Mahābhārata · Adhyāya 12.129
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.129.1
नामृतस्येव पर्याप्तिर्ममास्ति ब्रुवति त्वयि ।
यथाहि स्वात्मवृत्तिस्थस्तथा तृप्तोऽस्मि भारत ॥ १२.१२९.१ ॥
Während du sprichst, habe ich keine Sättigung wie vom Nektar; doch, o Bhārata, bin ich zufrieden, wie einer, der in seiner eigenen Natur verweilt.
12.129.2
तस्मात्कथय भूयोऽपि त्वं ममेह पितामह ।
न हि तृप्तिमहं यामि पिबन्धर्मामृतं हि ते ॥ १२.१२९.२ ॥
Darum, o Großvater, sage es mir hier noch einmal; denn ich gelange nicht zur Sättigung, obwohl ich deinen Nektar des Dharma trinke.
12.129.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गौतमस्य च संवादं यमस्य च महात्मनः ॥ १२.१२९.३ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Gautama und dem großherzigen Yama.
12.129.4
पारियात्रं गिरिं प्राप्य गौतमस्याश्रमो महान् ।
वसते गौतमो यत्र तपसा दग्धकिल्विषः ॥ १२.१२९.४ ॥
Wer den Berg Pāriyātra erreicht, findet dort die große Einsiedelei Gautamas, wo Gautama wohnt, dessen Sünden durch Askese verbrannt sind.
12.129.5
पृष्टिं वर्षसहस्राणि सोऽतप्यद्गौतमस्तपः ।
तमुग्रतपसा युक्तं भावितं सुमहामुनिम् ॥ १२.१२९.५ ॥
…Jahrtausende lang übte Gautama Askese; jenen großen Weisen, mit grimmiger Askese begabt und geläutert.
12.129.6
उपयातो नरव्याघ्र लोकपालो यमस्तदा ।
तमपश्यत्सुतपसमृषिं वै गौतमं तदा ॥ १२.१२९.६ ॥
O Tiger unter den Menschen, da kam der Weltenhüter Yama dorthin, und er sah damals den Weisen Gautama, von großer Askese.
12.129.7
स तं विदित्वा ब्रह्मर्षियेममागतमोजसा ।
प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा उपसृप्तस्तपोधनः ॥ १२.१२९.७ ॥
Er erkannte jenen Brahmarṣi, der hierher gekommen war durch seine Kraft; der an Askese Reiche faltete die Hände, verneigte sich und trat näher.
12.129.8
तं धर्मराजो दृष्ट्वैव नमस्कृत्य द्विजोत्तमम् ।
न्यमन्त्रयत धर्मेण क्रियतां किमिति ब्रुवन् ॥ १२.१२९.८ ॥
Als der König des Dharma ihn sah, verneigte er sich sogleich vor jenem Besten der Zweimalgeborenen und fragte ihn gemäß dem Dharma: »Was soll geschehen?«
12.129.9
मातापितृभ्यामानृण्यं किं कृत्वा समवाप्नुयात् ।
कथं च लोकानाप्नोति पुरुषो दुर्लभाञ्शुभान् ॥ १२.१२९.९ ॥
Was muss ein Mensch tun, um von seiner Schuld gegenüber Mutter und Vater völlig frei zu werden, und wie erlangt ein Mensch die seltenen, glückverheißenden Welten?
12.129.10
तपः शौचवता नित्यं सत्यधर्मरतेन च ।
मातापित्रोरहरहः पूजनं कार्यमञ्जसा ॥ १२.१२९.१० ॥
Wer Askese und Reinheit besitzt und stets dem Wahren und Dharma ergeben ist, soll Mutter und Vater Tag für Tag gebührend ehren.
12.129.11
अश्वमेधैश्च यष्टव्यं बहुभिः स्वाप्तदक्षिणैः ।
तेन लोकानवाप्नोति पुरुषोऽद्भुतदर्शनान् ॥ १२.१२९.११ ॥
Viele Pferdeopfer, mit reichen angemessenen Gaben, sollen ebenfalls dargebracht werden; dadurch erlangt der Mensch Welten von wunderbarem Anblick.