Mahābhārata · Adhyāya 12.125
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.125.1
शीलं प्रधानं पुरुषे कथितं ते पितामह ।
कथमाशा समुत्पन्ना का च सा तद्वदस्व मे ॥ १२.१२५.१ ॥
Yudhiṣṭhira disse: Avô, declaraste que o caráter é o principal no homem. Como surge então a esperança, e o que é ela? Diz-me isso.
12.125.2
संशयो मे महानेष समुत्पन्नः पितामह ।
छेत्ता च तस्य नान्योऽस्ति त्वत्तः परपुरंजय ॥ १२.१२५.२ ॥
Yudhiṣṭhira disse: Avô, surgiu em mim esta grande dúvida. Ó conquistador de cidades inimigas, não há ninguém além de ti que possa resolvê-la.
12.125.3
पितामहाशा महती ममासीद्धि सुयोधने ।
प्राप्ते युद्धे तु तद्युक्तं तत्कर्ताऽयमिति प्रभो ॥ १२.१२५.३ ॥
Yudhiṣṭhira disse: Avô, a minha esperança em Suyodhana era grande. Mas quando a guerra chegou, ó senhor, é justo que ele seja o seu autor.
12.125.4
सर्वस्याशा सुमहती पुरुषस्योपजायते ।
स्यां विहन्यमानायां दुःखो मृत्युर्न संशयः ॥ १२.१२५.४ ॥
Em todo homem surge uma grande esperança. Quando essa esperança é destruída, a morte é dolorosa — disso não há dúvida.
12.125.5
ऽहं हताशो दुर्बुद्धिः कृतस्तेन दुरात्मना ।
र्तराष्ट्रेण राजेन्द्र पश्य मन्दात्मतां मम ॥ १२.१२५.५ ॥
Fui tornado sem esperança e de mente errada por ele, o filho de Dhṛtarāṣṭra de alma perversa. Ó rei dos reis, vê a estupidez da minha mente.
12.125.6
आशां बृहत्तरीं मन्ये पर्वतादपि सद्रुमात् ।
आकाशादपि वा राजन्नप्रमेयाऽथवा पुनः ॥ १२.१२५.६ ॥
Considero a esperança maior do que uma montanha com as suas árvores, ó rei, maior até do que o céu — ou então incomensurável.
12.125.7
एषा चैव कुरुश्रेष्ठ दुर्विचिन्त्या सुदुर्लभा ।
दुर्लभत्वाच्च पश्यामि किमन्यद्दुर्लभं ततः ॥ १२.१२५.७ ॥
Ó melhor dos Kurus, isto é difícil de conceber e muito difícil de obter. Por sua raridade, o que mais vejo que seja mais raro?
12.125.8
अत्र ते वर्तयिष्यामि युधिष्ठिर निबोध मे ।
इतिहासं सुमित्रस्य निर्वृत्तमृषभस्य च ॥ १२.१२५.८ ॥
Aqui te contarei, ó Yudhiṣṭhira, a história completa de Sumitra e de Ṛṣabha; ouve-me.
12.125.9
सुमित्रो नाम राजर्षिर्हैहयो मृगयां गतः ।
ससार च मृगं विद्ध्वा बाणेनानतपर्वणा ॥ १२.१२५.९ ॥
O rei-sábio chamado Sumitra, da linhagem dos Haihaya, foi à caça. Tendo ferido um veado com uma flecha de nós curvados, perseguiu-o.
12.125.10
स मृगो बाणमादाय ययावतिपराक्रमः ।
स च राजा बली तूर्णं ससार मृगमन्तिकात् ॥ १२.१२५.१० ॥
Aquele veado, levando consigo a flecha, fugiu com extrema rapidez; e aquele rei poderoso logo o perseguiu de perto.
12.125.11
ततो निम्नं स्थलं चैव समृगोऽद्रवदाशुगः ।
मुहूर्तमिव राजेन्द्र समेन स पथाऽगमत् ॥ १२.१२५.११ ॥
Então o veado veloz correu por terreno baixo e alto; ó senhor dos reis, seguiu pelo caminho plano como se fosse num instante.
12.125.12
ततः स राजा तारुण्यादौरसन बलेन च ।
चचार बाणासनभृत्सखङ्गो हंसवत्तदा ॥ १२.१२५.१२ ॥
Então aquele rei, pela juventude e pela força, portando arco e espada, vagueava como um cisne.
12.125.13
ततो नदान्नदीश्चैव पल्वलानि वनानि च ।
अतिक्रम्याभ्यतिक्रम्य ससारैको वनेचरः ॥ १२.१२५.१३ ॥
Então, atravessando rios e riachos, lagoas e florestas, repetidamente, o solitário habitante da floresta continuou correndo.
12.125.14
स तु तावन्मृगो राजन्नासाद्यासाद्य पार्थिवम् ।
पुनरभ्येति जवनो जवेन महता ततः ॥ १२.१२५.१४ ॥
Ó rei, aquele veado veloz, aproximando-se do rei repetidamente, voltava a ele com grande velocidade.
12.125.15
स तस्य बाणैर्बहुभिः समभ्यस्तो वनेचरः ।
प्रक्रीडन्निव राजेन्द्र पुनरभ्येति चान्तिकम् ॥ १२.१२५.१५ ॥
Ó melhor dos reis, embora assaltado por suas muitas flechas, o habitante da floresta voltava a aproximar-se como se brincasse.
12.125.16
पुनश्च जवमास्थाय जवनो मृगयूथपः ।
अतीत्यातीत्य राजेन्द्र पुनरभ्येति चान्तिकम् ॥ १२.१२५.१६ ॥
Novamente, recorrendo à velocidade, aquele veloz chefe do rebanho de veados, ó melhor dos reis, passava repetidamente e voltava a aproximar-se.
12.125.17
तस्य मर्मच्छिदं घोरं सुमित्रोऽमित्रकर्शनः ।
समादाय शरं श्रेष्ठं कार्मुकान्निरवासयत् ॥ १२.१२५.१७ ॥
Sumitra, atormentador dos inimigos, tomou uma excelente flecha, terrível, que atravessava o ponto vital, e a soltou do arco.
12.125.18
ततो गव्यूतिमात्रेण मृगयूथपयूथपः ।
तस्य बाणपथं मुक्त्वा तस्थिवान्प्रहसन्निव ॥ १२.१२५.१८ ॥
Então, à distância de um gavyūti, aquele senhor dos senhores dos rebanhos de veados, deixando o caminho da sua flecha, parou como se risse.
12.125.19
तस्मिन्निपतिते बाणे भूमौ ज्वलिततेजसि ।
प्रविवेश मृगोऽरण्यं मृगं राजाऽप्यभिद्रवत् ॥ १२.१२५.१९ ॥
Quando aquela flecha de brilho ardente caiu ao chão, o cervo entrou na floresta, e o rei também correu atrás do cervo.