مهابهاراتا · أدهيايا 12.124
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.124.1
इमे जना मनुष्येन्द्र प्रशंसन्ति सदा भुवि ।
धर्मस्य शीलमेवादौ ततो मे संशयो महान् ॥ १२.१२४.१ ॥
يا سيد البشر، يمدح هؤلاء الناس دائماً في الأرض سلوك الدهرما قبل كل شيء، ولذلك في نفسي شك عظيم.
12.124.2
यदि तच्छक्यमस्माभिर्ज्ञातुं धर्मभूतां वर ।
श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं यथैतदुपलभ्यते ॥ १२.१२४.२ ॥
يا أفضل الصالحين، إن أمكننا معرفة هذا، فإني أريد أن أسمع كل شيء عن كيفية الحصول عليه.
12.124.3
कथं तत्प्राप्यते शीलं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
किंलक्षणं च तत्प्रोक्तं ब्रूहि मे वदतां वर ॥ १२.१२४.३ ॥
يا بهارتا، أريد أن أسمع كيف يُنال ذلك السلوك؛ وما علامته التي أُعلنت؟ أخبرني، يا أفضل المتكلمين.
12.124.4
पुरा दुर्योधनेनेह धृतराष्ट्राय मानद ।
आख्यातं तप्यमानेन श्रियं दृष्ट्वा तवागताम् ॥ १२.१२४.४ ॥
يا واهب الكرامة، في الماضي هنا، أخبر دوريودهانا، وهو متألم، ولما رأى الازدهار الذي أتاك، دريتاراشترا بذلك.
12.124.5
इन्द्रप्रस्थे महाराज तव सभ्रातृकस्य ह ।
सभायां चापहसनं तत्सर्वं शृणु भारत ॥ १२.१२४.५ ॥
يا أيها الملك العظيم، في إندرابراستها، في مجلسك مع إخوتك، فاسمع كل ذلك الهزء الذي وقع، يا بهارتا.
12.124.6
भवतस्तां सभां दृष्ट्वा समृद्धिं चाप्यनुत्तमाम् ।
दुर्योधनस्तदा दीनः सर्वं पित्रे न्यवेदयत् ॥ १२.१२४.६ ॥
ولما رأى قاعة مجلسك وازدهارها الذي لا مثيل له، أبلغ دوريودهانا الكئيب كل شيء إلى أبيه.
12.124.7
श्रुत्वा हि धृतराष्ट्रश्च दुर्योधनवचस्तदा ।
अब्रवीत्कर्णसहितं दुर्योधनमिदं वचः ॥ १२.१२४.७ ॥
فلما سمع دُرْيودَنَ قال دهريتراشترا حينئذٍ مع كَرْنَ لدُرْيودَنَ هذا القول.
12.124.8
किमर्थं तप्यसे पुत्र श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
श्रुत्वा त्वामनुनेष्यामि यदि सम्यग्भविष्यति ॥ १२.१२४.८ ॥
يا بني، لماذا تتألم؟ أريد أن أسمع الحقيقة. وبعد أن أسمعك سأواسيك إن كان ذلك مناسبًا.
12.124.9
यदा त्वां महदैश्वर्यं प्राप्तं परपुरंजय ।
किंकरा भ्रातरः सर्वे मित्रसंबन्धिबान्धवाः ॥ १२.१२४.९ ॥
يا فاتح مدن الأعداء، حين نلت عظيم السلطان، وكان إخوتك جميعًا وأصدقاؤك وأقاربك وذوو قرباك خدمًا لك،
12.124.10
आच्छादयसि प्रावारानश्नासि पिशितौदनम् ।
आजानेया वहन्ति त्वां कस्माच्छेचसि पुत्रक ॥ १२.१२४.१० ॥
تكتسي بالأردية الفاخرة وتأكل الأرز باللحم، والخيول الأصيلة تحملك، فلماذا تحزن يا بني؟
12.124.11
दश तात सहस्राणि स्नातकानां महात्मनाम् ।
भुञ्जते रुक्मपात्रीभिर्युधिष्ठिरनिवेशने ॥ १२.१२४.११ ॥
يا أبي، في دار يُدهشتهر يأكل عشرة آلاف من الخريجين العظماء الأرواح من أوانٍ ذهبية.
12.124.12
दृष्ट्वा च तां सभां दिव्यपुष्पफलान्विताम् ।
अश्वांस्तित्तिरकल्माषान्रत्नानि विविधानि च ॥ १२.१२४.१२ ॥
بعد أن رأيتُ تلك القاعة المزينة بالأزهار والثمار الإلهية، والخيول لونها كلون القبج والمرقطة، والجواهر على اختلاف أنواعها—
12.124.13
दृष्ट्वा तां पाण्डवेयानामृद्धिमिन्द्रोपमां शुभाम् ।
अमित्राणां सुमहतीमनुशोचामि मानद ॥ १२.१२४.१३ ॥
لقد رأيت ازدهار أبناء پاندو الشبيه بإندرا البهيّ، فأنا، يا مانح الكرامة، أحزن حزنًا شديدًا على الأعداء.
12.124.14
यदीच्छसि श्रियं तात यादृशी सा युधिष्ठिरे ।
विशिष्टां वा नरश्रेष्ठ शीलवान्भव पुत्रक ॥ १२.१२४.१४ ॥
يا بني، إن كنت تريد ثروةً مثل ثروة يدهشتهيرا، أو أعظم منها، فكن ذا خُلُقٍ حسن، يا خير الرجال.
12.124.15
शीलेन हि त्रयो लोकाः शक्या जेतुं न संशयः ।
न हि किंचिदसाध्यंवै लोके शीलवतां सताम् ॥ १२.१२४.१५ ॥
لا شك أن العوالم الثلاثة يمكن أن تُغلب بحسن الخلق. ليس في الدنيا شيء غير ممكن للصالحين ذوي الخلق الحسن.
12.124.16
एकरात्रेण मान्धाता त्र्यहेण जनमेजयः ।
सप्तरात्रेण नाभागः पृथिवीं प्रतिपेदिवान् ॥ १२.१२४.१६ ॥
نال ماندهاتا الأرض في ليلة واحدة، وجانامِجايا في ثلاثة أيام، ونابهاغا في سبع ليالٍ.
12.124.17
एते हि पार्थिवाः सर्वे शीलवन्तो यशोन्विताः ।
ततस्तेषां गुणक्रीता वसुधा स्वयमागता ॥ १२.१२४.१७ ॥
كان هؤلاء الملوك جميعًا ذوي خُلُقٍ حسن ومجدٍ، فجاءتهم الأرض من تلقاء نفسها، وقد اكتسبوها بفضائلهم.
12.124.18
कथं तत्प्राप्यते शीलं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
येन शीलेन संप्राप्ताः क्षिप्रमेव वसुंधराम् ॥ १२.१२४.१८ ॥
يا بهارتا، أودّ أن أسمع كيف يُنال ذلك الخُلُق الحسن الذي به يظفر الناس بالأرض سريعًا.
12.124.19
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदेन पुरा वृत्तं शीलमाश्रित्य भारत ॥ १२.१२४.१९ ॥
وهنا أيضًا يُروى هذا الحديث القديم الذي وقع في زمن مضى لنارادا، متكلًا على حسن الخلق، يا سليل بهارata.
12.124.20
प्रा…देन हृतं राज्यं महेन्द्रस्य महात्मनः ।
श…माश्रित्य दैत्येन त्रैलोक्यं च वशे कृतम् ॥ १२.१२४.२० ॥
…سلب الإله مملكة مهيندرا العظيم النفس؛ ومتكئًا على …، أخضع الدايتيا العوالم الثلاثة لسلطانه.
12.124.21
त…बृहस्पतिं शक्रः प्राञ्जलिः समुपस्थितः ।
तमुवाच महाप्राज्ञः श्रेय इच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.२१ ॥
…دنا شكرا من بريهاسباتي مُمسكًا كفيه، وقال لذلك العالم العظيم: "أريد أن أعرف الخير الأسمى."
12.124.22
ततो बृहस्पतिस्तस्मै ज्ञानं नैश्रेयसं परम् ।
कथयामास भगवान्देवेन्द्राय कुरूद्वह ॥ १२.१२४.२२ ॥
ثم بيّن المبارك بريهاسباتي لديفيندرا تلك المعرفة العليا المفضية إلى الخير الأسمى، يا أفضل الكورو.
12.124.23
एतावच्छ्रेय इत्येव बृहस्पतिरभाषत ।
इन्द्रस्तु भूयः पप्रच्छ को विशेषो भवेदिति ॥ १२.१२४.२३ ॥
فقال بريهاسباتي: "هذا القدر هو الخير الأسمى." لكن إندرا سأل مجددًا: "ما الذي يمكن أن يكون أسمى من هذا؟"
12.124.24
विशेषोऽस्ति महांस्तात भार्गवस्य महात्मनः ।
तत्रागमय भद्रं ते भूय एव सुरोत्तम ॥ १२.१२४.२४ ॥
"يا بُنيّ، عند العظيم النفس من سلالة بهريغو فضلٌ عظيم. يا أفضل الآلهة، فليكن لك خير؛ اذهب إلى هناك واحصل عليه ثانية."
12.124.25
आत्मनस्तु ततः श्रेयो भार्गवः सुमहायशाः ।
ज्ञानमागमयत्प्रीत्या पुनः स परमद्युतिः ॥ १२.१२४.२५ ॥
فطلب البهارغافا العظيم الشهرة لنفسه الخير الأسمى، وعاد ذلك البالغ الإشراق فنال المعرفة من جديد بسرور.
12.124.26
तेनापि समनुज्ञातो भार्गवेण महात्मना ।
श्रेयोऽस्तीति परं भूयः शुक्रमाह शतक्रतुः ॥ १२.१२४.२६ ॥
وبعد أن نال إذن ذلك البهارغافا العظيم النفس، قال شتكراتو لشوكرا مرة أخرى إن هناك خيرًا أسمى.
12.124.27
भार्गवस्त्वाह सर्वज्ञः प्रह्लादस्य महात्मनः ।
ज्ञानमस्ति विशेषेणेत्युक्तो हृष्टश्च सोऽभवत् ॥ १२.१२४.२७ ॥
قال البهارغافا العليم بكل شيء إن البهلاد العظيم النفس يمتلك المعرفة على وجه الخصوص؛ ولما قيل له ذلك فرح.
12.124.28
स तत्र ब्राह्मणो भूत्वा प्रह्लादं पाकशासनः ।
स्तुत्वा प्रोवाच मेधावी श्रेय इच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.२८ ॥
هناك، متخذًا هيئة برهمي، مدح باكاشاسانا (إندرا) البهلاد، فقال الحكيم: «أريد أن أعرف الخير الأسمى.»
12.124.29
प्रह्लादस्त्वब्रवीद्विप्रं क्षणो नास्ति द्विजोत्तम ।
त्रैलोक्यराज्यसक्तस्य ततो नोपदिशामि ते ॥ १२.१२४.२९ ॥
لكن البهلاد قال للبرهمي: «لا يوجد لحظة واحدة يا خير المولودين مرتين؛ ولأنني متعلق بمملكة العوالم الثلاثة، فلن أعلّمك.»
12.124.30
ब्राह्मणस्त्वब्रवीद्राजन्यस्मिन्काले क्षणो भवेत् ।
तदोपादेष्टुमिच्छामि यदि कार्यान्तरं भवेत् ॥ १२.१२४.३० ॥
قال البرهمي: «أيها الملك، إن كان في هذا الوقت لحظة، وإن كان ثمة شغل آخر، فإني أرغب في أن أتلقى التعليم.»
12.124.31
ततः प्रीतोऽभवद्राजा प्रह्वादो ब्रह्मवादिनः ।
तथेत्युक्त्वा ददौ काले ज्ञानतत्त्वं द्विजे तदा ॥ १२.१२४.३१ ॥
فسُرّ الملك براهلادا بالبراهمي العالم بالفيدا، فقال: «ليكن ذلك»، ودفع في ذلك الوقت جوهر المعرفة إلى ذي الميلادين.
12.124.32
ब्राह्मणोऽपि यथान्यायं गुरुवृत्तिमनुत्तमाम् ।
चकार सर्वभावेन यद्यच्च मनसेच्छति ॥ १२.१२४.३२ ॥
وقام البراهمي أيضاً وفق الأصول بأسمى خدمة للمعلم بكل كيانه، فكان يفعل كل ما تشتهيه نفسه.
12.124.33
पृष्टश्च तेन बहुशः प्राप्तं कथमरिंदम् ।
त्रैलोक्यराज्यं धर्मज्ञ कारणं तद्ब्रवीहि मे।
प्रह्लादोऽपि महाराज ब्राह्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१२४.३३ ॥
فسأله مراراً: «يا قاهر الأعداء، كيف نالت سلطة العوالم الثلاثة؟ يا عالم الدهرما، أخبرني بسببها.» أيها الملك العظيم، وقال براهلادا أيضاً لذلك البراهمي هذه الكلمات.
12.124.34
नासूयामि द्विजान्विप्र राजास्मीति कथंचन ।
काम्यानि वदतां तेषां संयच्छामि वहामि च ॥ १२.१२४.३४ ॥
أيها البراهمي، لا أحسد ذا الميلادين قط مفكراً: «أنا ملك». فكل كلمة مرغوبة ينطقون بها أضبط نفسي وأحتملها.
12.124.35
ते विस्रब्धाः प्रभाषन्ते संयच्छन्ति च मां सदा ।
तेषां कार्यपथे युक्तं शुश्रूषुमनहंकृतम् ॥ १२.१२४.३५ ॥
يتحدثون بثقة ويضبطونني دائماً. ولطريقهم في الواجب، الأليق هو المؤهل المنصت للخدمة الخالي من الكبرياء.
12.124.36
धर्मात्मानं जितक्रोधं नियतं संयतेन्द्रियम् ।
समासिञ्चन्ति शास्त्रज्ञाः क्षौद्रं मध्विव मक्षिकाः ॥ १२.१२४.३६ ॥
على الرجل الذي ذاته الدهرما، الذي غلب الغضب، الثابت الذي ضبط حواسه، يسكب العالمون بالكتب (العلم) كما يصب الذباب على العسل.
12.124.37
सोऽहं वागग्रविद्यानां रसानामवलेहिता ।
स्वजात्यानधितिष्ठामि नक्षत्राणीव चन्द्रमाः ॥ १२.१२४.३७ ॥
أنا من يتذوق خلاصات المعرفة على طرف اللسان، ومع ذلك لا أتسلط على بني جنسي كما يتسلط القمر على النجوم.
12.124.38
एतत्पृथिव्याममृतमेतच्चक्षुरनुत्तमम् ।
यद्ब्राह्मणमुखे हव्यमेतच्छ्रुत्वा प्रवर्तते ॥ १२.१२४.३८ ॥
هذا على الأرض هو الأمرُت، وهذه هي العين العليا: أن القربان يوضع في فم البراهماني، وبسماع هذا تمضي الشعيرة.
12.124.39
एतावच्छेय इत्याह प्रह्लादो ब्रह्मवादिनम् ।
शुश्रूषितस्तेन तदा दैत्येन्द्रो वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१२४.३९ ॥
«هذا القدر هو الخير الأعلى»، هكذا قال برهلاد لقائل البراهمان؛ ثم إن سيد الدايتيا، مسرورا بخدمته، تكلم بهذه الكلمات.
12.124.40
यथावद्गुरुवृत्त्या ते प्रीतोऽस्मि द्विजसत्तम ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते प्रदाताऽस्मि न संशयः ॥ १२.१२४.४० ॥
يا أفضل المولودين مرتين، إني راضٍ عنك حق الرضا لسلوكك سلوك تلميذ المعلم. اختر نعمة، ولك الخير؛ سأعطيك إياها دون ريب.
12.124.41
कृतमित्येव दैत्येन्द्रमुवाच द्विजसत्तमः ।
प्रह्लादस्त्वब्रवीत्प्रीतो गृह्यतां वर इत्युत ॥ १२.१२४.४१ ॥
«تم ذلك»، هكذا قال أفضل المولودين مرتين لسيد الدايتيا؛ وقال برهلاد مسرورا: «فلتُقبل النعمة».
12.124.42
यदि राजन्प्रसन्नस्त्वं मम चेदिच्छसि प्रियम् ।
भवतः शीलमिच्छामि प्राप्नुमेष वरो मम ॥ १२.१२४.४२ ॥
أيها الملك، إن كنتَ راضيا عني وأردتَ أن تُسديَ إليّ معروفا، فإني أريد أن أنال خُلُقَك؛ هذه نعمتي.
12.124.43
ततः प्रीतस्तु दैत्येन्द्रो भयमस्याभवन्महत् ।
वरे प्रदिष्टे विप्रेण नाल्पचेतायमित्युत ॥ १२.१२४.४३ ॥
فامتلأ سيّد الدايتيا، وقد سُرّ، رعبًا عظيمًا حين منح البراهمي الوردان: «ليس هذا قليل العقل».
12.124.44
एवमस्त्विति स प्राह प्रह्लादो विस्मितस्तदा ।
उपाकृत्य तु विप्राय वरं दुःखान्वितोऽभवत् ॥ १२.१२४.४४ ॥
«فليكن ذلك»، قال بْرَهْلَادَا متعجّبًا؛ وبعدما منح البراهمي الوردان امتلأ حزنًا.
12.124.45
दत्ते वरे गते विप्रे चिन्ताऽसीन्महती तदा ।
प्रह्लादस्य महाराज निश्चयं न च जग्मिवान् ॥ १२.१२४.४५ ॥
ولما أُعطي الوردان ومضى البراهمي، أيها الملك العظيم، أصاب بْرَهْلَادَا قلقٌ عظيم، فلم يبلغ عزمًا.
12.124.46
तस्य चिन्तयतस्तावच्छायाभूतं महाद्युतेः ।
तेजोविग्रहवत्तात शरीरमजहात्तदा ॥ १२.१२४.४६ ॥
وبينما كان يتفكّر، يا بُنيّ، صار جسد ذلك العظيم الإشراق ظلًّا، وكأنه صورة نور، فتركه حينئذٍ.
12.124.47
तमपृच्छन्महाराजः प्रह्लादः को भवानिति ।
प्रत्याह तं तु शीलोस्मि त्यक्तो गच्छाम्यहं त्वया ॥ १२.१२४.४७ ॥
سأله الملك العظيم بْرَهْلَادَا: «من أنت؟» فأجابه: «أنا الخُلُق (شيلا)؛ قد تخلّيتَ عنّي، فأنا ماضٍ».
12.124.48
तस्मिन्द्विजोत्तमे राजन्वत्स्याम्यहमरिंदम ।
योऽसौ शिष्यत्वमागम्य त्वयि नित्यं समाहितः।
इत्युक्त्वाऽन्तर्हितं तद्वै शक्रं चान्वाविशत्प्रभो ॥ १२.१२४.४८ ॥
«أيها الملك، يا قاهر الأعداء، سأقيم في ذلك الأفضل من البراهمة، الذي جاء تلميذًا وهو دائمًا مقبل بقلبه عليك». ولما قال هذا تلاشى، وأيها السيد، دخل في إندرا.
12.124.49
तस्मिंस्तेजसि याते तु तादृग्रूपस्ततोपरः ।
शरीरान्निः सृतस्तस्य को भवानिति सोब्रवीत् ॥ १२.१२४.४९ ॥
ولما مضى ذلك النور، خرج من جسده آخر على الهيئة نفسها. وحين سُئل: «من أنت؟» أجاب.
12.124.50
धर्मं प्रह्लाद मां विद्धि यत्रासौ द्विजसत्तमः ।
तत्र यास्यामि दैत्येन्द्र यतः शीलं ततो ह्यहम् ॥ १२.१२४.५० ॥
«يا برهلادا، اعلم أنني الدَّهَرْما. يا سيد الدايتيا، سأذهب إلى حيث يكون ذلك الأفضل بين المولودين مرتين، فطبيعتي هناك.»
12.124.51
ततोऽपरो महाराज प्रज्वलन्निव तेजसा ।
शरीरान्निः सृतस्तस्य प्रह्लादस्य महात्मनः ॥ १२.१२४.५१ ॥
ثم خرج، أيها الملك العظيم، آخر يتوهج كأنه يشتعل بالنور، من جسد برهلادا العظيم النفس.
12.124.52
को भवानिति पृष्टश्च तमाह स महाद्युतिः ।
सत्यं विद्ध्यसुरेन्द्राद्य प्रयास्ये धर्ममन्वहम् ॥ १२.१२४.५२ ॥
وحين سُئل: «من أنت؟» أجابه ذلك العظيم البهاء: «يا سيد الأسورا، اعلم أن هذا حق. ومن اليوم فصاعدًا سأمضي نحو الدَّهَرْما يومًا بعد يوم.»
12.124.53
तस्मिन्ननुगते धर्मं पुरुषे पुरुषोऽपरः ।
निश्चक्राम ततस्तस्मात्पृष्टश्चाह महातपाः ॥ १२.१२४.५३ ॥
وحين تبع ذلك الرجل الدَّهَرْمي، خرج منه رجل آخر؛ ولما سُئل أجاب ذلك العظيم التقشف.
12.124.54
वृत्तं प्रह्लाद मां विद्धि यतः सत्यं ततो ह्यहम् ।
तस्मिन्गते महाश्वेता शरीरात्तस्य निर्ययौ ॥ १२.१२४.५४ ॥
«يا برهلادا، اعلم أنني السلوك، لأنني الحق، ولذلك أنا ذاك.» ولما مضى ذلك، خرج ذلك العظيم الأبيض من جسده.
12.124.55
पृष्टश्चाह बलं विद्धि यतो वृत्तमहं ततः ।
इत्युक्त्वा प्रययौ तत्र यतो वृत्तं नराधिप ॥ १२.१२४.५५ ॥
فلما سُئلت قالت: «اعلم أن القوة أنا، فإن السلوك منّي.» ثم قالت ذلك ومضت إلى حيث كان السلوك، أيها سيد البشر.
12.124.56
ततः प्रभामयी देवी शरीरात्तस्य निर्ययौ ।
तामपृच्छत्स दैत्येन्द्रः सा श्रीरित्येनमब्रवीत् ॥ १२.१२४.५६ ॥
ثم خرجت من جسده الإلهة المشرقة. فسألها سيد الدايتيا، فقالت له: «أنا شري.»
12.124.57
उषिताऽस्मि सुखं नित्यं त्वयि सत्यपराक्रम ।
त्वया युक्ता गमिष्यामि बलं ह्यनुगता ह्यहम् ॥ १२.१२४.५७ ॥
«أيها الذي له بأس صادق، لقد أقمتُ فيك دائماً في سعادة. والآن، لم أعد متصلة بك، سأرحل؛ متبعةً القوة، سأمضي أنا بنفسي.»
12.124.58
ततो भयं प्रादुरासीत्प्रह्लादस्य महात्मनः ।
अपृच्छत च तां भूयः क्व यासि कमलालये ॥ १२.१२४.५८ ॥
ثم نشأ الخوف في برهلاد العظيم النفس، فسألها مرة أخرى: «يا ساكنة اللوتس، إلى أين تمضين؟»
12.124.59
त्वं हि सत्यव्रता देवी लोकस्य परमेश्वरी ।
कश्चासौ ब्राह्मणश्रेष्ठस्तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.५९ ॥
«إنك حقاً الإلهة صاحبة العهد الصادق، السيدة العليا للعالم. فمن ذلك البراهمي الأفضل؟ أريد أن أعرف ذلك.»
12.124.60
स शक्तो ब्रह्मचारी यस्त्वत्तश्चैवोपशिक्षितः ।
त्रैलोक्ये ते यदश्वर्यं तत्तेनापहृतं प्रभो ॥ १२.१२४.६० ॥
«ذلك المتبتّل الطالب قادر، إذ قد تعلّم منك. أيها السيد، لقد انتزع منك سلطانك الذي كان لك في العوالم الثلاثة.»
12.124.61
शीलेन हि त्रयो लोकास्त्वया धर्मज्ञ निर्जिताः ।
तद्विज्ञाय सुरेन्द्रेण तव शीलं हृतं प्रभो ॥ १२.१२४.६१ ॥
أيها العالم بالدهرما، بالخُلُق وحده فتحتَ العوالم الثلاثة، فلمّا علم بذلك سيّدُ الآلهة، أيها السيد، سلبَ خُلُقَك.
12.124.62
धर्मः सत्यं तथा वृत्तं बलं चैव तथाऽप्यहम् ।
शीलमूला महाप्राज्ञ सदा नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१२४.६२ ॥
الدهرما والصدق والسلوك والقوة وكذلك أنا، أيها الحكيم العظيم، جميعها قائمة أبداً على الخُلُق؛ ولا شك في ذلك.
12.124.63
एवमुक्त्वा गता श्रीस्तु ते च सर्वे युधिष्ठिर ।
दुर्योधनस्तु पितरं भूय एवाब्रवीत्तदा ॥ १२.१२४.६३ ॥
وهكذا قالت وانصرفت شري، وانصرف الجميع أيضاً أيها يوديشتيرا. ثم عاد دورْيودهنا فكلّم أباه حينئذٍ.
12.124.64
शीलस्य तत्त्वमिच्छामि वेत्तुं कौरवनन्दन ।
प्राप्यते च यथा शीलं तं चोपायं ब्रवीहि मे ॥ १२.१२४.६४ ॥
يا بهجة الكورو، أريد أن أعرف حقيقة الخُلُق وكيف يُنال، فأخبرني بذلك الوسيلة.
12.124.65
सोपायं पूर्वमुद्दिष्टं प्रह्लादेन महात्मना ।
संक्षेपतस्तु शीलस्य शृणु प्राप्तिं नरेश्वर ॥ १२.१२४.६५ ॥
قد بيّن هذا من قبل مع وسيلته المهاتما برهلادا. وبإيجاز، أيها سيد البشر، فاسمع كيف يُنال الخُلُق.
12.124.66
अद्रोहः सर्वभूतेषु कर्मणा मनसा गिरा ।
अनुग्रहश्च दानं च शीलमेतत्प्रशस्यते ॥ १२.१२४.६६ ॥
عدم الإضرار بجميع الكائنات بالفعل والفكر والكلام، والإحسان والعطاء — هذا ما يُمدح بوصفه خُلُقاً.
12.124.67
यदन्येषां हितं न स्यादात्मनः कर्म पौरुषम् ।
अपत्रपेत वा येन न तत्कुर्यात्कथंचन ॥ १२.१२४.६७ ॥
لا ينبغي للمرء أن يفعل بأي حال عملاً لا ينفع الآخرين، ولا يكون من فعل الرجولة الخاصة به، أو يجلب له الخجل.
12.124.68
तत्तु कर्म तथा कुर्याद्येन श्लाध्येत संसदि ।
शीलं समासेनैतत्ते कथितं कुरुसत्तम ॥ १२.१२४.६८ ॥
ينبغي للمرء أن يفعل ذلك العمل بعينه الذي يُمدح به في المجلس. يا خير الكورو، لقد قلت لك هذا السلوك باختصار.
12.124.69
यद्यप्यशीला नृपते प्राप्नुवन्ति श्रियं क्वचित् ।
न भुञ्जते चिरं तात समूलाश्च पतन्ति ते ॥ १२.१२४.६९ ॥
حتى لو نال الفاسدو السلوك الثروة أحياناً، أيها الملك، فلا يتمتعون بها طويلاً؛ يا بني العزيز، إنهم يسقطون جذوراً وفروعاً.
12.124.70
एतद्विदित्वा तत्त्वेन शीलवान्भव पुत्रक ।
यदीच्छसि श्रियं तात सुविशिष्टां युधिष्ठिरात्।
अधिकां चापि राजेन्द्र ततस्त्वं शीलवान्भवा ॥ १२.१२४.७० ॥
فاعلم هذا حقاً يا بني، وكن ذا سلوك حسن. يا بني العزيز، إن كنت تريد ثروة متميزة جداً وأعظم حتى من ثروة يوديشثيرا، فكن ذا سلوك حسن يا سيد الملوك.
12.124.71
एतत्कथितवान्पुत्रे धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
एतत्कुरुष्व कौन्तेय ततः प्राप्स्यसि तत्फलम् ॥ १२.१२४.७१ ॥
قال الملك دهريتاراشترا هذا لابنه. يا ابن كونتي، افعل هذا بعينه، فحينئذ تنال ثمرته.