Mahābhārata · Adhyāya 12.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.13.1
न बाह्यं द्रव्यमुत्सृज्य सिद्धिर्भवति भारत ।
शारीरं द्रव्यमुत्सृज्य सिद्धिर्भवति वा न वा ॥ १२.१३.१ ॥
Ohne die äußeren Besitztümer aufzugeben, o Bhārata, gibt es keine Vollendung; ob Vollendung kommt, wenn man die körperlichen Besitztümer aufgibt, oder nicht...
12.13.2
बाह्यद्रव्यविमुक्तस्य शारीरेष्वनुगृध्यतः ।
यो धर्मो यत्सुखं वा स्याद्द्विषतां तत्तथाऽस्तु नः ॥ १२.१३.२ ॥
Welches dharma oder Glück dem zukommt, der sich von äußeren Besitztümern befreit hat, aber nach körperlichen Dingen gierig ist, das möge für unsere Feinde gelten, und ebenso für uns.
12.13.3
शारीरंद्रव्यमुत्सृज्य पृथिवीमनुशासतः ।
यो धर्मो यत्सुखं वा स्यात्सुहृदां तत्तथाऽस्तु नः ॥ १२.१३.३ ॥
Welches dharma oder Glück dem zukommt, der die körperlichen Besitztümer aufgegeben hat und die Erde regiert, das möge für unsere Freunde gelten, und ebenso für uns.
12.13.4
द्व्यक्षरस्तु भवेन्मृत्युरुयक्षरं ब्रह्म शाश्वतम् ।
ममेति द्व्यक्षरो मृत्युर्न ममेति च शाश्वतम् ॥ १२.१३.४ ॥
'Mama' (mein) ist der zweisilbige Tod, Brahman aber, dreisilbig, ist ewig. 'Mama' ist der zweisilbige Tod; 'na mama' (nicht mein) ist ewig.
12.13.5
ब्रह्ममृत्यू ततो राजन्नात्मन्येव समाश्रितौ ।
अदृश्यमानौ भूतानि योजयेतामसंशयम् ॥ १२.१३.५ ॥
Dann, o König, haben Brahman und Tod beide allein im Selbst Zuflucht genommen; unsichtbar verbinden sie zweifellos die Wesen.
12.13.6
अविनाशोऽस्य सत्वस्य नियतो यदि भारत ।
हित्वा शरीरं भूतानां न हिंसा प्रतिपत्स्यते ॥ १२.१३.६ ॥
Wenn die Unzerstörbarkeit dieses Wesens gewiss ist, o Bhārata, dann wird durch das Verlassen des Körpers den Wesen kein Schaden zugefügt werden.
12.13.7
अथापि च सहोत्पत्तिः सत्वस्य प्रलयस्तथा ।
नष्टे शरीरे नष्टः स्याद्वृथा च स्यात्क्रियापथः ॥ १२.१३.७ ॥
Und wenn das Lebewesen zugleich mit dem Körper entsteht und mit ihm vergeht, so wird es mit dem zerstörten Körper ebenfalls zerstört, und der Pfad des Handelns wird vergeblich.
12.13.8
तस्मादेकान्तमुत्सृज्य पूर्वैः पूर्वतरैश्च यः ।
पन्था निषेवितः सद्भिः स निषेव्यो विजानता ॥ १२.१३.८ ॥
Darum soll der Wissende, nachdem er alles andere völlig aufgegeben hat, jenen Pfad beschreiten, den die Vorfahren und die Guten noch früherer Zeiten gegangen sind.
12.13.9
स्वायंभुवेन मनुना तथाऽन्यैश्तक्रवर्तिभिः ।
यद्ययं ह्यधमः पन्थाः कस्मात्तैस्तैर्निषेवितः ॥ १२.१३.९ ॥
Wenn dieser Pfad tatsächlich niedrig ist, warum haben ihn dann Svāyambhuva Manu und die anderen Weltkaiser beschritten?
12.13.10
कृतत्रेतादियुक्तानि गुणवन्ति च भारत ।
युगानि बहुशस्तैश्च भुक्तेयमवनी नृप ॥ १२.१३.१० ॥
O Nachkomme Bharatas, in den tugendhaften Zeitaltern von Kṛta, Tretā und so weiter haben sie diese Erde vielfach genossen, o König.
12.13.11
लब्ध्वाऽपि पृथिवीं कृत्स्नां सहस्थावरजङ्गमाम् ।
न भुङ्क्ते यो नृपः सम्यक्किंफलं तस्य जीविते ॥ १२.१३.११ ॥
Welche Frucht trägt das Leben eines Königs, der zwar die ganze Erde mit ihren beweglichen und unbeweglichen Wesen gewonnen hat, sie aber nicht recht genießt?
12.13.12
अथवा वसतो राजन्वने वन्येन जीवतः ।
द्रव्येषु यस्य ममता मृत्योरास्ये स वर्तते ॥ १२.१३.१२ ॥
Oder auch, o König: Wer im Wald von Waldnahrung lebt, aber an Besitz hängt, der weilt im Rachen des Todes.
12.13.13
बाह्यान्तराणां भूतानां स्वभावं पश्य भारत ।
ये तु पश्यन्ति तद्भूतं मुच्यन्ते ते महाभयात् ॥ १२.१३.१३ ॥
O Bhārata, betrachte die Natur der Wesen, der äußeren und der inneren. Wer diese Wirklichkeit sieht, wird von großer Furcht befreit.
12.13.14
भवान्पिता भवान्माता भवान्भ्राता भवान्गुरुः ।
दुःखप्रलापानार्तस्य तन्मे त्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ १२.१३.१४ ॥
Du bist mein Vater, du bist meine Mutter, du bist mein Bruder, du bist mein Lehrer. Mir, dem Gequälten, der in Schmerz klagt, mögest du jenes (Wort) von mir verzeihen.
12.13.15
तथ्यं वा यदि वाऽतथ्यं यन्मयैतत्प्रभाषितम् ।
तद्विद्वि पृथिवीपाल भक्त्या भरतसत्तम ॥ १२.१३.१५ ॥
Ob das, was ich gesagt habe, wahr oder unwahr ist, o Beschützer der Erde, Bester der Bharatas, erkenne es als aus Hingabe gesprochen.