Mahābhārata · Adhyāya 12.125
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.125.1
शीलं प्रधानं पुरुषे कथितं ते पितामह ।
कथमाशा समुत्पन्ना का च सा तद्वदस्व मे ॥ १२.१२५.१ ॥
Yudhiṣṭhira sprach: Großvater, du hast gesagt, dass beim Menschen der Charakter das Wichtigste sei. Wie entsteht dann die Hoffnung, und was ist sie? Sag es mir.
12.125.2
संशयो मे महानेष समुत्पन्नः पितामह ।
छेत्ता च तस्य नान्योऽस्ति त्वत्तः परपुरंजय ॥ १२.१२५.२ ॥
Yudhiṣṭhira sprach: Großvater, in mir ist dieser große Zweifel entstanden. O Besieger feindlicher Städte, außer dir gibt es niemanden, der ihn auflösen kann.
12.125.3
पितामहाशा महती ममासीद्धि सुयोधने ।
प्राप्ते युद्धे तु तद्युक्तं तत्कर्ताऽयमिति प्रभो ॥ १२.१२५.३ ॥
Yudhiṣṭhira sprach: Großvater, meine Hoffnung auf Suyodhana war groß. Doch als der Krieg kam, o Herr, ist es angemessen, dass er ihr Urheber ist.
12.125.4
सर्वस्याशा सुमहती पुरुषस्योपजायते ।
स्यां विहन्यमानायां दुःखो मृत्युर्न संशयः ॥ १२.१२५.४ ॥
In jedem Menschen entsteht eine sehr große Hoffnung. Wenn diese Hoffnung zerstört wird, ist der Tod schmerzhaft — daran besteht kein Zweifel.
12.125.5
ऽहं हताशो दुर्बुद्धिः कृतस्तेन दुरात्मना ।
र्तराष्ट्रेण राजेन्द्र पश्य मन्दात्मतां मम ॥ १२.१२५.५ ॥
Ich wurde von ihm, dem bösgesinnten Sohn Dhṛtarāṣṭras, hoffnungslos und verblendet gemacht. O König der Könige, sieh die Stumpfheit meines Geistes.
12.125.6
आशां बृहत्तरीं मन्ये पर्वतादपि सद्रुमात् ।
आकाशादपि वा राजन्नप्रमेयाऽथवा पुनः ॥ १२.१२५.६ ॥
Ich halte die Hoffnung für größer als einen Berg mit seinen Bäumen, o König, größer sogar als den Himmel — oder unermesslich.
12.125.7
एषा चैव कुरुश्रेष्ठ दुर्विचिन्त्या सुदुर्लभा ।
दुर्लभत्वाच्च पश्यामि किमन्यद्दुर्लभं ततः ॥ १२.१२५.७ ॥
O Bester der Kurus, dies ist schwer zu begreifen und sehr schwer zu erlangen. Wegen ihrer Seltenheit, was sehe ich sonst, das seltener wäre?
12.125.8
अत्र ते वर्तयिष्यामि युधिष्ठिर निबोध मे ।
इतिहासं सुमित्रस्य निर्वृत्तमृषभस्य च ॥ १२.१२५.८ ॥
Hier werde ich dir, o Yudhiṣṭhira, die vollendete Geschichte von Sumitra und Ṛṣabha erzählen; höre mir zu.
12.125.9
सुमित्रो नाम राजर्षिर्हैहयो मृगयां गतः ।
ससार च मृगं विद्ध्वा बाणेनानतपर्वणा ॥ १२.१२५.९ ॥
Der königliche Weise namens Sumitra, aus dem Geschlecht der Haihaya, ging auf die Jagd. Nachdem er einen Hirsch mit einem Pfeil mit gebogenen Gelenken getroffen hatte, verfolgte er ihn.
12.125.10
स मृगो बाणमादाय ययावतिपराक्रमः ।
स च राजा बली तूर्णं ससार मृगमन्तिकात् ॥ १२.१२५.१० ॥
Jener Hirsch, den Pfeil mit sich tragend, floh mit überaus großer Schnelligkeit; und jener starke König verfolgte den Hirsch sogleich aus nächster Nähe.
12.125.11
ततो निम्नं स्थलं चैव समृगोऽद्रवदाशुगः ।
मुहूर्तमिव राजेन्द्र समेन स पथाऽगमत् ॥ १२.१२५.११ ॥
Dann rannte der schnelle Hirsch über tiefes wie über hohes Gelände; o Herr der Könige, er eilte den ebenen Weg entlang, als wäre es ein Augenblick.
12.125.12
ततः स राजा तारुण्यादौरसन बलेन च ।
चचार बाणासनभृत्सखङ्गो हंसवत्तदा ॥ १२.१२५.१२ ॥
Da zog jener König, durch seine Jugend und seine Kraft, Bogen und Schwert tragend, umher wie ein Schwan.
12.125.13
ततो नदान्नदीश्चैव पल्वलानि वनानि च ।
अतिक्रम्याभ्यतिक्रम्य ससारैको वनेचरः ॥ १२.१२५.१३ ॥
Dann, über Flüsse und Bäche, Teiche und Wälder hinweg, immer wieder, lief der einsame Waldbewohner weiter.
12.125.14
स तु तावन्मृगो राजन्नासाद्यासाद्य पार्थिवम् ।
पुनरभ्येति जवनो जवेन महता ततः ॥ १२.१२५.१४ ॥
O König, jener schnelle Hirsch, der sich dem König immer wieder näherte, kehrte mit großer Geschwindigkeit erneut zu ihm zurück.
12.125.15
स तस्य बाणैर्बहुभिः समभ्यस्तो वनेचरः ।
प्रक्रीडन्निव राजेन्द्र पुनरभ्येति चान्तिकम् ॥ १२.१२५.१५ ॥
O bester der Könige, obwohl von seinen vielen Pfeilen bedrängt, kam der Waldbewohner wieder nahe heran, als spielte er.
12.125.16
पुनश्च जवमास्थाय जवनो मृगयूथपः ।
अतीत्यातीत्य राजेन्द्र पुनरभ्येति चान्तिकम् ॥ १२.१२५.१६ ॥
Wieder die Geschwindigkeit nutzend, lief jener schnelle Anführer der Hirschherde, o bester der Könige, immer wieder vorbei und kam erneut nahe heran.
12.125.17
तस्य मर्मच्छिदं घोरं सुमित्रोऽमित्रकर्शनः ।
समादाय शरं श्रेष्ठं कार्मुकान्निरवासयत् ॥ १२.१२५.१७ ॥
Sumitra, der Bedränger der Feinde, nahm einen vortrefflichen, schrecklichen Pfeil, der die empfindliche Stelle durchbohrte, und schoss ihn vom Bogen.
12.125.18
ततो गव्यूतिमात्रेण मृगयूथपयूथपः ।
तस्य बाणपथं मुक्त्वा तस्थिवान्प्रहसन्निव ॥ १२.१२५.१८ ॥
Dann stand jener Herr der Herren der Hirschherden, eine Gavyūti entfernt, den Weg seines Pfeils verlassend, da, als lache er.
12.125.19
तस्मिन्निपतिते बाणे भूमौ ज्वलिततेजसि ।
प्रविवेश मृगोऽरण्यं मृगं राजाऽप्यभिद्रवत् ॥ १२.१२५.१९ ॥
Als jener Pfeil von glühendem Glanz zu Boden gefallen war, drang der Hirsch in den Wald ein, und auch der König stürmte dem Hirsch nach.