மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.114.1
विद्वान्मूढप्रगल्भेन मृदुस्तीक्ष्णेन भारत ।
आक्रुश्यमानः सदसि कथं कुर्यादरिंदम् ॥ १२.११४.१ ॥
பரதரின் வழித்தோன்றலே, அறிஞன் மூடனும் துணிச்சல்காரனுமான, மென்மையானவனும் கடுமையானவனுமான ஒருவனால் சபையில் இகழப்படும்போது எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும், எதிரிகளை அடக்குபவனே?
12.114.2
श्रूयतां पृथिवीपाल यथैऽषोर्थोऽवगम्यते ।
सदा सचेताः सहते नरस्येहाल्पचेतसः ॥ १२.११४.२ ॥
பூமியின் காவலனே, இந்த பொருள் எவ்வாறு அறியப்படுகிறது என்பதைக் கேள். எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கும் அறிவாளி, இங்கே சிறுமதி படைத்த மனிதனைப் பொறுத்துக்கொள்கிறான்.
12.114.3
आक्रुश्य दूष्यमाणश्च सुकृतं तस्य विन्दति ।
दुष्कृतं चात्मनो मर्षी तस्मिन्नेव प्रमार्जति ॥ १२.११४.३ ॥
இகழ்ந்து குற்றம் சாட்டப்படும்போதும் அவன் அவனுடைய புண்ணியத்தை அடைகிறான்; பொறுமையுடையவன் தன் பாவத்தை அவனிடமே துடைத்துவிடுகிறான்.
12.114.4
गर्हितं तमुपेक्षेत वाश्यमानमिवातुरम् ।
लोके विद्वेषमापन्नो निष्फलं प्रतिपद्यते ॥ १२.११४.४ ॥
இகழ்பவனை அவன் புறக்கணிக்க வேண்டும், நோயாளியின் சொற்களை புறக்கணிப்பது போல; உலகில் வெறுப்பில் விழுபவன் பயனற்றதையே அடைகிறான்.
12.114.5
इति संश्लाघते नित्यं तेन पापेन कर्मणा ।
इदमुक्तो मया कश्चित्सर्वतो जनसंसदि।
स तत्र व्रीडितः शुष्को मृतकल्पोऽवतिष्ठते ॥ १२.११४.५ ॥
இவ்வாறு அவன் அந்த பாவச்செயலால் எப்போதும் தன்னைப் புகழ்ந்துகொள்கிறான். மக்கள் சபையில் நான் எல்லா பக்கமும் ஒருவரிடம் இதைச் சொன்னபோது, அவன் அங்கே வெட்கி, உலர்ந்து, இறந்தவனைப் போல நின்றுகொண்டிருக்கிறான்.
12.114.6
श्लाघन्नश्लाघनीयेन कर्मणा निरपत्रपः ।
उपेक्षितव्यो दान्तेन तादृशः पुरुषाधमः ॥ १२.११४.६ ॥
சிறப்பிற்குரியதல்லாத செயலால் தன்னைப் புகழ்ந்துகொள்ளும் வெட்கமற்றவன், அத்தகைய தாழ்ந்த மனிதன், அடக்கமுள்ளவனால் புறக்கணிக்கப்பட வேண்டியவன்.
12.114.7
यद्यद्ब्रूयादल्पमतिस्तत्तदस्य सहेत्तदा ॥ १२.११४.७ ॥
அறிவு குறைந்தவன் எதை எதைச் சொன்னாலும், அப்போது அவற்றை அவன் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
12.114.8
प्रकृत्या हि प्रशंसन्वा निन्दन्वा किं करिष्यति ।
वने काक इवाबुद्धिर्वाश्यमानो निरर्थकम् ॥ १२.११४.८ ॥
இயல்பாகவே புகழ்ந்தாலும் இகழ்ந்தாலும் அவன் என்ன செய்துவிடுவான்? காட்டில் காகம் போல, அறிவில்லாதவன் வீணாகக் கத்துகிறான்.
12.114.9
यदि वाग्भिः प्रयोगः स्यात्प्रयोज्यः पापकर्मणा ।
वागेवार्थो भवेत्तस्य न ह्येवार्थो जिघांसतः ॥ १२.११४.९ ॥
பாவச் செயல் செய்பவன் சொற்களால் தாக்கினால், அவனுடைய நோக்கம் வெறும் சொல்லாகவே இருக்கும்; கொல்ல விரும்புபவனின் நோக்கம் அதுவல்ல.
12.114.10
निषेकं वै परस्यासावाचष्टे वृत्तचेष्टया ।
मयूर इव कौपीनं नृत्यं संदर्शयन्निव ॥ १२.११४.१० ॥
அவன் தன் நடத்தையால் பிறரின் குற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்; மயில் கோவணத்தைக் காட்டி ஆடுவது போல.
12.114.11
यस्यावाच्यं न लोकेऽस्मिन्नाकार्यं चापि किंचन ।
वाचं तेन न संदध्याच्छुचिः संश्लिष्टकर्मणा ॥ १२.११४.११ ॥
இவ்வுலகில் சொல்லத்தகாததோ செய்யத்தகாததோ எதுவும் இல்லாதவனிடம், தூய்மையானவன் பேச்சுத் தொடர்பு கொள்ளக்கூடாது.
12.114.12
प्रत्यक्षं गुणवादी यः परोक्षं तु विनिन्दकः ।
स मानवः श्ववल्लोके नष्टलोकपरायणः ॥ १२.११४.१२ ॥
முன்னால் புகழ்பவனும், பின்னால் இகழ்பவனுமான அந்த மனிதன், உலகில் நாய் போன்றவன்; அவனுடைய இலக்கு அழிந்த உலகங்களே.
12.114.13
तादृग्दिनशतं चापि यद्ददाति जुहोति च ।
परोक्षेणापवादेन तं नाशयति तत्क्षणात् ॥ १२.११४.१३ ॥
நூறு நாட்கள் அவ்வாறு தானம் செய்தாலும், யாகம் செய்தாலும், மறைவில் அவதூறு பேசுபவன் அவற்றை அந்தக் கணமே அழித்துவிடுகிறான்.
12.114.14
तस्मात्प्राज्ञो नरः सद्यस्तादृशं पापचेतसम् ।
वर्जयेन्मतिमान्वर्ज्यं सारमेयामिषं यथा ॥ १२.११४.१४ ॥
ஆகவே ஞானமுள்ள மனிதன் அத்தகைய தீய மனமுடையவனை உடனே விலக்க வேண்டும், நாய்க்கறியை விலக்குவது போல.
12.114.15
परिवादं ब्रुवाणो हि दुरात्मा वै महाजने ।
प्रकाशयति दोषान्स्वान्सर्पः फणमिवोन्नतम् ॥ १२.११४.१५ ॥
தீய மனமுடையவன் பெரியோர்களிடையே அவதூறு பேசும்போது, தன் சொந்த குற்றங்களையே வெளிப்படுத்துகிறான், பாம்பு உயர்த்திய படத்தை வெளிக்காட்டுவது போல.
12.114.16
तं स्वकर्मणि कुर्वाणं प्रतिकर्तुं य इच्छति ।
भस्मकूट इवाबुद्धिः खरो रजसि मज्जति ॥ १२.११४.१६ ॥
தன் கடமையைச் செய்துகொண்டிருப்பவனை எதிர்த்துப் பழிவாங்க விரும்புபவன், சாம்பல் குவியலில் தடுமாறும் மதியற்ற கழுதையைப் போல தூசியில் மூழ்குகிறான்.
12.114.17
मनुष्यसालावृकमप्रशान्तं ।
जनापवादे सततं निविष्टम्।
मातङ्गमुन्मत्तमिवोन्नदन्तं ।
त्यजेत तं श्वानमिवातिरौद्रम् ॥ १२.११४.१७ ॥
மனிதர்களிடையே ஓநாய் போன்றவன், அமைதியற்றவன், மக்களை பழிப்பதில் எப்போதும் ஈடுபடுபவன், மதம் பிடித்த யானை போல முழங்குபவன் — அத்தகைய மிகக் கொடிய நாயைப் போல அவனை விட்டுவிட வேண்டும்.
12.114.18
अनार्यजुष्टे पथि वर्तमानं ।
दमादपेतं विनयाच्च पापम्।
अरिव्रतं नित्यमभूतिकामं ।
धिगस्तु तं पापमतिं मनुष्यम् ॥ १२.११४.१८ ॥
அநாரியர்கள் பின்பற்றும் வழியில் நடப்பவன், அடக்கமும் பணிவும் அற்றவன், பாவி, விரதங்களின் எதிரி, எப்போதும் தனக்கே அழிவை விரும்புபவன் — அந்தத் தீய புத்தியுள்ள மனிதனுக்கு இகழ்ச்சி உண்டாகட்டும்.
12.114.19
प्रत्युच्यमानस्त्वथ भूय एव ।
निशाम्य माभूस्त्वमथार्तरूपः।
उच्चस्य नीचेन हि संप्रयोगं ।
विगर्हयन्ति स्थिरबुद्धयो ये ॥ १२.११४.१९ ॥
ஒருவன் உனக்கு மீண்டும் பதில் சொன்னாலும், அதைக் கேட்டு நீ துன்புற்றவனைப் போல் ஆகாதே. உயர்ந்தவனுக்கும் தாழ்ந்தவனுக்கும் இடையிலான தொடர்பை நிலையான புத்தியுள்ளோர் இகழ்வர்.
12.114.20
क्रुद्धो दशेद्वाऽपि च ताडयेद्वा ।
स पांसुभिर्वा विकिरेत्तुषैर्वा।
विवृत्य दन्तांश्च विभीषयेद्वा ।
सिद्धं हि मूढे कुपिते नृशंसे ॥ १२.११४.२० ॥
கோபத்தில் அவன் கடிக்கவும் கூடும், அடிக்கவும் கூடும். அவன் தூசியால் மூடலாம் அல்லது உமியால் வீசலாம். பற்களைக் காட்டி அச்சுறுத்தவும் கூடும். மூடனிடமும், கோபமுள்ளவனிடமும், கொடியவனிடமும் இது நிச்சயம்.
12.114.21
विगर्हणां नाऽपि दुरात्मना कृतां ।
सहेत यः संसदि दुर्जनानाम्।
पठेदिदं चापि निदर्शनं सदा ।
न वाङ्भयं स लभति किंचिदप्रियम् ॥ १२.११४.२१ ॥
கொடியவன் செய்த பழிப்பைக் கூட, சபையில் தீயோர் நடுவே பொறுத்துக்கொள்பவன், இந்த உதாரணத்தை எப்போதும் ஓதுபவன், வாயினால் வரும் எந்த விரும்பத்தகாத சொல்லையும் அடைவதில்லை.