மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.13.1
न बाह्यं द्रव्यमुत्सृज्य सिद्धिर्भवति भारत ।
शारीरं द्रव्यमुत्सृज्य सिद्धिर्भवति वा न वा ॥ १२.१३.१ ॥
பாரதா, வெளிப் பொருளைக் கைவிடாமல் சித்தி உண்டாவதில்லை. உடல் சார்ந்த பொருளைக் கைவிட்டால் சித்தி உண்டாகுமா இல்லையா?
12.13.2
बाह्यद्रव्यविमुक्तस्य शारीरेष्वनुगृध्यतः ।
यो धर्मो यत्सुखं वा स्याद्द्विषतां तत्तथाऽस्तु नः ॥ १२.१३.२ ॥
வெளிப் பொருட்களை விட்டவன், உடல் சார்ந்த பொருட்களில் பற்றுடையவனுக்கு உள்ள தர்மமும் இன்பமும் எவையோ, அவை நம் பகைவர்களுக்கு இருக்கட்டும், அவ்வாறே நமக்கும் இருக்கட்டும்.
12.13.3
शारीरंद्रव्यमुत्सृज्य पृथिवीमनुशासतः ।
यो धर्मो यत्सुखं वा स्यात्सुहृदां तत्तथाऽस्तु नः ॥ १२.१३.३ ॥
உடல் சார்ந்த பொருளைக் கைவிட்டு பூமியை ஆளுபவனுக்கு உள்ள தர்மமும் இன்பமும் எவையோ, அவை நம் நண்பர்களுக்கு இருக்கட்டும், அவ்வாறே நமக்கும் இருக்கட்டும்.
12.13.4
द्व्यक्षरस्तु भवेन्मृत्युरुयक्षरं ब्रह्म शाश्वतम् ।
ममेति द्व्यक्षरो मृत्युर्न ममेति च शाश्वतम् ॥ १२.१३.४ ॥
'மம' என்ற இரு எழுத்துச் சொல் மரணமாகும்; ஆனால் மூன்றெழுத்தான பிரம்மம் நித்தியமானது. 'மம' என்பது இரு எழுத்து மரணம்; 'ந மம' என்பதே நித்தியம்.
12.13.5
ब्रह्ममृत्यू ततो राजन्नात्मन्येव समाश्रितौ ।
अदृश्यमानौ भूतानि योजयेतामसंशयम् ॥ १२.१३.५ ॥
அரசே, பின்னர் பிரம்மமும் மரணமும் இருவரும் ஆன்மாவிலேயே அடைக்கலம் பெற்றுள்ளனர். கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களாய் அவர்கள் உயிர்களை நிச்சயமாக இணைக்கின்றனர்.
12.13.6
अविनाशोऽस्य सत्वस्य नियतो यदि भारत ।
हित्वा शरीरं भूतानां न हिंसा प्रतिपत्स्यते ॥ १२.१३.६ ॥
பாரதா, இந்த உயிரின் அழியாமை நிச்சயமாக இருந்தால், உடலைக் கைவிட்டால் உயிர்களுக்குத் தீங்கு உண்டாகாது.
12.13.7
अथापि च सहोत्पत्तिः सत्वस्य प्रलयस्तथा ।
नष्टे शरीरे नष्टः स्याद्वृथा च स्यात्क्रियापथः ॥ १२.१३.७ ॥
உடலுடன் உயிரும் பிறந்து, உடலுடன் அழிகிறது என்றால், உடல் அழியும்போது உயிரும் அழியும்; அப்போது செயலின் வழி வீணாகிவிடும்.
12.13.8
तस्मादेकान्तमुत्सृज्य पूर्वैः पूर्वतरैश्च यः ।
पन्था निषेवितः सद्भिः स निषेव्यो विजानता ॥ १२.१३.८ ॥
ஆகவே முன்னோர்களும் அவர்களுக்கும் முந்தியவர்களுமான நல்லோர் பின்பற்றிய வழியையே, அறிந்தவன் முழுமையாகக் கைக்கொள்ள வேண்டும்; மற்றவற்றை விட்டுவிட வேண்டும்.
12.13.9
स्वायंभुवेन मनुना तथाऽन्यैश्तक्रवर्तिभिः ।
यद्ययं ह्यधमः पन्थाः कस्मात्तैस्तैर्निषेवितः ॥ १२.१३.९ ॥
இந்த வழி தாழ்ந்ததாக இருந்திருந்தால், சுவாயம்புவ மனுவும் மற்ற சக்ரவர்த்திகளும் ஏன் அதைப் பின்பற்றினார்கள்?
12.13.10
कृतत्रेतादियुक्तानि गुणवन्ति च भारत ।
युगानि बहुशस्तैश्च भुक्तेयमवनी नृप ॥ १२.१३.१० ॥
பரதனின் வழியே, கிருதம், திரேதை முதலிய நற்குண யுகங்களில் அவர்கள் பலமுறை இந்த பூமியை அனுபவித்தனர், அரசே.
12.13.11
लब्ध्वाऽपि पृथिवीं कृत्स्नां सहस्थावरजङ्गमाम् ।
न भुङ्क्ते यो नृपः सम्यक्किंफलं तस्य जीविते ॥ १२.१३.११ ॥
நிலையான மற்றும் அசையும் உயிர்களுடன் கூடிய முழு பூமியையும் பெற்றும், அதை முறையாக அனுபவிக்காத அரசனுக்கு, அவனது வாழ்வின் பயன் என்ன?
12.13.12
अथवा वसतो राजन्वने वन्येन जीवतः ।
द्रव्येषु यस्य ममता मृत्योरास्ये स वर्तते ॥ १२.१३.१२ ॥
அல்லது அரசே, காட்டில் வாழ்ந்து காட்டு உணவால் உயிர்வாழினாலும், பொருள்களில் பற்று கொண்டவன் மரணத்தின் வாயிலேயே இருக்கிறான்.
12.13.13
बाह्यान्तराणां भूतानां स्वभावं पश्य भारत ।
ये तु पश्यन्ति तद्भूतं मुच्यन्ते ते महाभयात् ॥ १२.१३.१३ ॥
பாரதா, வெளிப்புற மற்றும் உள் உயிரினங்களின் இயல்பைக் கண்டறிவாயாக. அந்த உண்மையை எவர் காண்கிறார்களோ, அவர்கள் பெரும் பயத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்கள்.
12.13.14
भवान्पिता भवान्माता भवान्भ्राता भवान्गुरुः ।
दुःखप्रलापानार्तस्य तन्मे त्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ १२.१३.१४ ॥
நீரே என் தந்தை, நீரே என் தாய், நீரே என் சகோதரன், நீரே என் குரு. துயரத்தில் புலம்பும் துன்புற்ற என்னை, என் அந்த சொற்களை நீர் மன்னிக்கத் தகுந்தவர்.
12.13.15
तथ्यं वा यदि वाऽतथ्यं यन्मयैतत्प्रभाषितम् ।
तद्विद्वि पृथिवीपाल भक्त्या भरतसत्तम ॥ १२.१३.१५ ॥
நான் சொன்னது உண்மையோ பொய்யோ, பூமியைக் காப்பவரே, பாரதர்களில் சிறந்தவரே, அதை பக்தியுடன் அறிவீராக.