Mahābhārata · Adhyāya 12.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.13.1
न बाह्यं द्रव्यमुत्सृज्य सिद्धिर्भवति भारत ।
शारीरं द्रव्यमुत्सृज्य सिद्धिर्भवति वा न वा ॥ १२.१३.१ ॥
Sem abandonar as posses externas, ó Bhārata, não há realização; se a realização vem ao abandonar as posses corporais, ou não...
12.13.2
बाह्यद्रव्यविमुक्तस्य शारीरेष्वनुगृध्यतः ।
यो धर्मो यत्सुखं वा स्याद्द्विषतां तत्तथाऽस्तु नः ॥ १२.१३.२ ॥
Qualquer dharma ou felicidade que pertença àquele que se libertou das posses externas, mas cobiça as coisas corporais, que seja para os nossos inimigos, e assim seja para nós.
12.13.3
शारीरंद्रव्यमुत्सृज्य पृथिवीमनुशासतः ।
यो धर्मो यत्सुखं वा स्यात्सुहृदां तत्तथाऽस्तु नः ॥ १२.१३.३ ॥
Qualquer dharma ou felicidade que pertença àquele que abandonou as posses corporais e governa a terra, que seja para os nossos amigos, e assim seja para nós.
12.13.4
द्व्यक्षरस्तु भवेन्मृत्युरुयक्षरं ब्रह्म शाश्वतम् ।
ममेति द्व्यक्षरो मृत्युर्न ममेति च शाश्वतम् ॥ १२.१३.४ ॥
'Mama' (meu) é a morte de duas sílabas, mas Brahman, de três sílabas, é eterno. 'Mama' é a morte de duas sílabas; 'na mama' (não meu) é eterno.
12.13.5
ब्रह्ममृत्यू ततो राजन्नात्मन्येव समाश्रितौ ।
अदृश्यमानौ भूतानि योजयेतामसंशयम् ॥ १२.१३.५ ॥
Então, ó rei, Brahman e a Morte ambos se refugiaram apenas no eu; invisíveis, sem dúvida unem os seres.
12.13.6
अविनाशोऽस्य सत्वस्य नियतो यदि भारत ।
हित्वा शरीरं भूतानां न हिंसा प्रतिपत्स्यते ॥ १२.१३.६ ॥
Se a indestrutibilidade deste ser é certa, ó Bhārata, então, ao abandonar o corpo, nenhum dano será causado aos seres.
12.13.7
अथापि च सहोत्पत्तिः सत्वस्य प्रलयस्तथा ।
नष्टे शरीरे नष्टः स्याद्वृथा च स्यात्क्रियापथः ॥ १२.१३.७ ॥
E se o ser vivo surge junto com o corpo e com ele se dissolve, então, destruído o corpo, o ser também é destruído, e a via da ação torna-se vã.
12.13.8
तस्मादेकान्तमुत्सृज्य पूर्वैः पूर्वतरैश्च यः ।
पन्था निषेवितः सद्भिः स निषेव्यो विजानता ॥ १२.१३.८ ॥
Portanto, tendo abandonado por completo qualquer outro caminho, a senda seguida pelos antepassados e pelos bons ainda mais antigos é a que deve seguir aquele que sabe.
12.13.9
स्वायंभुवेन मनुना तथाऽन्यैश्तक्रवर्तिभिः ।
यद्ययं ह्यधमः पन्थाः कस्मात्तैस्तैर्निषेवितः ॥ १२.१३.९ ॥
Se esta senda é de fato baixa, por que a seguiram Svāyambhuva Manu e os outros imperadores universais?
12.13.10
कृतत्रेतादियुक्तानि गुणवन्ति च भारत ।
युगानि बहुशस्तैश्च भुक्तेयमवनी नृप ॥ १२.१३.१० ॥
Ó descendente de Bharata, nas idades virtuosas que começam com Kṛta e Tretā, eles desfrutaram desta terra muitas vezes, ó rei.
12.13.11
लब्ध्वाऽपि पृथिवीं कृत्स्नां सहस्थावरजङ्गमाम् ।
न भुङ्क्ते यो नृपः सम्यक्किंफलं तस्य जीविते ॥ १२.१३.११ ॥
Que fruto há na vida de um rei que, embora tenha obtido toda a terra com seus seres móveis e imóveis, não a desfruta como deveria?
12.13.12
अथवा वसतो राजन्वने वन्येन जीवतः ।
द्रव्येषु यस्य ममता मृत्योरास्ये स वर्तते ॥ १२.१३.१२ ॥
Ou ainda, ó rei: aquele que vive na floresta do que ela dá, mas se apega às posses, permanece na própria boca da morte.
12.13.13
बाह्यान्तराणां भूतानां स्वभावं पश्य भारत ।
ये तु पश्यन्ति तद्भूतं मुच्यन्ते ते महाभयात् ॥ १२.१३.१३ ॥
Ó Bhārata, contempla a natureza dos seres, externos e internos. Aqueles que veem essa realidade são libertados do grande medo.
12.13.14
भवान्पिता भवान्माता भवान्भ्राता भवान्गुरुः ।
दुःखप्रलापानार्तस्य तन्मे त्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ १२.१३.१४ ॥
Tu és meu pai, tu és minha mãe, tu és meu irmão, tu és meu mestre. A mim, aflito e lamentando na dor, deves perdoar aquilo (que disse).
12.13.15
तथ्यं वा यदि वाऽतथ्यं यन्मयैतत्प्रभाषितम् ।
तद्विद्वि पृथिवीपाल भक्त्या भरतसत्तम ॥ १२.१३.१५ ॥
Seja verdadeiro ou falso o que disse, ó protetor da terra, o melhor dos Bharatas, sabe-o como dito por devoção.