Mahābhārata · Adhyāya 12.120

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.120.1

राजवृत्तान्यनेकानि त्वया प्रोक्तानि भारत ।
पूर्वैः पूर्वनियुक्तानि राजधर्मार्थवेदिभिः ॥ १२.१२०.१ ॥

O Nachkomme Bharatas, du hast viele Verhaltensweisen der Könige dargelegt, die einst von den Alten, die Königspflicht und Nutzen kannten, festgelegt wurden.

12.120.2

तदेव विस्तरेणोक्तं पूर्ववृत्तं सतां मतम् ।
प्रणेयं राजधर्माणां प्रब्रूहि भरतर्षभ ॥ १२.१२०.२ ॥

Jenes alte Verhalten, von den Guten anerkannt, hast du bereits ausführlich dargelegt. O Stier unter den Bharatas, sage nun, was von den Pflichten der Könige gelehrt werden soll.

12.120.3

रक्षणं सर्वभूतानामिति क्षात्रं परं मतम् ।
तद्यथा रक्षणं कुर्यात्तथा शृणु महीपते ॥ १२.१२०.३ ॥

Der Schutz aller Wesen gilt als höchste Pflicht des Kriegers. Höre, wie dieser Schutz ausgeübt werden soll, o Herr der Erde.

12.120.4

यथा बर्हाणि चित्राणि बिभर्ति भुजगाशनः ।
तथा बहुविधं राजा रूपं कुर्वीत् धर्मवित् ॥ १२.१२०.४ ॥

Wie der schlangenfressende Pfau seine bunten Federn trägt, so soll der dharma-kundige König vielerlei Gestalten annehmen.

12.120.5

तैक्ष्ण्यं जिह्नत्वमादानं सत्यमार्जवमेव च ।
मध्यस्थाः सत्वमातिष्ठंस्तथा वै सुखमृच्छति ॥ १२.१२०.५ ॥

Wer Schärfe und List, Nehmen, Wahrheit und Geradheit annimmt und sich in der Mitte mit Festigkeit hält, erlangt so das Glück.

12.120.6

यस्मिन्नर्थे यथैव स्यात्तदूर्णं रूपमादिशेत् ।
बहुरूपस्य राज्ञो हि सूक्ष्मोऽप्यर्थो न सीदति ॥ १२.१२०.६ ॥

In jeder Angelegenheit, für die eine bestimmte Gestalt passt, soll man diese Gestalt rasch annehmen; denn dem König vieler Gestalten misslingt selbst die feinste Sache nicht.

12.120.7

नित्यं रक्षितमन्त्रः स्याद्यथा मूकः शरच्छिखी ।
श्लक्ष्णाक्षरगतः श्रीमान्भवेच्छास्त्रविशारदः ॥ १२.१२०.७ ॥

Der König soll seinen Rat stets geheim halten, wie ein Stummer oder wie Feuer im Schilf. Er sei glanzvoll und in den Lehrbüchern mit feinen Buchstaben bewandert.

12.120.8

आयव्ययेषु युक्तः स्याज्जलस्रवणेष्विव ।
शैलाद्वर्षोदकानीव द्विजान्सिद्धान्समाश्रयेत्।
आत्मार्थं हि सदा राजा कुर्याद्धर्मध्वजोत्तमम् ॥ १२.१२०.८ ॥

Der König sei auf Einnahmen und Ausgaben bedacht; wie das Regenwasser von den Bergen fließt, so suche er Zuflucht bei den vollendeten Brahmanen. Zu seinem eigenen Wohl erhebe der König stets das höchste Banner des Dharma.

12.120.9

नित्यमुद्यतदण्डः स्यादाचारे चाप्रमादवान् ।
लोके चायव्ययौ दृष्ट्वा वृक्षाद्वृक्षमिवाव्रजेत् ॥ १२.१२०.९ ॥

Der König halte stets seinen Stock erhoben und sei achtsam in seinem Verhalten. Nachdem er Einnahmen und Ausgaben in der Welt beobachtet hat, bewege er sich wie von Baum zu Baum.

12.120.10

आज्ञावान्स्यात्स्वयूथ्येषु भौमानि चरणैः किरन् ।
जतिपक्षः परिस्पन्देत्प्रेक्षेद्वैकल्यमात्मनः ॥ १२.१२०.१० ॥

Der König sei unter seinen eigenen Verwandten und Gefolgsleuten befehlsberechtigt und bewege sich mit eigenen Schritten über die Erde. Seine Sippe als Stütze nehmend, sei er tätig und achte auf seine eigene Schwäche.

12.120.11

दोषान्विवृणुयाच्छत्रोः परपक्षांश्च सूदयेत् ।
क ननेष्विव पुष्पाणि बहिरर्थान्समाचरेत् ॥ १२.१२०.११ ॥

Der König decke die Fehler seines Feindes auf und vernichte dessen Partei. Wie man Blumen aus Gärten pflückt, so verfolge er seine Ziele von außen.

12.120.12

उच्छ्रितानाश्रयेत्स्फूतान्नरेन्द्रानचलोपमान् ।
श्रयेच्छायामिव ज्ञातिं गुप्तं शरणमाश्रयेत् ॥ १२.१२०.१२ ॥

Der König suche Zuflucht bei erhabenen, wohlhabenden Königen, die wie Berge unerschütterlich sind. Wie man Schatten sucht, so suche er seinen Verwandten und begebe sich in eine geschützte Zuflucht.

12.120.13

प्रावृषीवासितग्रीवो माद्येत निशि निर्जने ।
मायूरेण गुणेनैव स्त्रीभिरारक्षितश्चरेत् ॥ १२.१२०.१३ ॥

Wie ein Pfau mit einem Hals so dunkel wie die Wolke der Regenzeit soll er sich nachts an einem einsamen Ort freuen; allein durch die Eigenschaft des Pfaus soll er, von Frauen behütet, umhergehen.

12.120.14

न जह्याच्च तनुत्राणं रक्षेदात्मानमात्मना ।
चारभूमिष्विव ततान्पाशांश्च परिवर्जयेत् ॥ १२.१२०.१४ ॥

Er soll seinen Panzer nicht ablegen, sich selbst durch sich selbst schützen und die Fallen meiden, die auf den Wegen ausgelegt sind, wo er sich bewegt.

12.120.15

प्रणयेद्वाऽपि तां भूमिं प्रणश्येद्ग्रहणे पुनः ।
एवं मयूरधर्मेण वर्तयन्सततं नरः।
हन्यात्क्रुद्धानतिविषांस्ताञ्जिह्मगतयोऽहिताः ॥ १२.१२०.१५ ॥

Oder er soll auch jenes Gelände meiden; wird er gefangen, soll er wieder entkommen. So soll der Mensch, stets nach der Art des Pfaus handelnd, jene erzürnten, sehr giftigen, krummen Feinde erschlagen.

12.120.16

नासूयेच्चावगर्ह्याणि सन्निवासान्निवासयेत् ।
सदा बर्हिसमं कामं प्रशस्तं कृतमाचरेत्।
सर्वतश्चाददेत्प्रज्ञां पतङ्गं गहनेष्विव ॥ १२.१२०.१६ ॥

Er soll das Tadelnswerte nicht beneiden; aus der Nähe soll er (den Feind) fernhalten. Stets wie der Pfauenschweif soll er Verlangen und löbliche Taten üben; und von allen Seiten soll er Weisheit aufnehmen, wie der Falter im dichten Dickicht.

12.120.17

एवं मयूरवद्राजा स्वराज्यं परिपालयेत् ।
आत्मबुद्धिकरीं नीतिं विदधीत विचक्षणः ॥ १२.१२०.१७ ॥

So soll der König wie der Pfau sein eigenes Reich gut schützen; der Verständige soll eine Staatsklugheit einführen, die den eigenen Verstand wachsen lässt.

12.120.18

आत्मसंयमनं बुद्ध्या परबुद्ध्या विचारणाम् ।
बुद्ध्या चात्मगुणप्राप्तिरेतच्छास्त्रनिदर्शनम् ॥ १२.१२०.१८ ॥

Selbstbeherrschung durch den Verstand, Überlegung durch den Verstand eines anderen und die Erlangung der eigenen Tugenden durch den Verstand: Dies ist die Lehre des Traktats.

12.120.19

परं विश्वासयेत्साम्ना स्वशक्तिं चोपलक्षयेत् ।
आत्मनः परिमर्शेन बुद्धिं बुद्ध्या विचारयेत् ॥ १२.१२०.१९ ॥

Man soll das Vertrauen anderer durch Güte gewinnen und auch die eigene Stärke abschätzen; durch Selbstprüfung soll man den Verstand mit dem Verstand prüfen.

12.120.20

सान्त्वयोगमतिः प्राज्ञः कार्याकार्यप्रयोजनकः ।
निगूढबुद्धेर्धीरस्य वक्तव्ये वक्ष्यते तथा ॥ १२.१२०.२० ॥

Der Weise, im Gebrauch der Güte erfahren und den Zweck des Zutuns und Unterlassens kennend, wird in den zu sprechenden Worten des standhaften Mannes mit verborgenem Verstand ebenso sprechen.

12.120.21

संनिकृष्टां कथां प्राज्ञो यदि बुद्ध्या बृहस्पतिः ।
स्वभावमेष्यते तप्तं कृष्णायसमिवोदके ॥ १२.१२०.२१ ॥

Selbst wenn der weise Bṛhaspati mit seinem Verstand eine nahe Rede vorbrächte, nimmt sie ihre eigene Natur an, wie schwarzes Eisen im Wasser erhitzt.

12.120.22

अनुयुञ्जीत सत्यानि सर्वाण्येव महीपतिः ।
आगमैरुपदिष्टानि स्वस्य चैव परस्य च ॥ १२.१२०.२२ ॥

Der Herrscher der Erde soll allen Wahrheiten folgen, die durch die Überlieferungen gelehrt werden, für sich selbst wie für andere.

12.120.23

मृदुं क्रूरं तथा प्राज्ञं शूरं चार्थविधानवित् ।
स्वकर्मणि नियुञ्जीत ये चान्ये वचनाधिकाः ॥ १२.१२०.२३ ॥

Wer die Ordnung der Angelegenheiten und des Reichtums kennt, soll den Sanften, den Harten, den Weisen und den Tapferen sowie andere, die im Reden hervorragen, jeweils in ihre eigene Pflicht einsetzen.

12.120.24

अप्यदृष्टानि युक्तानि स्वानुरूपेषु कर्मसु ।
सर्वांस्ताननुवर्तेत स्वरांस्तन्त्रीरिवायताः ॥ १२.१२०.२४ ॥

Auch wenn sie unsichtbar sind, soll er allen folgen, die in ihnen gemäßen Aufgaben tätig sind, wie man den Tönen gespannter Saiten folgt.

12.120.25

धर्माणामविरोधेन सर्वेषां प्रियमाचरेत् ।
ममायमिति राजा यः सपर्वत इवाचलः ॥ १२.१२०.२५ ॥

Ohne den Dharmas zu widersprechen, soll man tun, was allen gefällt. Der König, der denkt »dies ist mein«, steht fest wie ein unbewegter Berg mit seinen Gipfeln.

12.120.26

व्यवहारं समाधाय सूर्यो रश्मीनिवायतान् ।
धर्ममेवाभिरक्षेत कृत्वा तुल्ये प्रियाप्रिये ॥ १२.१२०.२६ ॥

Wie die Sonne ihre ausgebreiteten Strahlen ordnet, so soll der König die Rechtsangelegenheiten gut ordnen, Angenehmes und Unangenehmes gleich achten und den Dharma selbst schützen.

12.120.27

कुलप्रकृतिदेशानां धर्मज्ञान्मृदुभाषिणः ।
मध्ये वयसि निर्दोषान्हिते युक्ताञ्जितक्लमान् ॥ १२.१२०.२७ ॥

Man soll Männer von guter Abstammung, gutem Wesen und aus gutem Land ernennen, Kenner des Dharma, sanft im Reden, mittleren Alters, makellos, dem Heilsamen ergeben und frei von Ermüdung.

12.120.28

अलुब्धाञ्शिक्षितान्दान्तान्धर्मेषु परिनिष्ठितान् ।
स्थापयेत्सर्वकार्येषु राजा सर्वार्थरक्षिणः ॥ १२.१२०.२८ ॥

Der König soll in allen Angelegenheiten Männer einsetzen, die frei von Gier, geschult, selbstbeherrscht und fest im Dharma gegründet sind, als Hüter allen Reichtums.

12.120.29

एतेन च प्रकारेण कृत्यानामागतिं गतिम् ।
युक्त्या समनुतिष्ठेन तुष्टश्चारैः पुरस्कृतः ॥ १२.१२०.२९ ॥

Auf diese Weise soll der König das Kommen und Gehen der Angelegenheiten geschickt beachten und zufrieden bleiben, von seinen Spähern unterstützt.

12.120.30

अमोघक्रोधहर्शस्य स्वयं कृत्याऽनुदर्शिनाः ।
आत्मप्रत्ययकोशस्य वसुदैव वसुंधरा ॥ १२.१२०.३० ॥

Für den, dessen Zorn und Freude nie vergeblich sind, der selbst die Angelegenheiten überwacht und dessen Schatz das Selbstvertrauen ist, tragen Reichtum, Glück und Erde ihre Früchte.

12.120.31

व्यक्तश्चानुग्रहो यस्य यथोक्तश्चापि निग्रहः ।
गुप्तात्मा गुप्तराष्ट्रस्य स राजा राजधर्मवित् ॥ १२.१२०.३१ ॥

Der König, dessen Gunst und rechte Strafe offenkundig sind, dessen eigenes Selbst bewahrt und dessen Reich geschützt ist, er ist der König, der die Königspflicht kennt.

12.120.32

नित्यं राष्ट्रमवेक्षेत गोभिः सूर्य इवातपन् ।
चारांश्चानुचरान्विद्यात्तथा बुद्ध्या स्वयं चरेत् ॥ १२.१२०.३२ ॥

Der König soll das Reich ständig überwachen, wie die Sonne mit ihren Strahlen erwärmt; er soll Spione und Diener kennen und mit eigenem Verstand selbst umhergehen.

12.120.33

कालप्राप्तमुपादद्यान्नार्थं राजा प्रसूचयेत् ।
अहन्यहनि संदुह्यान्महीं गामिव बुद्धिमान् ॥ १२.१२०.३३ ॥

Der König soll nehmen, was zur rechten Zeit kommt, und den Reichtum nicht kundtun; wie der Weise die Kuh Tag für Tag melkt, so soll er die Erde Tag für Tag melken.

12.120.34

यथाक्रमेण पुष्पेभ्यश्चिनोति मधु षट्पदः ।
तथा द्रव्यमुपादाय राजा कुर्वीत संचयम् ॥ १२.१२०.३४ ॥

So wie die Biene in der rechten Ordnung Honig von den Blüten sammelt, so soll der König, Reichtum nehmend, einen Vorrat anlegen.

12.120.35

यद्धि गुप्तावशिष्टं स्यात्तद्वित्तं धर्मकामयोः ।
संचयान्न विसर्गी स्याद्राजा शास्त्रविदात्मवान् ॥ १२.१२०.३५ ॥

Jener Reichtum, der wohlbehütet übrig bleibt, ist wahrlich der Reichtum für Dharma und Begierde; aus dem Vorrat darf nicht verschenkt werden; der König soll schriftkundig und selbstbeherrscht sein.

12.120.36

नार्थमल्पं परिभवेन्नावमन्येत शात्रवान् ।
बुद्ध्याऽनुबुद्ध्या चात्मानं न चाबुद्धेषु विश्वसेत् ॥ १२.१२०.३६ ॥

Der König soll auch wenig Reichtum nicht verachten und seine Feinde nicht geringschätzen; er soll sich durch Verstand und darauf folgende Überlegung schützen und den Unverständigen nicht vertrauen.

12.120.37

धृतिर्दाक्ष्यं संयमो बुद्धिरात्मा ।
धैर्यं शौर्यं देशकालाप्रमादः।
अल्पस्य वा महतो वा विवृद्धौ ।
धनस्यैतान्यष्ट समिंधनानि ॥ १२.१२०.३७ ॥

Standhaftigkeit, Geschick, Selbstbeherrschung, Verstand, das Selbst, Geduld, Tapferkeit und Achtsamkeit gegenüber Ort und Zeit – diese acht sind die Brennstoffe, die den Reichtum wachsen lassen, ob klein oder groß.

12.120.38

अग्निस्तोको वर्धतेऽप्याज्यसिक्तो ।
बीजं चैकं बहुसहस्रमेति।
क्षयोदयौ विपुलौ सन्नियम्यौ ।
तस्मादल्पं नावमन्येत वित्तम् ॥ १२.१२०.३८ ॥

Auch ein kleiner Funke wächst, wenn er mit Ghee besprengt wird; ein einziger Same wird zu vielen Tausenden. Niedergang und Aufstieg sind beide gewaltig und müssen gut gelenkt werden. Darum soll man auch kleinen Besitz nicht verachten.

12.120.39

बालोऽप्यबालः स्थविरो रिपुर्यः ।
सदा प्रमत्तं पुरुषं निहन्यात्।
कालेनान्यस्तस्य मूलं हरेत् ।
कालज्ञानं पार्थिवाना वरिष्ठम् ॥ १२.१२०.३९ ॥

Ob der Feind ein Kind ist, ein Mann in den besten Jahren oder ein Greis – wer einen unachtsamen Mann stets angreift, kann ihn erschlagen; und ein anderer Feind kann mit der Zeit ihm sogar die Wurzel ausreißen. Für Könige ist die Kenntnis der Zeit das Höchste.

12.120.40

हरेत्कीर्ति धर्ममस्योपरुन्ध्या ।
दर्थे विघ्नं वीर्यमस्योपहन्यात्।
रिपुर्द्वेष्टा दुर्बलो वा बली वा ।
तस्माच्छत्रोर्नैव बिभ्येद्यथात्मा ॥ १२.१२०.४० ॥

Er kann ihm Ruhm und Dharma rauben, indem er sie behindert, und seine Kraft niederschlagen, indem er seinem Ziel Hindernisse in den Weg legt. Ob der Feind ein Hasser, schwach oder stark ist – darum soll man den Feind nicht fürchten, wie man sich selbst fürchtet.

12.120.41

क्षयं शत्रोः संचयं पालनं वा ।
उभावर्थौ सहितौ धर्मकामौ।
ततश्चान्यन्मतिमान्संदधीत ।
तस्माद्राजा बुद्धिमन्तं श्रयेत ॥ १२.१२०.४१ ॥

Die Vernichtung des Feindes, die Anhäufung von Reichtum und dessen Schutz: Beide Ziele, verbunden mit Rechtschaffenheit und Begehren, sind zu verfolgen. Dann soll der Weise auch einen anderen Weg erwägen. Deshalb soll der König sich dem Klugen anvertrauen.

12.120.42

बुद्धिर्दीप्ता बलवन्तं हिनस्ति ।
बलं बुद्ध्या पाल्यते वर्धमानम्।
शत्रुर्बुद्ध्या सीदते पीड्यमानो ।
बुद्धिपूर्वं कर्म यत्तत्प्रशस्तम् ॥ १२.१२०.४२ ॥

Scharfer Verstand vernichtet selbst den Starken. Die wachsende Kraft wird durch den Verstand bewahrt. Der Feind, durch den Verstand bedrängt, sinkt. Die Tat, der Überlegung vorausgeht, ist die gepriesene.

12.120.43

सर्वान्कामान्कामयानो हि धीरः ।
सत्वेनाल्पेनाप्नुते हीनदोषः।
यश्चात्मानं प्रार्थयतेऽर्थ्यमानैः ।
श्रेयः पात्रं पूरयते च नाल्पम् ॥ १२.१२०.४३ ॥

Der standhafte Mann, der alle Dinge begehrt, erlangt sie, frei von Fehl, auch mit wenig Kraft. Und wer sich selbst den Bittenden darbietet, füllt den würdigen Empfänger, nicht nur ein wenig.

12.120.44

तस्माद्राजा प्रगृहीतः प्रजासु ।
मूलं लक्ष्म्याः सर्वशो ह्याददीत।
दीर्घं कालं ह्यपि संपीड्यमानो ।
व्युष्यात्संपद्व्यवसायेन शक्त्या ॥ १२.१२०.४४ ॥

Darum soll der König, unter seinen Untertanen gefestigt, die Wurzel des Glücks vollständig ergreifen. Auch wenn er lange bedrängt wird, soll er durch das Streben nach Wohlstand und durch seine eigene Kraft ausharren, bis der Morgen des Erfolgs anbricht.

12.120.45

विद्या तपो वा विपुलं धनं वा ।
सर्वं ह्येतद्व्यवसायेन शक्यम्।
ब्रह्मायत्तं निवसति देहवत्सु ।
तस्माद्विद्याद्व्यवसायं प्रभूतम् ॥ १२.१२०.४५ ॥

Wissen, Askese oder großer Reichtum: All dies ist durch Anstrengung erreichbar. Von Brahman abhängig, wohnt es in den verkörperten Wesen. Darum soll man reichliche Anstrengung erkennen.

12.120.46

यत्रासते मतिमन्तो मनस्विनः ।
शक्रो विष्णुर्यत्र सरस्वती च।
वसन्ति भूतानि च यत्र नित्यं ।
तस्माद्विद्वान्नावमन्येत देहम् ॥ १२.१२०.४६ ॥

Wo die Weisen und Hochgesinnten wohnen, wo Indra, Viṣṇu und Sarasvatī weilen und wo alle Wesen stets verweilen: Darum soll der Gelehrte den Körper nicht verachten.

12.120.47

लुब्धं हन्यात्संप्रदानाद्धि नित्यं ।
लुब्धस्तृप्तिं परवित्तस्य नैति।
सर्वो लुब्धः सर्वगुणोपभोगो ।
योऽर्थैर्हीनो धर्मकामौ जहाति ॥ १२.१२०.४७ ॥

Den Geizigen soll man stets durch Gaben überwinden, denn der Geizige wird nie von fremdem Reichtum gesättigt. Der Geizige genießt nicht alle Tugenden; wer an Reichtum mangelt, verlässt sowohl Dharma als auch Begierde.

12.120.48

धनं भोगं पुत्रदारं समृद्धिं ।
सर्वं लुब्धः प्रार्थयते परेषाम्।
लुब्धे दोषाः संभवन्तीह सर्वे ।
तस्माद्राजा न प्रगृह्णीत् लुब्धम् ॥ १२.१२०.४८ ॥

Der Geizige begehrt von anderen Reichtum, Genuss, Söhne und Gattin, Wohlstand — alles. Im Geizigen entstehen hier alle Fehler; darum soll der König den Geizigen nicht in seinen Dienst nehmen.

12.120.49

संदर्शनेन पुरुषं जघन्यमपि चोदयेत् ।
आरम्भान्द्विषतां प्राज्ञः सर्वार्थांश्च प्रसूदयेत् ॥ १२.१२०.४९ ॥

Der Weise soll schon durch einen bloßen Blick auch einen niedrigen Mann antreiben, und er soll alle Ziele durch die Unternehmungen seiner Feinde zunichtemachen.

12.120.50

धर्मान्वितेषु विज्ञाता मन्त्रगुप्तिंश्च पाण्डव ।
आप्तो राजन्कुलीनश्च पर्याप्तो राष्ट्रसंग्रहे ॥ १२.१२०.५० ॥

Unter denen, die für ihr Dharma bekannt sind und das Geheimnis des Rates wahren, o Pāṇḍava. O König, wer vertrauenswürdig und von edler Herkunft ist, der ist fähig, das Reich zusammenzuhalten.

12.120.51

विविप्रयुक्तान्नरदेवधर्मा ।
नुक्तान्समासेन निबोध बुद्ध्या।
इमान्विदध्यादनुसृत्य यो वै ।
राजा महीं पालयितुं स शक्तः ॥ १२.१२०.५१ ॥

Höre kurz und begreife mit deinem Verstand die besonderen Pflichten der Könige, die noch nicht genannt wurden. Der König, der diesen folgt und danach handelt, ist fähig, die Erde zu schützen.

12.120.52

सुनीतिजं यस्य विधानजं सुखं ।
धर्मप्रणीतं विधिवत्प्रसिद्ध्यति।
न निन्द्यते तस्य गतिर्महीपते ।
स विन्दते राज्यसुखं ह्यनुत्तमम् ॥ १२.१२०.५२ ॥

Das Glück, das aus guter Politik und rechter Ordnung entsteht und vom Dharma gelehrt wird, gelingt nach Vorschrift. O Herr der Erde, sein Weg wird nicht getadelt; er erlangt das höchste Glück der Königsherrschaft.

12.120.53

धनैर्विशिष्टान्मतिशीलपूजिता ।
न्गुणोपपन्नान्युधि दृष्टविक्रमान्।
गुणेषु युक्तानचिरादिवात्मवां ।
स्ततोऽभिसंधाय निहन्ति शात्रवान् ॥ १२.१२०.५३ ॥

Jene, die durch Reichtum hervorragen, durch Verstand und Charakter geehrt sind, mit Tugenden ausgestattet, im Kampf erprobt an Tapferkeit und den guten Eigenschaften hingegeben — den erkennt der selbstbeherrschte König bald; dann, nachdem er seinen Plan gefasst hat, erschlägt er seine Feinde.