Mahābhārata · Adhyāya 12.124
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.124.1
इमे जना मनुष्येन्द्र प्रशंसन्ति सदा भुवि ।
धर्मस्य शीलमेवादौ ततो मे संशयो महान् ॥ १२.१२४.१ ॥
O Herr der Menschen, diese Leute preisen auf Erden stets zuerst das Verhalten des Dharma; deshalb habe ich einen großen Zweifel.
12.124.2
यदि तच्छक्यमस्माभिर्ज्ञातुं धर्मभूतां वर ।
श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं यथैतदुपलभ्यते ॥ १२.१२४.२ ॥
O Bester der Gerechten, wenn es uns möglich ist, dies zu erkennen, wünsche ich alles zu hören, wie es erlangt wird.
12.124.3
कथं तत्प्राप्यते शीलं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
किंलक्षणं च तत्प्रोक्तं ब्रूहि मे वदतां वर ॥ १२.१२४.३ ॥
O Bhārata, ich wünsche zu hören, wie jenes Verhalten erlangt wird; und welches Merkmal davon verkündet wurde? Sag es mir, o Bester der Redner.
12.124.4
पुरा दुर्योधनेनेह धृतराष्ट्राय मानद ।
आख्यातं तप्यमानेन श्रियं दृष्ट्वा तवागताम् ॥ १२.१२४.४ ॥
O Spender der Ehre, einst hier erzählte Duryodhana, von Schmerz gequält, nachdem er den Wohlstand gesehen hatte, der dir zugekommen war, dies Dhṛtarāṣṭra.
12.124.5
इन्द्रप्रस्थे महाराज तव सभ्रातृकस्य ह ।
सभायां चापहसनं तत्सर्वं शृणु भारत ॥ १२.१२४.५ ॥
O großer König, in Indraprastha, in deiner Versammlung zusammen mit deinen Brüdern, höre alles von dem Spott, der geschah, o Bhārata.
12.124.6
भवतस्तां सभां दृष्ट्वा समृद्धिं चाप्यनुत्तमाम् ।
दुर्योधनस्तदा दीनः सर्वं पित्रे न्यवेदयत् ॥ १२.१२४.६ ॥
Als er deine Versammlungshalle und ihren unvergleichlichen Wohlstand sah, berichtete der niedergeschlagene Duryodhana da alles seinem Vater.
12.124.7
श्रुत्वा हि धृतराष्ट्रश्च दुर्योधनवचस्तदा ।
अब्रवीत्कर्णसहितं दुर्योधनमिदं वचः ॥ १२.१२४.७ ॥
Als Dhṛtarāṣṭra die Worte Duryodhanas gehört hatte, sprach er da, zusammen mit Karṇa, diese Worte zu Duryodhana.
12.124.8
किमर्थं तप्यसे पुत्र श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
श्रुत्वा त्वामनुनेष्यामि यदि सम्यग्भविष्यति ॥ १२.१२४.८ ॥
Sohn, warum bist du betrübt? Ich möchte es der Wahrheit nach hören. Nachdem ich dich gehört habe, werde ich dich trösten, wenn es angemessen ist.
12.124.9
यदा त्वां महदैश्वर्यं प्राप्तं परपुरंजय ।
किंकरा भ्रातरः सर्वे मित्रसंबन्धिबान्धवाः ॥ १२.१२४.९ ॥
O Bezwinger feindlicher Städte, wenn dir große Herrschaft zuteil geworden ist und alle deine Brüder, Freunde, Verwandten und Angehörigen deine Diener sind,
12.124.10
आच्छादयसि प्रावारानश्नासि पिशितौदनम् ।
आजानेया वहन्ति त्वां कस्माच्छेचसि पुत्रक ॥ १२.१२४.१० ॥
Du hüllst dich in feine Mäntel, isst Reis mit Fleisch, und edle Rosse tragen dich. Warum also grämst du dich, mein Sohn?
12.124.11
दश तात सहस्राणि स्नातकानां महात्मनाम् ।
भुञ्जते रुक्मपात्रीभिर्युधिष्ठिरनिवेशने ॥ १२.१२४.११ ॥
Vater, im Hause Yudhiṣṭhiras essen zehntausend großherzige Absolventen aus goldenen Gefäßen.
12.124.12
दृष्ट्वा च तां सभां दिव्यपुष्पफलान्विताम् ।
अश्वांस्तित्तिरकल्माषान्रत्नानि विविधानि च ॥ १२.१२४.१२ ॥
Nachdem ich jene Versammlungshalle gesehen habe, mit göttlichen Blumen und Früchten geschmückt, die Pferde von Rebhuhnfarbe und gescheckt, und Juwelen aller Art—
12.124.13
दृष्ट्वा तां पाण्डवेयानामृद्धिमिन्द्रोपमां शुभाम् ।
अमित्राणां सुमहतीमनुशोचामि मानद ॥ १२.१२४.१३ ॥
Als ich jenen prächtigen, Indra gleichen Reichtum der Pāṇḍavas sah, o Ehrengeber, bekümmere ich mich sehr um unsere Feinde.
12.124.14
यदीच्छसि श्रियं तात यादृशी सा युधिष्ठिरे ।
विशिष्टां वा नरश्रेष्ठ शीलवान्भव पुत्रक ॥ १२.१२४.१४ ॥
Wenn du ein Glück wie das Yudhiṣṭhiras begehrst, oder ein noch größeres, so werde, o bester der Männer, mein Sohn, ein Mann von gutem Charakter.
12.124.15
शीलेन हि त्रयो लोकाः शक्या जेतुं न संशयः ।
न हि किंचिदसाध्यंवै लोके शीलवतां सताम् ॥ १२.१२४.१५ ॥
Gewiss können die drei Welten durch guten Charakter erobert werden, daran ist kein Zweifel. In der Welt ist den guten Menschen mit gutem Charakter nichts unerreichbar.
12.124.16
एकरात्रेण मान्धाता त्र्यहेण जनमेजयः ।
सप्तरात्रेण नाभागः पृथिवीं प्रतिपेदिवान् ॥ १२.१२४.१६ ॥
Māndhātā gewann die Erde in einer Nacht, Janamejaya in drei Tagen und Nābhāga in sieben Nächten.
12.124.17
एते हि पार्थिवाः सर्वे शीलवन्तो यशोन्विताः ।
ततस्तेषां गुणक्रीता वसुधा स्वयमागता ॥ १२.१२४.१७ ॥
Alle diese Könige waren von gutem Charakter und berühmt; daher kam die Erde, durch ihre Tugenden gewonnen, von selbst zu ihnen.
12.124.18
कथं तत्प्राप्यते शीलं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
येन शीलेन संप्राप्ताः क्षिप्रमेव वसुंधराम् ॥ १२.१२४.१८ ॥
O Bhārata, ich möchte hören, wie jener gute Charakter erlangt wird, durch den die Menschen die Erde rasch gewinnen.
12.124.19
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदेन पुरा वृत्तं शीलमाश्रित्य भारत ॥ १२.१२४.१९ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, die einst Nārada widerfuhr, indem er sich auf den rechten Charakter stützte, o Nachkomme Bharatas.
12.124.20
प्रा…देन हृतं राज्यं महेन्द्रस्य महात्मनः ।
श…माश्रित्य दैत्येन त्रैलोक्यं च वशे कृतम् ॥ १२.१२४.२० ॥
…der Gott raubte das Reich des hochherzigen Mahendra; sich auf … stützend, brachte der Daitya die drei Welten unter seine Gewalt.
12.124.21
त…बृहस्पतिं शक्रः प्राञ्जलिः समुपस्थितः ।
तमुवाच महाप्राज्ञः श्रेय इच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.२१ ॥
…Śakra trat mit gefalteten Händen zu Bṛhaspati und sprach zu dem Hochweisen: "Ich wünsche das höchste Gut zu erkennen."
12.124.22
ततो बृहस्पतिस्तस्मै ज्ञानं नैश्रेयसं परम् ।
कथयामास भगवान्देवेन्द्राय कुरूद्वह ॥ १२.१२४.२२ ॥
Da verkündete der erhabene Bṛhaspati dem Devendra jenes höchste Wissen, das zum höchsten Heil führt, o Bester der Kurus.
12.124.23
एतावच्छ्रेय इत्येव बृहस्पतिरभाषत ।
इन्द्रस्तु भूयः पप्रच्छ को विशेषो भवेदिति ॥ १२.१२४.२३ ॥
"So weit reicht das höchste Gut", sprach Bṛhaspati. Doch Indra fragte erneut: "Was könnte es darüber hinaus an Auszeichnung geben?"
12.124.24
विशेषोऽस्ति महांस्तात भार्गवस्य महात्मनः ।
तत्रागमय भद्रं ते भूय एव सुरोत्तम ॥ १२.१२४.२४ ॥
"Lieber, bei dem Hochherzigen aus Bhṛgus Geschlecht gibt es eine große Auszeichnung. Bester der Götter, möge dir Glück beschieden sein; geh dorthin und erlange sie wieder."
12.124.25
आत्मनस्तु ततः श्रेयो भार्गवः सुमहायशाः ।
ज्ञानमागमयत्प्रीत्या पुनः स परमद्युतिः ॥ १२.१२४.२५ ॥
Da suchte der überaus berühmte Bhārgava für sich das höchste Gut, und jener von höchstem Glanz erlangte freudig wieder das Wissen.
12.124.26
तेनापि समनुज्ञातो भार्गवेण महात्मना ।
श्रेयोऽस्तीति परं भूयः शुक्रमाह शतक्रतुः ॥ १२.१२४.२६ ॥
Nachdem er die Erlaubnis jenes großherzigen Bhārgava erhalten hatte, sagte Śatakratu wieder zu Śukra, dass es ein höchstes Gut gebe.
12.124.27
भार्गवस्त्वाह सर्वज्ञः प्रह्लादस्य महात्मनः ।
ज्ञानमस्ति विशेषेणेत्युक्तो हृष्टश्च सोऽभवत् ॥ १२.१२४.२७ ॥
Der allwissende Bhārgava sagte, dass der großherzige Prahlāda ganz besonders Wissen besitze; als ihm dies gesagt wurde, freute er sich.
12.124.28
स तत्र ब्राह्मणो भूत्वा प्रह्लादं पाकशासनः ।
स्तुत्वा प्रोवाच मेधावी श्रेय इच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.२८ ॥
Dort, in Gestalt eines Brahmanen, pries Pākaśāsana (Indra) Prahlāda, und der Weise sprach: „Ich wünsche das höchste Gut zu erfahren.“
12.124.29
प्रह्लादस्त्वब्रवीद्विप्रं क्षणो नास्ति द्विजोत्तम ।
त्रैलोक्यराज्यसक्तस्य ततो नोपदिशामि ते ॥ १२.१२४.२९ ॥
Prahlāda aber sprach zu dem Brahmanen: „Es gibt keinen Augenblick, Bester der Zweimalgeborenen; da ich am Reich der drei Welten hänge, will ich dich nicht belehren.“
12.124.30
ब्राह्मणस्त्वब्रवीद्राजन्यस्मिन्काले क्षणो भवेत् ।
तदोपादेष्टुमिच्छामि यदि कार्यान्तरं भवेत् ॥ १२.१२४.३० ॥
Der Brahmane sprach: „O König, wenn es in dieser Zeit einen Augenblick gibt und wenn es eine andere Angelegenheit gibt, dann wünsche ich Belehrung zu empfangen.“
12.124.31
ततः प्रीतोऽभवद्राजा प्रह्वादो ब्रह्मवादिनः ।
तथेत्युक्त्वा ददौ काले ज्ञानतत्त्वं द्विजे तदा ॥ १२.१२४.३१ ॥
Da war König Prahlāda mit dem Lehrer des Veda zufrieden. Er sprach: "So sei es", und gab dem Zweimalgeborenen zu jener Zeit die Essenz des Wissens.
12.124.32
ब्राह्मणोऽपि यथान्यायं गुरुवृत्तिमनुत्तमाम् ।
चकार सर्वभावेन यद्यच्च मनसेच्छति ॥ १२.१२४.३२ ॥
Auch der Brahmane verrichtete der Ordnung gemäß mit ganzem Herzen den höchsten Dienst am Lehrer und tat alles, was sein Geist begehrte.
12.124.33
पृष्टश्च तेन बहुशः प्राप्तं कथमरिंदम् ।
त्रैलोक्यराज्यं धर्मज्ञ कारणं तद्ब्रवीहि मे।
प्रह्लादोऽपि महाराज ब्राह्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१२४.३३ ॥
Mehrmals von ihm gefragt: "O Bezwinger der Feinde, wie wurde die Herrschaft über die drei Welten erlangt? O Kenner des Dharma, sage mir ihren Grund." O großer König, auch Prahlāda sprach diese Worte zu dem Brahmanen.
12.124.34
नासूयामि द्विजान्विप्र राजास्मीति कथंचन ।
काम्यानि वदतां तेषां संयच्छामि वहामि च ॥ १२.१२४.३४ ॥
O Brahmane, ich neide den Zweimalgeborenen nie, weil ich denke: "Ich bin König." Welche begehrten Worte sie auch sprechen, ich halte mich zurück und ertrage sie.
12.124.35
ते विस्रब्धाः प्रभाषन्ते संयच्छन्ति च मां सदा ।
तेषां कार्यपथे युक्तं शुश्रूषुमनहंकृतम् ॥ १२.१२४.३५ ॥
Sie sprechen vertrauensvoll und halten mich stets im Zaum. Für ihren Weg der Pflicht ist der Geeignete, dem Dienst Zugewandte und Stolzlose der Richtige.
12.124.36
धर्मात्मानं जितक्रोधं नियतं संयतेन्द्रियम् ।
समासिञ्चन्ति शास्त्रज्ञाः क्षौद्रं मध्विव मक्षिकाः ॥ १२.१२४.३६ ॥
Auf den Menschen, dessen Selbst das Dharma ist, der den Zorn besiegt, standhaft ist und seine Sinne gezügelt hat, gießen die Kenner der Schriften ihr Wissen aus, wie Fliegen sich über Honig ergießen.
12.124.37
सोऽहं वागग्रविद्यानां रसानामवलेहिता ।
स्वजात्यानधितिष्ठामि नक्षत्राणीव चन्द्रमाः ॥ १२.१२४.३७ ॥
Ich bin einer, der die Essenzen des Wissens an der Zungenspitze kostet, und doch herrsche ich nicht über die Meinen, wie der Mond über die Sterne herrscht.
12.124.38
एतत्पृथिव्याममृतमेतच्चक्षुरनुत्तमम् ।
यद्ब्राह्मणमुखे हव्यमेतच्छ्रुत्वा प्रवर्तते ॥ १२.१२४.३८ ॥
Dies ist auf Erden der Nektar, dies das höchste Auge: dass die Opfergabe in den Mund eines Brahmanen gelegt wird, und durch das Hören davon schreitet das Ritual fort.
12.124.39
एतावच्छेय इत्याह प्रह्लादो ब्रह्मवादिनम् ।
शुश्रूषितस्तेन तदा दैत्येन्द्रो वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१२४.३९ ॥
»Dies allein ist das höchste Gut«, so sprach Prahlāda zu dem Verkünder des Brahman; da sprach der Herr der Daityas, erfreut über dessen Dienst, diese Worte.
12.124.40
यथावद्गुरुवृत्त्या ते प्रीतोऽस्मि द्विजसत्तम ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते प्रदाताऽस्मि न संशयः ॥ १२.१२४.४० ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, ich bin mit dir gebührend zufrieden für dein Verhalten als Schüler eines Lehrers. Wähle eine Gabe, möge dir Gutes widerfahren; ich werde sie gewiss gewähren, daran ist kein Zweifel.
12.124.41
कृतमित्येव दैत्येन्द्रमुवाच द्विजसत्तमः ।
प्रह्लादस्त्वब्रवीत्प्रीतो गृह्यतां वर इत्युत ॥ १२.१२४.४१ ॥
»Geschehen«, so sprach der Beste der Zweimalgeborenen zum Herrn der Daityas; und Prahlāda, erfreut, sprach: »Die Gabe sei angenommen.«
12.124.42
यदि राजन्प्रसन्नस्त्वं मम चेदिच्छसि प्रियम् ।
भवतः शीलमिच्छामि प्राप्नुमेष वरो मम ॥ १२.१२४.४२ ॥
O König, wenn du mit mir zufrieden bist und mir eine Gunst erweisen willst, so wünsche ich, deine Gesinnung zu erlangen; das ist meine Gabe.
12.124.43
ततः प्रीतस्तु दैत्येन्द्रो भयमस्याभवन्महत् ।
वरे प्रदिष्टे विप्रेण नाल्पचेतायमित्युत ॥ १२.१२४.४३ ॥
Da wurde der Herr der Daitya erfreut, doch große Furcht befiel ihn, als der Brahmane die Gabe gewährte: »Er ist nicht kleinen Geistes«.
12.124.44
एवमस्त्विति स प्राह प्रह्लादो विस्मितस्तदा ।
उपाकृत्य तु विप्राय वरं दुःखान्वितोऽभवत् ॥ १२.१२४.४४ ॥
»So sei es«, sprach da Prahlāda erstaunt; nachdem er dem Brahmanen die Gabe gewährt hatte, wurde er von Kummer erfüllt.
12.124.45
दत्ते वरे गते विप्रे चिन्ताऽसीन्महती तदा ।
प्रह्लादस्य महाराज निश्चयं न च जग्मिवान् ॥ १२.१२४.४५ ॥
Als die Gabe gewährt war und der Brahmane gegangen, befiel Prahlāda, o großer König, große Sorge; er konnte zu keinem Entschluss gelangen.
12.124.46
तस्य चिन्तयतस्तावच्छायाभूतं महाद्युतेः ।
तेजोविग्रहवत्तात शरीरमजहात्तदा ॥ १२.१२४.४६ ॥
Während er nachsann, mein Lieber, wurde der Körper jenes Hochstrahlenden zum Schatten, und gleich einer Lichtgestalt verließ er ihn da.
12.124.47
तमपृच्छन्महाराजः प्रह्लादः को भवानिति ।
प्रत्याह तं तु शीलोस्मि त्यक्तो गच्छाम्यहं त्वया ॥ १२.१२४.४७ ॥
Der große König Prahlāda fragte ihn: »Wer bist du?« Er antwortete: »Ich bin der Charakter (śīla); du hast mich verlassen, und ich gehe.«
12.124.48
तस्मिन्द्विजोत्तमे राजन्वत्स्याम्यहमरिंदम ।
योऽसौ शिष्यत्वमागम्य त्वयि नित्यं समाहितः।
इत्युक्त्वाऽन्तर्हितं तद्वै शक्रं चान्वाविशत्प्रभो ॥ १२.१२४.४८ ॥
»O König, Bezwinger der Feinde, ich werde in jenem besten der Brahmanen wohnen, der als Schüler kam und dir stets zugewandt ist.« Nachdem er dies gesagt hatte, verschwand er, und, o Herr, er ging in Indra ein.
12.124.49
तस्मिंस्तेजसि याते तु तादृग्रूपस्ततोपरः ।
शरीरान्निः सृतस्तस्य को भवानिति सोब्रवीत् ॥ १२.१२४.४९ ॥
Als jener Glanz entschwunden war, trat ein anderer von gleicher Gestalt aus seinem Körper hervor. Auf die Frage: »Wer bist du?«, antwortete er.
12.124.50
धर्मं प्रह्लाद मां विद्धि यत्रासौ द्विजसत्तमः ।
तत्र यास्यामि दैत्येन्द्र यतः शीलं ततो ह्यहम् ॥ १२.१२४.५० ॥
»Prahlāda, erkenne mich als Dharma. Herr der Daitya, ich werde dorthin gehen, wo jener Beste der Zweimalgeborenen ist, denn dort ist meine Natur.«
12.124.51
ततोऽपरो महाराज प्रज्वलन्निव तेजसा ।
शरीरान्निः सृतस्तस्य प्रह्लादस्य महात्मनः ॥ १२.१२४.५१ ॥
Dann, großer König, trat ein anderer, wie von Glanz entflammt, aus dem Körper des großherzigen Prahlāda hervor.
12.124.52
को भवानिति पृष्टश्च तमाह स महाद्युतिः ।
सत्यं विद्ध्यसुरेन्द्राद्य प्रयास्ये धर्ममन्वहम् ॥ १२.१२४.५२ ॥
Auf die Frage »Wer bist du?« antwortete ihm jener Hochstrahlende: »Herr der Asura, wisse, dass dies wahr ist. Von heute an werde ich Tag für Tag zum Dharma gehen.«
12.124.53
तस्मिन्ननुगते धर्मं पुरुषे पुरुषोऽपरः ।
निश्चक्राम ततस्तस्मात्पृष्टश्चाह महातपाः ॥ १२.१२४.५३ ॥
Als jener Dharma-Mann ihm nachgefolgt war, trat aus ihm ein anderer Mann hervor; und auf Befragen antwortete der an Askese Große.
12.124.54
वृत्तं प्रह्लाद मां विद्धि यतः सत्यं ततो ह्यहम् ।
तस्मिन्गते महाश्वेता शरीरात्तस्य निर्ययौ ॥ १२.१२४.५४ ॥
»Prahlāda, erkenne mich als Wandel, denn ich bin die Wahrheit, und deshalb bin ich jenes.« Als jener gegangen war, trat der große Weiße aus seinem Körper hervor.
12.124.55
पृष्टश्चाह बलं विद्धि यतो वृत्तमहं ततः ।
इत्युक्त्वा प्रययौ तत्र यतो वृत्तं नराधिप ॥ १२.१२४.५५ ॥
Befragt, sprach sie: »Wisse, dass ich die Kraft bin, denn das Verhalten kommt von mir.« Nachdem sie dies gesagt hatte, ging sie dorthin, wo das Verhalten war, o Herr der Menschen.
12.124.56
ततः प्रभामयी देवी शरीरात्तस्य निर्ययौ ।
तामपृच्छत्स दैत्येन्द्रः सा श्रीरित्येनमब्रवीत् ॥ १२.१२४.५६ ॥
Da trat aus seinem Körper die strahlende Göttin hervor. Der Herr der Daityas befragte sie, und sie sprach zu ihm: »Ich bin Śrī.«
12.124.57
उषिताऽस्मि सुखं नित्यं त्वयि सत्यपराक्रम ।
त्वया युक्ता गमिष्यामि बलं ह्यनुगता ह्यहम् ॥ १२.१२४.५७ ॥
»O du von wahrer Tapferkeit, ich habe stets glücklich in dir gewohnt. Nun, nicht mehr mit dir vereint, werde ich gehen; der Kraft folgend, werde ich selbst gehen.«
12.124.58
ततो भयं प्रादुरासीत्प्रह्लादस्य महात्मनः ।
अपृच्छत च तां भूयः क्व यासि कमलालये ॥ १२.१२४.५८ ॥
Da erwachte Furcht in dem großherzigen Prahlāda, und er fragte sie erneut: »O du Lotusbewohnerin, wohin gehst du?«
12.124.59
त्वं हि सत्यव्रता देवी लोकस्य परमेश्वरी ।
कश्चासौ ब्राह्मणश्रेष्ठस्तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.५९ ॥
»Du bist wahrhaftig die Göttin des wahren Gelübdes, die höchste Herrscherin der Welt. Wer ist jener Vorzüglichste unter den Brahmanen? Das möchte ich wissen.«
12.124.60
स शक्तो ब्रह्मचारी यस्त्वत्तश्चैवोपशिक्षितः ।
त्रैलोक्ये ते यदश्वर्यं तत्तेनापहृतं प्रभो ॥ १२.१२४.६० ॥
»Jener keusche Schüler ist fähig, denn er wurde von dir unterwiesen. O Herr, die Herrschaft, die du in den drei Welten innehattest, hat er dir entrissen.«
12.124.61
शीलेन हि त्रयो लोकास्त्वया धर्मज्ञ निर्जिताः ।
तद्विज्ञाय सुरेन्द्रेण तव शीलं हृतं प्रभो ॥ १२.१२४.६१ ॥
O Kenner des Dharma, durch Charakter allein hast du die drei Welten besiegt; dies erkennend, nahm der Herr der Götter, o Herr, dein Wesen hinweg.
12.124.62
धर्मः सत्यं तथा वृत्तं बलं चैव तथाऽप्यहम् ।
शीलमूला महाप्राज्ञ सदा नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१२४.६२ ॥
Dharma, Wahrheit, Verhalten, Stärke und auch ich, o Weiser, gründen stets im Wesen; daran ist kein Zweifel.
12.124.63
एवमुक्त्वा गता श्रीस्तु ते च सर्वे युधिष्ठिर ।
दुर्योधनस्तु पितरं भूय एवाब्रवीत्तदा ॥ १२.१२४.६३ ॥
So gesprochen ging Śrī fort, und alle anderen ebenso, o Yudhiṣṭhira. Duryodhana aber sprach da wieder zu seinem Vater.
12.124.64
शीलस्य तत्त्वमिच्छामि वेत्तुं कौरवनन्दन ।
प्राप्यते च यथा शीलं तं चोपायं ब्रवीहि मे ॥ १२.१२४.६४ ॥
O Freude der Kurus, ich möchte das Wesen des Charakters erkennen und wissen, wie er erlangt wird — sage mir dieses Mittel.
12.124.65
सोपायं पूर्वमुद्दिष्टं प्रह्लादेन महात्मना ।
संक्षेपतस्तु शीलस्य शृणु प्राप्तिं नरेश्वर ॥ १२.१२४.६५ ॥
Dies wurde einst mit seinen Mitteln vom großherzigen Prahlāda verkündet. Kurz gesagt, o Herr der Menschen, höre, wie Charakter erlangt wird.
12.124.66
अद्रोहः सर्वभूतेषु कर्मणा मनसा गिरा ।
अनुग्रहश्च दानं च शीलमेतत्प्रशस्यते ॥ १२.१२४.६६ ॥
Nicht schaden allen Wesen durch Tat, Gedanke und Rede, Wohlwollen und Geben — das wird als Charakter gepriesen.
12.124.67
यदन्येषां हितं न स्यादात्मनः कर्म पौरुषम् ।
अपत्रपेत वा येन न तत्कुर्यात्कथंचन ॥ १२.१२४.६७ ॥
Eine Handlung, die anderen nicht zum Nutzen gereicht, keine eigene männliche Tat ist oder Scham bringt, soll man auf keinen Fall ausführen.
12.124.68
तत्तु कर्म तथा कुर्याद्येन श्लाध्येत संसदि ।
शीलं समासेनैतत्ते कथितं कुरुसत्तम ॥ १२.१२४.६८ ॥
Man soll genau jene Tat vollbringen, durch die man in der Versammlung gepriesen wird. Bester der Kurus, dieses Verhalten habe ich dir in Kürze dargelegt.
12.124.69
यद्यप्यशीला नृपते प्राप्नुवन्ति श्रियं क्वचित् ।
न भुञ्जते चिरं तात समूलाश्च पतन्ति ते ॥ १२.१२४.६९ ॥
Auch wenn die Charakterlosen zuweilen Glück erlangen, o König, genießen sie es nicht lange; lieber Sohn, sie stürzen, mit Wurzel und allem.
12.124.70
एतद्विदित्वा तत्त्वेन शीलवान्भव पुत्रक ।
यदीच्छसि श्रियं तात सुविशिष्टां युधिष्ठिरात्।
अधिकां चापि राजेन्द्र ततस्त्वं शीलवान्भवा ॥ १२.१२४.७० ॥
Dies wahrhaft erkennend, mein Sohn, werde tugendhaft. Lieber Sohn, wenn du ein Glück begehrst, das besonders herrlich und größer als das Yudhiṣṭhiras ist, dann, Herr der Könige, werde tugendhaft.
12.124.71
एतत्कथितवान्पुत्रे धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
एतत्कुरुष्व कौन्तेय ततः प्राप्स्यसि तत्फलम् ॥ १२.१२४.७१ ॥
König Dhṛtarāṣṭra hat dies seinem Sohn gesagt. Sohn der Kuntī, tue genau dies, dann wirst du seine Frucht erlangen.