Mahābhārata · Adhyāya 12.118
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.118.1
स श्वा प्रकृतिमापन्नः परं दैन्यमुपागमत् ।
ऋषिणा हुंकृतः पापस्तपोवनबहिष्कृतः ॥ १२.११८.१ ॥
Dieser Hund, in seine Natur verfallen, geriet in größtes Elend; vom Weisen mit einem Ruf 'hum' zurechtgewiesen, wurde der Sünder aus dem Askesewald verstoßen.
12.118.2
एवं राज्ञा मतिमता विदित्वा शीलशौचताम् ।
आर्जवं प्रकृतिं सत्वं श्रुतं वृत्तं कुलं दमम् ॥ १२.११८.२ ॥
So soll der weise König, nachdem er Anstand und Reinheit, Aufrichtigkeit, Wesen, Charakter, Gelehrsamkeit, Verhalten, Herkunft und Selbstbeherrschung erkannt hat, seine Diener wählen.
12.118.3
अनुक्रोशं बलं वीर्यं प्रभावं प्रशमं क्षमाम् ।
भृत्यायेमन्त्रिणो योग्यास्तत्र स्थाप्याः सुरक्षिताः ॥ १२.११८.३ ॥
Geeignete Minister, ausgestattet mit Mitgefühl, Stärke, Tapferkeit, Einfluss, Ruhe und Nachsicht, sollen dort im Dienst eingesetzt werden, gut geschützt.
12.118.4
नाषरीक्ष्य महीपालः प्रकर्तुं भृत्यमर्हति ।
अकुलीननराकीर्णो न राजा सुखमेधते ॥ १२.११८.४ ॥
Ein König soll einen Diener nicht anstellen, ohne ihn geprüft zu haben. Ein König, der voller Männer niederer Herkunft ist, gedeiht nicht im Glück.
12.118.5
कुलजः प्राकृतो राजंस्तत्कुलीनतया सदा ।
न पापे कुरुते बुद्धिं निन्द्यमानोऽप्यनागसि ॥ १२.११८.५ ॥
O König, ein gewöhnlicher Mann von edler Herkunft richtet dank dieser Vornehmheit nie seinen Sinn auf Sünde, selbst wenn er, unschuldig, getadelt wird.
12.118.6
अकुलीनस्तु पुरुषः प्राकृतः साधुसंक्षयात् ।
दुर्लभैश्वर्यतां प्राप्तो निन्दितः शत्रुतां व्रजेत् ॥ १२.११८.६ ॥
Doch ein gewöhnlicher Mann niederer Herkunft, durch den Untergang der Guten, gelangt, nachdem er seltene Macht erlangt hat, in Tadel und gerät in Feindschaft.
12.118.7
काकः श्वानोऽकुलीनश्च बिडालः सर्प एव च ।
अकुलीना च या नारी तुल्यास्ते परिकीर्तिताः ॥ १२.११८.७ ॥
Krähe, Hund, der Mann niederer Geburt, Katze und Schlange sowie die Frau niederer Geburt – sie alle gelten als gleich.
12.118.8
लोकपालाः सदोद्विग्नाः पश्यन्त्यकुलजान्यथा ।
नारीं वा पुरुषं वाऽथ शीलं तत्रापि कारणम् ॥ १२.११८.८ ॥
Die Weltenhüter sind stets beunruhigt; so sehen sie auch die Frau oder den Mann niederer Geburt, und auch dort ist die Ursache das Verhalten.
12.118.9
दुष्कुलीना च या स्त्री स्याद्दुष्कुलीनश्च यः पुम ।
अहिंसाशीलसंयोगाद्धर्मश्चाऽऽकुलतां व्रजेत् ॥ १२.११८.९ ॥
Eine Frau aus niederer Familie oder ein Mann aus niederer Familie, verbunden mit dem Verhalten der Gewaltlosigkeit – selbst das Dharma kann in Verwirrung geraten.
12.118.10
धर्मं प्रति महाराज श्लोकानाह बृहस्पतिः ।
शृणु सर्वान्महीपाल हृदि तांश्च करिष्यसि ॥ १२.११८.१० ॥
Großer König, Bṛhaspati sprach diese Verse über das Dharma. Höre sie alle, o Hüter der Erde; du wirst sie in deinem Herzen bewahren.
12.118.11
असितं सितकर्माणं यथा दान्तं तपस्विनम् ।
वृत्तस्थमपि चण्डालं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.११८.११ ॥
Wer zwar dunkel ist, aber lichte Taten vollbringt, bezähmt und ein Asket ist, im rechten Verhalten gefestigt – selbst wenn er ein Caṇḍāla ist, erkennen die Götter ihn als Brahmane.
12.118.12
यदि घातयते कश्चित्पापसत्वं प्रजाहितः ।
सर्वसत्वहितार्थाय न तेनासौ विहिंसकः ॥ १२.११८.१२ ॥
Wenn jemand, der um das Wohl des Volkes besorgt ist, ein Wesen von böser Natur töten lässt, so ist er kein Gewalttäter, denn es geschieht zum Wohl aller Wesen.
12.118.13
द्वीपिनं शरभं सिंहं व्याघ्रं कुञ्जरमेव च ।
महिषं च वराहं च सूकरं श्वानपन्नगान् ॥ १२.११८.१३ ॥
Der Leopard, der Śarabha, der Löwe, der Tiger, der Elefant, der Büffel, der Wildeber, das Schwein, die Hunde und die Schlangen.
12.118.14
गोब्राह्मणहितार्थाय बालस्त्रीरक्षणाय च ।
वृद्धातुरपरित्राणे यो हिनस्ति स धर्मवित् ॥ १२.११८.१४ ॥
Wer zum Wohl von Kühen und Brahmanen, zum Schutz von Kindern und Frauen und zur Rettung von Alten und Kranken tötet, der kennt den Dharma.
12.118.15
ब्राह्मणः पापकर्मा च म्लेच्छो वा धार्मिकः शु वः ।
श्रेयांस्तत्र भवेन्म्लेच्छो ब्राह्मणः पापकृत्तमः ॥ १२.११८.१५ ॥
Ob ein Brahmane mit bösen Taten oder ein rechtschaffener Mleccha — dort wäre der Mleccha der bessere; der Brahmane, der Sünde begeht, ist der größte Sünder.
12.118.16
दुष्कुलीनः कुलीनो वा यः कश्चिच्छीलवान्नरः ।
प्रकृतिं तस्य विज्ञाय स्थिरां वा यदि वाऽस्थिराम् ॥ १२.११८.१६ ॥
Ob von niederer oder edler Geburt, jeder Mann von gutem Charakter — nachdem man seine Natur erkannt hat, ob sie beständig oder unbeständig ist.
12.118.17
शीलं वाऽनुत्तमं कर्म कुर्याद्राजा समाहितः ।
नियुञ्जीत महीपालो दुर्वृत्तं पापकर्मसु ॥ १२.११८.१७ ॥
Der König möge gesammelt höchsten Charakter oder höchste Taten üben; der Beschützer der Erde möge den Übeltäter zu bösen Taten bestellen.
12.118.18
कुलीनं शिक्षितं प्राज्ञं ज्ञानविज्ञानकोविदम् ।
सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञं सहिष्णुं देशजं तथा ॥ १२.११८.१८ ॥
Von edler Geburt, gebildet, weise, bewandert in Wissen und Erkenntnis, das wahre Wesen aller Lehrschriften kennend, geduldig und aus jenem Land stammend — einen solchen (soll man bestellen).
12.118.19
कृतज्ञं बलवन्तं च क्षान्तं दान्तं जितेन्द्रियम् ।
अलुब्धं लब्धसंतुष्टं स्वामिमित्रबुभूषकम् ॥ १२.११८.१९ ॥
Dankbar, stark, geduldig, selbstbeherrscht, seine Sinne bezwungen habend, frei von Gier, mit dem Erlangten zufrieden und das Wohl seines Herrn und seiner Freunde wünschend.
12.118.20
सचिवं देशकालज्ञं सर्वसंग्रहणे रतम् ।
संस्कृतं युक्तवचनं हितैषिणमतन्द्रितम् ॥ १२.११८.२० ॥
Ein Minister soll Ort und Zeit kennen, Freude daran haben, alles zu sammeln, gebildet sein, passende Worte sprechen, das Wohl suchen und unermüdlich sein.
12.118.21
युक्ताचारं स्वविषये संधिविग्रहकोविदम् ।
शस्तं त्रिवर्गवेत्तारं पौरजानपदप्रियम् ॥ १२.११८.२१ ॥
Von angemessenem Verhalten in seinem Gebiet, geschickt in Frieden und Krieg, gepriesen, die drei Lebensziele kennend und den Städtern wie den Landbewohnern lieb.
12.118.22
सेनाव्यूहनतत्त्वज्ञं बलहर्षणकोविदम् ।
इङ्गिताकरातत्त्वज्ञं यात्रासेनाविशारदम् ॥ १२.११८.२२ ॥
Kundig in den Grundsätzen der Heeresaufstellung, geschickt darin, Kraft und Mut der Truppen zu wecken, das wahre Wesen von Zeichen und Haltungen kennend und im Heeresmarsch bewandert.
12.118.23
हस्तिशिक्षाश्वतत्त्वज्ञमहंकारविवर्जितम् ।
प्रगल्भं दक्षिणं दान्तं बलिनं युक्तमन्त्रिणम् ॥ १२.११८.२३ ॥
Kundig in der Abrichtung der Elefanten und im Wesen der Pferde, frei von Hochmut, mutig, geschickt, selbstbeherrscht, stark und ein weiser Berater.
12.118.24
चौक्षं चौक्षजनाकीर्णं सुवेषं सुखदर्शनम् ।
नायकं नीतिकुशलं गुणैः षङ्भिः समन्वितम् ॥ १२.११८.२४ ॥
Rein, umgeben von reinen Menschen, gut gekleidet und angenehm anzusehen, ein in der Staatskunst geschickter Anführer, mit sechs Vorzügen ausgestattet.
12.118.25
अस्तब्धं प्रश्रितं श्लक्ष्णं मृदुवादिनमेव च ।
धीरं महर्द्धि च देशकालोपपादकम् ॥ १२.११८.२५ ॥
Frei von Hochmut, demütig, sanft, von milder Rede, standhaft, sehr wohlhabend und handelnd nach Ort und Zeit.
12.118.26
सचि यः प्रकुरुते न चैनमवमन्यते ।
तस्य विस्तीर्यते राज्यं ज्योत्स्ना ग्रहपतेरिव ॥ १२.११८.२६ ॥
Wer seine Ratgeber ehrt und sie nicht verachtet, dessen Reich breitet sich aus wie das Mondlicht, des Herrn der Planeten.
12.118.27
एतैरेव गुणैर्युक्तो राजा शास्त्रविशारदः ।
एष्टव्यो धर्मपरमः प्रजापालनतत्परः ॥ १२.११८.२७ ॥
Nur ein König, der mit eben diesen Eigenschaften ausgestattet, in den Lehrbüchern bewandert, dem Dharma aufs Höchste ergeben und auf den Schutz seiner Untertanen bedacht ist, verdient gewählt zu werden.
12.118.28
धीरो मर्षी शुचिः शीघ्रः काले पुरुषकारवित् ।
शुश्रूषुः श्रुतवाञ्श्रोता ऊहापोहविशारदः ॥ १२.११८.२८ ॥
Standhaft, nachsichtig, rein, rasch, zur rechten Zeit die Kraft der Anstrengung kennend, lernbegierig, gelehrt, ein aufmerksamer Zuhörer und geschickt im Abwägen von Argumenten.
12.118.29
मेधावी धारणायुक्तो यथान्यायोपपादकः ।
दान्तः सदा प्रियाभाषी क्षमावांश्च विपर्यये ॥ १२.११८.२९ ॥
Weise und mit gutem Gedächtnis, nach Gerechtigkeit handelnd, stets selbstbeherrscht, freundlich im Wort und in der Not nachsichtig.
12.118.30
नातिच्छेत्ता स्वयंकारी श्रद्धालुः सुखदर्शनः ।
आर्तहस्तप्रदो नित्यमाप्तामात्यो नये रतः ॥ १२.११८.३० ॥
Wer nicht übermäßig straft, nach eigenem Urteil handelt, vertrauensvoll und leicht zugänglich ist, stets den Bedrängten die Hand reicht, verlässliche Minister hat und der guten Staatskunst ergeben ist.
12.118.31
नाहंवादी ननिर्द्वन्द्वो नयत्किंचनकारकः ।
कृते कर्मण्यमोघानां कर्ता भृत्यजनप्रियः ॥ १२.११८.३१ ॥
Er spricht nicht prahlerisch, ist frei von den Gegensatzpaaren und tut, was zu tun ist; er vollendet erfolgreiche Taten und ist seinen Dienern und dem Volk lieb.
12.118.32
संगृहीतजनोऽस्तब्धः प्रसन्नवदनः सदा ।
त्राता भृत्यजनापेक्षी न क्रोधी सुमहामनाः ॥ १२.११८.३२ ॥
Er sammelt die Menschen um sich, ist bescheiden, stets heiteren Antlitzes; ein Beschützer, auf seine Diener bedacht, nicht zornig und von großem Sinn.
12.118.33
युक्तदण्डो न निर्दण्डो धर्मकार्यानुशासनः ।
चारनेत्रः प्रजावेक्षी धर्मार्थकुशलः सदा ॥ १२.११८.३३ ॥
Er wendet die Strafe recht an, ist nicht ohne Strafe und lenkt die Pflichten des dharma; seine Späher sind seine Augen, er wacht über seine Untertanen und ist stets geschickt in dharma und Reichtum.
12.118.34
राजा गुणशताकीर्ण एष्टव्यस्तादृशो भवेत् ।
योधाश्चैव मनुष्येन्द्र सर्वैर्गुणगणैर्वृताः ॥ १२.११८.३४ ॥
Ein König soll mit hundert Tugenden ausgestattet sein, und ein solcher soll gesucht werden; und auch die Krieger, o Herr der Menschen, sollen mit allen Mengen an Eigenschaften begabt sein.
12.118.35
अन्वेष्टव्याः सुपुरुषाः सहाया राज्यधारणे ।
न विमानयितव्यास्ते राज्ञा वृद्धिमभीप्सता ॥ १२.११८.३५ ॥
Tüchtige Männer sollen als Helfer bei der Erhaltung des Reiches gesucht werden; und ein König, der Wohlstand begehrt, soll sie nicht entehren.
12.118.36
योधाः समरशौण्डीराः कृतज्ञाः शास्त्रकोविदाः ।
धर्मशास्त्रसमायुक्ताः पदातिजनसंवृताः ॥ १२.११८.३६ ॥
Krieger sollen im Kampf geschickt, dankbar, in den Schriften bewandert, mit der Wissenschaft des dharma ausgestattet und von Fußsoldaten umgeben sein.
12.118.37
अर्थमानविवृद्धाश्च रथचर्याविशारदाः ।
इष्वस्त्रकुशला यस्य तस्येयं नृपतेर्मही ॥ १२.११८.३७ ॥
Diese Erde gehört dem König, dessen Krieger, groß geworden an Reichtum und Ehre, im Lenken von Streitwagen geschickt und im Umgang mit Pfeil und Waffen erfahren sind.
12.118.38
ज्ञातीनामनवज्ञानं भृत्येष्वशठता तथा ।
नैपुणं चार्थचर्यासु यस्यैते तस्य सा मही ॥ १२.११८.३८ ॥
Diese Erde gehört dem König, in dem diese Eigenschaften sind: Er verachtet nicht seine Verwandten, ist aufrichtig gegenüber seinen Dienern und geschickt in der Führung der Geschäfte.
12.118.39
आलस्यं चैव निद्रा च व्यसनान्यतिहास्यता ।
यस्तैतानि न विद्यन्ते तस्यैव सुचिरं मही ॥ १२.११८.३९ ॥
Diese Erde bleibt lange dem König, in dem diese nicht zu finden sind: Trägheit, Schlaf, Laster und übermäßige Leichtfertigkeit.
12.118.40
वृद्धसेवी महोत्साहो वर्णानां चैव रक्षिता ।
धर्मचर्याः सदा यस्य तस्येयं सुचिरं मही ॥ १२.११८.४० ॥
Diese Erde gehört lange dem König, der den Alten dient, große Tatkraft besitzt, die Stände beschützt und stets das Dharma übt.
12.118.41
नीतिवर्त्मानुसरणं नित्यमुत्थानमेव च ।
रिपूणामनवज्ञानं तस्येयं सुचिरं मही ॥ १२.११८.४१ ॥
Diese Erde gehört lange dem König, der stets dem Weg der Staatskunst folgt, immer zum Handeln bereit ist und seine Feinde nicht verachtet.
12.118.42
उत्थानं चैव दैवं च तयोर्नानात्वमेव च ।
मनुना वर्णितं पूर्वं वक्ष्ये शृणु तदेव हि ॥ १२.११८.४२ ॥
Anstrengung und Schicksal sowie den Unterschied zwischen beiden hat einst Manu dargelegt; genau das werde ich dir sagen. Höre.
12.118.43
उत्थानं हि नरेन्द्राणां बृहस्पतिरभाषत ।
नयानयविधानज्ञः सदा भव कुरूद्वह ॥ १२.११८.४३ ॥
Bṛhaspati verkündete die Anstrengung (utthāna) als Pflicht der Könige: O Bester der Kurus, sei stets einer, der die Regeln der rechten und unrechten Politik kennt.
12.118.44
दुर्हृदां छिद्रदर्शी यः सुहृदामुपकारवान् ।
विशेषविच्च भृत्यानां स राज्यफलमश्नुते ॥ १२.११८.४४ ॥
Wer die Schwächen der Feinde beobachtet, den Freunden Gutes tut und die Unterschiede unter den Dienern kennt, genießt die Frucht der Königsherrschaft.
12.118.45
सर्वसंग्रहणे युक्तो नृपो भवति यः सदा ।
उत्थानशीलो मन्त्राढ्यः स राजा राजसत्तमः ॥ १२.११८.४५ ॥
Der König, der stets darauf bedacht ist, alles zusammenzuhalten, tatkräftig ist und reich an Rat, er ist der beste der Könige.
12.118.46
शक्या चाश्वसहस्रेण वीरारोहेण भारत ।
संगृहीतमनुष्येण कृत्स्ना जेतुं वसुंधरा ॥ १२.११८.४६ ॥
O Bhārata, mit tausend Pferden und heldenhaften Reitern und einem gut versammelten Heer von Männern ist es möglich, die ganze Erde zu erobern.