ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.124
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.124.1
इमे जना मनुष्येन्द्र प्रशंसन्ति सदा भुवि ।
धर्मस्य शीलमेवादौ ततो मे संशयो महान् ॥ १२.१२४.१ ॥
ಮನುಷ್ಯೇಂದ್ರನೇ! ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಜನರು ಸದಾ ಧರ್ಮದ ನಡತೆಯನ್ನೇ ಮೊದಲು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಮಹಾ ಸಂಶಯವಿದೆ.
12.124.2
यदि तच्छक्यमस्माभिर्ज्ञातुं धर्मभूतां वर ।
श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं यथैतदुपलभ्यते ॥ १२.१२४.२ ॥
ಧರ್ಮಾತ್ಮರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಇದನ್ನು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ಇದು ಹೇಗೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
12.124.3
कथं तत्प्राप्यते शीलं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
किंलक्षणं च तत्प्रोक्तं ब्रूहि मे वदतां वर ॥ १२.१२४.३ ॥
ಭಾರತನೇ! ಆ ಶೀಲ ಹೇಗೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಅದರ ಲಕ್ಷಣವೇನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ಮಾತನಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನನಗೆ ತಿಳಿಸು.
12.124.4
पुरा दुर्योधनेनेह धृतराष्ट्राय मानद ।
आख्यातं तप्यमानेन श्रियं दृष्ट्वा तवागताम् ॥ १२.१२४.४ ॥
ಮಾನದನೇ! ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿ ದುರ್ಯೋಧನನು ಸಂತಪ್ತನಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಬಂದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೋಡಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
12.124.5
इन्द्रप्रस्थे महाराज तव सभ्रातृकस्य ह ।
सभायां चापहसनं तत्सर्वं शृणु भारत ॥ १२.१२४.५ ॥
ಮಹಾರಾಜನೇ! ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಪಹಾಸವನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳು, ಭಾರತನೇ.
12.124.6
भवतस्तां सभां दृष्ट्वा समृद्धिं चाप्यनुत्तमाम् ।
दुर्योधनस्तदा दीनः सर्वं पित्रे न्यवेदयत् ॥ १२.१२४.६ ॥
ನಿನ್ನ ಆ ಸಭೆಯನ್ನೂ ಅದರ ಅನುಪಮ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನೂ ನೋಡಿ, ದೀನನಾದ ದುರ್ಯೋಧನನು ಆಗ ತಂದೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿವೇದಿಸಿದನು.
12.124.7
श्रुत्वा हि धृतराष्ट्रश्च दुर्योधनवचस्तदा ।
अब्रवीत्कर्णसहितं दुर्योधनमिदं वचः ॥ १२.१२४.७ ॥
ದುರ್ಯೋಧನನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಆಗ ಕರ್ಣನೊಡನಿದ್ದ ದುರ್ಯೋಧನನಿಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
12.124.8
किमर्थं तप्यसे पुत्र श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
श्रुत्वा त्वामनुनेष्यामि यदि सम्यग्भविष्यति ॥ १२.१२४.८ ॥
ಮಗನೇ, ನೀನು ಏಕೆ ಸಂತಪ್ತನಾಗಿರುವೆ? ಸತ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಕೇಳಿ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಿಸುವೆನು.
12.124.9
यदा त्वां महदैश्वर्यं प्राप्तं परपुरंजय ।
किंकरा भ्रातरः सर्वे मित्रसंबन्धिबान्धवाः ॥ १२.१२४.९ ॥
ಶತ್ರುನಗರಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದವನೇ, ನಿನಗೆ ಮಹಾ ಐಶ್ವರ್ಯ ಪ್ರಾಪ್ತವಾದಾಗ, ನಿನ್ನ ಸಹೋದರರೆಲ್ಲರೂ, ಮಿತ್ರರೂ ಬಂಧುಗಳೂ ಸೇವಕರಾಗಿರುವಾಗ,
12.124.10
आच्छादयसि प्रावारानश्नासि पिशितौदनम् ।
आजानेया वहन्ति त्वां कस्माच्छेचसि पुत्रक ॥ १२.१२४.१० ॥
ನೀನು ಉತ್ತಮ ಶಾಲುಗಳನ್ನು ಹೊದೆಯುತ್ತಿ, ಮಾಂಸದ ಅನ್ನ ತಿನ್ನುತ್ತಿ, ಉತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊರುತ್ತಿವೆ; ಹೀಗಿರುವಾಗ ಮಗನೇ, ಏಕೆ ಶೋಕಿಸುತ್ತಿ?
12.124.11
दश तात सहस्राणि स्नातकानां महात्मनाम् ।
भुञ्जते रुक्मपात्रीभिर्युधिष्ठिरनिवेशने ॥ १२.१२४.११ ॥
ತಂದೆಯೇ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಮಹಾತ್ಮ ಸ್ನಾತಕರು ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
12.124.12
दृष्ट्वा च तां सभां दिव्यपुष्पफलान्विताम् ।
अश्वांस्तित्तिरकल्माषान्रत्नानि विविधानि च ॥ १२.१२४.१२ ॥
ದಿವ್ಯ ಹೂವು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆ ಸಭೆಯನ್ನು, ತಿತ್ತಿರ ಬಣ್ಣದ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಿತ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು, ನಾನಾ ರತ್ನಗಳನ್ನು ನೋಡಿ—
12.124.13
दृष्ट्वा तां पाण्डवेयानामृद्धिमिन्द्रोपमां शुभाम् ।
अमित्राणां सुमहतीमनुशोचामि मानद ॥ १२.१२४.१३ ॥
ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಪಾಂಡವರ ಆ ಶುಭಕರ ಮಹಾ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಾನದನೇ, ಶತ್ರುಗಳಿಗಾಗಿ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.124.14
यदीच्छसि श्रियं तात यादृशी सा युधिष्ठिरे ।
विशिष्टां वा नरश्रेष्ठ शीलवान्भव पुत्रक ॥ १२.१२४.१४ ॥
ಮಗನೇ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಲ್ಲಿರುವಂತಹ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀನು ಬಯಸಿದರೆ, ನರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಶೀಲವಂತನಾಗು.
12.124.15
शीलेन हि त्रयो लोकाः शक्या जेतुं न संशयः ।
न हि किंचिदसाध्यंवै लोके शीलवतां सताम् ॥ १२.१२४.१५ ॥
ಶೀಲದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶೀಲವಂತ ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಯಾವುದೂ ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ.
12.124.16
एकरात्रेण मान्धाता त्र्यहेण जनमेजयः ।
सप्तरात्रेण नाभागः पृथिवीं प्रतिपेदिवान् ॥ १२.१२४.१६ ॥
ಮಾಂಧಾತನು ಒಂದು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಜನಮೇಜಯನು ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ನಾಭಾಗನು ಏಳು ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.
12.124.17
एते हि पार्थिवाः सर्वे शीलवन्तो यशोन्विताः ।
ततस्तेषां गुणक्रीता वसुधा स्वयमागता ॥ १२.१२४.१७ ॥
ಈ ಎಲ್ಲ ರಾಜರೂ ಶೀಲವಂತರೂ ಯಶಸ್ವಿಗಳೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಭೂಮಿ ತಾನಾಗಿಯೇ ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿತು.
12.124.18
कथं तत्प्राप्यते शीलं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
येन शीलेन संप्राप्ताः क्षिप्रमेव वसुंधराम् ॥ १२.१२४.१८ ॥
ಭಾರತನೇ, ಶೀಲವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ಯಾವ ಶೀಲದಿಂದ ಜನರು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
12.124.19
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदेन पुरा वृत्तं शीलमाश्रित्य भारत ॥ १२.१२४.१९ ॥
ಇಲ್ಲಿಯೂ ಜನರು ಈ ಪ್ರಾಚೀನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೆ ನಾರದರಿಗೆ ನಡೆದ ಇದು, ಶೀಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಡೆಯಿತು, ಓ ಭಾರತ.
12.124.20
प्रा…देन हृतं राज्यं महेन्द्रस्य महात्मनः ।
श…माश्रित्य दैत्येन त्रैलोक्यं च वशे कृतम् ॥ १२.१२४.२० ॥
…ದೇವನಿಂದ ಮಹಾತ್ಮ ಮಹೇಂದ್ರನ ರಾಜ್ಯ ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; …ವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ದೈತ್ಯನು ತ್ರಿಲೋಕಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.
12.124.21
त…बृहस्पतिं शक्रः प्राञ्जलिः समुपस्थितः ।
तमुवाच महाप्राज्ञः श्रेय इच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.२१ ॥
…ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಶಕ್ರನು ಕೈಮುಗಿದು ಬಂದು ನಿಂತನು. ಆ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನಿಗೆ ಅವನು ಹೇಳಿದನು: "ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ."
12.124.22
ततो बृहस्पतिस्तस्मै ज्ञानं नैश्रेयसं परम् ।
कथयामास भगवान्देवेन्द्राय कुरूद्वह ॥ १२.१२४.२२ ॥
ಆಗ ಭಗವಾನ್ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ದೇವೇಂದ್ರನಿಗೆ ಆ ಪರಮ ನೈಃಶ್ರೇಯಸ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು, ಓ ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
12.124.23
एतावच्छ्रेय इत्येव बृहस्पतिरभाषत ।
इन्द्रस्तु भूयः पप्रच्छ को विशेषो भवेदिति ॥ १२.१२४.२३ ॥
"ಇಷ್ಟೇ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು" ಎಂದು ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದನು. ಆದರೆ ಇಂದ್ರನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು: "ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಶೇಷ ಏನಿರಬಹುದು?"
12.124.24
विशेषोऽस्ति महांस्तात भार्गवस्य महात्मनः ।
तत्रागमय भद्रं ते भूय एव सुरोत्तम ॥ १२.१२४.२४ ॥
"ಮಗು, ಭೃಗುವಂಶದ ಮಹಾತ್ಮನ ಬಳಿ ದೊಡ್ಡ ವಿಶೇಷ ಜ್ಞಾನವಿದೆ. ದೇವೋತ್ತಮನೇ, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೋಗಿ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಪಡೆ."
12.124.25
आत्मनस्तु ततः श्रेयो भार्गवः सुमहायशाः ।
ज्ञानमागमयत्प्रीत्या पुनः स परमद्युतिः ॥ १२.१२४.२५ ॥
ಆಗ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ಭಾರ್ಗವನು ತನಗಾಗಿ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಹುಡುಕಿದನು; ಆ ಪರಮ ತೇಜಸ್ವಿಯು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು.
12.124.26
तेनापि समनुज्ञातो भार्गवेण महात्मना ।
श्रेयोऽस्तीति परं भूयः शुक्रमाह शतक्रतुः ॥ १२.१२४.२६ ॥
ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಭಾರ್ಗವನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ಶತಕ್ರತು ಮತ್ತೆ ಶುಕ್ರನಿಗೆ, ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
12.124.27
भार्गवस्त्वाह सर्वज्ञः प्रह्लादस्य महात्मनः ।
ज्ञानमस्ति विशेषेणेत्युक्तो हृष्टश्च सोऽभवत् ॥ १२.१२४.२७ ॥
ಸರ್ವಜ್ಞ ಭಾರ್ಗವನು ಮಹಾತ್ಮ ಪ್ರಹ್ಲಾದನಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜ್ಞಾನವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು; ಹಾಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟು ಅವನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು.
12.124.28
स तत्र ब्राह्मणो भूत्वा प्रह्लादं पाकशासनः ।
स्तुत्वा प्रोवाच मेधावी श्रेय इच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.२८ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ರೂಪ ಧರಿಸಿದ ಪಾಕಶಾಸನನು (ಇಂದ್ರನು) ಪ್ರಹ್ಲಾದನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಮೇಧಾವಿಯಾಗಿ 'ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂದನು.
12.124.29
प्रह्लादस्त्वब्रवीद्विप्रं क्षणो नास्ति द्विजोत्तम ।
त्रैलोक्यराज्यसक्तस्य ततो नोपदिशामि ते ॥ १२.१२४.२९ ॥
ಆದರೆ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು — 'ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ, ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಇಲ್ಲ; ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ.'
12.124.30
ब्राह्मणस्त्वब्रवीद्राजन्यस्मिन्काले क्षणो भवेत् ।
तदोपादेष्टुमिच्छामि यदि कार्यान्तरं भवेत् ॥ १२.१२४.३० ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು — 'ರಾಜನೇ, ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಇದ್ದರೆ, ಬೇರೆ ಕಾರ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಆಗ ಉಪದೇಶ ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.'
12.124.31
ततः प्रीतोऽभवद्राजा प्रह्वादो ब्रह्मवादिनः ।
तथेत्युक्त्वा ददौ काले ज्ञानतत्त्वं द्विजे तदा ॥ १२.१२४.३१ ॥
ಆಗ ರಾಜ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಯಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮೇಲೆ ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು. 'ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಜ್ಞಾನತತ್ತ್ವವನ್ನು ನೀಡಿದನು.
12.124.32
ब्राह्मणोऽपि यथान्यायं गुरुवृत्तिमनुत्तमाम् ।
चकार सर्वभावेन यद्यच्च मनसेच्छति ॥ १२.१२४.३२ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ಯಥಾನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಗುರುಸೇವೆಯೆಂಬ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಡಿದನು; ಮನಸ್ಸು ಏನನ್ನು ಬಯಸಿತೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದನು.
12.124.33
पृष्टश्च तेन बहुशः प्राप्तं कथमरिंदम् ।
त्रैलोक्यराज्यं धर्मज्ञ कारणं तद्ब्रवीहि मे।
प्रह्लादोऽपि महाराज ब्राह्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१२४.३३ ॥
ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ (ಅವನು ಕೇಳಿದನು): 'ಶತ್ರುದಮನನೇ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ರಾಜ್ಯ ಹೇಗೆ ಲಭಿಸಿತು? ಧರ್ಮಜ್ಞನೇ, ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸು.' ಮಹಾರಾಜನೇ, ಪ್ರಹ್ಲಾದನೂ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
12.124.34
नासूयामि द्विजान्विप्र राजास्मीति कथंचन ।
काम्यानि वदतां तेषां संयच्छामि वहामि च ॥ १२.१२४.३४ ॥
ಓ ವಿಪ್ರನೇ, 'ನಾನು ರಾಜ' ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ದ್ವಿಜರ ಮೇಲೆ ಮತ್ಸರಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಬಯಸಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.124.35
ते विस्रब्धाः प्रभाषन्ते संयच्छन्ति च मां सदा ।
तेषां कार्यपथे युक्तं शुश्रूषुमनहंकृतम् ॥ १२.१२४.३५ ॥
ಅವರು ನಿರ್ಭಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಕರ್ತವ್ಯಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಯುಕ್ತನಾದವನು, ಸೇವಾಭಾವದವನು, ಅಹಂಕಾರರಹಿತನು ಮಾತ್ರ ಯೋಗ್ಯ.
12.124.36
धर्मात्मानं जितक्रोधं नियतं संयतेन्द्रियम् ।
समासिञ्चन्ति शास्त्रज्ञाः क्षौद्रं मध्विव मक्षिकाः ॥ १२.१२४.३६ ॥
ಧರ್ಮಾತ್ಮನು, ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಗೆದ್ದವನು, ಸ್ಥಿರನು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿದವನು—ಅಂಥವನ ಮೇಲೆ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು (ಜ್ಞಾನವನ್ನು) ನೊಣಗಳು ಜೇನಿನ ಮೇಲೆ ಸುರಿಯುವಂತೆ ಸುರಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.124.37
सोऽहं वागग्रविद्यानां रसानामवलेहिता ।
स्वजात्यानधितिष्ठामि नक्षत्राणीव चन्द्रमाः ॥ १२.१२४.३७ ॥
ನಾನು ಮಾತಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆಯ ರಸಗಳನ್ನು ಸವಿಯುವವನು; ಆದರೂ ನನ್ನ ಜಾತಿಯವರ ಮೇಲೆ ಚಂದ್ರನು ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸುವಂತೆ ನಾನು ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸುವುದಿಲ್ಲ.
12.124.38
एतत्पृथिव्याममृतमेतच्चक्षुरनुत्तमम् ।
यद्ब्राह्मणमुखे हव्यमेतच्छ्रुत्वा प्रवर्तते ॥ १२.१२४.३८ ॥
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇದೇ ಅಮೃತ; ಇದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಣ್ಣು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹವಿಸ್ಸು ಅರ್ಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರವೇ ಕರ್ಮ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ.
12.124.39
एतावच्छेय इत्याह प्रह्लादो ब्रह्मवादिनम् ।
शुश्रूषितस्तेन तदा दैत्येन्द्रो वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१२४.३९ ॥
'ಇಷ್ಟೇ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು' ಎಂದು ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಆಗ ಅವನ ಸೇವೆಗೆ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
12.124.40
यथावद्गुरुवृत्त्या ते प्रीतोऽस्मि द्विजसत्तम ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते प्रदाताऽस्मि न संशयः ॥ १२.१२४.४० ॥
ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಗುರುಸೇವೆಯ ನಡತೆಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಯಥಾವತ್ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವರವನ್ನು ಕೇಳು, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ನಾನು ಕೊಡುವೆನು, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
12.124.41
कृतमित्येव दैत्येन्द्रमुवाच द्विजसत्तमः ।
प्रह्लादस्त्वब्रवीत्प्रीतो गृह्यतां वर इत्युत ॥ १२.१२४.४१ ॥
'ಆಯಿತು' ಎಂದು ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ, 'ವರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು' ಎಂದನು.
12.124.42
यदि राजन्प्रसन्नस्त्वं मम चेदिच्छसि प्रियम् ।
भवतः शीलमिच्छामि प्राप्नुमेष वरो मम ॥ १२.१२४.४२ ॥
ರಾಜನೇ, ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವನ್ನು ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ, ನಿನ್ನ ಶೀಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ—ಇದೇ ನನ್ನ ವರ.
12.124.43
ततः प्रीतस्तु दैत्येन्द्रो भयमस्याभवन्महत् ।
वरे प्रदिष्टे विप्रेण नाल्पचेतायमित्युत ॥ १२.१२४.४३ ॥
ಆಗ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನಿಗೆ ಮಹಾ ಭಯ ಉಂಟಾಯಿತು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವರವನ್ನು ನೀಡಿದಾಗ, 'ಇವನು ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯವನಲ್ಲ' ಎಂದು.
12.124.44
एवमस्त्विति स प्राह प्रह्लादो विस्मितस्तदा ।
उपाकृत्य तु विप्राय वरं दुःखान्वितोऽभवत् ॥ १२.१२४.४४ ॥
'ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವರವನ್ನಿತ್ತು ಅವನು ದುಃಖಿತನಾದನು.
12.124.45
दत्ते वरे गते विप्रे चिन्ताऽसीन्महती तदा ।
प्रह्लादस्य महाराज निश्चयं न च जग्मिवान् ॥ १२.१२४.४५ ॥
ವರವನ್ನು ನೀಡಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೊರಟುಹೋದ ಬಳಿಕ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಪ್ರಹ್ಲಾದನಿಗೆ ಮಹಾ ಚಿಂತೆ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವನು ನಿಶ್ಚಯಕ್ಕೆ ಬರಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
12.124.46
तस्य चिन्तयतस्तावच्छायाभूतं महाद्युतेः ।
तेजोविग्रहवत्तात शरीरमजहात्तदा ॥ १२.१२४.४६ ॥
ಅವನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯ ದೇಹವು ನೆರಳಾಗಿ, ಮಗುವೇ, ತೇಜೋಮೂರ್ತಿಯಂತೆ ಆಗ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿತು.
12.124.47
तमपृच्छन्महाराजः प्रह्लादः को भवानिति ।
प्रत्याह तं तु शीलोस्मि त्यक्तो गच्छाम्यहं त्वया ॥ १२.१२४.४७ ॥
ಮಹಾರಾಜ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಅವನನ್ನು 'ನೀನು ಯಾರು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು; ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು, 'ನಾನು ಶೀಲ; ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದೆ, ನಾನು ಹೊರಟೆ.'
12.124.48
तस्मिन्द्विजोत्तमे राजन्वत्स्याम्यहमरिंदम ।
योऽसौ शिष्यत्वमागम्य त्वयि नित्यं समाहितः।
इत्युक्त्वाऽन्तर्हितं तद्वै शक्रं चान्वाविशत्प्रभो ॥ १२.१२४.४८ ॥
'ಓ ರಾಜನೇ, ಶತ್ರುದಮನನೇ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲಿ ನಾನು ವಾಸಿಸುವೆನು; ಅವನು ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ ಬಂದು ಸದಾ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸಮಾಹಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅದು ಅಂತರ್ಧಾನವಾಯಿತು; ಪ್ರಭುವೇ, ಅದು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು.
12.124.49
तस्मिंस्तेजसि याते तु तादृग्रूपस्ततोपरः ।
शरीरान्निः सृतस्तस्य को भवानिति सोब्रवीत् ॥ १२.१२४.४९ ॥
ಆ ತೇಜಸ್ಸು ಹೊರಟುಹೋದ ಬಳಿಕ, ಅದೇ ರೂಪದ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದನು. 'ನೀನು ಯಾರು?' ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳಿದನು.
12.124.50
धर्मं प्रह्लाद मां विद्धि यत्रासौ द्विजसत्तमः ।
तत्र यास्यामि दैत्येन्द्र यतः शीलं ततो ह्यहम् ॥ १२.१२४.५० ॥
'ಪ್ರಹ್ಲಾದ, ನನ್ನನ್ನು ಧರ್ಮವೆಂದು ತಿಳಿ. ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನೇ, ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಎಲ್ಲಿರುವನೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾನು ಹೋಗುವೆನು; ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವ ಅದೇ.'
12.124.51
ततोऽपरो महाराज प्रज्वलन्निव तेजसा ।
शरीरान्निः सृतस्तस्य प्रह्लादस्य महात्मनः ॥ १२.१२४.५१ ॥
ಆಗ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಮಹಾತ್ಮ ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದನು.
12.124.52
को भवानिति पृष्टश्च तमाह स महाद्युतिः ।
सत्यं विद्ध्यसुरेन्द्राद्य प्रयास्ये धर्ममन्वहम् ॥ १२.१२४.५२ ॥
'ನೀನು ಯಾರು?' ಎಂದು ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಅಸುರೇಂದ್ರನೇ, ಇದು ಸತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿ. ಇಂದಿನಿಂದ ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ಧರ್ಮದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವೆನು.'
12.124.53
तस्मिन्ननुगते धर्मं पुरुषे पुरुषोऽपरः ।
निश्चक्राम ततस्तस्मात्पृष्टश्चाह महातपाः ॥ १२.१२४.५३ ॥
ಆ ಧರ್ಮಪುರುಷನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಹೋದ ಬಳಿಕ, ಅವನಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪುರುಷನು ಹೊರಬಂದನು; ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
12.124.54
वृत्तं प्रह्लाद मां विद्धि यतः सत्यं ततो ह्यहम् ।
तस्मिन्गते महाश्वेता शरीरात्तस्य निर्ययौ ॥ १२.१२४.५४ ॥
'ಪ್ರಹ್ಲಾದ, ನನ್ನನ್ನು ವೃತ್ತ (ನಡತೆ) ಎಂದು ತಿಳಿ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಸತ್ಯ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನೇ ಅದು.' ಅವನು ಹೋದ ಬಳಿಕ, ಆ ಮಹಾಶ್ವೇತನು ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು.
12.124.55
पृष्टश्चाह बलं विद्धि यतो वृत्तमहं ततः ।
इत्युक्त्वा प्रययौ तत्र यतो वृत्तं नराधिप ॥ १२.१२४.५५ ॥
ಕೇಳಲಾದಾಗ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು: 'ಬಲ ನಾನೇ ಎಂದು ತಿಳಿ; ಆಚಾರ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತದೆ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವಳು ಆಚಾರವಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟುಹೋದಳು, ಓ ನರಾಧಿಪ.
12.124.56
ततः प्रभामयी देवी शरीरात्तस्य निर्ययौ ।
तामपृच्छत्स दैत्येन्द्रः सा श्रीरित्येनमब्रवीत् ॥ १२.१२४.५६ ॥
ಆಗ ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರಭಾಮಯಿ ದೇವಿ ಹೊರಬಂದಳು. ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವಳು 'ನಾನು ಶ್ರೀ' ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.
12.124.57
उषिताऽस्मि सुखं नित्यं त्वयि सत्यपराक्रम ।
त्वया युक्ता गमिष्यामि बलं ह्यनुगता ह्यहम् ॥ १२.१२४.५७ ॥
'ಓ ಸತ್ಯಪರಾಕ್ರಮಿ, ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸುಖದಿಂದ ವಾಸವಾಗಿದ್ದೆನು. ಈಗ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿರದೆ ನಾನು ಹೊರಡುವೆನು; ಬಲವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಾನೇ ಹೊರಡುವೆನು.'
12.124.58
ततो भयं प्रादुरासीत्प्रह्लादस्य महात्मनः ।
अपृच्छत च तां भूयः क्व यासि कमलालये ॥ १२.१२४.५८ ॥
ಆಗ ಮಹಾತ್ಮ ಪ್ರಹ್ಲಾದನಿಗೆ ಭಯ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು, 'ಓ ಕಮಲಾಲಯೆ, ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ?'
12.124.59
त्वं हि सत्यव्रता देवी लोकस्य परमेश्वरी ।
कश्चासौ ब्राह्मणश्रेष्ठस्तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१२४.५९ ॥
'ನೀನು ಸತ್ಯವ್ರತೆಯಾದ ದೇವಿ, ಲೋಕದ ಪರಮೇಶ್ವರಿ. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠ ಯಾರು? ಅದನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿಯ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.'
12.124.60
स शक्तो ब्रह्मचारी यस्त्वत्तश्चैवोपशिक्षितः ।
त्रैलोक्ये ते यदश्वर्यं तत्तेनापहृतं प्रभो ॥ १२.१२४.६० ॥
'ಆ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಸಮರ್ಥನು; ಅವನು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದವನು. ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಅವನೇ ಅಪಹರಿಸಿದನು.'
12.124.61
शीलेन हि त्रयो लोकास्त्वया धर्मज्ञ निर्जिताः ।
तद्विज्ञाय सुरेन्द्रेण तव शीलं हृतं प्रभो ॥ १२.१२४.६१ ॥
ಧರ್ಮಜ್ಞನೇ, ಶೀಲದಿಂದಲೇ ನೀನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದೆ. ಪ್ರಭುವೇ, ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ದೇವೇಂದ್ರನು ನಿನ್ನ ಶೀಲವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದನು.
12.124.62
धर्मः सत्यं तथा वृत्तं बलं चैव तथाऽप्यहम् ।
शीलमूला महाप्राज्ञ सदा नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१२४.६२ ॥
ಧರ್ಮ, ಸತ್ಯ, ನಡತೆ, ಬಲ, ಹಾಗೆಯೇ ನಾನೂ — ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೇ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸದಾ ಶೀಲದಲ್ಲೇ ಬೇರೂರಿವೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
12.124.63
एवमुक्त्वा गता श्रीस्तु ते च सर्वे युधिष्ठिर ।
दुर्योधनस्तु पितरं भूय एवाब्रवीत्तदा ॥ १२.१२४.६३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಶ್ರೀಯು ಹೊರಟುಹೋದಳು; ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹೊರಟರು. ಆದರೆ ದುರ್ಯೋಧನನು ಆಗ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು.
12.124.64
शीलस्य तत्त्वमिच्छामि वेत्तुं कौरवनन्दन ।
प्राप्यते च यथा शीलं तं चोपायं ब्रवीहि मे ॥ १२.१२४.६४ ॥
ಓ ಕೌರವನಂದನನೇ, ಶೀಲದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಶೀಲವು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ಆ ಉಪಾಯವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.
12.124.65
सोपायं पूर्वमुद्दिष्टं प्रह्लादेन महात्मना ।
संक्षेपतस्तु शीलस्य शृणु प्राप्तिं नरेश्वर ॥ १२.१२४.६५ ॥
ಹಿಂದೆ ಮಹಾತ್ಮ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಉಪಾಯಸಹಿತ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದನು. ಓ ನರೇಶ್ವರನೇ, ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಶೀಲಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳು.
12.124.66
अद्रोहः सर्वभूतेषु कर्मणा मनसा गिरा ।
अनुग्रहश्च दानं च शीलमेतत्प्रशस्यते ॥ १२.१२४.६६ ॥
ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಕಡೆಗೆ ಕ್ರಿಯೆ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ವಾಣಿಯಿಂದ ದ್ರೋಹವಿಲ್ಲದಿರುವುದು, ಅನುಗ್ರಹ ಮತ್ತು ದಾನ — ಇದೇ ಶೀಲವೆಂದು ಹೊಗಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
12.124.67
यदन्येषां हितं न स्यादात्मनः कर्म पौरुषम् ।
अपत्रपेत वा येन न तत्कुर्यात्कथंचन ॥ १२.१२४.६७ ॥
ಇತರರಿಗೆ ಹಿತವಿಲ್ಲದ, ತನ್ನ ಪೌರುಷಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲದ, ಅಥವಾ ಅದರಿಂದ ನಾಚಿಕೆಪಡಬೇಕಾದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಾರದು.
12.124.68
तत्तु कर्म तथा कुर्याद्येन श्लाध्येत संसदि ।
शीलं समासेनैतत्ते कथितं कुरुसत्तम ॥ १२.१२४.६८ ॥
ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಗಳಿಕೆ ಪಡೆಯುವಂತೆ ಆ ಕರ್ಮವನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು. ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಈ ಶೀಲವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ.
12.124.69
यद्यप्यशीला नृपते प्राप्नुवन्ति श्रियं क्वचित् ।
न भुञ्जते चिरं तात समूलाश्च पतन्ति ते ॥ १२.१२४.६९ ॥
ಅಶೀಲರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಪಡೆದರೂ, ರಾಜನೇ, ಅದನ್ನು ಬಹುಕಾಲ ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರಿಯ ಮಗನೇ, ಬೇರು ಸಹಿತ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ.
12.124.70
एतद्विदित्वा तत्त्वेन शीलवान्भव पुत्रक ।
यदीच्छसि श्रियं तात सुविशिष्टां युधिष्ठिरात्।
अधिकां चापि राजेन्द्र ततस्त्वं शीलवान्भवा ॥ १२.१२४.७० ॥
ಇದನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಮಗನೇ, ಶೀಲವಂತನಾಗು. ಪ್ರಿಯ ಮಗನೇ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀನು ಬಯಸುವೆಯಾದರೆ, ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ನೀನು ಶೀಲವಂತನಾಗು.
12.124.71
एतत्कथितवान्पुत्रे धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
एतत्कुरुष्व कौन्तेय ततः प्राप्स्यसि तत्फलम् ॥ १२.१२४.७१ ॥
ಈ ಮಾತನ್ನು ಭೂಪತಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನು. ಕೌಂತೇಯನೇ, ನೀನು ಇದನ್ನೇ ಮಾಡು; ಆಗ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.