மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.128
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.128.1
वीरद्युम्न इति ख्यातो राजाऽहं दिक्षु विश्रुतः ।
भूरिद्युम्नं सुतं नष्टमन्वेष्टुं वनमागतः ॥ १२.१२८.१ ॥
நான் வீரத்யும்னன் என்ற பெயருடைய அரசன்; திசைகள் எங்கும் புகழ்பெற்றவன். தொலைந்துபோன என் மகன் பூரித்யும்னனைத் தேடி வனத்திற்கு வந்தேன்.
12.128.2
एकः पुत्रः स विप्राग्र्य बाल एव च सोऽनघः ।
न दृश्यते वने चास्मिंस्तमन्वेष्टुं चराम्यहम् ॥ १२.१२८.२ ॥
அவனே என் ஒரே மகன்; அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, அவன் இன்னும் சிறுவன், குற்றமற்றவன். இந்தக் காட்டில் அவன் காணப்படவில்லை; அதனால் அவனைத் தேடி அலைகிறேன்.
12.128.3
इत्युक्ते तेन वचने राज्ञा मुनिरधोमुखः ।
तूष्णीमेवाभवत्तत्र न च प्रत्युक्तवान्नृपम् ॥ १२.१२८.३ ॥
அரசன் இவ்வாறு சொன்னபோது, முனிவர் தலை குனிந்தபடி அங்கேயே மௌனமாக நின்றார்; அரசனுக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.
12.128.4
स हि तेन पुरा विप्रो राज्ञा नात्यर्थमानितः ।
आशाकृतश्च राजेन्द्र तपो दीर्घं समाश्रितः ॥ १२.१२८.४ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, முன்பு அந்த அரசன் இந்த அந்தணரை அதிகமாக மதிக்கவில்லை; நம்பிக்கை ஊட்டியும் நிறைவேற்றவில்லை. அதனால் அவர் நீண்ட தவத்தை மேற்கொண்டார்.
12.128.5
प्रतिग्रहमहं राज्ञां न करिष्ये कथंचन ।
अन्येषां चैव वर्णानामिति कृत्वा धियं तदा ॥ १२.१२८.५ ॥
'அரசர்களிடமிருந்தும் பிற வருணத்தாரிடமிருந்தும் நான் எந்த வகையிலும் தானம் ஏற்கமாட்டேன்' என்று மனதில் உறுதி கொண்டு அப்போது அவர் அவ்வாறு முடிவு செய்தார்.
12.128.6
आशा हि पुरुषं बालमालापयति तस्थूषी ।
तामहं व्यपनेष्यामि इति कृत्वा व्यवस्थितः।
वीरद्युम्नस्तु तं भूयः पप्रच्छ मुनिसत्तमम् ॥ १२.१२८.६ ॥
ஆசை என்பது மூடனான மனிதனைப் பேச வைக்கிறது, அது முன்னே நின்றுகொண்டிருக்கிறது. 'அதை நான் நீக்குவேன்' என்று உறுதி கொண்டு அவர் நிலைத்து நின்றார். அப்போது வீரத்யும்னன் அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரிடம் மீண்டும் கேட்டான்.
12.128.7
आशायाः किंच वृत्तं वै किंचेह भुवि दुर्लभम् ।
ब्रवीतु भगवानेतत्त्वं हि धर्मार्थदर्शिवान् ॥ १२.१२८.७ ॥
ஆசையின் இயல்பு என்ன, இந்தப் பூமியில் அரியது எது? தர்மத்தையும் பொருளையும் அறிந்த பகவானே, இதை நீர் சொல்லுங்கள்.
12.128.8
ततः संस्मृत्य तत्सर्वं स्मारयिष्यन्निवाब्रवीत् ।
राजानं भगवान्विप्रस्ततः कृशतनुस्तदा ॥ १२.१२८.८ ॥
பின்னர் அனைத்தையும் நினைவுகூர்ந்து, அரசனுக்கு நினைவூட்ட விரும்பியவர் போல, அப்போது மெலிந்த உடலுடைய அந்த பகவான் பிராமணன் அரசனிடம் சொன்னார்.
12.128.9
कृशत्वेन समं राजन्नाशाया विद्यते नृप ।
तस्या वै दुर्लभत्वाच्च प्रार्थितः पार्थिवो मया ॥ १२.१२८.९ ॥
ஓ அரசே, மெலிவுக்கு இணையானது எதுவும் ஆசைக்கு இல்லை. ஓ மன்னா, அது அரியது என்பதால்தான் நான் அரசனிடம் கேட்டேன்.
12.128.10
कृशाकृशे मया ब्रह्मन्गृहीते वचनात्तव ।
दुर्लभत्वं च तस्यैव वेदवाक्यमिवाद्विजे ॥ १२.१२८.१० ॥
ஓ பிரம்மரே, உம் வார்த்தையால் நான் மெலிந்ததையும் மெலியாததையும் ஏற்றுக்கொண்டேன். ஆசையின் அரிய தன்மை வேத வாக்கியம் போலவே உள்ளது, ஓ இருபிறப்பாளரே.
12.128.11
संशयस्तु महाप्राज्ञ संजातो हृदये मम ।
तन्मुने मम तत्त्वेन वक्तुमर्हसि पृच्छतः ॥ १२.१२८.११ ॥
ஆனால் ஓ மாபெரும் ஞானியே, என் இதயத்தில் ஐயம் எழுந்துள்ளது. ஆகவே ஓ முனிவரே, கேட்கும் எனக்கு உண்மையாகச் சொல்ல நீர் தகுதியுடையவர்.
12.128.12
त्वत्तः कृशतरं किंनु ब्रवीतु भगवानिदम् ।
यदि गुह्यं न ते विप्र लोके किंचेह दुर्लभम् ॥ १२.१२८.१२ ॥
உம்மைவிட மெலிந்தது எது? பகவான் இதைச் சொல்லட்டும், ஓ பிராமணரே, இது உமக்கு ரகசியமில்லையென்றால், இவ்வுலகில் அரியது ஏதேனும் இருந்தால்.
12.128.13
दुर्लभोऽप्यथवा नास्ति योऽर्थी धृतिमवाप्नुयात् ।
स दुर्लभतरस्तात योऽर्थिनं नावमन्यते ॥ १२.१२८.१३ ॥
அல்லது அரிதானவர் என்றாலும், யாசகனுக்கு நிறைவைத் தருபவர் எவரும் இல்லை; அன்பு மகனே, யாசகனை அவமதிக்காதவனே மிக அரியவன்.
12.128.14
सत्कृत्य नोपक्रियते परं शक्त्या यथार्थतः ।
या सक्ता सर्वभूतेषु साऽऽशा कृशतरी मया ॥ १२.१२८.१४ ॥
எல்லா உயிர்களிலும் பற்றிய அந்த ஆசை — மரியாதையுடன் பிறருக்கு அவர்களின் உண்மையான தேவைக்கேற்ப உதவப்படாத ஆசை — அதுவே என் மனதில் மிக மெலிந்தது.
12.128.15
कृतघ्नेषु च या सक्ता नृशंसेष्वलसेषु च ।
अपकारिषु चासक्ता साऽऽशा कृशतरी मया ॥ १२.१२८.१५ ॥
நன்றி கெட்டவர்கள், கொடியவர்கள், சோம்பேறிகளில் பற்றும், தீங்கு செய்பவர்களில் பற்றாமலும் இருக்கும் அந்த ஆசை — அதுவே என் மனதில் மிக மெலிந்தது.
12.128.16
एकपुत्रः पिता पुत्रे नष्टे वा प्रोषितेऽपि वा ।
प्रवृत्तिं यो न जानाति साऽऽशा कृशतरी मता ॥ १२.१२८.१६ ॥
ஒரே மகனைக் கொண்ட தந்தை, அந்த மகன் தொலைந்திருந்தாலும் அல்லது வெளியூர் சென்றிருந்தாலும், அவனது நிலையை அறியாதவனாக இருந்தால் — அந்த தந்தையின் ஆசையே மிக மெலிந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.
12.128.17
प्रसवे चैव नारीणां वृद्धानां पुत्रकारिता ।
तथा नरेन्द्र धनिनां साऽशा कृशतरी मता ॥ १२.१२८.१७ ॥
பிரசவத்தின்போது பெண்களின், முதியோரின் மகன்-ஆசை, அதுபோலவே அரசே, செல்வந்தர்களின் ஆசையும் — அந்த ஆசையே மிக மெலிந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.
12.128.18
प्रदानकाङ्क्षिणीनां च कन्यानां वयसि स्थिते ।
श्रुत्वा कथास्तथायुक्ताः साऽऽशा कृशतरी मता ॥ १२.१२८.१८ ॥
திருமணம் செய்ய விரும்பும் தந்தையரின், திருமண வயதை எட்டிய கன்னியரின் ஆசை — அவர்கள் பேச்சுகளைக் கேட்டு அதில் ஈடுபட்டிருக்கும் அந்த ஆசையும் மிக மெலிந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.
12.128.19
एतच्छ्रुत्वा ततो राजन्स राजा सावरोधनः ।
संस्पृश्य पादौ शिरसा निपपात द्विजर्षभे ॥ १२.१२८.१९ ॥
அதைக் கேட்ட பின், அரசே, அந்த அரசன் தனது அந்தப்புரத்தினருடன் அந்த அந்தணர்களில் சிறந்தவரின் பாதங்களைத் தொட்டு, தலை வணங்கி அவர் முன் விழுந்தான்.
12.128.20
प्रसादये त्वां भगवन्पुत्रेणेच्छामि संगमम् ।
यदेतदुक्तं भवता संप्रति द्विजसत्तम।
वृणीष्व च वरान्विप्र यानिच्छसि यथाविधि ।
अब्रवीच्चैव तद्वाक्यं राजा राजीवलोचनः ॥ १२.१२८.२० ॥
ஓ பகவானே, உம்மை நான் மகிழ்விக்கிறேன்; மகனுடன் சேர்க்கையை விரும்புகிறேன். ஓ சிறந்த அந்தணரே, நீர் இப்போது சொன்னபடியே, ஓ அந்தணரே, நீர் விரும்பும் வரங்களை முறைப்படி தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளுங்கள். தாமரைக்கண்ணன் அரசன் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்.
12.128.21
सत्यमेतत्त्वया विप्र यथोक्तं नान्यथा मृषा ॥ १२.१२८.२१ ॥
ஓ அந்தணரே, நீர் சொன்னபடி இது உண்மை; அது மாறானதோ பொய்யோ அல்ல.
12.128.22
ततः प्रहस्य भगवांस्तनुर्धर्मभृतां वरः ।
पुत्रमस्यानयत्क्षिप्रं तपसा च श्रुतेन च ॥ १२.१२८.२२ ॥
அப்போது தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்த பகவான் தனு புன்னகைத்து, தவத்தாலும் கல்வியாலும் உடனே அவனுடைய மகனை அழைத்து வந்தார்.
12.128.23
स समानीय तत्पुत्रं तमुपालभ्य पार्थिवम् ।
आत्मानं दर्शयामास धर्मं धर्मभृतांवरः ॥ १२.१२८.२३ ॥
அந்த மகனை அழைத்து வந்து, அந்த அரசனைக் கடிந்து கொண்டு, தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்தவராகிய தர்மர் தம்மை வெளிப்படுத்தினார்.
12.128.24
स दर्शयित्वा चात्मानं दिव्यमद्भुतदर्शनम् ।
विपाप्मा विगतक्रोधश्चचार वनमन्तिकात् ॥ १२.१२८.२४ ॥
அவர் தம் தெய்வீகமும் அற்புதமுமான வடிவைக் காட்டி, பாவமற்றவராகவும் சினமற்றவராகவும் அருகிலுள்ள காட்டிலிருந்து சென்றார்.
12.128.25
एतदॄष्टं मया राजंस्त्वत्तश्च वचनं श्रुतम् ।
आशामपनय त्वाशु ततः कृषतरीमिमाम् ॥ १२.१२८.२५ ॥
அரசே, இதை நான் கண்டேன்; உன்னிடமிருந்து உரைகளையும் கேட்டேன். இப்போதே இந்த மிகவும் மெலிந்த நம்பிக்கையை விட்டுவிடு.
12.128.26
स तथोक्तस्तदा राजन्नृषभेण महात्मना ।
सुमित्रोऽपानयत्क्षिप्रमाशां कृशतरीं ततः ॥ १२.१२८.२६ ॥
அரசே, மகாத்மாவாகிய காளையால் அவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, சுமித்திரன் அப்போதே விரைவாக அந்த மிகவும் மெலிந்த நம்பிக்கையை விட்டான்.
12.128.27
एवं त्वमपि कौन्तेय श्रुत्वा वाणीमिमां मम ।
स्थिरो भव महाराज हिमवानिव निश्चलः ॥ १२.१२८.२७ ॥
அவ்வாறே, குந்தியின் மகனே, நீயும் என் இந்த வாக்கைக் கேட்டு நிலைத்திரு. மகாராஜனே, இமயம் போல அசைவற்றவனாக இரு.
12.128.28
त्वं हि श्रुत्वा च पृष्ट्वा च कृच्छ्रेष्वर्थेषु तेष्विह ।
श्रुत्वा मम महाराज न संतप्तुमिहार्हसि ॥ १२.१२८.२८ ॥
நீ இந்தக் கடினமான விஷயங்களில் கேட்டும் வினவியும் இருக்கிறாய். அரசே, என் சொல்லைக் கேட்ட பின் இங்கே வருந்துவது உனக்குத் தகாது.