vor der ganzen Volksversammlung zu jemandem sagte, steht er dort beschämt, verdorrt, fast wie tot.
12.114.6
श्लाघन्नश्लाघनीयेन कर्मणा निरपत्रपः ।
उपेक्षितव्यो दान्तेन तादृशः पुरुषाधमः ॥ १२.११४.६ ॥
Der schamlose Mensch, der sich einer nicht lobenswerten Tat rühmt, ein solcher niedrigster unter den Menschen, soll vom Selbstbeherrschten übergangen werden.
12.114.7
यद्यद्ब्रूयादल्पमतिस्तत्तदस्य सहेत्तदा ॥ १२.११४.७ ॥
Was auch immer ein Mensch von geringem Verstand sagt, das soll man dann ertragen.
12.114.8
प्रकृत्या हि प्रशंसन्वा निन्दन्वा किं करिष्यति ।
वने काक इवाबुद्धिर्वाश्यमानो निरर्थकम् ॥ १२.११४.८ ॥
Ob er von Natur aus lobt oder tadelt, was kann er tun? Wie eine Krähe im Wald krächzt der Unverständige sinnlos.
12.114.9
यदि वाग्भिः प्रयोगः स्यात्प्रयोज्यः पापकर्मणा ।
वागेवार्थो भवेत्तस्य न ह्येवार्थो जिघांसतः ॥ १२.११४.९ ॥
Wenn ein Übeltäter mit Worten angreift, dann sind die Worte allein sein Ziel; denn das ist wahrlich nicht das Ziel dessen, der schaden will.
12.114.10
निषेकं वै परस्यासावाचष्टे वृत्तचेष्टया ।
मयूर इव कौपीनं नृत्यं संदर्शयन्निव ॥ १२.११४.१० ॥
Durch sein Verhalten verkündet er das Verderben eines anderen, wie ein Pfau, der tanzt und seinen Lendenschurz zeigt.
12.114.11
यस्यावाच्यं न लोकेऽस्मिन्नाकार्यं चापि किंचन ।
वाचं तेन न संदध्याच्छुचिः संश्लिष्टकर्मणा ॥ १२.११४.११ ॥
Mit dem, für den es in dieser Welt nichts gibt, das man nicht aussprechen oder nicht tun könnte, mit dem soll der Reine kein Wort wechseln, dessen Taten verstrickt sind.
12.114.12
प्रत्यक्षं गुणवादी यः परोक्षं तु विनिन्दकः ।
स मानवः श्ववल्लोके नष्टलोकपरायणः ॥ १२.११४.१२ ॥
Jener Mensch, der ins Gesicht lobt und hinter dem Rücken tadelt, ist wie ein Hund in der Welt, dessen höchstes Ziel die verlorenen Welten sind.
12.114.13
तादृग्दिनशतं चापि यद्ददाति जुहोति च ।
परोक्षेणापवादेन तं नाशयति तत्क्षणात् ॥ १२.११४.१३ ॥
Selbst wenn jemand hundert solche Tage lang gibt und opfert, zerstört der, der hinter dem Rücken verleumdet, alles in eben diesem Augenblick.
12.114.14
तस्मात्प्राज्ञो नरः सद्यस्तादृशं पापचेतसम् ।
वर्जयेन्मतिमान्वर्ज्यं सारमेयामिषं यथा ॥ १२.११४.१४ ॥
Deshalb soll ein weiser Mensch einen solchen Mann böser Gesinnung sofort meiden, wie man Hundefleisch meidet.
12.114.15
परिवादं ब्रुवाणो हि दुरात्मा वै महाजने ।
प्रकाशयति दोषान्स्वान्सर्पः फणमिवोन्नतम् ॥ १२.११४.१५ ॥
Wenn ein böser Mann vor den Großen verleumdet, enthüllt er seine eigenen Fehler, wie die Schlange ihre aufgerichtete Haube zeigt.
12.114.16
तं स्वकर्मणि कुर्वाणं प्रतिकर्तुं य इच्छति ।
भस्मकूट इवाबुद्धिः खरो रजसि मज्जति ॥ १२.११४.१६ ॥
Wer sich an einem rechtschaffen Handelnden rächen will, gleicht dem törichten Esel, der in einen Aschenhaufen fällt und im Staub versinkt.
12.114.17
मनुष्यसालावृकमप्रशान्तं ।
जनापवादे सततं निविष्टम्।
मातङ्गमुन्मत्तमिवोन्नदन्तं ।
त्यजेत तं श्वानमिवातिरौद्रम् ॥ १२.११४.१७ ॥
Wer ein Wolf unter Menschen ist, unruhig, stets in die Verleumdung der Leute vertieft, brüllend wie ein wütender Elefant, soll man verlassen wie einen sehr wilden Hund.
12.114.18
अनार्यजुष्टे पथि वर्तमानं ।
दमादपेतं विनयाच्च पापम्।
अरिव्रतं नित्यमभूतिकामं ।
धिगस्तु तं पापमतिं मनुष्यम् ॥ १२.११४.१८ ॥
Schande über jenen Menschen mit böser Gesinnung, der den Pfad der Unedlen beschreitet, ohne Selbstbeherrschung und Zucht ist, ein Sünder, ein Feind der Gelübde, der stets seinen eigenen Untergang will.
12.114.19
प्रत्युच्यमानस्त्वथ भूय एव ।
निशाम्य माभूस्त्वमथार्तरूपः।
उच्चस्य नीचेन हि संप्रयोगं ।
विगर्हयन्ति स्थिरबुद्धयो ये ॥ १२.११४.१९ ॥
Auch wenn dir jemand erneut antwortet, sollst du nach dem Hören nicht wie ein Gequälter erscheinen. Die Standhaften tadeln den Umgang des Hohen mit dem Niedrigen.
12.114.20
क्रुद्धो दशेद्वाऽपि च ताडयेद्वा ।
स पांसुभिर्वा विकिरेत्तुषैर्वा।
विवृत्य दन्तांश्च विभीषयेद्वा ।
सिद्धं हि मूढे कुपिते नृशंसे ॥ १२.११४.२० ॥
Im Zorn mag er beißen oder schlagen, ihn mit Staub bedecken oder mit Spreu bestreuen, oder die Zähne entblößen und ihn erschrecken. Dies ist gewiss bestimmt für den Toren, den Zornigen und den Grausamen.
12.114.21
विगर्हणां नाऽपि दुरात्मना कृतां ।
सहेत यः संसदि दुर्जनानाम्।
पठेदिदं चापि निदर्शनं सदा ।
न वाङ्भयं स लभति किंचिदप्रियम् ॥ १२.११४.२१ ॥
Wer in einer Versammlung unter Bösen selbst den Tadel eines bösgesinnten Mannes erträgt und dieses Beispiel stets rezitiert, erlangt nichts Unangenehmes, das aus Worten entsteht.