மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.125
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.125.1
शीलं प्रधानं पुरुषे कथितं ते पितामह ।
कथमाशा समुत्पन्ना का च सा तद्वदस्व मे ॥ १२.१२५.१ ॥
யுதிஷ்டிரர் கூறினார்: பிதாமகரே, மனிதனில் நல்லொழுக்கமே முதன்மையானது என்று நீங்கள் கூறினீர்கள். அப்படியானால் ஆசை எவ்வாறு எழுகிறது, அது என்ன? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.125.2
संशयो मे महानेष समुत्पन्नः पितामह ।
छेत्ता च तस्य नान्योऽस्ति त्वत्तः परपुरंजय ॥ १२.१२५.२ ॥
யுதிஷ்டிரர் கூறினார்: பிதாமகரே, இந்த பெரிய சந்தேகம் என்னுள் எழுந்துள்ளது. பகை நகரங்களை வென்றவரே, அதைத் தீர்க்கக்கூடியவர் உம்மைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை.
12.125.3
पितामहाशा महती ममासीद्धि सुयोधने ।
प्राप्ते युद्धे तु तद्युक्तं तत्कर्ताऽयमिति प्रभो ॥ १२.१२५.३ ॥
யுதிஷ்டிரர் கூறினார்: பிதாமகரே, சுயோதனனிடம் எனக்கு பெரிய ஆசை இருந்தது. ஆனால் போர் வந்தபோது, பிரபுவே, அதற்குக் காரணம் இவனே என்பது பொருத்தமே.
12.125.4
सर्वस्याशा सुमहती पुरुषस्योपजायते ।
स्यां विहन्यमानायां दुःखो मृत्युर्न संशयः ॥ १२.१२५.४ ॥
ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் மிகப் பெரிய ஆசை எழுகிறது. அந்த ஆசை அழிக்கப்படும்போது, மரணம் துயரமானது; இதில் ஐயமில்லை.
12.125.5
ऽहं हताशो दुर्बुद्धिः कृतस्तेन दुरात्मना ।
र्तराष्ट्रेण राजेन्द्र पश्य मन्दात्मतां मम ॥ १२.१२५.५ ॥
நான் நம்பிக்கை இழந்தவனாகவும் தீய புத்தியுடையவனாகவும் ஆக்கப்பட்டேன் — அந்தத் தீய ஆத்மா கொண்ட திருதராஷ்டிரனால். மன்னர்களின் மன்னரே, என் மந்த புத்தியைப் பாருங்கள்.
12.125.6
आशां बृहत्तरीं मन्ये पर्वतादपि सद्रुमात् ।
आकाशादपि वा राजन्नप्रमेयाऽथवा पुनः ॥ १२.१२५.६ ॥
ஆசையை மரங்களுடன் கூடிய மலையை விடவும் பெரியதாகக் கருதுகிறேன்; அரசே, வானத்தைவிடவும் பெரியதாக, அல்லது அளவிட முடியாததாக.
12.125.7
एषा चैव कुरुश्रेष्ठ दुर्विचिन्त्या सुदुर्लभा ।
दुर्लभत्वाच्च पश्यामि किमन्यद्दुर्लभं ततः ॥ १२.१२५.७ ॥
குருக்களில் சிறந்தவரே, இது அறிய முடியாதது, மிகவும் அரியது. அதன் அரிதான தன்மையால், அதைவிட அரியது வேறு எது இருக்கிறது என்று நான் காண்கிறேன்?
12.125.8
अत्र ते वर्तयिष्यामि युधिष्ठिर निबोध मे ।
इतिहासं सुमित्रस्य निर्वृत्तमृषभस्य च ॥ १२.१२५.८ ॥
யுதிஷ்டிரா, இங்கு நான் உனக்கு சுமித்திரனின் மற்றும் ரிஷபனின் கதையை, முடிந்த வரலாற்றை, சொல்வேன்; என் சொல்லைக் கேள்.
12.125.9
सुमित्रो नाम राजर्षिर्हैहयो मृगयां गतः ।
ससार च मृगं विद्ध्वा बाणेनानतपर्वणा ॥ १२.१२५.९ ॥
சுமித்திரன் என்ற பெயருள்ள ராஜரிஷி, ஹைஹய வம்சத்தவர், வேட்டைக்குச் சென்றார். வளைந்த முனையுள்ள அம்பால் ஒரு மானை அடித்து அதைப் பின்தொடர்ந்தார்.
12.125.10
स मृगो बाणमादाय ययावतिपराक्रमः ।
स च राजा बली तूर्णं ससार मृगमन्तिकात् ॥ १२.१२५.१० ॥
அந்த மான் அம்பைத் தன்னுடன் சுமந்துகொண்டு மிக்க வேகத்தில் ஓடியது. அந்த வலிமையுள்ள அரசன் விரைவாக அருகிலிருந்து மானைத் துரத்தினான்.
12.125.11
ततो निम्नं स्थलं चैव समृगोऽद्रवदाशुगः ।
मुहूर्तमिव राजेन्द्र समेन स पथाऽगमत् ॥ १२.१२५.११ ॥
பின்னர் அந்த விரைந்த மான் பள்ளமும் மேடும் வழியாக ஓடியது. அரசர்களின் அரசே, அது ஒரு கணத்தில் சமமான பாதையில் சென்றது போல் இருந்தது.
12.125.12
ततः स राजा तारुण्यादौरसन बलेन च ।
चचार बाणासनभृत्सखङ्गो हंसवत्तदा ॥ १२.१२५.१२ ॥
பின்னர் அந்த அரசன், இளமையாலும் தன் வலிமையாலும், வில்லையும் வாளையும் ஏந்தி அன்னப்பறவை போல் சுற்றித் திரிந்தான்.
12.125.13
ततो नदान्नदीश्चैव पल्वलानि वनानि च ।
अतिक्रम्याभ्यतिक्रम्य ससारैको वनेचरः ॥ १२.१२५.१३ ॥
பின்னர் ஆறுகளையும் நதிகளையும், குளங்களையும் காடுகளையும் கடந்து கடந்து, அந்தத் தனியான வனவாசி ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
12.125.14
स तु तावन्मृगो राजन्नासाद्यासाद्य पार्थिवम् ।
पुनरभ्येति जवनो जवेन महता ततः ॥ १२.१२५.१४ ॥
ஓ அரசே, அந்த மான் மிக விரைவாக அரசனை அணுகி அணுகி, மீண்டும் பெரும் வேகத்துடன் அருகில் வந்தது.
12.125.15
स तस्य बाणैर्बहुभिः समभ्यस्तो वनेचरः ।
प्रक्रीडन्निव राजेन्द्र पुनरभ्येति चान्तिकम् ॥ १२.१२५.१५ ॥
ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவனே, அவனால் பல அம்புகளால் தாக்கப்பட்டும் அந்த வனவாசி மான் விளையாடுவது போல மீண்டும் அருகில் வந்தது.
12.125.16
पुनश्च जवमास्थाय जवनो मृगयूथपः ।
अतीत्यातीत्य राजेन्द्र पुनरभ्येति चान्तिकम् ॥ १२.१२५.१६ ॥
மீண்டும் வேகத்தை மேற்கொண்டு, அந்த விரைவான மான் கூட்டத்தின் தலைவன், ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவனே, பலமுறை கடந்து கடந்து மீண்டும் அருகில் வந்தது.
12.125.17
तस्य मर्मच्छिदं घोरं सुमित्रोऽमित्रकर्शनः ।
समादाय शरं श्रेष्ठं कार्मुकान्निरवासयत् ॥ १२.१२५.१७ ॥
அவனது உயிர்ப்பகுதியைத் துளைக்கும் கொடிய, எதிரிகளை வருத்தும் சுமித்திரன், சிறந்த அம்பை எடுத்து வில்லிலிருந்து விடுத்தான்.
12.125.18
ततो गव्यूतिमात्रेण मृगयूथपयूथपः ।
तस्य बाणपथं मुक्त्वा तस्थिवान्प्रहसन्निव ॥ १२.१२५.१८ ॥
பின்னர் ஒரு கவ்யூதி தூரத்தில், மான் கூட்டங்களுக்கெல்லாம் தலைவனான அது, அவனுடைய அம்பின் பாதையை விட்டு, சிரிப்பது போல நின்றது.
12.125.19
तस्मिन्निपतिते बाणे भूमौ ज्वलिततेजसि ।
प्रविवेश मृगोऽरण्यं मृगं राजाऽप्यभिद्रवत् ॥ १२.१२५.१९ ॥
ஒளிரும் தேஜஸ் கொண்ட அந்த அம்பு நிலத்தில் விழுந்ததும், மான் காட்டுக்குள் நுழைந்தது; அரசனும் அந்த மானைத் துரத்தினான்.