Mahābhārata · Adhyāya 12.128
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.128.1
वीरद्युम्न इति ख्यातो राजाऽहं दिक्षु विश्रुतः ।
भूरिद्युम्नं सुतं नष्टमन्वेष्टुं वनमागतः ॥ १२.१२८.१ ॥
Sou o rei conhecido como Vīradyumna, renomado em todas as direções. Vim à floresta procurar meu filho perdido, Bhūridyumna.
12.128.2
एकः पुत्रः स विप्राग्र्य बाल एव च सोऽनघः ।
न दृश्यते वने चास्मिंस्तमन्वेष्टुं चराम्यहम् ॥ १२.१२८.२ ॥
Ele é meu único filho, ó melhor dos brāhmaṇas; ainda é um menino e sem culpa. Ele não é visto nesta floresta, por isso vago procurando-o.
12.128.3
इत्युक्ते तेन वचने राज्ञा मुनिरधोमुखः ।
तूष्णीमेवाभवत्तत्र न च प्रत्युक्तवान्नृपम् ॥ १२.१२८.३ ॥
Quando o rei disse essas palavras, o sábio permaneceu ali em silêncio, com o rosto baixo, e não respondeu ao rei.
12.128.4
स हि तेन पुरा विप्रो राज्ञा नात्यर्थमानितः ।
आशाकृतश्च राजेन्द्र तपो दीर्घं समाश्रितः ॥ १२.१२८.४ ॥
Pois, ó senhor dos reis, aquele rei outrora não honrara muito este brāhmaṇa, e embora lhe tivesse despertado esperanças, não as cumprira; por isso o brāhmaṇa empreendeu uma longa austeridade.
12.128.5
प्रतिग्रहमहं राज्ञां न करिष्ये कथंचन ।
अन्येषां चैव वर्णानामिति कृत्वा धियं तदा ॥ १२.१२८.५ ॥
Resolvendo em sua mente: 'De modo algum aceitarei dádivas de reis ou das outras classes', ele então fez este voto.
12.128.6
आशा हि पुरुषं बालमालापयति तस्थूषी ।
तामहं व्यपनेष्यामि इति कृत्वा व्यवस्थितः।
वीरद्युम्नस्तु तं भूयः पप्रच्छ मुनिसत्तमम् ॥ १२.१२८.६ ॥
De fato, a esperança faz o homem tolo falar, pois ela se põe diante dele. Resolvido a 'afastá-la', ele permaneceu firme. Então Vīradyumna perguntou de novo àquele melhor dos sábios.
12.128.7
आशायाः किंच वृत्तं वै किंचेह भुवि दुर्लभम् ।
ब्रवीतु भगवानेतत्त्वं हि धर्मार्थदर्शिवान् ॥ १२.१२८.७ ॥
Qual é a natureza do desejo, e o que na terra é difícil de obter? Que o venerável o diga, pois tu és um vidente do dharma e do artha.
12.128.8
ततः संस्मृत्य तत्सर्वं स्मारयिष्यन्निवाब्रवीत् ।
राजानं भगवान्विप्रस्ततः कृशतनुस्तदा ॥ १२.१२८.८ ॥
Então, recordando tudo aquilo, como se fosse lembrar o rei, o venerável brâmane de corpo esquelético falou ao rei.
12.128.9
कृशत्वेन समं राजन्नाशाया विद्यते नृप ।
तस्या वै दुर्लभत्वाच्च प्रार्थितः पार्थिवो मया ॥ १२.१२८.९ ॥
Ó rei, nada se iguala à magreza quando comparada ao desejo. Ó senhor dos homens, por ser tão difícil de obter, perguntei ao rei.
12.128.10
कृशाकृशे मया ब्रह्मन्गृहीते वचनात्तव ।
दुर्लभत्वं च तस्यैव वेदवाक्यमिवाद्विजे ॥ १२.१२८.१० ॥
Ó brâmane, pela tua palavra compreendi o magro e o não magro. A raridade do desejo é como um dito védico, ó duas vezes nascido.
12.128.11
संशयस्तु महाप्राज्ञ संजातो हृदये मम ।
तन्मुने मम तत्त्वेन वक्तुमर्हसि पृच्छतः ॥ १२.१२८.११ ॥
Mas, ó muito sábio, uma dúvida surgiu em meu coração. Por isso, ó sábio, deverias dizê-lo verdadeiramente a mim, que pergunto.
12.128.12
त्वत्तः कृशतरं किंनु ब्रवीतु भगवानिदम् ।
यदि गुह्यं न ते विप्र लोके किंचेह दुर्लभम् ॥ १२.१२८.१२ ॥
O que há mais magro que tu? Que o venerável o diga, ó brâmane, se não for segredo para ti, e se houver nesta terra algo difícil de obter.
12.128.13
दुर्लभोऽप्यथवा नास्ति योऽर्थी धृतिमवाप्नुयात् ।
स दुर्लभतरस्तात योऽर्थिनं नावमन्यते ॥ १२.१२८.१३ ॥
Ou, embora raro, não há quem possa dar contentamento ao suplicante; querido filho, o mais raro é aquele que não despreza o pedinte.
12.128.14
सत्कृत्य नोपक्रियते परं शक्त्या यथार्थतः ।
या सक्ता सर्वभूतेषु साऽऽशा कृशतरी मया ॥ १२.१२८.१४ ॥
A esperança que se apega a todos os seres, e pela qual não se socorre o outro com honra segundo sua verdadeira capacidade, essa esperança é, para mim, a mais tênue.
12.128.15
कृतघ्नेषु च या सक्ता नृशंसेष्वलसेषु च ।
अपकारिषु चासक्ता साऽऽशा कृशतरी मया ॥ १२.१२८.१५ ॥
A esperança que se apega aos ingratos, aos cruéis e aos ociosos, e não aos que causam dano, essa esperança é, para mim, a mais tênue.
12.128.16
एकपुत्रः पिता पुत्रे नष्टे वा प्रोषितेऽपि वा ।
प्रवृत्तिं यो न जानाति साऽऽशा कृशतरी मता ॥ १२.१२८.१६ ॥
Um pai com um único filho, quando esse filho se perdeu ou partiu, e que não sabe do seu paradeiro — a esperança desse pai é considerada a mais tênue de todas.
12.128.17
प्रसवे चैव नारीणां वृद्धानां पुत्रकारिता ।
तथा नरेन्द्र धनिनां साऽशा कृशतरी मता ॥ १२.१२८.१७ ॥
No parto, o desejo de filho nas mulheres, e nos anciãos; igualmente, ó senhor dos homens, nos ricos — essa esperança é considerada a mais tênue de todas.
12.128.18
प्रदानकाङ्क्षिणीनां च कन्यानां वयसि स्थिते ।
श्रुत्वा कथास्तथायुक्ताः साऽऽशा कृशतरी मता ॥ १२.१२८.१८ ॥
A dos pais que desejam dar suas filhas em casamento, e a das donzelas em idade de casar, que ouvem falar disso e nisso se ocupam — essa esperança também é considerada a mais tênue de todas.
12.128.19
एतच्छ्रुत्वा ततो राजन्स राजा सावरोधनः ।
संस्पृश्य पादौ शिरसा निपपात द्विजर्षभे ॥ १२.१२८.१९ ॥
Ouvindo isto, ó rei, aquele rei, com a sua corte de mulheres, tocou os pés do melhor dos brâmanes e, inclinando a cabeça, caiu diante dele.
12.128.20
प्रसादये त्वां भगवन्पुत्रेणेच्छामि संगमम् ।
यदेतदुक्तं भवता संप्रति द्विजसत्तम।
वृणीष्व च वरान्विप्र यानिच्छसि यथाविधि ।
अब्रवीच्चैव तद्वाक्यं राजा राजीवलोचनः ॥ १२.१२८.२० ॥
Ó bem-aventurado, suplico-te; desejo a união com um filho. Ó melhor dos brâmanes, conforme acabaste de dizer, ó brâmane, escolhe os dons que desejares segundo a regra. O rei de olhos de lótus proferiu estas palavras.
12.128.21
सत्यमेतत्त्वया विप्र यथोक्तं नान्यथा मृषा ॥ १२.१२८.२१ ॥
Isto é verdade, ó brâmane, como disseste; não é de outro modo nem falso.
12.128.22
ततः प्रहस्य भगवांस्तनुर्धर्मभृतां वरः ।
पुत्रमस्यानयत्क्षिप्रं तपसा च श्रुतेन च ॥ १२.१२८.२२ ॥
Então o bem-aventurado Tanu, o melhor dos guardiões do dharma, sorrindo, trouxe rapidamente o seu filho pelo poder da austeridade e do saber.
12.128.23
स समानीय तत्पुत्रं तमुपालभ्य पार्थिवम् ।
आत्मानं दर्शयामास धर्मं धर्मभृतांवरः ॥ १२.१२८.२३ ॥
Tendo trazido aquele filho e repreendido o rei, Dharma, o melhor dos guardiões do dharma, revelou-se a si mesmo.
12.128.24
स दर्शयित्वा चात्मानं दिव्यमद्भुतदर्शनम् ।
विपाप्मा विगतक्रोधश्चचार वनमन्तिकात् ॥ १२.१२८.२४ ॥
Tendo mostrado a sua forma divina e maravilhosa, livre de pecado e livre de ira, partiu da floresta próxima.
12.128.25
एतदॄष्टं मया राजंस्त्वत्तश्च वचनं श्रुतम् ।
आशामपनय त्वाशु ततः कृषतरीमिमाम् ॥ १२.१२८.२५ ॥
Ó rei, eu vi isto e ouvi as tuas palavras. Abandona agora depressa esta esperança tão enfraquecida.
12.128.26
स तथोक्तस्तदा राजन्नृषभेण महात्मना ।
सुमित्रोऽपानयत्क्षिप्रमाशां कृशतरीं ततः ॥ १२.१२८.२६ ॥
Ó rei, quando o grande touro lhe falou assim, Sumitra então abandonou depressa aquela esperança tão enfraquecida.
12.128.27
एवं त्वमपि कौन्तेय श्रुत्वा वाणीमिमां मम ।
स्थिरो भव महाराज हिमवानिव निश्चलः ॥ १२.१२८.२७ ॥
Assim também tu, filho de Kuntī, ao ouvires esta minha palavra, sê firme, ó grande rei, imóvel como o Himalaia.
12.128.28
त्वं हि श्रुत्वा च पृष्ट्वा च कृच्छ्रेष्वर्थेषु तेष्विह ।
श्रुत्वा मम महाराज न संतप्तुमिहार्हसि ॥ १२.१२८.२८ ॥
Tu ouviste e perguntaste sobre estes assuntos difíceis; ó grande rei, depois de ouvires as minhas palavras, não deves afligir-te aqui.