Mahābhārata · Adhyāya 12.124
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.124.1
इमे जना मनुष्येन्द्र प्रशंसन्ति सदा भुवि ।
धर्मस्य शीलमेवादौ ततो मे संशयो महान् ॥ १२.१२४.१ ॥
Ó senhor dos homens, estas pessoas sempre louvam, antes de tudo, a conduta do dharma na terra; por isso tenho uma grande dúvida.
12.124.2
यदि तच्छक्यमस्माभिर्ज्ञातुं धर्मभूतां वर ।
श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं यथैतदुपलभ्यते ॥ १२.१२४.२ ॥
Ó melhor dos justos, se nos for possível conhecê-lo, desejo ouvir tudo, como isso se obtém.
12.124.3
कथं तत्प्राप्यते शीलं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
किंलक्षणं च तत्प्रोक्तं ब्रूहि मे वदतां वर ॥ १२.१२४.३ ॥
Ó Bhārata, desejo ouvir como essa conduta é obtida; e qual característica dela foi declarada? Diz-me, ó melhor dos oradores.
12.124.4
पुरा दुर्योधनेनेह धृतराष्ट्राय मानद ।
आख्यातं तप्यमानेन श्रियं दृष्ट्वा तवागताम् ॥ १२.१२४.४ ॥
Ó doador de honra, outrora aqui, Duryodhana, atormentado, ao ver a prosperidade que te chegara, contou-o a Dhṛtarāṣṭra.
12.124.5
इन्द्रप्रस्थे महाराज तव सभ्रातृकस्य ह ।
सभायां चापहसनं तत्सर्वं शृणु भारत ॥ १२.१२४.५ ॥
Ó grande rei, em Indraprastha, na tua assembleia com os teus irmãos, ouve tudo o que foi o escárnio, ó Bhārata.
12.124.6
भवतस्तां सभां दृष्ट्वा समृद्धिं चाप्यनुत्तमाम् ।
दुर्योधनस्तदा दीनः सर्वं पित्रे न्यवेदयत् ॥ १२.१२४.६ ॥
Ao ver a tua sala de assembleia e a sua prosperidade incomparável, o abatido Duryodhana então relatou tudo ao pai.
12.124.7
श्रुत्वा हि धृतराष्ट्रश्च दुर्योधनवचस्तदा ।
अब्रवीत्कर्णसहितं दुर्योधनमिदं वचः ॥ १२.१२४.७ ॥
Ao ouvir as palavras de Duryodhana, Dhṛtarāṣṭra então disse estas palavras a Duryodhana, junto com Karṇa.
12.124.8
किमर्थं तप्यसे पुत्र श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
श्रुत्वा त्वामनुनेष्यामि यदि सम्यग्भविष्यति ॥ १२.१२४.८ ॥
Filho, por que estás aflito? Desejo ouvir a verdade. Depois de ouvir-te, eu te consolarei, se for adequado.
12.124.9
यदा त्वां महदैश्वर्यं प्राप्तं परपुरंजय ।
किंकरा भ्रातरः सर्वे मित्रसंबन्धिबान्धवाः ॥ १२.१२४.९ ॥
Ó conquistador de cidades inimigas, quando conquistaste grande soberania e todos os teus irmãos, amigos, parentes e familiares são teus servos,
12.124.10
आच्छादयसि प्रावारानश्नासि पिशितौदनम् ।
आजानेया वहन्ति त्वां कस्माच्छेचसि पुत्रक ॥ १२.१२४.१० ॥
Cobres-te com finos mantos, comes arroz com carne, e cavalos de raça te transportam. Por que então te afliges, meu filho?
12.124.11
दश तात सहस्राणि स्नातकानां महात्मनाम् ।
भुञ्जते रुक्मपात्रीभिर्युधिष्ठिरनिवेशने ॥ १२.१२४.११ ॥
Pai, na morada de Yudhiṣṭhira, dez mil grandes almas, estudantes graduados, comem em vasos de ouro.
12.124.12
दृष्ट्वा च तां सभां दिव्यपुष्पफलान्विताम् ।
अश्वांस्तित्तिरकल्माषान्रत्नानि विविधानि च ॥ १२.१२४.१२ ॥
Tendo visto aquela sala de assembleia dotada de flores e frutos divinos, os cavalos de cor de perdiz e malhados, e joias de muitos tipos—
12.124.13
दृष्ट्वा तां पाण्डवेयानामृद्धिमिन्द्रोपमां शुभाम् ।
अमित्राणां सुमहतीमनुशोचामि मानद ॥ १२.१२४.१३ ॥
Ao ver aquela esplêndida prosperidade dos Pāṇḍavas, semelhante à de Indra, ó doador de honra, lamento profundamente pelos inimigos.
12.124.14
यदीच्छसि श्रियं तात यादृशी सा युधिष्ठिरे ।
विशिष्टां वा नरश्रेष्ठ शीलवान्भव पुत्रक ॥ १२.१२४.१४ ॥
Se desejas uma fortuna como a de Yudhiṣṭhira, ou ainda maior, então torna-te um homem de bom caráter, ó melhor dos homens, meu filho.
12.124.15
शीलेन हि त्रयो लोकाः शक्या जेतुं न संशयः ।
न हि किंचिदसाध्यंवै लोके शीलवतां सताम् ॥ १२.१२४.१५ ॥
Sem dúvida, os três mundos podem ser conquistados pelo bom caráter. No mundo, nada é inatingível para os bons de bom caráter.
12.124.16
एकरात्रेण मान्धाता त्र्यहेण जनमेजयः ।
सप्तरात्रेण नाभागः पृथिवीं प्रतिपेदिवान् ॥ १२.१२४.१६ ॥
Māndhātā obteve a terra em uma noite, Janamejaya em três dias e Nābhāga em sete noites.
12.124.17
एते हि पार्थिवाः सर्वे शीलवन्तो यशोन्विताः ।
ततस्तेषां गुणक्रीता वसुधा स्वयमागता ॥ १२.१२४.१७ ॥
Todos estes reis eram de bom caráter e renomados; por isso, a terra, conquistada por suas virtudes, veio a eles por si mesma.
12.124.18
कथं तत्प्राप्यते शीलं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
येन शीलेन संप्राप्ताः क्षिप्रमेव वसुंधराम् ॥ १२.१२४.१८ ॥
Ó Bhārata, desejo ouvir como se obtém esse bom caráter, pelo qual os homens rapidamente conquistam a terra.
12.124.19
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदेन पुरा वृत्तं शीलमाश्रित्य भारत ॥ १२.१२४.१९ ॥
Aqui também recitam esta antiga história que outrora aconteceu a Nārada, apoiando-se no bom caráter, ó descendente de Bharata.
12.124.20
प्रा…देन हृतं राज्यं महेन्द्रस्य महात्मनः ।
श…माश्रित्य दैत्येन त्रैलोक्यं च वशे कृतम् ॥ १२.१२४.२० ॥
…o deus arrebatou o reino do magnânimo Mahendra; apoiando-se em …, o Daitya submeteu os três mundos ao seu domínio.
12.124.21
त…बृहस्पतिं शक्रः प्राञ्जलिः समुपस्थितः ।
तमुवाच महाप्राज्ञः श्रेय इच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.२१ ॥
…Śakra aproximou-se de Bṛhaspati com as mãos postas e disse àquele grande sábio: "Desejo conhecer o bem supremo."
12.124.22
ततो बृहस्पतिस्तस्मै ज्ञानं नैश्रेयसं परम् ।
कथयामास भगवान्देवेन्द्राय कुरूद्वह ॥ १२.१२४.२२ ॥
Então o bem-aventurado Bṛhaspati expôs a Devendra aquele conhecimento supremo que conduz ao bem final, ó melhor dos kurus.
12.124.23
एतावच्छ्रेय इत्येव बृहस्पतिरभाषत ।
इन्द्रस्तु भूयः पप्रच्छ को विशेषो भवेदिति ॥ १२.१२४.२३ ॥
"Isto é tudo o que há de bem supremo", disse Bṛhaspati. Mas Indra perguntou de novo: "Que distinção poderia haver além disso?"
12.124.24
विशेषोऽस्ति महांस्तात भार्गवस्य महात्मनः ।
तत्रागमय भद्रं ते भूय एव सुरोत्तम ॥ १२.१२४.२४ ॥
"Caro, há uma grande distinção com o magnânimo da linhagem de Bhṛgu. Melhor dos deuses, que o bem te acompanhe; vai até lá e obtém-na novamente."
12.124.25
आत्मनस्तु ततः श्रेयो भार्गवः सुमहायशाः ।
ज्ञानमागमयत्प्रीत्या पुनः स परमद्युतिः ॥ १२.१२४.२५ ॥
Então o grandemente famoso Bhārgava buscou para si o bem supremo, e aquele de suprema luminosidade, com alegria, obteve novamente o conhecimento.
12.124.26
तेनापि समनुज्ञातो भार्गवेण महात्मना ।
श्रेयोऽस्तीति परं भूयः शुक्रमाह शतक्रतुः ॥ १२.१२४.२६ ॥
Tendo recebido licença daquele magnânimo Bhārgava, Śatakratu disse novamente a Śukra que existe um bem supremo.
12.124.27
भार्गवस्त्वाह सर्वज्ञः प्रह्लादस्य महात्मनः ।
ज्ञानमस्ति विशेषेणेत्युक्तो हृष्टश्च सोऽभवत् ॥ १२.१२४.२७ ॥
O Bhārgava onisciente disse que o magnânimo Prahlāda possui conhecimento em especial; ao ouvir isso, ele se alegrou.
12.124.28
स तत्र ब्राह्मणो भूत्वा प्रह्लादं पाकशासनः ।
स्तुत्वा प्रोवाच मेधावी श्रेय इच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.२८ ॥
Ali, tomando a forma de um brâmane, Pākaśāsana (Indra) louvou Prahlāda, e o sábio disse: «Desejo conhecer o bem supremo.»
12.124.29
प्रह्लादस्त्वब्रवीद्विप्रं क्षणो नास्ति द्विजोत्तम ।
त्रैलोक्यराज्यसक्तस्य ततो नोपदिशामि ते ॥ १२.१२४.२९ ॥
Mas Prahlāda disse ao brâmane: «Não há um momento, o melhor dos duas vezes nascidos; estando apegado ao reino dos três mundos, não te instruirei.»
12.124.30
ब्राह्मणस्त्वब्रवीद्राजन्यस्मिन्काले क्षणो भवेत् ।
तदोपादेष्टुमिच्छामि यदि कार्यान्तरं भवेत् ॥ १२.१२४.३० ॥
O brâmane disse: «Ó rei, se neste tempo houver um momento, e se houver outro assunto, então desejo receber instrução.»
12.124.31
ततः प्रीतोऽभवद्राजा प्रह्वादो ब्रह्मवादिनः ।
तथेत्युक्त्वा ददौ काले ज्ञानतत्त्वं द्विजे तदा ॥ १२.१२४.३१ ॥
Então o rei Prahlāda, satisfeito com o brâmane versado no Veda, disse: "Assim seja", e naquele momento deu ao duas vezes nascido a essência do conhecimento.
12.124.32
ब्राह्मणोऽपि यथान्यायं गुरुवृत्तिमनुत्तमाम् ।
चकार सर्वभावेन यद्यच्च मनसेच्छति ॥ १२.१२४.३२ ॥
O brâmane também, segundo a norma, cumpriu com todo o seu ser o supremo serviço ao mestre, fazendo tudo o que sua mente desejava.
12.124.33
पृष्टश्च तेन बहुशः प्राप्तं कथमरिंदम् ।
त्रैलोक्यराज्यं धर्मज्ञ कारणं तद्ब्रवीहि मे।
प्रह्लादोऽपि महाराज ब्राह्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१२४.३३ ॥
Perguntado repetidas vezes por ele: "Ó domador de inimigos, como se alcançou o domínio sobre os três mundos? Ó conhecedor do dharma, diz-me a causa." Ó grande rei, Prahlāda também disse estas palavras ao brâmane.
12.124.34
नासूयामि द्विजान्विप्र राजास्मीति कथंचन ।
काम्यानि वदतां तेषां संयच्छामि वहामि च ॥ १२.१२४.३४ ॥
Ó brâmane, nunca invejo os duas vezes nascidos pensando "sou rei". Quaisquer palavras desejadas que digam, eu me contenho e as suporto.
12.124.35
ते विस्रब्धाः प्रभाषन्ते संयच्छन्ति च मां सदा ।
तेषां कार्यपथे युक्तं शुश्रूषुमनहंकृतम् ॥ १२.१२४.३५ ॥
Eles falam com confiança e sempre me contêm. Para o seu caminho do dever, é adequado quem é apto, atento ao serviço e livre de orgulho.
12.124.36
धर्मात्मानं जितक्रोधं नियतं संयतेन्द्रियम् ।
समासिञ्चन्ति शास्त्रज्ञाः क्षौद्रं मध्विव मक्षिकाः ॥ १२.१२४.३६ ॥
Sobre o homem cujo ser é o dharma, que venceu a ira, é firme e dominou os sentidos, os conhecedores das escrituras derramam seu saber como moscas sobre o mel.
12.124.37
सोऽहं वागग्रविद्यानां रसानामवलेहिता ।
स्वजात्यानधितिष्ठामि नक्षत्राणीव चन्द्रमाः ॥ १२.१२४.३७ ॥
Sou aquele que saboreia as essências do saber na ponta da língua, mas não domino os da minha espécie como a lua domina as estrelas.
12.124.38
एतत्पृथिव्याममृतमेतच्चक्षुरनुत्तमम् ।
यद्ब्राह्मणमुखे हव्यमेतच्छ्रुत्वा प्रवर्तते ॥ १२.१२४.३८ ॥
Isto é o néctar sobre a terra, este é o olho supremo: que a oferenda é colocada na boca de um brâmane, e é ao ouvir isto que o rito prossegue.
12.124.39
एतावच्छेय इत्याह प्रह्लादो ब्रह्मवादिनम् ।
शुश्रूषितस्तेन तदा दैत्येन्द्रो वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१२४.३९ ॥
"Isto é todo o bem supremo", assim disse Prahlāda ao que proclama o Brahman; então, satisfeito com o seu serviço, o senhor dos Daityas proferiu estas palavras.
12.124.40
यथावद्गुरुवृत्त्या ते प्रीतोऽस्मि द्विजसत्तम ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते प्रदाताऽस्मि न संशयः ॥ १२.१२४.४० ॥
Ó melhor dos duas vezes nascidos, estou devidamente satisfeito contigo pela tua conduta como discípulo de mestre. Escolhe uma dádiva, que o bem te acompanhe; sem dúvida a concederei.
12.124.41
कृतमित्येव दैत्येन्द्रमुवाच द्विजसत्तमः ।
प्रह्लादस्त्वब्रवीत्प्रीतो गृह्यतां वर इत्युत ॥ १२.१२४.४१ ॥
"Feito está", assim disse o melhor dos duas vezes nascidos ao senhor dos Daityas; e Prahlāda, satisfeito, disse: "Aceite-se a dádiva".
12.124.42
यदि राजन्प्रसन्नस्त्वं मम चेदिच्छसि प्रियम् ।
भवतः शीलमिच्छामि प्राप्नुमेष वरो मम ॥ १२.१२४.४२ ॥
Ó rei, se estás satisfeito comigo e queres fazer-me um favor, desejo alcançar o teu caráter; este é o meu dom.
12.124.43
ततः प्रीतस्तु दैत्येन्द्रो भयमस्याभवन्महत् ।
वरे प्रदिष्टे विप्रेण नाल्पचेतायमित्युत ॥ १२.१२४.४३ ॥
Então o senhor dos Daitya, satisfeito, sentiu grande temor quando o brâmane concedeu a dádiva: «Ele não é de mente pequena».
12.124.44
एवमस्त्विति स प्राह प्रह्लादो विस्मितस्तदा ।
उपाकृत्य तु विप्राय वरं दुःखान्वितोऽभवत् ॥ १२.१२४.४४ ॥
«Assim seja», disse então Prahlāda, espantado; tendo concedido a dádiva ao brâmane, ficou cheio de tristeza.
12.124.45
दत्ते वरे गते विप्रे चिन्ताऽसीन्महती तदा ।
प्रह्लादस्य महाराज निश्चयं न च जग्मिवान् ॥ १२.१२४.४५ ॥
Concedida a dádiva e partido o brâmane, grande ansiedade surgiu em Prahlāda, ó grande rei; ele não conseguiu chegar a uma decisão.
12.124.46
तस्य चिन्तयतस्तावच्छायाभूतं महाद्युतेः ।
तेजोविग्रहवत्तात शरीरमजहात्तदा ॥ १२.१२४.४६ ॥
Enquanto ele refletia, querido, o corpo daquele de grande brilho tornou-se sombra e, como uma forma de luz, deixou-o então.
12.124.47
तमपृच्छन्महाराजः प्रह्लादः को भवानिति ।
प्रत्याह तं तु शीलोस्मि त्यक्तो गच्छाम्यहं त्वया ॥ १२.१२४.४७ ॥
O grande rei Prahlāda perguntou-lhe: «Quem és tu?». Ele respondeu: «Sou o caráter (śīla); tu me abandonaste, e eu parto».
12.124.48
तस्मिन्द्विजोत्तमे राजन्वत्स्याम्यहमरिंदम ।
योऽसौ शिष्यत्वमागम्य त्वयि नित्यं समाहितः।
इत्युक्त्वाऽन्तर्हितं तद्वै शक्रं चान्वाविशत्प्रभो ॥ १२.१२४.४८ ॥
«Ó rei, domador dos inimigos, habitarei naquele melhor dos brâmanes, que veio como discípulo e está sempre atento a ti». Tendo dito isto, desapareceu, e, ó senhor, entrou em Indra.
12.124.49
तस्मिंस्तेजसि याते तु तादृग्रूपस्ततोपरः ।
शरीरान्निः सृतस्तस्य को भवानिति सोब्रवीत् ॥ १२.१२४.४९ ॥
Quando aquele resplendor se afastou, outro de forma semelhante saiu de seu corpo. Perguntado: «Quem és tu?», respondeu.
12.124.50
धर्मं प्रह्लाद मां विद्धि यत्रासौ द्विजसत्तमः ।
तत्र यास्यामि दैत्येन्द्र यतः शीलं ततो ह्यहम् ॥ १२.१२४.५० ॥
«Prahlāda, saiba que sou o Dharma. Senhor dos Daitya, irei onde estiver aquele melhor dos duas vezes nascidos, pois minha natureza está lá.»
12.124.51
ततोऽपरो महाराज प्रज्वलन्निव तेजसा ।
शरीरान्निः सृतस्तस्य प्रह्लादस्य महात्मनः ॥ १२.१२४.५१ ॥
Então, grande rei, outro, flamejando como que de resplendor, saiu do corpo do magnânimo Prahlāda.
12.124.52
को भवानिति पृष्टश्च तमाह स महाद्युतिः ।
सत्यं विद्ध्यसुरेन्द्राद्य प्रयास्ये धर्ममन्वहम् ॥ १२.१२४.५२ ॥
Perguntado «Quem és tu?», aquele de grande esplendor respondeu-lhe: «Senhor dos Asura, saiba que isto é verdade. A partir de hoje irei ao Dharma dia após dia.»
12.124.53
तस्मिन्ननुगते धर्मं पुरुषे पुरुषोऽपरः ।
निश्चक्राम ततस्तस्मात्पृष्टश्चाह महातपाः ॥ १२.१२४.५३ ॥
Quando aquele homem do dharma se foi seguindo, dele saiu outro homem; e, interrogado, respondeu o de grande austeridade.
12.124.54
वृत्तं प्रह्लाद मां विद्धि यतः सत्यं ततो ह्यहम् ।
तस्मिन्गते महाश्वेता शरीरात्तस्य निर्ययौ ॥ १२.१२४.५४ ॥
«Prahlāda, saiba que sou a conduta, pois sou a verdade, e por isso sou aquilo.» Quando aquele se foi, o grande Branco saiu de seu corpo.
12.124.55
पृष्टश्चाह बलं विद्धि यतो वृत्तमहं ततः ।
इत्युक्त्वा प्रययौ तत्र यतो वृत्तं नराधिप ॥ १२.१२४.५५ ॥
Interrogada, respondeu: 'Saiba que eu sou a força, pois da minha parte vem a conduta.' Tendo dito isso, partiu para onde estava a conduta, ó senhor dos homens.
12.124.56
ततः प्रभामयी देवी शरीरात्तस्य निर्ययौ ।
तामपृच्छत्स दैत्येन्द्रः सा श्रीरित्येनमब्रवीत् ॥ १२.१२४.५६ ॥
Então saiu do corpo dele a deusa radiante. O senhor dos Daityas perguntou-lhe, e ela respondeu-lhe: 'Sou Śrī.'
12.124.57
उषिताऽस्मि सुखं नित्यं त्वयि सत्यपराक्रम ।
त्वया युक्ता गमिष्यामि बलं ह्यनुगता ह्यहम् ॥ १२.१२४.५७ ॥
'Ó tu de verdadeira bravura, sempre habitei felizmente em ti. Agora, não mais unida a ti, partirei; seguindo a força, eu mesma partirei.'
12.124.58
ततो भयं प्रादुरासीत्प्रह्लादस्य महात्मनः ।
अपृच्छत च तां भूयः क्व यासि कमलालये ॥ १२.१२४.५८ ॥
Então surgiu o medo no magnânimo Prahlāda, e ele perguntou-lhe novamente: 'Ó morada do lótus, para onde vais?'
12.124.59
त्वं हि सत्यव्रता देवी लोकस्य परमेश्वरी ।
कश्चासौ ब्राह्मणश्रेष्ठस्तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.५९ ॥
'Tu és de fato a deusa de voto verdadeiro, a soberana suprema do mundo. Quem é esse melhor dos brâmanes? Desejo saber isso.'
12.124.60
स शक्तो ब्रह्मचारी यस्त्वत्तश्चैवोपशिक्षितः ।
त्रैलोक्ये ते यदश्वर्यं तत्तेनापहृतं प्रभो ॥ १२.१२४.६० ॥
'Aquele discípulo celibatário é capaz, pois foi instruído por ti. Ó senhor, o domínio que tinhas nos três mundos foi-lhe tomado por ele.'
12.124.61
शीलेन हि त्रयो लोकास्त्वया धर्मज्ञ निर्जिताः ।
तद्विज्ञाय सुरेन्द्रेण तव शीलं हृतं प्रभो ॥ १२.१२४.६१ ॥
Ó conhecedor do dharma, pelo caráter apenas conquistaste os três mundos; sabendo disso, o senhor dos deuses, ó senhor, roubou o teu caráter.
12.124.62
धर्मः सत्यं तथा वृत्तं बलं चैव तथाऽप्यहम् ।
शीलमूला महाप्राज्ञ सदा नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१२४.६२ ॥
O dharma, a verdade, a conduta, a força, e também eu, ó grande sábio, temos sempre raiz no caráter; disso não há dúvida.
12.124.63
एवमुक्त्वा गता श्रीस्तु ते च सर्वे युधिष्ठिर ।
दुर्योधनस्तु पितरं भूय एवाब्रवीत्तदा ॥ १२.१२४.६३ ॥
Assim dito, Śrī partiu, e todos eles também, ó Yudhiṣṭhira. Mas Duryodhana então falou de novo ao seu pai.
12.124.64
शीलस्य तत्त्वमिच्छामि वेत्तुं कौरवनन्दन ।
प्राप्यते च यथा शीलं तं चोपायं ब्रवीहि मे ॥ १२.१२४.६४ ॥
Ó alegria dos Kurus, desejo conhecer a verdadeira natureza do caráter e como ele se alcança — diz-me esse meio.
12.124.65
सोपायं पूर्वमुद्दिष्टं प्रह्लादेन महात्मना ।
संक्षेपतस्तु शीलस्य शृणु प्राप्तिं नरेश्वर ॥ १२.१२४.६५ ॥
Isto foi declarado outrora, com os seus meios, pelo magnânimo Prahlāda. Em breve, ó senhor dos homens, ouve como se alcança o caráter.
12.124.66
अद्रोहः सर्वभूतेषु कर्मणा मनसा गिरा ।
अनुग्रहश्च दानं च शीलमेतत्प्रशस्यते ॥ १२.१२४.६६ ॥
Não prejudicar nenhum ser em ação, pensamento ou palavra, a bondade e a doação — isto é o que se louva como caráter.
12.124.67
यदन्येषां हितं न स्यादात्मनः कर्म पौरुषम् ।
अपत्रपेत वा येन न तत्कुर्यात्कथंचन ॥ १२.१२४.६७ ॥
Nunca se deve praticar, de modo algum, uma ação que não beneficie os outros, que não seja um feito viril próprio ou da qual se deva envergonhar.
12.124.68
तत्तु कर्म तथा कुर्याद्येन श्लाध्येत संसदि ।
शीलं समासेनैतत्ते कथितं कुरुसत्तम ॥ १२.१२४.६८ ॥
Deve-se praticar precisamente aquela ação pela qual se seja louvado na assembleia. Melhor dos Kurus, eu te expliquei brevemente esta conduta.
12.124.69
यद्यप्यशीला नृपते प्राप्नुवन्ति श्रियं क्वचित् ।
न भुञ्जते चिरं तात समूलाश्च पतन्ति ते ॥ १२.१२४.६९ ॥
Ainda que os de má conduta às vezes obtenham fortuna, ó rei, não a desfrutam por muito tempo; querido filho, caem pela raiz.
12.124.70
एतद्विदित्वा तत्त्वेन शीलवान्भव पुत्रक ।
यदीच्छसि श्रियं तात सुविशिष्टां युधिष्ठिरात्।
अधिकां चापि राजेन्द्र ततस्त्वं शीलवान्भवा ॥ १२.१२४.७० ॥
Conhecendo isto em verdade, meu filho, torna-te virtuoso. Querido filho, se desejas uma fortuna especialmente excelente e maior que a de Yudhiṣṭhira, então, senhor dos reis, torna-te virtuoso.
12.124.71
एतत्कथितवान्पुत्रे धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
एतत्कुरुष्व कौन्तेय ततः प्राप्स्यसि तत्फलम् ॥ १२.१२४.७१ ॥
O rei Dhṛtarāṣṭra disse isto ao seu filho. Filho de Kuntī, faze exatamente isto, e então obterás o seu fruto.