Mahābhārata · Adhyāya 12.124
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.124.1
इमे जना मनुष्येन्द्र प्रशंसन्ति सदा भुवि ।
धर्मस्य शीलमेवादौ ततो मे संशयो महान् ॥ १२.१२४.१ ॥
Oh señor de los hombres, estas gentes siempre alaban en la tierra, ante todo, la conducta del dharma; por eso tengo una gran duda.
12.124.2
यदि तच्छक्यमस्माभिर्ज्ञातुं धर्मभूतां वर ।
श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं यथैतदुपलभ्यते ॥ १२.१२४.२ ॥
Oh el mejor de los justos, si podemos conocerlo, deseo oír todo, cómo se obtiene.
12.124.3
कथं तत्प्राप्यते शीलं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
किंलक्षणं च तत्प्रोक्तं ब्रूहि मे वदतां वर ॥ १२.१२४.३ ॥
Oh Bhārata, deseo oír cómo se obtiene esa conducta; y ¿qué característica se ha declarado de ella? Dímelo, oh el mejor de los oradores.
12.124.4
पुरा दुर्योधनेनेह धृतराष्ट्राय मानद ।
आख्यातं तप्यमानेन श्रियं दृष्ट्वा तवागताम् ॥ १२.१२४.४ ॥
Oh dador de honor, antes aquí Duryodhana, atormentado, al ver la prosperidad que te había llegado, se lo contó a Dhṛtarāṣṭra.
12.124.5
इन्द्रप्रस्थे महाराज तव सभ्रातृकस्य ह ।
सभायां चापहसनं तत्सर्वं शृणु भारत ॥ १२.१२४.५ ॥
Oh gran rey, en Indraprastha, en tu asamblea junto a tus hermanos, escucha todo el escarnio que tuvo lugar, oh Bhārata.
12.124.6
भवतस्तां सभां दृष्ट्वा समृद्धिं चाप्यनुत्तमाम् ।
दुर्योधनस्तदा दीनः सर्वं पित्रे न्यवेदयत् ॥ १२.१२४.६ ॥
Al ver tu sala de asamblea y su prosperidad sin igual, el abatido Duryodhana entonces informó todo a su padre.
12.124.7
श्रुत्वा हि धृतराष्ट्रश्च दुर्योधनवचस्तदा ।
अब्रवीत्कर्णसहितं दुर्योधनमिदं वचः ॥ १२.१२४.७ ॥
Al oír las palabras de Duryodhana, Dhṛtarāṣṭra entonces dijo estas palabras a Duryodhana, junto a Karṇa.
12.124.8
किमर्थं तप्यसे पुत्र श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
श्रुत्वा त्वामनुनेष्यामि यदि सम्यग्भविष्यति ॥ १२.१२४.८ ॥
Hijo, ¿por qué te afliges? Deseo oírlo con verdad. Al escucharte, te consolaré si fuera oportuno.
12.124.9
यदा त्वां महदैश्वर्यं प्राप्तं परपुरंजय ।
किंकरा भ्रातरः सर्वे मित्रसंबन्धिबान्धवाः ॥ १२.१२४.९ ॥
Oh conquistador de ciudades enemigas, cuando has alcanzado un gran poderío y todos tus hermanos, amigos, parientes y allegados son tus servidores,
12.124.10
आच्छादयसि प्रावारानश्नासि पिशितौदनम् ।
आजानेया वहन्ति त्वां कस्माच्छेचसि पुत्रक ॥ १२.१२४.१० ॥
Te cubres con finos mantos y comes arroz con carne, y caballos de pura raza te transportan. ¿Por qué entonces te afliges, hijo mío?
12.124.11
दश तात सहस्राणि स्नातकानां महात्मनाम् ।
भुञ्जते रुक्मपात्रीभिर्युधिष्ठिरनिवेशने ॥ १२.१२४.११ ॥
Padre, en la morada de Yudhiṣṭhira, diez mil grandes almas, estudiantes graduados, comen en vasijas de oro.
12.124.12
दृष्ट्वा च तां सभां दिव्यपुष्पफलान्विताम् ।
अश्वांस्तित्तिरकल्माषान्रत्नानि विविधानि च ॥ १२.१२४.१२ ॥
Habiendo visto aquella sala de asambleas dotada de flores y frutos divinos, los caballos de color de perdiz y moteados, y joyas de muchas clases—
12.124.13
दृष्ट्वा तां पाण्डवेयानामृद्धिमिन्द्रोपमां शुभाम् ।
अमित्राणां सुमहतीमनुशोचामि मानद ॥ १२.१२४.१३ ॥
Al ver aquella espléndida prosperidad de los Pāṇḍavas, semejante a la de Indra, oh dador de honor, me lamento profundamente por nuestros enemigos.
12.124.14
यदीच्छसि श्रियं तात यादृशी सा युधिष्ठिरे ।
विशिष्टां वा नरश्रेष्ठ शीलवान्भव पुत्रक ॥ १२.१२४.१४ ॥
Si deseas una fortuna como la de Yudhiṣṭhira, o incluso superior, entonces hazte un hombre de buen carácter, mejor de los hombres, hijo mío.
12.124.15
शीलेन हि त्रयो लोकाः शक्या जेतुं न संशयः ।
न हि किंचिदसाध्यंवै लोके शीलवतां सताम् ॥ १२.१२४.१५ ॥
En verdad, los tres mundos pueden ser conquistados por el buen carácter; no hay duda. En el mundo, nada es inalcanzable para los buenos de buen carácter.
12.124.16
एकरात्रेण मान्धाता त्र्यहेण जनमेजयः ।
सप्तरात्रेण नाभागः पृथिवीं प्रतिपेदिवान् ॥ १२.१२४.१६ ॥
Māndhātā obtuvo la tierra en una noche, Janamejaya en tres días y Nābhāga en siete noches.
12.124.17
एते हि पार्थिवाः सर्वे शीलवन्तो यशोन्विताः ।
ततस्तेषां गुणक्रीता वसुधा स्वयमागता ॥ १२.१२४.१७ ॥
Todos estos reyes fueron de buen carácter y renombrados; por ello, la tierra, ganada por sus virtudes, vino a ellos por sí misma.
12.124.18
कथं तत्प्राप्यते शीलं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
येन शीलेन संप्राप्ताः क्षिप्रमेव वसुंधराम् ॥ १२.१२४.१८ ॥
Oh Bhārata, deseo oír cómo se obtiene ese buen carácter, por el cual los hombres conquistan rápidamente la tierra.
12.124.19
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदेन पुरा वृत्तं शीलमाश्रित्य भारत ॥ १२.१२४.१९ ॥
También aquí se narra esta antigua historia que en otro tiempo le sucedió a Nārada, apoyándose en el carácter virtuoso, oh descendiente de Bharata.
12.124.20
प्रा…देन हृतं राज्यं महेन्द्रस्य महात्मनः ।
श…माश्रित्य दैत्येन त्रैलोक्यं च वशे कृतम् ॥ १२.१२४.२० ॥
…el dios arrebató el reino del magnánimo Mahendra; apoyándose en …, el Daitya sometió a su dominio los tres mundos.
12.124.21
त…बृहस्पतिं शक्रः प्राञ्जलिः समुपस्थितः ।
तमुवाच महाप्राज्ञः श्रेय इच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.२१ ॥
…Śakra se acercó a Bṛhaspati con las manos juntas y le dijo a aquel gran sabio: "Deseo conocer el bien supremo."
12.124.22
ततो बृहस्पतिस्तस्मै ज्ञानं नैश्रेयसं परम् ।
कथयामास भगवान्देवेन्द्राय कुरूद्वह ॥ १२.१२४.२२ ॥
Entonces el bienaventurado Bṛhaspati expuso a Devendra aquel supremo conocimiento que conduce al bien final, oh mejor de los kurus.
12.124.23
एतावच्छ्रेय इत्येव बृहस्पतिरभाषत ।
इन्द्रस्तु भूयः पप्रच्छ को विशेषो भवेदिति ॥ १२.१२४.२३ ॥
"Tanto es el bien supremo", dijo Bṛhaspati. Pero Indra preguntó de nuevo: "¿Qué distinción podría haber más allá de esto?"
12.124.24
विशेषोऽस्ति महांस्तात भार्गवस्य महात्मनः ।
तत्रागमय भद्रं ते भूय एव सुरोत्तम ॥ १२.१२४.२४ ॥
"Querido, existe una gran distinción en el magnánimo de la estirpe de Bhṛgu. Mejor de los dioses, que te vaya bien; ve allí y obtenla de nuevo."
12.124.25
आत्मनस्तु ततः श्रेयो भार्गवः सुमहायशाः ।
ज्ञानमागमयत्प्रीत्या पुनः स परमद्युतिः ॥ १२.१२४.२५ ॥
Entonces el gran Bhārgava, de gran renombre, buscó para sí el bien supremo, y aquel de suprema brillantez, con gozo, volvió a obtener el conocimiento.
12.124.26
तेनापि समनुज्ञातो भार्गवेण महात्मना ।
श्रेयोऽस्तीति परं भूयः शुक्रमाह शतक्रतुः ॥ १२.१२४.२६ ॥
Habiendo recibido permiso de aquel Bhārgava magnánimo, Śatakratu dijo de nuevo a Śukra que existe un bien supremo.
12.124.27
भार्गवस्त्वाह सर्वज्ञः प्रह्लादस्य महात्मनः ।
ज्ञानमस्ति विशेषेणेत्युक्तो हृष्टश्च सोऽभवत् ॥ १२.१२४.२७ ॥
El Bhārgava omnisciente dijo que el magnánimo Prahlāda posee el conocimiento en particular; al ser informado de ello, se alegró.
12.124.28
स तत्र ब्राह्मणो भूत्वा प्रह्लादं पाकशासनः ।
स्तुत्वा प्रोवाच मेधावी श्रेय इच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.२८ ॥
Allí, tomando la forma de un brahmán, Pākaśāsana (Indra) alabó a Prahlāda, y el sabio dijo: «Deseo conocer el bien supremo.»
12.124.29
प्रह्लादस्त्वब्रवीद्विप्रं क्षणो नास्ति द्विजोत्तम ।
त्रैलोक्यराज्यसक्तस्य ततो नोपदिशामि ते ॥ १२.१२४.२९ ॥
Pero Prahlāda dijo al brahmán: «No hay un momento, el mejor de los dos nacidos; como estoy apegado al reino de los tres mundos, no te instruiré.»
12.124.30
ब्राह्मणस्त्वब्रवीद्राजन्यस्मिन्काले क्षणो भवेत् ।
तदोपादेष्टुमिच्छामि यदि कार्यान्तरं भवेत् ॥ १२.१२४.३० ॥
El brahmán dijo: «Oh rey, si en este tiempo hubiera un momento, y si hubiera otro asunto, entonces deseo recibir enseñanza.»
12.124.31
ततः प्रीतोऽभवद्राजा प्रह्वादो ब्रह्मवादिनः ।
तथेत्युक्त्वा ददौ काले ज्ञानतत्त्वं द्विजे तदा ॥ १२.१२४.३१ ॥
Entonces el rey Prahlāda, complacido con el brahmán que hablaba el Veda, dijo: «Así sea», y en aquel momento entregó la esencia del conocimiento al hombre de dos nacimientos.
12.124.32
ब्राह्मणोऽपि यथान्यायं गुरुवृत्तिमनुत्तमाम् ।
चकार सर्वभावेन यद्यच्च मनसेच्छति ॥ १२.१२४.३२ ॥
El brahmán también, según la norma, cumplió con todo su ser el supremo servicio debido al maestro, haciendo cuanto su mente deseaba.
12.124.33
पृष्टश्च तेन बहुशः प्राप्तं कथमरिंदम् ।
त्रैलोक्यराज्यं धर्मज्ञ कारणं तद्ब्रवीहि मे।
प्रह्लादोऽपि महाराज ब्राह्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१२४.३३ ॥
Preguntado repetidas veces por él: «Oh domador de enemigos, ¿cómo se alcanzó el dominio de los tres mundos? Oh conocedor del dharma, dime su causa». Oh gran rey, Prahlāda también dijo estas palabras al brahmán.
12.124.34
नासूयामि द्विजान्विप्र राजास्मीति कथंचन ।
काम्यानि वदतां तेषां संयच्छामि वहामि च ॥ १२.१२४.३४ ॥
Oh brahmán, nunca envidio a los de dos nacimientos pensando «soy rey». A cuantas palabras deseadas hablan, yo me contengo y las soporto.
12.124.35
ते विस्रब्धाः प्रभाषन्ते संयच्छन्ति च मां सदा ।
तेषां कार्यपथे युक्तं शुश्रूषुमनहंकृतम् ॥ १२.१२४.३५ ॥
Ellos hablan con confianza y siempre me contienen. Para su camino del deber, es adecuado quien es apto, atento al servicio y libre de orgullo.
12.124.36
धर्मात्मानं जितक्रोधं नियतं संयतेन्द्रियम् ।
समासिञ्चन्ति शास्त्रज्ञाः क्षौद्रं मध्विव मक्षिकाः ॥ १२.१२४.३६ ॥
Sobre el hombre cuyo ser es el dharma, que ha vencido la ira, es firme y ha dominado sus sentidos, los conocedores de las escrituras derraman su saber como las moscas sobre la miel.
12.124.37
सोऽहं वागग्रविद्यानां रसानामवलेहिता ।
स्वजात्यानधितिष्ठामि नक्षत्राणीव चन्द्रमाः ॥ १२.१२४.३७ ॥
Soy quien saborea las esencias del saber en la punta de la lengua, pero no domino a los de mi clase como la luna domina a las estrellas.
12.124.38
एतत्पृथिव्याममृतमेतच्चक्षुरनुत्तमम् ।
यद्ब्राह्मणमुखे हव्यमेतच्छ्रुत्वा प्रवर्तते ॥ १२.१२४.३८ ॥
Esto es el néctar sobre la tierra, este es el ojo supremo: que la ofrenda se coloca en la boca de un brahmán, y es al escuchar esto que el rito avanza.
12.124.39
एतावच्छेय इत्याह प्रह्लादो ब्रह्मवादिनम् ।
शुश्रूषितस्तेन तदा दैत्येन्द्रो वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१२४.३९ ॥
«Esto es todo el bien supremo», así dijo Prahlāda al que habla el Brahman; entonces, complacido por su servicio, el señor de los Daityas pronunció estas palabras.
12.124.40
यथावद्गुरुवृत्त्या ते प्रीतोऽस्मि द्विजसत्तम ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते प्रदाताऽस्मि न संशयः ॥ १२.१२४.४० ॥
Oh, mejor de los dvija, estoy debidamente complacido contigo por tu conducta como discípulo de un maestro. Elige un don, que el bien te acompañe; sin duda te lo daré.
12.124.41
कृतमित्येव दैत्येन्द्रमुवाच द्विजसत्तमः ।
प्रह्लादस्त्वब्रवीत्प्रीतो गृह्यतां वर इत्युत ॥ १२.१२४.४१ ॥
«Hecho está», así dijo el mejor de los dvija al señor de los Daityas; y Prahlāda, complacido, dijo: «Acepta el don».
12.124.42
यदि राजन्प्रसन्नस्त्वं मम चेदिच्छसि प्रियम् ।
भवतः शीलमिच्छामि प्राप्नुमेष वरो मम ॥ १२.१२४.४२ ॥
Oh rey, si estás complacido conmigo y deseas hacerme un favor, deseo alcanzar tu carácter; este es mi don.
12.124.43
ततः प्रीतस्तु दैत्येन्द्रो भयमस्याभवन्महत् ।
वरे प्रदिष्टे विप्रेण नाल्पचेतायमित्युत ॥ १२.१२४.४३ ॥
Entonces el señor de los daitya, complacido, sintió un gran temor cuando el brahmán concedió el don: «No es de mente pequeña».
12.124.44
एवमस्त्विति स प्राह प्रह्लादो विस्मितस्तदा ।
उपाकृत्य तु विप्राय वरं दुःखान्वितोऽभवत् ॥ १२.१२४.४४ ॥
«Que así sea», dijo entonces Prahlāda, asombrado; tras conceder el don al brahmán, quedó lleno de tristeza.
12.124.45
दत्ते वरे गते विप्रे चिन्ताऽसीन्महती तदा ।
प्रह्लादस्य महाराज निश्चयं न च जग्मिवान् ॥ १२.१२४.४५ ॥
Cuando el don fue concedido y el brahmán se hubo marchado, gran angustia surgió en Prahlāda, oh gran rey; no pudo llegar a una resolución.
12.124.46
तस्य चिन्तयतस्तावच्छायाभूतं महाद्युतेः ।
तेजोविग्रहवत्तात शरीरमजहात्तदा ॥ १२.१२४.४६ ॥
Mientras él reflexionaba, querido, el cuerpo de aquel de gran resplandor se volvió sombra, y como una forma de luz lo abandonó entonces.
12.124.47
तमपृच्छन्महाराजः प्रह्लादः को भवानिति ।
प्रत्याह तं तु शीलोस्मि त्यक्तो गच्छाम्यहं त्वया ॥ १२.१२४.४७ ॥
El gran rey Prahlāda le preguntó: «¿Quién eres?». Él le respondió: «Soy el carácter (śīla); me has abandonado y me voy».
12.124.48
तस्मिन्द्विजोत्तमे राजन्वत्स्याम्यहमरिंदम ।
योऽसौ शिष्यत्वमागम्य त्वयि नित्यं समाहितः।
इत्युक्त्वाऽन्तर्हितं तद्वै शक्रं चान्वाविशत्प्रभो ॥ १२.१२४.४८ ॥
«Oh rey, domador de enemigos, habitaré en aquel mejor de los brahmanes, que vino como discípulo y está siempre atento a ti». Tras decir esto, se desvaneció, y, oh señor, entró en Indra.
12.124.49
तस्मिंस्तेजसि याते तु तादृग्रूपस्ततोपरः ।
शरीरान्निः सृतस्तस्य को भवानिति सोब्रवीत् ॥ १२.१२४.४९ ॥
Cuando aquel resplandor se hubo marchado, otro de igual forma salió de su cuerpo. Preguntado: «¿Quién eres?», respondió.
12.124.50
धर्मं प्रह्लाद मां विद्धि यत्रासौ द्विजसत्तमः ।
तत्र यास्यामि दैत्येन्द्र यतः शीलं ततो ह्यहम् ॥ १२.१२४.५० ॥
«Prahlāda, reconóceme como Dharma. Señor de los Daitya, iré adonde esté aquel mejor de los nacidos dos veces, pues mi naturaleza está allí.»
12.124.51
ततोऽपरो महाराज प्रज्वलन्निव तेजसा ।
शरीरान्निः सृतस्तस्य प्रह्लादस्य महात्मनः ॥ १२.१२४.५१ ॥
Entonces, gran rey, otro, ardiendo como con un resplandor, salió del cuerpo del magnánimo Prahlāda.
12.124.52
को भवानिति पृष्टश्च तमाह स महाद्युतिः ।
सत्यं विद्ध्यसुरेन्द्राद्य प्रयास्ये धर्ममन्वहम् ॥ १२.१२४.५२ ॥
Preguntado «¿Quién eres?», aquel de gran esplendor le respondió: «Señor de los Asura, sabe que esto es verdad. Desde hoy iré a Dharma día tras día.»
12.124.53
तस्मिन्ननुगते धर्मं पुरुषे पुरुषोऽपरः ।
निश्चक्राम ततस्तस्मात्पृष्टश्चाह महातपाः ॥ १२.१२४.५३ ॥
Cuando aquel ser de dharma se hubo marchado tras él, de él salió otro hombre; y al ser preguntado, respondió el de gran austeridad.
12.124.54
वृत्तं प्रह्लाद मां विद्धि यतः सत्यं ततो ह्यहम् ।
तस्मिन्गते महाश्वेता शरीरात्तस्य निर्ययौ ॥ १२.१२४.५४ ॥
«Prahlāda, reconóceme como conducta, pues soy la verdad, y por eso soy eso.» Cuando aquel se hubo marchado, el gran blanco salió de su cuerpo.
12.124.55
पृष्टश्चाह बलं विद्धि यतो वृत्तमहं ततः ।
इत्युक्त्वा प्रययौ तत्र यतो वृत्तं नराधिप ॥ १२.१२४.५५ ॥
Preguntada, respondió: 'Sabe que yo soy la fuerza, pues de mí proviene la conducta.' Dicho esto, se marchó al lugar donde estaba la conducta, oh señor de los hombres.
12.124.56
ततः प्रभामयी देवी शरीरात्तस्य निर्ययौ ।
तामपृच्छत्स दैत्येन्द्रः सा श्रीरित्येनमब्रवीत् ॥ १२.१२४.५६ ॥
Entonces del cuerpo de él salió la diosa resplandeciente. Preguntada por el señor de los Daityas, ella le respondió: 'Soy Śrī.'
12.124.57
उषिताऽस्मि सुखं नित्यं त्वयि सत्यपराक्रम ।
त्वया युक्ता गमिष्यामि बलं ह्यनुगता ह्यहम् ॥ १२.१२४.५७ ॥
'Oh tú de verdadero valor, siempre he morado felizmente en ti. Ahora, ya no unida a ti, partiré; siguiendo a la fuerza, yo misma me iré.'
12.124.58
ततो भयं प्रादुरासीत्प्रह्लादस्य महात्मनः ।
अपृच्छत च तां भूयः क्व यासि कमलालये ॥ १२.१२४.५८ ॥
Entonces surgió el temor en el magnánimo Prahlāda, y volvió a preguntarle: '¡Oh morada del loto, adónde vas?'
12.124.59
त्वं हि सत्यव्रता देवी लोकस्य परमेश्वरी ।
कश्चासौ ब्राह्मणश्रेष्ठस्तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.५९ ॥
'Tú eres en verdad la diosa de voto veraz, la soberana suprema del mundo. ¿Quién es ese mejor de los brahmanes? Deseo saberlo.'
12.124.60
स शक्तो ब्रह्मचारी यस्त्वत्तश्चैवोपशिक्षितः ।
त्रैलोक्ये ते यदश्वर्यं तत्तेनापहृतं प्रभो ॥ १२.१२४.६० ॥
'Ese estudiante célibe es capaz, pues fue instruido por ti. Oh señor, el dominio que tenías en los tres mundos le ha sido arrebatado por él.'
12.124.61
शीलेन हि त्रयो लोकास्त्वया धर्मज्ञ निर्जिताः ।
तद्विज्ञाय सुरेन्द्रेण तव शीलं हृतं प्रभो ॥ १२.१२४.६१ ॥
Oh conocedor del dharma, por el carácter solo conquistaste los tres mundos; sabiéndolo, el señor de los dioses, oh señor, te arrebató tu carácter.
12.124.62
धर्मः सत्यं तथा वृत्तं बलं चैव तथाऽप्यहम् ।
शीलमूला महाप्राज्ञ सदा नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१२४.६२ ॥
El dharma, la verdad, la conducta, la fuerza, y también yo, oh gran sabio, estamos siempre arraigados en el carácter; de ello no hay duda.
12.124.63
एवमुक्त्वा गता श्रीस्तु ते च सर्वे युधिष्ठिर ।
दुर्योधनस्तु पितरं भूय एवाब्रवीत्तदा ॥ १२.१२४.६३ ॥
Así dicho, Śrī se fue, y también todos ellos, oh Yudhiṣṭhira. Pero Duryodhana entonces volvió a hablar a su padre.
12.124.64
शीलस्य तत्त्वमिच्छामि वेत्तुं कौरवनन्दन ।
प्राप्यते च यथा शीलं तं चोपायं ब्रवीहि मे ॥ १२.१२४.६४ ॥
Oh alegría de los Kurus, deseo conocer la verdadera naturaleza del carácter y cómo se alcanza; dime ese medio.
12.124.65
सोपायं पूर्वमुद्दिष्टं प्रह्लादेन महात्मना ।
संक्षेपतस्तु शीलस्य शृणु प्राप्तिं नरेश्वर ॥ १२.१२४.६५ ॥
Esto fue declarado antiguamente, con sus medios, por el magnánimo Prahlāda. Brevemente, oh señor de hombres, escucha cómo se alcanza el carácter.
12.124.66
अद्रोहः सर्वभूतेषु कर्मणा मनसा गिरा ।
अनुग्रहश्च दानं च शीलमेतत्प्रशस्यते ॥ १२.१२४.६६ ॥
No dañar a ningún ser en obra, mente ni palabra, la bondad y la donación: esto es lo que se alaba como carácter.
12.124.67
यदन्येषां हितं न स्यादात्मनः कर्म पौरुषम् ।
अपत्रपेत वा येन न तत्कुर्यात्कथंचन ॥ १२.१२४.६७ ॥
Nunca se debe realizar, de ninguna manera, una acción que no beneficie a los demás, que no sea una obra viril propia o por la cual uno deba avergonzarse.
12.124.68
तत्तु कर्म तथा कुर्याद्येन श्लाध्येत संसदि ।
शीलं समासेनैतत्ते कथितं कुरुसत्तम ॥ १२.१२४.६८ ॥
Debe realizar precisamente aquella acción por la cual sea alabado en la asamblea. Mejor de los Kurus, te he explicado brevemente esta conducta.
12.124.69
यद्यप्यशीला नृपते प्राप्नुवन्ति श्रियं क्वचित् ।
न भुञ्जते चिरं तात समूलाश्च पतन्ति ते ॥ १२.१२४.६९ ॥
Aunque los de mala conducta a veces obtienen fortuna, oh rey, no la disfrutan por mucho tiempo; querido hijo, caen de raíz.
12.124.70
एतद्विदित्वा तत्त्वेन शीलवान्भव पुत्रक ।
यदीच्छसि श्रियं तात सुविशिष्टां युधिष्ठिरात्।
अधिकां चापि राजेन्द्र ततस्त्वं शीलवान्भवा ॥ १२.१२४.७० ॥
Sabiendo esto con verdad, hijo mío, sé virtuoso. Querido hijo, si deseas una fortuna especialmente excelente y mayor que la de Yudhiṣṭhira, entonces, señor de reyes, sé virtuoso.
12.124.71
एतत्कथितवान्पुत्रे धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
एतत्कुरुष्व कौन्तेय ततः प्राप्स्यसि तत्फलम् ॥ १२.१२४.७१ ॥
El rey Dhṛtarāṣṭra dijo esto a su hijo. Hijo de Kuntī, haz precisamente esto, y entonces obtendrás su fruto.