Mahābhārata · Adhyāya 12.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.114.1
विद्वान्मूढप्रगल्भेन मृदुस्तीक्ष्णेन भारत ।
आक्रुश्यमानः सदसि कथं कुर्यादरिंदम् ॥ १२.११४.१ ॥
Ó Bhārata, como deve agir um homem sábio quando é insultado numa assembleia por um insensato audacioso, gentil ou áspero, ó domador de inimigos?
12.114.2
श्रूयतां पृथिवीपाल यथैऽषोर्थोऽवगम्यते ।
सदा सचेताः सहते नरस्येहाल्पचेतसः ॥ १२.११४.२ ॥
Ouve, ó protetor da terra, como este assunto se compreende: o sábio sempre atento suporta aqui o homem de pouco entendimento.
12.114.3
आक्रुश्य दूष्यमाणश्च सुकृतं तस्य विन्दति ।
दुष्कृतं चात्मनो मर्षी तस्मिन्नेव प्रमार्जति ॥ १२.११४.३ ॥
Mesmo injuriado e censurado, obtém o mérito daquele, e o paciente apaga o seu próprio mal nesse mesmo homem.
12.114.4
गर्हितं तमुपेक्षेत वाश्यमानमिवातुरम् ।
लोके विद्वेषमापन्नो निष्फलं प्रतिपद्यते ॥ १२.११४.४ ॥
Deve desprezar o difamador, como se desprezam as palavras de um doente; quem cai no ódio neste mundo obtém um resultado infrutífero.
12.114.5
इति संश्लाघते नित्यं तेन पापेन कर्मणा ।
इदमुक्तो मया कश्चित्सर्वतो जनसंसदि।
स तत्र व्रीडितः शुष्को मृतकल्पोऽवतिष्ठते ॥ १२.११४.५ ॥
Assim ele se vangloria sempre daquele ato perverso; quando eu disse isto a alguém diante de toda a assembleia do povo, ele fica ali envergonhado, murcho, quase como um morto.
12.114.6
श्लाघन्नश्लाघनीयेन कर्मणा निरपत्रपः ।
उपेक्षितव्यो दान्तेन तादृशः पुरुषाधमः ॥ १२.११४.६ ॥
O homem desavergonhado que se vangloria de um ato não digno de louvor, tal o mais vil dos homens, deve ser desprezado pelo que se domina.
12.114.7
यद्यद्ब्रूयादल्पमतिस्तत्तदस्य सहेत्तदा ॥ १२.११४.७ ॥
O que quer que diga um homem de pouco entendimento, deve-se suportar então.
12.114.8
प्रकृत्या हि प्रशंसन्वा निन्दन्वा किं करिष्यति ।
वने काक इवाबुद्धिर्वाश्यमानो निरर्थकम् ॥ १२.११४.८ ॥
Seja por natureza que elogie ou censure, o que ele pode fazer? Como um corvo na floresta, o insensato grasna em vão.
12.114.9
यदि वाग्भिः प्रयोगः स्यात्प्रयोज्यः पापकर्मणा ।
वागेवार्थो भवेत्तस्य न ह्येवार्थो जिघांसतः ॥ १२.११४.९ ॥
Se um malfeitor empregar palavras, então apenas as palavras são o seu objetivo; pois, de fato, esse não é o objetivo de quem quer ferir.
12.114.10
निषेकं वै परस्यासावाचष्टे वृत्तचेष्टया ।
मयूर इव कौपीनं नृत्यं संदर्शयन्निव ॥ १२.११४.१० ॥
Pela sua conduta, ele proclama a mácula alheia, como um pavão que dança exibindo sua tanga.
12.114.11
यस्यावाच्यं न लोकेऽस्मिन्नाकार्यं चापि किंचन ।
वाचं तेन न संदध्याच्छुचिः संश्लिष्टकर्मणा ॥ १२.११४.११ ॥
Com aquele para quem, neste mundo, nada é indizível ou irrealizável, e cujas ações são emaranhadas, o puro não deve trocar palavras.
12.114.12
प्रत्यक्षं गुणवादी यः परोक्षं तु विनिन्दकः ।
स मानवः श्ववल्लोके नष्टलोकपरायणः ॥ १२.११४.१२ ॥
Aquele homem que elogia na presença e censura pelas costas é como um cão no mundo, cujo fim supremo são os mundos perdidos.
12.114.13
तादृग्दिनशतं चापि यद्ददाति जुहोति च ।
परोक्षेणापवादेन तं नाशयति तत्क्षणात् ॥ १२.११४.१३ ॥
Mesmo que alguém dê e ofereça sacrifícios por cem dias assim, quem calunia às costas de outro destrói tudo nesse mesmo instante.
12.114.14
तस्मात्प्राज्ञो नरः सद्यस्तादृशं पापचेतसम् ।
वर्जयेन्मतिमान्वर्ज्यं सारमेयामिषं यथा ॥ १२.११४.१४ ॥
Portanto, o homem sábio deve afastar-se imediatamente de alguém de mente tão perversa, como se evita a carne de cão.
12.114.15
परिवादं ब्रुवाणो हि दुरात्मा वै महाजने ।
प्रकाशयति दोषान्स्वान्सर्पः फणमिवोन्नतम् ॥ १२.११४.१५ ॥
Quando um homem de alma perversa profere calúnias entre os grandes, revela as próprias faltas, como a serpente exibe seu capuz erguido.
12.114.16
तं स्वकर्मणि कुर्वाणं प्रतिकर्तुं य इच्छति ।
भस्मकूट इवाबुद्धिः खरो रजसि मज्जति ॥ १२.११४.१६ ॥
Quem deseja retaliar contra quem cumpre o seu próprio dever é como o asno tolo que afunda na poeira ao cair num monte de cinzas.
12.114.17
मनुष्यसालावृकमप्रशान्तं ।
जनापवादे सततं निविष्टम्।
मातङ्गमुन्मत्तमिवोन्नदन्तं ।
त्यजेत तं श्वानमिवातिरौद्रम् ॥ १२.११४.१७ ॥
Quem é um lobo entre os homens, inquieto, sempre absorto em caluniar as pessoas, rugindo como um elefante enlouquecido, deve ser abandonado como um cão muito feroz.
12.114.18
अनार्यजुष्टे पथि वर्तमानं ।
दमादपेतं विनयाच्च पापम्।
अरिव्रतं नित्यमभूतिकामं ।
धिगस्तु तं पापमतिं मनुष्यम् ॥ १२.११४.१८ ॥
Vergonha sobre aquele homem de mente perversa que anda pelo caminho frequentado pelos ignóbeis, carece de domínio de si e de disciplina, é pecador, inimigo dos votos e sempre deseja a própria ruína.
12.114.19
प्रत्युच्यमानस्त्वथ भूय एव ।
निशाम्य माभूस्त्वमथार्तरूपः।
उच्चस्य नीचेन हि संप्रयोगं ।
विगर्हयन्ति स्थिरबुद्धयो ये ॥ १२.११४.१९ ॥
Mesmo que alguém te responda de novo, não te tornes como um aflito ao ouvi-lo. Os de intelecto firme censuram a associação do elevado com o baixo.
12.114.20
क्रुद्धो दशेद्वाऽपि च ताडयेद्वा ।
स पांसुभिर्वा विकिरेत्तुषैर्वा।
विवृत्य दन्तांश्च विभीषयेद्वा ।
सिद्धं हि मूढे कुपिते नृशंसे ॥ १२.११४.२० ॥
Irado, pode morder ou golpear, cobri-lo de pó ou espalhar-lhe cascas, ou mostrar os dentes e amedrontá-lo. Isto, de fato, está determinado para o tolo, o colérico e o cruel.
12.114.21
विगर्हणां नाऽपि दुरात्मना कृतां ।
सहेत यः संसदि दुर्जनानाम्।
पठेदिदं चापि निदर्शनं सदा ।
न वाङ्भयं स लभति किंचिदप्रियम् ॥ १२.११४.२१ ॥
Quem, numa assembleia, entre os perversos, suporta até a censura feita por um homem de mente maligna, e sempre recita este exemplo, não obtém nada desagradável nascido da palavra.