Mahābhārata · Adhyāya 12.119
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.119.1
एवं गुणयुतान्भृत्यान्स्वेस्वे स्थाने नराधिपः ।
नियोजयति कृत्येषु स राज्यफलमश्नुते ॥ १२.११९.१ ॥
So genießt der König, der dienende Männer mit guten Eigenschaften jeweils an ihren eigenen Platz in ihren Pflichten einsetzt, die Frucht der Herrschaft.
12.119.2
न वा स्वस्थानमुत्क्रम्य प्रमाणमपि सत्कृतम् ।
आरोप्य चापि स्वस्थानमुत्क्रम्यान्यत्प्रपद्यते ॥ १२.११९.२ ॥
Man soll weder, indem man den eigenen Platz überschreitet, auch nur eine geehrte Autorität dorthin setzen, noch jemanden, den man auf seinen Platz gehoben hat, diesen Platz überschreiten und sich einem anderen zuwenden lassen.
12.119.3
स्वजातिगुणसंपन्नाः स्वेषु धर्मेष्ववस्थिताः ।
प्रकर्तव्या ह्यमात्यास्तु नास्थाने प्रक्रिया क्षमा ॥ १२.११९.३ ॥
Minister, die mit den Eigenschaften ihres eigenen Standes ausgestattet und in ihren eigenen Pflichten gefestigt sind, sollen tatsächlich eingesetzt werden; ein Handeln an unpassendem Ort ist nicht angemessen.
12.119.4
अनुरूपाणि कर्माणि भृत्येभ्यो यः प्रयच्छति ।
स भृत्यगुणसंपन्नं राजा फलमुपाश्नुते ॥ १२.११९.४ ॥
Der König, der seinen Dienern Aufgaben zuweist, die ihnen angemessen sind, und der mit den Eigenschaften guter Diener ausgestattet ist, erntet die Frucht.
12.119.5
शरभः शरभस्थाने सिंहः सिंह इवोत्थितः ।
व्याघ्रो व्याघ्र इव स्थाप्यो द्वीपी द्वीपी यथा तथा ॥ १२.११९.५ ॥
Wie der Sharabha an der Stelle eines Sharabha steht und der Löwe als Löwe emporsteigt, so soll der Tiger als Tiger eingesetzt werden und der Leopard als Leopard.
12.119.6
कर्मस्विहानुरूपेषु न्यस्या भृत्या यथाविधि ।
प्रतिलोमं न भृत्यास्ते स्थाप्याः कर्मफलैषिणा ॥ १२.११९.६ ॥
Hier sollen die Diener gemäß der Vorschrift passenden Aufgaben zugewiesen werden; die Diener dürfen nicht in verkehrter Stellung eingesetzt werden — so soll handeln, wer die Frucht des Handelns sucht.
12.119.7
यः प्रमाणमतिक्रम्य प्रतिलोमं नराधिपः ।
भृत्यान्स्थापयतेऽबुद्धिर्न स रञ्जयते प्रजाः ॥ १२.११९.७ ॥
Der König, der das rechte Maß überschreitet und seine Diener in umgekehrter Ordnung einsetzt, dieser Unverständige erfreut seine Untertanen nicht.
12.119.8
न बालिशा न च क्षुद्रा नाप्राज्ञा नाजितेन्द्रियाः ।
नाकुलीना जनाः पार्श्वे स्थाप्या राज्ञा गुणैषिणा ॥ १२.११९.८ ॥
Der König, der nach Tugenden strebt, soll weder Törichte noch Niedrige, weder Unweise noch Triebhafte, noch Männer ohne edle Abkunft an seiner Seite haben.
12.119.9
साधवः कुलजाः शूरा ज्ञानवन्तोऽनसूयकाः ।
अक्षुद्राः शुचयो दक्षाः स्युर्नराः पारिपार्श्वकाः ॥ १२.११९.९ ॥
Gute Männer, aus edlem Geschlecht, tapfer, wissend, frei von Neid, nicht niedrig, rein und geschickt, die sollen die Gefährten an seiner Seite sein.
12.119.10
उद्भूतास्तत्पराः शान्ताश्चौक्षाः प्रकृतिजाः शुभाः ।
स्वेस्वे स्थानेऽनुपाकृष्टास्ते स्यू राज्ञो बहिश्चराः ॥ १२.११९.१० ॥
Die Hochstehenden, ihm ergeben, friedfertig, rein, von guter Natur, glückverheißend und nicht von ihrem Platz abgezogen, diese sollen die Boten des Königs sein, die außerhalb umherziehen.
12.119.11
सिंहस्य सततं पार्श्वे सिंह एव जनो भवेत् ।
असिंहः सिंहसहितः सिंहवल्लभते फलम् ॥ १२.११९.११ ॥
Neben dem Löwen soll stets ein Mensch sein, der ein Löwe ist; wer kein Löwe ist, aber mit Löwen verbunden ist, erlangt die Frucht wie ein Löwe.
12.119.12
यस्तु सिंहः श्वभिः कीर्णः सिंहकर्मफले रतः ।
न स सिंहफलं भोक्तुं शक्तः श्वभिरुपासितः ॥ १२.११९.१२ ॥
Der Löwe aber, von Hunden umringt, der sich den Taten und Früchten eines Löwen hingibt, ist nicht fähig, die Frucht eines Löwen zu genießen, da er von Hunden bedient wird.
12.119.13
एव मेतैर्मनुष्येन्द्र शूरैः प्राज्ञैर्बहुश्रुतैः ।
कुलीनैः सह शक्येत कृत्स्ना जेतुं वसुंधरा ॥ १२.११९.१३ ॥
O Herr der Menschen, nur mit solchen Helden, Weisen, Gelehrten und Männern edler Geburt kann die ganze Erde erobert werden.
12.119.14
नावैद्यो नानृजुः पार्श्वे नाप्राज्ञो ना महायशाः ।
संग्राह्यो वसुधापालैर्भृत्यो भृत्यवतां वर ॥ १२.११९.१४ ॥
Neben dem König dürfen kein unwissender, unredlicher, unweiser oder ruhmloser Mann stehen; o Bester der Herren über Diener, so sollen Könige ihre Diener wählen.
12.119.15
वाणवद्विसृता यान्ति स्वामिकार्यपरा नराः ।
ये भृत्याः पार्थिवहितास्तेषु सान्त्वं सदा चरेत् ॥ १२.११९.१५ ॥
Wie abgeschossene Pfeile eilen Männer, die auf die Angelegenheiten ihres Herrn bedacht sind; gegenüber jenen Dienern, die dem Wohl des Königs ergeben sind, soll man stets Versöhnlichkeit üben.
12.119.16
कोशश्च सततं रक्ष्यो यत्नमास्थाय राजभिः ।
कोशमूला हि राजानः कोशवृद्धिकरो भवेत् ॥ १२.११९.१६ ॥
Könige sollen den Schatz stets mit Mühe bewachen, denn Könige haben den Schatz zur Wurzel; sie sollen den Schatz mehren.
12.119.17
कोष्ठागारं च ते नित्यं स्फीतं धान्यैः सुसंचितैः ।
सदा त्वं सत्सु संन्यस्तधनधान्यपको भव। ॥ १२.११९.१७ ॥
Dein Kornhaus sei stets voll und wohl gefüllt mit Getreide; sei stets derjenige, der Reichtum und Getreide den Würdigen anvertraut.
12.119.18
नित्ययुक्ताश्च ते भृत्या भवन्तु रणकोविदाः ।
वाजिनां च प्रयोगेषु वैशारद्यमिहेष्यते ॥ १२.११९.१८ ॥
Deine Diener mögen stets bereit und im Krieg erfahren sein; hier wird auch Meisterschaft im Umgang mit Pferden gewünscht.
12.119.19
ज्ञातिबन्धुजनावेक्षी मित्रसंबन्धिसत्कृतः ।
पौरकार्यहितान्वेक्षई भव कौरवनन्दन ॥ १२.११९.१९ ॥
Sei einer, der für deine Verwandten und Angehörigen sorgt, von Freunden und Verbündeten geehrt wird und auf das Wohl und die Angelegenheiten der Bürger achtet, o Freude der Kurus.
12.119.20
एषा ते नैष्ठिकी बुद्धिः प्रज्ञा चाभिहिता मषा ।
श्वाते निदर्शनं तात किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.११९.२० ॥
Dies ist dein fester Verstand, und diese Weisheit wurde dir gelehrt, nicht vergeblich. Lieber Sohn, der Weißhaarige (der alte Lehrer) ist ihr Beispiel. Was willst du noch hören?