Mahābhārata · Adhyāya 12.116
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.116.1
न सन्ति कुलजा यत्र सहायाः पार्थिवस्य तु ।
अकुलीनाश्च कर्तव्या न वा भरतसत्तम् ॥ १२.११६.१ ॥
Wenn ein König keine Helfer von edler Geburt hat, o Bester der Bharatas, sollen dann Männer niederer Geburt eingesetzt werden oder nicht?
12.116.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
निदर्शनं परं लोके सज्जनाचरितं सदा ॥ १२.११६.२ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, ein höchstes Beispiel in der Welt, stets von guten Menschen geübt.
12.116.3
अस्यैवार्थस्य सदृशं यच्छ्रुतं मे तपोवने ।
जामदग्न्यस्य रामस्य यदुक्तमृषिसत्तमैः ॥ १२.११६.३ ॥
Ähnlich dieser Sache ist das, was ich im Asketenwald hörte, was die besten Weisen über Rāma, den Sohn des Jamadagni, erzählten.
12.116.4
वने महति कस्मिंश्चिदमनुष्यनिषेविते ।
ऋषिर्मूलफलाहारो नियतो नियतेन्द्रियः ॥ १२.११६.४ ॥
In einem großen Wald, den keine Menschen aufsuchten, lebte ein Weiser, der sich von Wurzeln und Früchten ernährte, selbstbeherrscht und mit gezügelten Sinnen.
12.116.5
दीक्षादमपरिश्रान्तः स्वाध्यायपरमः शुचिः ।
उपवासविशुद्धात्मा सततं सत्पथे स्थितः ॥ १२.११६.५ ॥
Ermüdet von Weihegelübden und Selbstbeherrschung, höchst hingegeben dem Veda-Studium, rein, mit durch Fasten geläutertem Geist, verharrte er stets auf dem guten Pfad.
12.116.6
तस्य संदृश्य सद्भावमुपविष्टस्य धीमतः ।
सर्वे सत्वाः समीपस्था भवन्ति वनचारिणः ॥ १२.११६.६ ॥
Als sie die gute Gesinnung des weisen Mannes sahen, wenn er saß, kamen alle im Wald umherstreifenden Geschöpfe und standen nahe bei ihm.
12.116.7
सिंहा व्याघ्राः सशरभा मत्ताश्चैव महागजाः ।
द्वीपिनः खङ्गभल्लूका ये चान्ये भीमदर्शनाः ॥ १२.११६.७ ॥
Löwen, Tiger, Śarabhas, rasende große Elefanten, Leoparden, Nashörner und Bären, und andere, furchterregend anzusehen.
12.116.8
ते सुखप्रश्नदाः सर्वे भवन्ति क्षतजाशनाः ।
तस्यर्षेः शिष्यवच्चैव चित्तज्ञाः प्रियकारिणः ॥ १२.११६.८ ॥
Alle werden sie zu freundlichen Erkundigern nach dem Wohlergehen, Fleischfresser, doch wie die Schüler des Weisen kennen sie seinen Sinn und tun, was ihm gefällt.
12.116.9
उक्त्वा च ते सुखप्रश्नं सर्वे यान्ति यथासुखम् ।
ग्राम्यस्त्वेकः पशुस्तत्र नाजहात्स महामुनिम् ॥ १२.११६.९ ॥
Nachdem sie freundlich gefragt haben, ziehen alle getrost davon, wohin sie wollen; doch ein Haustier blieb bei dem großen Weisen und verließ ihn nicht.
12.116.10
भक्तोऽनुरक्तः सततमुपवासकृशोऽबलः ।
फलमूलोत्तराहारः शान्तः शिष्टाकृतिर्यथा ॥ १२.११६.१० ॥
Er war ergeben und zugetan, ständig abgemagert und geschwächt vom Fasten, nahm als letzte Speise Früchte und Wurzeln, war still und von edler Gestalt wie ein Gebildeter.
12.116.11
तस्यर्षेरुपविष्टस्य पादमूले महामतेः ।
मनुष्यवद्गतो भावं स्नेहबद्धोऽभवद्भृशम् ॥ १२.११६.११ ॥
Am Fuß jenes weisen, großgesinnten Ṛṣi sitzend, nahm es eine menschenähnliche Gesinnung an und wurde sehr stark durch Zuneigung gebunden.
12.116.12
ततोऽभ्ययान्महारौद्रो द्वीपी क्षतजभोजनः ।
श्वार्थमत्यर्थमुद्धुष्टः क्रूरः कालइवान्तकः ॥ १२.११६.१२ ॥
Da stürzte der überaus wilde, blutfressende Leopard, laut brüllend um eines Hundes willen, grausam wie die Zeit, wie der Vernichter Tod, auf sie zu.
12.116.13
लेलिह्यमानस्तृषितः पुच्छास्फोटनतत्परः ।
व्यादितास्यः क्षुधाः भुग्नः प्रार्थयानस्तदामिषम् ॥ १२.११६.१३ ॥
Sich die Lippen leckend, durstig, eifrig den Schwanz peitschend, mit weit geöffnetem Maul, von Hunger gequält und geduckt, jenes Fleisch begehrend.
12.116.14
दृष्ट्वा तं क्रूरमायान्तं जीवितार्थी नराधिप ।
प्रोवाच श्वा मुनिं तत्र तच्छृणुष्व विशांपते ॥ १२.११६.१४ ॥
Als er jenen Grausamen herannahen sah, o Herr der Menschen, sprach der lebensbegierige Hund dort zum Weisen; höre dies, o Herrscher des Volkes.
12.116.15
श्वशत्रुर्भगवन्नेष द्वीपी मां हन्तुमिच्छति ।
त्वत्प्रसादाद्भयं न स्यादस्मान्मम महामुने।
तथा कुरु महाबाहो सर्वज्ञस्त्वं न संशयः ॥ १२.११६.१५ ॥
Verehrter Herr, dieser Leopard, der Feind der Hunde, will mich töten. Großer Weiser, durch deine Gnade möge ich von ihm keine Furcht haben. Mächtigarmiger, tu es so; du bist allwissend, kein Zweifel.
12.116.16
स मुनिस्तस्य विज्ञाय भावज्ञो भयकारणम् ।
रुतज्ञः सर्वसत्वानां तमैश्वर्यसमन्वितः ॥ १२.११६.१६ ॥
Jener Weise, der sein Empfinden und die Ursache seiner Furcht erkannte, die Sprache aller Wesen kannte und mit Macht begabt war, tat so.
12.116.17
न भयं द्वीपिनः कार्यं मृत्युतस्ते कथंचन ।
एष श्वरूपरहितो द्वीपी भवसि पुत्रक ॥ १२.११६.१७ ॥
Kind, du sollst vor dem Leoparden keine Todesfurcht haben; befreit von der Gestalt eines Hundes wirst du selbst ein Leopard.
12.116.18
ततः श्वा द्वीपितां नीतो जाम्बूनदनिभाकृति ।
चित्राङ्गो विस्फुरद्दंष्ट्रो वने वसति निर्भयः ॥ १२.११६.१८ ॥
Da wurde der Hund zum Leoparden verwandelt, goldgestaltig, buntgliedrig, mit blitzenden Fängen, und wohnt nun furchtlos im Wald.
12.116.19
तं दृष्ट्वा संमुखे द्वीपी आत्मनः सदृशं पशुम् ।
अविरुद्धस्ततस्तस्य क्षणेन समपद्यत ॥ १२.११६.१९ ॥
Als der Panther ihn von Angesicht zu Angesicht sah, ein seinesgleichen gleiches Tier, wurde er ihm sogleich ohne Feindschaft zugetan.
12.116.20
ततोऽभ्ययान्महारौद्रो व्यादितास्यः क्षुधान्विः ।
द्वीपिनं लेलिहन्वक्रं व्याघ्रो रुधिरलालसः ॥ १२.११६.२० ॥
Da stürzte der überaus schreckliche Tiger mit aufgerissenem Maul, vom Hunger gepeinigt und nach Blut gierig, auf den Panther los und leckte ihm das Gesicht.
12.116.21
व्याघ्रं दृष्ट्वा क्षुधा भुग्नं दंष्ट्रिणं वनचारिणम् ।
द्वीपि जीवितरक्षार्थमृषिं शरणमेयिवान् ॥ १२.११६.२१ ॥
Als der Panther den Tiger sah, vom Hunger geschwächt, mit Fängen, im Wald umherstreifend, suchte er zum Schutz seines Lebens Zuflucht bei dem Weisen.
12.116.22
ततः संवासजं स्नेहमृषिणा कुर्वता तदा ।
स द्वीपी व्याघ्रतां नीतो रिपुभ्यो बलवत्तरः ॥ १२.११६.२२ ॥
Als der Weise die aus dem Zusammenleben entstandene Zuneigung erwies, wurde jener Panther in den Zustand eines Tigers versetzt, stärker als seine Feinde.
12.116.23
ततोऽदृष्ट्वा स शार्दूलो नाभ्यघ्नत्तं विशांपते ।
स तु श्चा व्याघ्रतां प्राप्य बलवान्पिशिताशनः ॥ १२.११६.२३ ॥
Da griff ihn, o Herr der Menschen, jener Tiger, der ihn nicht erkannte, nicht an. Der Hund aber, der den Zustand eines Tigers erreicht hatte, wurde stark und fleischfressend.
12.116.24
न मूलफलभोगेषु स्पृहामप्यकरोत्तदा ।
यथा मृगपतिर्नित्यं प्रकाङ्क्षति वनौकसः।
तथैव स महाराज व्याघ्रः समभवत्तदा ॥ १२.११६.२४ ॥
Da verlangte er nicht einmal nach dem Genuss von Wurzeln und Früchten. Wie der Herr der Tiere stets nach den Waldbewohnern verlangt, so wurde er, o großer König, damals zum Tiger.