Mahābhārata · Adhyāya 12.128
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.128.1
वीरद्युम्न इति ख्यातो राजाऽहं दिक्षु विश्रुतः ।
भूरिद्युम्नं सुतं नष्टमन्वेष्टुं वनमागतः ॥ १२.१२८.१ ॥
Ich bin der König namens Vīradyumna, weithin in allen Richtungen berühmt. Ich bin in den Wald gekommen, um meinen verlorenen Sohn Bhūridyumna zu suchen.
12.128.2
एकः पुत्रः स विप्राग्र्य बाल एव च सोऽनघः ।
न दृश्यते वने चास्मिंस्तमन्वेष्टुं चराम्यहम् ॥ १२.१२८.२ ॥
Er ist mein einziger Sohn, o Bester der Brahmanen; er ist noch ein Knabe und makellos. Er ist in diesem Wald nicht zu sehen, darum irre ich suchend umher.
12.128.3
इत्युक्ते तेन वचने राज्ञा मुनिरधोमुखः ।
तूष्णीमेवाभवत्तत्र न च प्रत्युक्तवान्नृपम् ॥ १२.१२८.३ ॥
Als der König so gesprochen hatte, stand der Weise dort schweigend da, das Gesicht gesenkt, und antwortete dem König nicht.
12.128.4
स हि तेन पुरा विप्रो राज्ञा नात्यर्थमानितः ।
आशाकृतश्च राजेन्द्र तपो दीर्घं समाश्रितः ॥ १२.१२८.४ ॥
Denn, o Herr der Könige, dieser König hatte diesen Brahmanen früher nicht sehr geehrt, und obwohl er seine Hoffnungen geweckt hatte, hatte er sie nicht erfüllt; so nahm der Brahmane eine lange Askese auf sich.
12.128.5
प्रतिग्रहमहं राज्ञां न करिष्ये कथंचन ।
अन्येषां चैव वर्णानामिति कृत्वा धियं तदा ॥ १२.१२८.५ ॥
Er fasste im Sinn: „Ich werde auf keinen Fall Gaben von Königen oder von den anderen Ständen annehmen“, und so legte er damals dieses Gelübde ab.
12.128.6
आशा हि पुरुषं बालमालापयति तस्थूषी ।
तामहं व्यपनेष्यामि इति कृत्वा व्यवस्थितः।
वीरद्युम्नस्तु तं भूयः पप्रच्छ मुनिसत्तमम् ॥ १२.१२८.६ ॥
Die Hoffnung nämlich bringt den törichten Mann zum Reden, denn sie steht vor ihm. In dem Entschluss „Ich werde sie beseitigen“ blieb er standhaft. Da fragte Vīradyumna jenen besten der Weisen noch einmal.
12.128.7
आशायाः किंच वृत्तं वै किंचेह भुवि दुर्लभम् ।
ब्रवीतु भगवानेतत्त्वं हि धर्मार्थदर्शिवान् ॥ १२.१२८.७ ॥
Was ist das Wesen des Verlangens, und was ist auf dieser Erde schwer zu erlangen? Der Erhabene möge es verkünden, denn du bist ein Seher von Dharma und Artha.
12.128.8
ततः संस्मृत्य तत्सर्वं स्मारयिष्यन्निवाब्रवीत् ।
राजानं भगवान्विप्रस्ततः कृशतनुस्तदा ॥ १२.१२८.८ ॥
Dann, alles erinnernd, gleichsam um den König zu erinnern, sprach der Erhabene, der Brahmane von abgemagertem Körper, zum König.
12.128.9
कृशत्वेन समं राजन्नाशाया विद्यते नृप ।
तस्या वै दुर्लभत्वाच्च प्रार्थितः पार्थिवो मया ॥ १२.१२८.९ ॥
O König, nichts gleicht der Magerkeit im Vergleich zum Verlangen. O Herr der Menschen, weil es so schwer zu erlangen ist, habe ich den König befragt.
12.128.10
कृशाकृशे मया ब्रह्मन्गृहीते वचनात्तव ।
दुर्लभत्वं च तस्यैव वेदवाक्यमिवाद्विजे ॥ १२.१२८.१० ॥
O Brahmane, auf dein Wort hin habe ich das Magere und das Nicht-Magere erfasst. Die Seltenheit des Verlangens gleicht einem Vers des Veda, o Zweimalgeborener.
12.128.11
संशयस्तु महाप्राज्ञ संजातो हृदये मम ।
तन्मुने मम तत्त्वेन वक्तुमर्हसि पृच्छतः ॥ १२.१२८.११ ॥
Aber, o Weiser, in meinem Herzen ist ein Zweifel entstanden. Darum, o Weiser, solltest du mir, der ich frage, es der Wahrheit gemäß sagen.
12.128.12
त्वत्तः कृशतरं किंनु ब्रवीतु भगवानिदम् ।
यदि गुह्यं न ते विप्र लोके किंचेह दुर्लभम् ॥ १२.१२८.१२ ॥
Was ist magerer als du? Der Erhabene möge es sagen, o Brahmane, wenn es dir kein Geheimnis ist und wenn es auf dieser Welt etwas gibt, das schwer zu erlangen ist.
12.128.13
दुर्लभोऽप्यथवा नास्ति योऽर्थी धृतिमवाप्नुयात् ।
स दुर्लभतरस्तात योऽर्थिनं नावमन्यते ॥ १२.१२८.१३ ॥
Oder, obgleich selten, gibt es keinen, der dem Bittenden Zufriedenheit geben könnte; mein Lieber, der seltenste ist, wer den Bittenden nicht verachtet.
12.128.14
सत्कृत्य नोपक्रियते परं शक्त्या यथार्थतः ।
या सक्ता सर्वभूतेषु साऽऽशा कृशतरी मया ॥ १२.१२८.१४ ॥
Die Hoffnung, die an allen Wesen hängt und durch die man einem anderen nicht mit Ehre nach seinem wahren Vermögen hilft — diese Hoffnung ist für mich die dünnste von allen.
12.128.15
कृतघ्नेषु च या सक्ता नृशंसेष्वलसेषु च ।
अपकारिषु चासक्ता साऽऽशा कृशतरी मया ॥ १२.१२८.१५ ॥
Die Hoffnung, die an Undankbaren, Grausamen und Faulen hängt, nicht aber an den Schädigern — diese Hoffnung ist für mich die dünnste von allen.
12.128.16
एकपुत्रः पिता पुत्रे नष्टे वा प्रोषितेऽपि वा ।
प्रवृत्तिं यो न जानाति साऽऽशा कृशतरी मता ॥ १२.१२८.१६ ॥
Ein Vater mit einem einzigen Sohn, wenn dieser Sohn verloren oder fortgegangen ist und er nichts von dessen Verbleib weiß — die Hoffnung dieses Vaters gilt als die dünnste von allen.
12.128.17
प्रसवे चैव नारीणां वृद्धानां पुत्रकारिता ।
तथा नरेन्द्र धनिनां साऽशा कृशतरी मता ॥ १२.१२८.१७ ॥
Bei der Geburt der Wunsch nach einem Sohn bei Frauen und bei den Alten; ebenso, o Herr der Menschen, bei den Reichen — diese Hoffnung gilt als die dünnste von allen.
12.128.18
प्रदानकाङ्क्षिणीनां च कन्यानां वयसि स्थिते ।
श्रुत्वा कथास्तथायुक्ताः साऽऽशा कृशतरी मता ॥ १२.१२८.१८ ॥
Die der Väter, die ihre Töchter verheiraten wollen, und die der Mädchen im heiratsfähigen Alter, die davon reden hören und sich darin verstricken — auch diese Hoffnung gilt als die dünnste von allen.
12.128.19
एतच्छ्रुत्वा ततो राजन्स राजा सावरोधनः ।
संस्पृश्य पादौ शिरसा निपपात द्विजर्षभे ॥ १२.१२८.१९ ॥
Als er dies hörte, o König, fiel jener König mit seinem Frauengemach nieder, berührte die Füße des vornehmsten der Brahmanen und neigte das Haupt vor ihm.
12.128.20
प्रसादये त्वां भगवन्पुत्रेणेच्छामि संगमम् ।
यदेतदुक्तं भवता संप्रति द्विजसत्तम।
वृणीष्व च वरान्विप्र यानिच्छसि यथाविधि ।
अब्रवीच्चैव तद्वाक्यं राजा राजीवलोचनः ॥ १२.१२८.२० ॥
O Gesegneter, ich flehe dich an; ich wünsche Vereinigung mit einem Sohn. O Bester der Brahmanen, wie du soeben gesagt hast, o Brahmane, wähle die Gaben, die du wünschst, nach Vorschrift. Der lotusäugige König sprach diese Worte.
12.128.21
सत्यमेतत्त्वया विप्र यथोक्तं नान्यथा मृषा ॥ १२.१२८.२१ ॥
Dies ist wahr, o Brahmane, wie du gesagt hast; es ist nicht anders und nicht falsch.
12.128.22
ततः प्रहस्य भगवांस्तनुर्धर्मभृतां वरः ।
पुत्रमस्यानयत्क्षिप्रं तपसा च श्रुतेन च ॥ १२.१२८.२२ ॥
Da brachte der Gesegnete Tanu, der Beste unter den Hütern des Dharma, lächelnd rasch seinen Sohn herbei durch die Kraft von Askese und Gelehrsamkeit.
12.128.23
स समानीय तत्पुत्रं तमुपालभ्य पार्थिवम् ।
आत्मानं दर्शयामास धर्मं धर्मभृतांवरः ॥ १२.१२८.२३ ॥
Nachdem er jenen Sohn herbeigebracht und den König getadelt hatte, offenbarte sich Dharma, der Beste der Hüter des Dharma, selbst.
12.128.24
स दर्शयित्वा चात्मानं दिव्यमद्भुतदर्शनम् ।
विपाप्मा विगतक्रोधश्चचार वनमन्तिकात् ॥ १२.१२८.२४ ॥
Nachdem er seine göttliche und wunderbare Gestalt gezeigt hatte, sündenfrei und ohne Zorn, zog er aus dem nahen Wald fort.
12.128.25
एतदॄष्टं मया राजंस्त्वत्तश्च वचनं श्रुतम् ।
आशामपनय त्वाशु ततः कृषतरीमिमाम् ॥ १२.१२८.२५ ॥
O König, dies habe ich gesehen und deine Worte gehört. Gib nun schnell diese am meisten geschwächte Hoffnung auf.
12.128.26
स तथोक्तस्तदा राजन्नृषभेण महात्मना ।
सुमित्रोऽपानयत्क्षिप्रमाशां कृशतरीं ततः ॥ १२.१२८.२६ ॥
O König, als der großmütige Stier ihn so anredete, verwarf Sumitra daraufhin schnell jene am meisten geschwächte Hoffnung.
12.128.27
एवं त्वमपि कौन्तेय श्रुत्वा वाणीमिमां मम ।
स्थिरो भव महाराज हिमवानिव निश्चलः ॥ १२.१२८.२७ ॥
So sollst auch du, Sohn der Kuntī, nachdem du dieses mein Wort gehört hast, standhaft sein, o großer König, unbeweglich wie der Himalaya.
12.128.28
त्वं हि श्रुत्वा च पृष्ट्वा च कृच्छ्रेष्वर्थेषु तेष्विह ।
श्रुत्वा मम महाराज न संतप्तुमिहार्हसि ॥ १२.१२८.२८ ॥
Du hast über diese schwierigen Angelegenheiten gehört und gefragt, o großer König; nachdem du meine Worte gehört hast, solltest du hier nicht bekümmert sein.