மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.116
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.116.1
न सन्ति कुलजा यत्र सहायाः पार्थिवस्य तु ।
अकुलीनाश्च कर्तव्या न वा भरतसत्तम् ॥ १२.११६.१ ॥
பரத சிறந்தவரே, அரசனுக்கு உயர்குடிப் பிறந்த துணையாளர்கள் இல்லாதபோது, தாழ்குடியினரை நியமிக்க வேண்டுமா, இல்லையா?
12.116.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
निदर्शनं परं लोके सज्जनाचरितं सदा ॥ १२.११६.२ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழங்கதையை எடுத்துரைக்கிறார்கள்; இது உலகில் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும், நல்லோர் எப்போதும் கடைப்பிடித்தது.
12.116.3
अस्यैवार्थस्य सदृशं यच्छ्रुतं मे तपोवने ।
जामदग्न्यस्य रामस्य यदुक्तमृषिसत्तमैः ॥ १२.११६.३ ॥
இதே பொருளுக்கு ஒத்த ஒன்றை தவத்தோப்பில் நான் கேட்டேன்; அது ஜமதக்கனியின் மகன் ராமரைப் பற்றி சிறந்த முனிவர்கள் சொன்னது.
12.116.4
वने महति कस्मिंश्चिदमनुष्यनिषेविते ।
ऋषिर्मूलफलाहारो नियतो नियतेन्द्रियः ॥ १२.११६.४ ॥
யாரும் செல்லாத ஒரு பெரிய காட்டில், வேர்களும் கனிகளும் உண்டு, அடக்கமும் புலன்களை வென்றவருமான ஒரு முனிவர் இருந்தார்.
12.116.5
दीक्षादमपरिश्रान्तः स्वाध्यायपरमः शुचिः ।
उपवासविशुद्धात्मा सततं सत्पथे स्थितः ॥ १२.११६.५ ॥
தீட்சையாலும் அடக்கத்தாலும் களைத்தவர், வேத ஓதலில் மிக ஈடுபட்டவர், தூய்மையானவர், உபவாசத்தால் சுத்தமான ஆன்மா கொண்டவர்; எப்போதும் நல்வழியில் நிலைத்திருந்தார்.
12.116.6
तस्य संदृश्य सद्भावमुपविष्टस्य धीमतः ।
सर्वे सत्वाः समीपस्था भवन्ति वनचारिणः ॥ १२.११६.६ ॥
அறிவுடைய அவர் அமர்ந்திருக்கும் நல்ல இயல்பைக் கண்டு, காட்டில் திரியும் உயிரினங்கள் அனைத்தும் அவர் அருகில் வந்து சேர்ந்தன.
12.116.7
सिंहा व्याघ्राः सशरभा मत्ताश्चैव महागजाः ।
द्वीपिनः खङ्गभल्लूका ये चान्ये भीमदर्शनाः ॥ १२.११६.७ ॥
சிங்கங்கள், புலிகள், சரபங்கள், மதம்பிடித்த பெரிய யானைகள், சிறுத்தைகள், காண்டாமிருகங்கள், கரடிகள், மேலும் பார்ப்பதற்கு பயங்கரமான பிற மிருகங்களும்.
12.116.8
ते सुखप्रश्नदाः सर्वे भवन्ति क्षतजाशनाः ।
तस्यर्षेः शिष्यवच्चैव चित्तज्ञाः प्रियकारिणः ॥ १२.११६.८ ॥
அவை அனைத்தும் நலம் விசாரிப்பவையாகவும், இரத்தத்தை உணவாகக் கொண்டவையாகவும் இருந்தாலும், அந்த ரிஷியின் சீடர்களைப் போல, அவரது மனதை அறிந்து பிரியமானவற்றைச் செய்பவையாக ஆகின.
12.116.9
उक्त्वा च ते सुखप्रश्नं सर्वे यान्ति यथासुखम् ।
ग्राम्यस्त्वेकः पशुस्तत्र नाजहात्स महामुनिम् ॥ १२.११६.९ ॥
நலம் விசாரித்துவிட்டு அவை அனைத்தும் தமக்கு விருப்பமான இடத்திற்கு இன்பமாகச் செல்லும்; ஆனால் அங்கே ஒரு வீட்டு விலங்கு மட்டும் அந்த மகாமுனியை விட்டுப் பிரியவில்லை.
12.116.10
भक्तोऽनुरक्तः सततमुपवासकृशोऽबलः ।
फलमूलोत्तराहारः शान्तः शिष्टाकृतिर्यथा ॥ १२.११६.१० ॥
அவன் பக்தியும் பற்றும் கொண்டவனாக இருந்தான்; தொடர்ந்த உபவாசத்தால் மெலிந்து பலவீனமானவனாக, பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்பவனாக, அமைதியானவனாக, நல்லோரின் தோற்றம் உடையவனாக இருந்தான்.
12.116.11
तस्यर्षेरुपविष्टस्य पादमूले महामतेः ।
मनुष्यवद्गतो भावं स्नेहबद्धोऽभवद्भृशम् ॥ १२.११६.११ ॥
அந்த மகாபுத்தியுடைய ரிஷியின் பாதங்களருகே அமர்ந்திருந்த அது, மனிதனைப் போன்ற மனநிலையை அடைந்து, பெரும் பாசத்தால் கட்டுண்டது.
12.116.12
ततोऽभ्ययान्महारौद्रो द्वीपी क्षतजभोजनः ।
श्वार्थमत्यर्थमुद्धुष्टः क्रूरः कालइवान्तकः ॥ १२.११६.१२ ॥
அப்போது மிகவும் கொடூரமான, இரத்தத்தை உண்ணும் சிறுத்தை, நாய்க்காக மிகவும் கர்ஜித்தபடி, கொடியதாய், காலனைப் போலவும் அந்தகனைப் போலவும் அவர்களை நோக்கி வந்தது.
12.116.13
लेलिह्यमानस्तृषितः पुच्छास्फोटनतत्परः ।
व्यादितास्यः क्षुधाः भुग्नः प्रार्थयानस्तदामिषम् ॥ १२.११६.१३ ॥
நாவால் நக்கிக்கொண்டு, தாகத்துடன், வாலைச் சுழற்றுவதில் ஈடுபட்டு, வாய் பிளந்து, பசியால் வருந்தி, குனிந்து, அந்த இறைச்சியை விரும்பியவனாய்.
12.116.14
दृष्ट्वा तं क्रूरमायान्तं जीवितार्थी नराधिप ।
प्रोवाच श्वा मुनिं तत्र तच्छृणुष्व विशांपते ॥ १२.११६.१४ ॥
அந்தக் கொடியவன் அருகில் வருவதைக் கண்டு, மனிதர்களின் அதிபதியே, உயிர் வேண்டிய நாய் அங்கே முனிவரிடம் சொன்னது; அதைக் கேள், மக்களின் தலைவனே.
12.116.15
श्वशत्रुर्भगवन्नेष द्वीपी मां हन्तुमिच्छति ।
त्वत्प्रसादाद्भयं न स्यादस्मान्मम महामुने।
तथा कुरु महाबाहो सर्वज्ञस्त्वं न संशयः ॥ १२.११६.१५ ॥
பகவானே, நாய்களின் பகைவனான இந்தச் சிறுத்தை என்னைக் கொல்ல விரும்புகிறது. மகாமுனியே, உமது அருளால் அவனிடமிருந்து எனக்கு பயம் இல்லாமல் போகட்டும். மகாபாகுவே, அவ்வாறு செய்யுங்கள்; நீர் சர்வஜ்ஞர், இதில் ஐயமில்லை.
12.116.16
स मुनिस्तस्य विज्ञाय भावज्ञो भयकारणम् ।
रुतज्ञः सर्वसत्वानां तमैश्वर्यसमन्वितः ॥ १२.११६.१६ ॥
அந்த முனிவர், அவனுடைய மனநிலையையும் பயத்தின் காரணத்தையும் அறிந்து, எல்லா உயிர்களின் மொழியையும் அறிந்தவராய், ஐசுவரியம் நிறைந்தவராய் அவ்வாறு செய்தார்.
12.116.17
न भयं द्वीपिनः कार्यं मृत्युतस्ते कथंचन ।
एष श्वरूपरहितो द्वीपी भवसि पुत्रक ॥ १२.११६.१७ ॥
மகனே, சிறுத்தையால் உனக்கு எந்த வகையிலும் மரண பயம் கொள்ள வேண்டாம்; நாய் வடிவம் நீங்கி இவன் சிறுத்தையாக ஆவாய்.
12.116.18
ततः श्वा द्वीपितां नीतो जाम्बूनदनिभाकृति ।
चित्राङ्गो विस्फुरद्दंष्ट्रो वने वसति निर्भयः ॥ १२.११६.१८ ॥
பின்னர் அந்த நாய் சிறுத்தை நிலையை அடைந்தது; பொன்னிற வடிவும், புள்ளி பொருந்திய உடலும், ஒளிரும் கோரைப்பற்களும் கொண்டு, காட்டில் அச்சமின்றி வாழ்கிறது.
12.116.19
तं दृष्ट्वा संमुखे द्वीपी आत्मनः सदृशं पशुम् ।
अविरुद्धस्ततस्तस्य क्षणेन समपद्यत ॥ १२.११६.१९ ॥
அவனை எதிரே கண்ட சிறுத்தை, தனக்கு ஒத்த அந்த விலங்கைக் கண்டு, உடனே பகையின்றி அவனுடன் ஒன்றானது.
12.116.20
ततोऽभ्ययान्महारौद्रो व्यादितास्यः क्षुधान्विः ।
द्वीपिनं लेलिहन्वक्रं व्याघ्रो रुधिरलालसः ॥ १२.११६.२० ॥
பிறகு பெரும் கொடூரமான, வாய் திறந்த, பசியால் வாடிய, இரத்தத்தில் ஆசை கொண்ட புலி, சிறுத்தையை நோக்கிப் பாய்ந்து அதன் வாயை நக்கியது.
12.116.21
व्याघ्रं दृष्ट्वा क्षुधा भुग्नं दंष्ट्रिणं वनचारिणम् ।
द्वीपि जीवितरक्षार्थमृषिं शरणमेयिवान् ॥ १२.११६.२१ ॥
பசியால் சோர்ந்த, கோரப் பற்களுடைய, காட்டில் திரியும் புலியைக் கண்ட சிறுத்தை, தன் உயிரைக் காக்க முனிவரிடம் சரணடைந்தது.
12.116.22
ततः संवासजं स्नेहमृषिणा कुर्वता तदा ।
स द्वीपी व्याघ्रतां नीतो रिपुभ्यो बलवत्तरः ॥ १२.११६.२२ ॥
அப்போது முனிவர் கூடி வாழ்ந்ததால் பிறந்த அன்பைக் காட்டியபோது, அந்தச் சிறுத்தை புலியின் நிலையை அடைந்து, பகைவர்களைவிட மிக வலிமையுடையதாயிற்று.
12.116.23
ततोऽदृष्ट्वा स शार्दूलो नाभ्यघ्नत्तं विशांपते ।
स तु श्चा व्याघ्रतां प्राप्य बलवान्पिशिताशनः ॥ १२.११६.२३ ॥
அதனால், ஓ மன்னா! அந்தப் புலி அவனை அறியாததால் அவனைத் தாக்கவில்லை. ஆனால் அந்த நாய் புலியின் நிலையை அடைந்து வலிமையும் ஊன் உண்ணும் பசியும் கொண்டது.
12.116.24
न मूलफलभोगेषु स्पृहामप्यकरोत्तदा ।
यथा मृगपतिर्नित्यं प्रकाङ्क्षति वनौकसः।
तथैव स महाराज व्याघ्रः समभवत्तदा ॥ १२.११६.२४ ॥
அப்போது அவன் வேர்களையும் கனிகளையும் உண்பதில் கூட விருப்பம் கொள்ளவில்லை. மிருகங்களின் அரசனான சிங்கம் எப்போதும் காட்டில் வாழும் உயிரினங்களை விரும்புவது போல, ஓ மகாராஜா, அப்போது அவன் புலியாகி விட்டான்.