மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.124
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.124.1
इमे जना मनुष्येन्द्र प्रशंसन्ति सदा भुवि ।
धर्मस्य शीलमेवादौ ततो मे संशयो महान् ॥ १२.१२४.१ ॥
மனிதர்களின் தலைவரே! பூமியில் இம்மக்கள் எப்போதும் தர்மத்தின் நடத்தையையே முதலில் புகழ்கின்றனர்; ஆகவே எனக்குப் பெரும் ஐயம் உள்ளது.
12.124.2
यदि तच्छक्यमस्माभिर्ज्ञातुं धर्मभूतां वर ।
श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं यथैतदुपलभ्यते ॥ १२.१२४.२ ॥
தர்மவான்களில் சிறந்தவரே! இது எங்களால் அறியக்கூடியதென்றால், இது எவ்வாறு பெறப்படுகிறதோ அனைத்தையும் கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.124.3
कथं तत्प्राप्यते शीलं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
किंलक्षणं च तत्प्रोक्तं ब्रूहि मे वदतां वर ॥ १२.१२४.३ ॥
பாரதரே! அந்த நடத்தை எவ்வாறு அடையப்படுகிறது என்பதைக் கேட்க விரும்புகிறேன்; அதன் இலக்கணம் என்ன என்று கூறப்பட்டுள்ளது, பேசுபவர்களில் சிறந்தவரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.124.4
पुरा दुर्योधनेनेह धृतराष्ट्राय मानद ।
आख्यातं तप्यमानेन श्रियं दृष्ट्वा तवागताम् ॥ १२.१२४.४ ॥
மரியாதை அளிப்பவரே! முன்பு இங்கு துரியோதனன், உம்முடைய வந்த செல்வத்தைக் கண்டு வருந்தியவனாய், திருதராஷ்டிரனிடம் கூறினான்.
12.124.5
इन्द्रप्रस्थे महाराज तव सभ्रातृकस्य ह ।
सभायां चापहसनं तत्सर्वं शृणु भारत ॥ १२.१२४.५ ॥
மகாராஜாவே! இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் உம் சகோதரர்களுடன் கூடிய உம் சபையில் நடந்த கேலி அனைத்தையும் கேளுங்கள், பாரதரே.
12.124.6
भवतस्तां सभां दृष्ट्वा समृद्धिं चाप्यनुत्तमाम् ।
दुर्योधनस्तदा दीनः सर्वं पित्रे न्यवेदयत् ॥ १२.१२४.६ ॥
உம்முடைய அந்தச் சபையையும், அதன் இணையற்ற செல்வத்தையும் கண்டு, அப்போது வருத்தமடைந்த துரியோதனன் தந்தையிடம் அனைத்தையும் அறிவித்தான்.
12.124.7
श्रुत्वा हि धृतराष्ट्रश्च दुर्योधनवचस्तदा ।
अब्रवीत्कर्णसहितं दुर्योधनमिदं वचः ॥ १२.१२४.७ ॥
துரியோதனனின் சொற்களைக் கேட்ட திருதராஷ்டிரன், அப்போது கர்ணனுடன் இருந்த துரியோதனனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
12.124.8
किमर्थं तप्यसे पुत्र श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
श्रुत्वा त्वामनुनेष्यामि यदि सम्यग्भविष्यति ॥ १२.१२४.८ ॥
மகனே, நீ எதற்காகத் துயருறுகிறாய்? உண்மையாக அதைக் கேட்க விரும்புகிறேன். கேட்ட பின் அது சரியானதாக இருந்தால் உன்னைத் தேற்றுவேன்.
12.124.9
यदा त्वां महदैश्वर्यं प्राप्तं परपुरंजय ।
किंकरा भ्रातरः सर्वे मित्रसंबन्धिबान्धवाः ॥ १२.१२४.९ ॥
எதிரிகளின் நகரங்களை வெல்பவனே, உனக்குப் பெரும் செல்வம் கிடைத்திருக்கும்போது, உன் சகோதரர்கள் அனைவரும், நண்பர்களும் உறவினர்களும் சேவகர்களாக இருக்கும்போது,
12.124.10
आच्छादयसि प्रावारानश्नासि पिशितौदनम् ।
आजानेया वहन्ति त्वां कस्माच्छेचसि पुत्रक ॥ १२.१२४.१० ॥
நீ சிறந்த போர்வைகளைப் போர்த்திக்கொள்கிறாய், இறைச்சியுடன் சோறு உண்கிறாய், உயர்ந்த குதிரைகள் உன்னைச் சுமக்கின்றன; அப்படியிருக்க, மகனே, ஏன் துயருறுகிறாய்?
12.124.11
दश तात सहस्राणि स्नातकानां महात्मनाम् ।
भुञ्जते रुक्मपात्रीभिर्युधिष्ठिरनिवेशने ॥ १२.१२४.११ ॥
அப்பா, யுதிஷ்டிரனின் இல்லத்தில் பத்தாயிரம் மகாத்மாவான ஸ்நாதகர்கள் பொற்பாத்திரங்களில் உணவு உண்கின்றனர்.
12.124.12
दृष्ट्वा च तां सभां दिव्यपुष्पफलान्विताम् ।
अश्वांस्तित्तिरकल्माषान्रत्नानि विविधानि च ॥ १२.१२४.१२ ॥
தெய்வீக மலர்களும் பழங்களும் நிறைந்த அந்த சபையையும், கௌதாரி நிறமும் புள்ளிகளுமுள்ள குதிரைகளையும், பல்வேறு ரத்தினங்களையும் கண்டு—
12.124.13
दृष्ट्वा तां पाण्डवेयानामृद्धिमिन्द्रोपमां शुभाम् ।
अमित्राणां सुमहतीमनुशोचामि मानद ॥ १२.१२४.१३ ॥
இந்திரனுக்கு ஒப்பான பாண்டவர்களின் அந்த அழகிய பெரும் செல்வத்தைக் கண்டு, மானம் அளிப்பவனே, எதிரிகளுக்காக மிகவும் வருந்துகிறேன்.
12.124.14
यदीच्छसि श्रियं तात यादृशी सा युधिष्ठिरे ।
विशिष्टां वा नरश्रेष्ठ शीलवान्भव पुत्रक ॥ १२.१२४.१४ ॥
அன்புள்ள மகனே, யுதிஷ்டிரனிடம் உள்ளதைப் போன்ற, அல்லது அதைவிடச் சிறந்த செல்வத்தை நீ விரும்பினால், நரசிரேஷ்டனே, நல்ல நடத்தையுள்ளவனாக இரு.
12.124.15
शीलेन हि त्रयो लोकाः शक्या जेतुं न संशयः ।
न हि किंचिदसाध्यंवै लोके शीलवतां सताम् ॥ १२.१२४.१५ ॥
நல்லொழுக்கத்தால் மூன்று உலகங்களையும் வெல்ல முடியும், இதில் சந்தேகமில்லை. உலகில் நல்லொழுக்கமுள்ள சான்றோர்களுக்கு எதுவும் அடைய முடியாததல்ல.
12.124.16
एकरात्रेण मान्धाता त्र्यहेण जनमेजयः ।
सप्तरात्रेण नाभागः पृथिवीं प्रतिपेदिवान् ॥ १२.१२४.१६ ॥
மாந்தாதா ஒரே இரவில், ஜனமேஜயன் மூன்று நாட்களில், நாபாகன் ஏழு இரவுகளில் பூமியை அடைந்தான்.
12.124.17
एते हि पार्थिवाः सर्वे शीलवन्तो यशोन्विताः ।
ततस्तेषां गुणक्रीता वसुधा स्वयमागता ॥ १२.१२४.१७ ॥
இம்மன்னர்கள் அனைவரும் நல்லொழுக்கமும் புகழும் உடையவர்கள். ஆகவே அவர்களின் குணங்களால் வாங்கப்பட்ட பூமி தானாகவே அவர்களிடம் வந்தது.
12.124.18
कथं तत्प्राप्यते शीलं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
येन शीलेन संप्राप्ताः क्षिप्रमेव वसुंधराम् ॥ १२.१२४.१८ ॥
பாரதா, நல்லொழுக்கம் எவ்வாறு அடையப்படுகிறது என்பதைக் கேட்க விரும்புகிறேன். அதனால் மக்கள் விரைவில் பூமியை அடைகிறார்கள்.
12.124.19
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदेन पुरा वृत्तं शीलमाश्रित्य भारत ॥ १२.१२४.१९ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழங்கால வரலாற்றைக் கூறுகிறார்கள். முன்பு நாரதருக்கு நிகழ்ந்தது இது; சீலத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டு நடந்தது, ஓ பாரதா.
12.124.20
प्रा…देन हृतं राज्यं महेन्द्रस्य महात्मनः ।
श…माश्रित्य दैत्येन त्रैलोक्यं च वशे कृतम् ॥ १२.१२४.२० ॥
…தேவனால் மகாத்மா மகேந்திரனின் அரசு கவர்ந்து கொள்ளப்பட்டது; …ஐ அடைக்கலமாகக் கொண்டு தைத்யன் மூவுலகையும் தன் வசப்படுத்தினான்.
12.124.21
त…बृहस्पतिं शक्रः प्राञ्जलिः समुपस्थितः ।
तमुवाच महाप्राज्ञः श्रेय इच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.२१ ॥
…பிருஹஸ்பதியிடம் சக்ரன் கைகூப்பி அருகில் வந்து நின்றான். அந்த மகாப்ராஜ்ஞரிடம் அவன் கூறினான்: "உயர்ந்த நன்மையை அறிய விரும்புகிறேன்."
12.124.22
ततो बृहस्पतिस्तस्मै ज्ञानं नैश्रेयसं परम् ।
कथयामास भगवान्देवेन्द्राय कुरूद्वह ॥ १२.१२४.२२ ॥
பின்னர் பகவான் பிருஹஸ்பதி தேவேந்திரனுக்கு அந்த உயர்ந்த நைஃஸ்ரேயஸ ஞானத்தைக் கூறினார், ஓ குருக்களில் சிறந்தவனே.
12.124.23
एतावच्छ्रेय इत्येव बृहस्पतिरभाषत ।
इन्द्रस्तु भूयः पप्रच्छ को विशेषो भवेदिति ॥ १२.१२४.२३ ॥
"இவ்வளவே உயர்ந்த நன்மை" என்று பிருஹஸ்பதி கூறினார். ஆனால் இந்திரன் மீண்டும் கேட்டான்: "இதை விட மேலான சிறப்பு என்ன இருக்க முடியும்?"
12.124.24
विशेषोऽस्ति महांस्तात भार्गवस्य महात्मनः ।
तत्रागमय भद्रं ते भूय एव सुरोत्तम ॥ १२.१२४.२४ ॥
"அன்பனே, பிருகு குலத்துப் பெருமானிடம் பெரிய சிறப்பு உண்டு. தேவர்களில் சிறந்தவனே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; அங்கேயே சென்று மீண்டும் அதைப் பெறு."
12.124.25
आत्मनस्तु ततः श्रेयो भार्गवः सुमहायशाः ।
ज्ञानमागमयत्प्रीत्या पुनः स परमद्युतिः ॥ १२.१२४.२५ ॥
பின்னர் மிகுந்த புகழ்பெற்ற பார்கவர் தனக்கான நன்மையைத் தேடினார்; அந்த மிகுந்த ஒளியுடையவர் மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் ஞானத்தைப் பெற முயன்றார்.
12.124.26
तेनापि समनुज्ञातो भार्गवेण महात्मना ।
श्रेयोऽस्तीति परं भूयः शुक्रमाह शतक्रतुः ॥ १२.१२४.२६ ॥
அந்த மகாத்மாவான பார்கவரின் அனுமதி பெற்ற சதக்ரது மீண்டும் சுக்கிரரிடம், உயர்ந்த நன்மை இன்னும் இருக்கிறது என்று கூறினார்.
12.124.27
भार्गवस्त्वाह सर्वज्ञः प्रह्लादस्य महात्मनः ।
ज्ञानमस्ति विशेषेणेत्युक्तो हृष्टश्च सोऽभवत् ॥ १२.१२४.२७ ॥
எல்லாம் அறிந்த பார்கவர், மகாத்மா பிரஹ்லாதரிடம் சிறப்பாக ஞானம் உண்டு என்று கூறினார்; அப்படிச் சொல்லப்பட்டதும் அவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
12.124.28
स तत्र ब्राह्मणो भूत्वा प्रह्लादं पाकशासनः ।
स्तुत्वा प्रोवाच मेधावी श्रेय इच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.२८ ॥
அங்கே ஒரு அந்தணராக உருமாறிய பாகசாசனர் (இந்திரன்), பிரஹ்லாதரைப் புகழ்ந்து, அறிவுள்ள அவர் 'நான் உயர்ந்த நன்மையை அறிய விரும்புகிறேன்' என்றார்.
12.124.29
प्रह्लादस्त्वब्रवीद्विप्रं क्षणो नास्ति द्विजोत्तम ।
त्रैलोक्यराज्यसक्तस्य ततो नोपदिशामि ते ॥ १२.१२४.२९ ॥
ஆனால் பிரஹ்லாதர் அந்தணரிடம் கூறினார் — 'இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, ஒரு கணமும் இல்லை; மூவுலக ஆட்சியில் ஈடுபட்டிருப்பதால் உமக்கு உபதேசிக்க மாட்டேன்.'
12.124.30
ब्राह्मणस्त्वब्रवीद्राजन्यस्मिन्काले क्षणो भवेत् ।
तदोपादेष्टुमिच्छामि यदि कार्यान्तरं भवेत् ॥ १२.१२४.३० ॥
அந்தணர் கூறினார் — 'அரசே, இந்த நேரத்தில் ஒரு கணம் இருந்தால், வேறு வேலை இருந்தால், அப்போது உபதேசம் பெற விரும்புகிறேன்.'
12.124.31
ततः प्रीतोऽभवद्राजा प्रह्वादो ब्रह्मवादिनः ।
तथेत्युक्त्वा ददौ काले ज्ञानतत्त्वं द्विजे तदा ॥ १२.१२४.३१ ॥
அப்போது பிரஹ்லாதன் என்ற அரசன் பிரம்மவாதியாகிய அந்தணரின் மீது மகிழ்ந்தான். 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி, அந்நேரத்தில் அந்த இருபிறப்பாளனுக்கு ஞானத்தின் தத்துவத்தை அளித்தான்.
12.124.32
ब्राह्मणोऽपि यथान्यायं गुरुवृत्तिमनुत्तमाम् ।
चकार सर्वभावेन यद्यच्च मनसेच्छति ॥ १२.१२४.३२ ॥
அந்தணனும் முறைப்படி குருவுக்கான மிக உயர்ந்த சேவையை முழு மனத்துடன் செய்தான்; மனம் எதை விரும்பியதோ அதையெல்லாம் செய்தான்.
12.124.33
पृष्टश्च तेन बहुशः प्राप्तं कथमरिंदम् ।
त्रैलोक्यराज्यं धर्मज्ञ कारणं तद्ब्रवीहि मे।
प्रह्लादोऽपि महाराज ब्राह्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१२४.३३ ॥
பலமுறை கேட்கப்பட்டபோது (அவன் கேட்டான்): 'எதிரிகளை அடக்குபவரே, மூவுலக ஆட்சி எப்படி அடையப்பட்டது? தர்மம் அறிந்தவரே, அதற்கான காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.' மகாராஜாவே, பிரஹ்லாதனும் அந்த அந்தணனிடம் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
12.124.34
नासूयामि द्विजान्विप्र राजास्मीति कथंचन ।
काम्यानि वदतां तेषां संयच्छामि वहामि च ॥ १२.१२४.३४ ॥
ஓ அந்தணனே, 'நான் அரசன்' என்று எண்ணி நான் ஒருபோதும் இருபிறப்பாளர்களிடம் பொறாமை கொள்வதில்லை. அவர்கள் விரும்பிய சொற்களைச் சொல்லும்போது அவற்றை நான் அடக்கி ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.
12.124.35
ते विस्रब्धाः प्रभाषन्ते संयच्छन्ति च मां सदा ।
तेषां कार्यपथे युक्तं शुश्रूषुमनहंकृतम् ॥ १२.१२४.३५ ॥
அவர்கள் நம்பிக்கையுடன் பேசுகிறார்கள்; எப்போதும் என்னை அடக்குகிறார்கள். அவர்களின் கடமை வழியில் பொருந்தியவனும், சேவை மனமுள்ளவனும், அகங்காரமற்றவனுமே தகுதியானவன்.
12.124.36
धर्मात्मानं जितक्रोधं नियतं संयतेन्द्रियम् ।
समासिञ्चन्ति शास्त्रज्ञाः क्षौद्रं मध्विव मक्षिकाः ॥ १२.१२४.३६ ॥
தர்மமே தன் ஆன்மாவாக உள்ளவனும், கோபத்தை வென்றவனும், நிலைத்தவனும், புலன்களை அடக்கியவனுமான மனிதன் மீது சாஸ்திரம் அறிந்தோர் (ஞானத்தை) ஈக்கள் தேனின் மீது பொழிவதுபோல் பொழிகின்றனர்.
12.124.37
सोऽहं वागग्रविद्यानां रसानामवलेहिता ।
स्वजात्यानधितिष्ठामि नक्षत्राणीव चन्द्रमाः ॥ १२.१२४.३७ ॥
நான் பேச்சின் நுனியில் அறிவின் சுவைகளை அனுபவிப்பவன்; ஆயினும் என் குலத்தாரை நட்சத்திரங்களை சந்திரன் ஆள்வது போல ஆள்பவன் அல்லேன்.
12.124.38
एतत्पृथिव्याममृतमेतच्चक्षुरनुत्तमम् ।
यद्ब्राह्मणमुखे हव्यमेतच्छ्रुत्वा प्रवर्तते ॥ १२.१२४.३८ ॥
பூமியில் இதுவே அமுதம்; இதுவே உயர்ந்த கண்; பிராமணரின் வாயில் அவிர்ப்பாகம் சேர்க்கப்படுகிறது, இதைக் கேட்டதும் செயல் தொடர்கிறது.
12.124.39
एतावच्छेय इत्याह प्रह्लादो ब्रह्मवादिनम् ।
शुश्रूषितस्तेन तदा दैत्येन्द्रो वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१२४.३९ ॥
'இதுவே உயர்ந்த நன்மை' என்று பிரகலாதன் பிரம்மவாதியிடம் கூறினான். அப்போது அவனுக்குப் பணிவிடை செய்யப்பட்டதால் தைத்யேந்திரன் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
12.124.40
यथावद्गुरुवृत्त्या ते प्रीतोऽस्मि द्विजसत्तम ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते प्रदाताऽस्मि न संशयः ॥ १२.१२४.४० ॥
இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவனே, குருவுக்குரிய ஒழுக்கத்தால் உன்மீது நான் முறையாகப் பிரீதியடைந்தேன். வரம் கேள், உனக்கு மங்களம்; நான் கொடுப்பேன், சந்தேகமில்லை.
12.124.41
कृतमित्येव दैत्येन्द्रमुवाच द्विजसत्तमः ।
प्रह्लादस्त्वब्रवीत्प्रीतो गृह्यतां वर इत्युत ॥ १२.१२४.४१ ॥
'ஆயிற்று' என்று இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவன் தைத்யேந்திரனிடம் கூறினான். பிரகலாதன் மகிழ்ந்து, 'வரத்தை ஏற்றுக்கொள்' என்றான்.
12.124.42
यदि राजन्प्रसन्नस्त्वं मम चेदिच्छसि प्रियम् ।
भवतः शीलमिच्छामि प्राप्नुमेष वरो मम ॥ १२.१२४.४२ ॥
அரசே, நீ என்மீது மகிழ்ந்து எனக்கு நன்மை செய்ய விரும்பினால், உன் நற்குணத்தை அடைய விரும்புகிறேன்—இதுவே என் வரம்.
12.124.43
ततः प्रीतस्तु दैत्येन्द्रो भयमस्याभवन्महत् ।
वरे प्रदिष्टे विप्रेण नाल्पचेतायमित्युत ॥ १२.१२४.४३ ॥
அப்போது மகிழ்ச்சியடைந்த தைத்தியர் தலைவனுக்கு பெரும் அச்சம் உண்டானது; அந்தணர் வரம் அளித்தபோது, 'இவன் சிறு அறிவுடையவன் அல்ல' என்று.
12.124.44
एवमस्त्विति स प्राह प्रह्लादो विस्मितस्तदा ।
उपाकृत्य तु विप्राय वरं दुःखान्वितोऽभवत् ॥ १२.१२४.४४ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று பிரஹ்லாதன் அப்போது வியப்புடன் கூறினான்; அந்தணனுக்கு வரத்தை அளித்து அவன் துயருற்றான்.
12.124.45
दत्ते वरे गते विप्रे चिन्ताऽसीन्महती तदा ।
प्रह्लादस्य महाराज निश्चयं न च जग्मिवान् ॥ १२.१२४.४५ ॥
வரம் கொடுக்கப்பட்டு அந்தணன் சென்றபின், மகாராஜனே, பிரஹ்லாதனுக்குப் பெரும் கவலை உண்டானது; அவன் எந்த முடிவுக்கும் வரவில்லை.
12.124.46
तस्य चिन्तयतस्तावच्छायाभूतं महाद्युतेः ।
तेजोविग्रहवत्तात शरीरमजहात्तदा ॥ १२.१२४.४६ ॥
அவன் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மகா ஒளியுடையவனின் உடல் நிழலாகி, அப்பா, ஒளியின் உருவம்போல் அப்போது அவனை விட்டுப் போயிற்று.
12.124.47
तमपृच्छन्महाराजः प्रह्लादः को भवानिति ।
प्रत्याह तं तु शीलोस्मि त्यक्तो गच्छाम्यहं त्वया ॥ १२.१२४.४७ ॥
மகாராஜனான பிரஹ்லாதன் அவனிடம் 'நீ யார்?' என்று கேட்டான்; அவன் பதிலளித்தான், 'நான் நல்லொழுக்கம்; நீ என்னைக் கைவிட்டாய், நான் போகிறேன்.'
12.124.48
तस्मिन्द्विजोत्तमे राजन्वत्स्याम्यहमरिंदम ।
योऽसौ शिष्यत्वमागम्य त्वयि नित्यं समाहितः।
इत्युक्त्वाऽन्तर्हितं तद्वै शक्रं चान्वाविशत्प्रभो ॥ १२.१२४.४८ ॥
'அரசே, எதிரிகளை அடக்குபவனே, அந்தச் சிறந்த அந்தணனிடம் நான் வசிப்பேன்; அவன் சீடனாக வந்து எப்போதும் உன்னிடம் ஒருமுகப்பட்டிருக்கிறான்.' இவ்வாறு கூறி அது மறைந்தது; பிரபுவே, அது இந்திரனுள் புகுந்தது.
12.124.49
तस्मिंस्तेजसि याते तु तादृग्रूपस्ततोपरः ।
शरीरान्निः सृतस्तस्य को भवानिति सोब्रवीत् ॥ १२.१२४.४९ ॥
அந்த ஒளி சென்றபின், அதே வடிவுடைய மற்றொருவன் அவனுடைய உடலிலிருந்து வெளிப்பட்டான். 'நீர் யார்?' என்று அவன் கேட்டான்.
12.124.50
धर्मं प्रह्लाद मां विद्धि यत्रासौ द्विजसत्तमः ।
तत्र यास्यामि दैत्येन्द्र यतः शीलं ततो ह्यहम् ॥ १२.१२४.५० ॥
'பிரகலாதா, என்னை தர்மம் என்று அறிக. தைத்தியர்களின் தலைவனே, அந்த இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவர் எங்கே இருக்கிறாரோ, நான் அங்கே செல்வேன்; ஏனெனில் என் இயல்பு அதுவே.'
12.124.51
ततोऽपरो महाराज प्रज्वलन्निव तेजसा ।
शरीरान्निः सृतस्तस्य प्रह्लादस्य महात्मनः ॥ १२.१२४.५१ ॥
பின்னர், மகாராஜனே, ஒளியால் எரிவதுபோல் இருந்த மற்றொருவன், பெருமனம் கொண்ட பிரகலாதனின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்டான்.
12.124.52
को भवानिति पृष्टश्च तमाह स महाद्युतिः ।
सत्यं विद्ध्यसुरेन्द्राद्य प्रयास्ये धर्ममन्वहम् ॥ १२.१२४.५२ ॥
'நீர் யார்?' என்று கேட்கப்பட்டபோது, அந்த மிக்க ஒளியுடையவன் அவனிடம் சொன்னான்: 'அசுரேந்திரனே, உண்மையை அறிக. இன்று முதல் நாள்தோறும் தர்மத்தை நோக்கிச் செல்வேன்.'
12.124.53
तस्मिन्ननुगते धर्मं पुरुषे पुरुषोऽपरः ।
निश्चक्राम ततस्तस्मात्पृष्टश्चाह महातपाः ॥ १२.१२४.५३ ॥
அந்த தர்ம புருஷன் பின்தொடர்ந்து சென்றபின், அதிலிருந்து இன்னொரு புருஷன் வெளிப்பட்டான்; கேட்கப்பட்டபோது அந்த மகாதபஸ்வி பதில் சொன்னான்.
12.124.54
वृत्तं प्रह्लाद मां विद्धि यतः सत्यं ततो ह्यहम् ।
तस्मिन्गते महाश्वेता शरीरात्तस्य निर्ययौ ॥ १२.१२४.५४ ॥
'பிரகலாதா, என்னை நடத்தை என்று அறிக; ஏனெனில் நான் உண்மை, அதனால் நானே அது.' அவன் சென்றபின், அந்த மகா வெண்மையானவன் அவனுடைய உடலிலிருந்து வெளியேறினான்.
12.124.55
पृष्टश्चाह बलं विद्धि यतो वृत्तमहं ततः ।
इत्युक्त्वा प्रययौ तत्र यतो वृत्तं नराधिप ॥ १२.१२४.५५ ॥
கேட்கப்பட்டபோது அவள் கூறினாள்: 'வலிமை நான் என்று அறிக; ஒழுக்கம் என்னிலிருந்து வருகிறது.' இவ்வாறு கூறி, ஒழுக்கம் இருந்த இடத்திற்கு அவள் சென்றாள், ஓ நராதிபா.
12.124.56
ततः प्रभामयी देवी शरीरात्तस्य निर्ययौ ।
तामपृच्छत्स दैत्येन्द्रः सा श्रीरित्येनमब्रवीत् ॥ १२.१२४.५६ ॥
பின்னர் அவனுடைய உடலிலிருந்து ஒளிமயமான தேவி வெளியேறினாள். தைத்தியர்களின் அந்தத் தலைவன் அவளிடம் கேட்டபோது, அவள் அவனிடம் 'நான் ஸ்ரீ' என்று கூறினாள்.
12.124.57
उषिताऽस्मि सुखं नित्यं त्वयि सत्यपराक्रम ।
त्वया युक्ता गमिष्यामि बलं ह्यनुगता ह्यहम् ॥ १२.१२४.५७ ॥
'ஓ உண்மை வீரனே, நான் உன்னில் எப்போதும் இன்பமாகத் தங்கியிருந்தேன். இப்போது உன்னுடன் இணைந்திருக்காமல் நான் செல்வேன்; வலிமையைத் தொடர்ந்தே நான் செல்வேன்.'
12.124.58
ततो भयं प्रादुरासीत्प्रह्लादस्य महात्मनः ।
अपृच्छत च तां भूयः क्व यासि कमलालये ॥ १२.१२४.५८ ॥
பின்னர் மகாத்மாவான பிரஹ்லாதனுக்கு அச்சம் எழுந்தது. அவர் அவளிடம் மீண்டும் கேட்டார், 'ஓ தாமரையில் வாழ்பவளே, எங்கே போகிறாய்?'
12.124.59
त्वं हि सत्यव्रता देवी लोकस्य परमेश्वरी ।
कश्चासौ ब्राह्मणश्रेष्ठस्तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.५९ ॥
'நீ உண்மை விரதம் கொண்ட தேவி, உலகின் உயர் ஈஸ்வரி. அந்த பிராமணர்களில் சிறந்தவன் யார்? அதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.'
12.124.60
स शक्तो ब्रह्मचारी यस्त्वत्तश्चैवोपशिक्षितः ।
त्रैलोक्ये ते यदश्वर्यं तत्तेनापहृतं प्रभो ॥ १२.१२४.६० ॥
'அந்த பிரம்மசாரி வல்லமை பெற்றவன்; அவன் உன்னிடமிருந்தே கல்வி பெற்றான். ஓ பிரபுவே, மூவுலகிலும் உனக்கிருந்த ஐசுவரியத்தை அவனே கவர்ந்து கொண்டான்.'
12.124.61
शीलेन हि त्रयो लोकास्त्वया धर्मज्ञ निर्जिताः ।
तद्विज्ञाय सुरेन्द्रेण तव शीलं हृतं प्रभो ॥ १२.१२४.६१ ॥
தர்மத்தை அறிந்தவனே, நற்குணத்தாலேயே நீ மூன்று உலகங்களையும் வென்றாய். ஆகையால், ஓ தலைவனே, இதை அறிந்த தேவேந்திரன் உன் நற்குணத்தைக் கவர்ந்தான்.
12.124.62
धर्मः सत्यं तथा वृत्तं बलं चैव तथाऽप्यहम् ।
शीलमूला महाप्राज्ञ सदा नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१२४.६२ ॥
தர்மம், சத்தியம், நடத்தை, வலிமை, மேலும் நானும் — ஓ மிகு அறிவாளியே, இவை அனைத்தும் நற்குணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை; இதில் ஐயமில்லை.
12.124.63
एवमुक्त्वा गता श्रीस्तु ते च सर्वे युधिष्ठिर ।
दुर्योधनस्तु पितरं भूय एवाब्रवीत्तदा ॥ १२.१२४.६३ ॥
இவ்வாறு சொல்லி ஸ்ரீ சென்றாள்; ஓ யுதிஷ்டிரா, அவர்கள் அனைவரும் சென்றனர். ஆனால் துரியோதனன் அப்போது தன் தந்தையிடம் மீண்டும் சொன்னான்.
12.124.64
शीलस्य तत्त्वमिच्छामि वेत्तुं कौरवनन्दन ।
प्राप्यते च यथा शीलं तं चोपायं ब्रवीहि मे ॥ १२.१२४.६४ ॥
ஓ குருக்களின் மகிழ்ச்சியே, நற்குணத்தின் உண்மை நிலையை அறிய விரும்புகிறேன்; நற்குணம் எவ்வாறு அடையப்படுகிறது, அந்த வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.124.65
सोपायं पूर्वमुद्दिष्टं प्रह्लादेन महात्मना ।
संक्षेपतस्तु शीलस्य शृणु प्राप्तिं नरेश्वर ॥ १२.१२४.६५ ॥
முன்பு மகாத்மா பிரஹ்லாதன் வழியுடன் இதைக் கூறினான். ஓ மனிதர்களின் தலைவனே, சுருக்கமாக நற்குணம் அடையப்படும் வழியைக் கேள்.
12.124.66
अद्रोहः सर्वभूतेषु कर्मणा मनसा गिरा ।
अनुग्रहश्च दानं च शीलमेतत्प्रशस्यते ॥ १२.१२४.६६ ॥
எல்லா உயிர்களிடத்தும் செயலாலும், மனத்தாலும், சொல்லாலும் துரோகமின்மை, கருணை, தானம் — இவையே நற்குணம் எனப் புகழப்படுகிறது.
12.124.67
यदन्येषां हितं न स्यादात्मनः कर्म पौरुषम् ।
अपत्रपेत वा येन न तत्कुर्यात्कथंचन ॥ १२.१२४.६७ ॥
பிறருக்கு நன்மை தராததும், தன் ஆண்மைச் செயலாக இல்லாததும், அல்லது அதனால் வெட்கப்பட நேரிடுவதுமான எந்தச் செயலையும் எவ்வகையிலும் செய்யக் கூடாது.
12.124.68
तत्तु कर्म तथा कुर्याद्येन श्लाध्येत संसदि ।
शीलं समासेनैतत्ते कथितं कुरुसत्तम ॥ १२.१२४.६८ ॥
சபையில் புகழப்படும்படி அத்தகைய செயலையே செய்ய வேண்டும். குருகுலச் சிறந்தவனே, இந்த நல்லொழுக்கத்தை உனக்குச் சுருக்கமாகச் சொன்னேன்.
12.124.69
यद्यप्यशीला नृपते प्राप्नुवन्ति श्रियं क्वचित् ।
न भुञ्जते चिरं तात समूलाश्च पतन्ति ते ॥ १२.१२४.६९ ॥
ஒழுக்கமற்றவர்கள் சில சமயம் செல்வத்தைப் பெற்றாலும், அரசே, அதை நீண்ட காலம் அனுபவிப்பதில்லை; அன்பு மகனே, வேருடன் வீழ்ந்து போகின்றனர்.
12.124.70
एतद्विदित्वा तत्त्वेन शीलवान्भव पुत्रक ।
यदीच्छसि श्रियं तात सुविशिष्टां युधिष्ठिरात्।
अधिकां चापि राजेन्द्र ततस्त्वं शीलवान्भवा ॥ १२.१२४.७० ॥
இதை உண்மையாக அறிந்து, அன்பு மகனே, நல்லொழுக்கமுள்ளவனாக இரு. அன்பு மகனே, யுதிஷ்டிரனை விடச் சிறந்த, மிகுந்த செல்வத்தை நீ விரும்பினால், அரசர்களின் தலைவனே, நீ நல்லொழுக்கமுள்ளவனாக இரு.
12.124.71
एतत्कथितवान्पुत्रे धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
एतत्कुरुष्व कौन्तेय ततः प्राप्स्यसि तत्फलम् ॥ १२.१२४.७१ ॥
இதை மன்னன் திருதராஷ்டிரன் தன் மகனுக்குச் சொன்னான். குந்தியின் மகனே, இதையே நீ செய்; அப்போது அதன் பலனை அடைவாய்.