Mahābhārata · Adhyāya 12.133
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.133.1
स्वराष्ट्रात्परराष्ट्राच्च कोशं संजनयेन्नृपः ।
कोशाद्धि धर्मः कौन्तेय राज्यमूलं प्रवर्तते ॥ १२.१३३.१ ॥
Der König soll einen Schatz aus seinem eigenen Reich und aus fremden Reichen anhäufen. O Sohn der Kuntī, aus dem Schatz entspringt das Dharma; er ist die Wurzel der Herrschaft.
12.133.2
तस्मात्संजनयेत्कोशं सत्कृत्य परिपालयेत् ।
परिपाल्यानुगृह्णीयादेव धर्मः सनातनः ॥ १२.१३३.२ ॥
Deshalb soll er einen Schatz anhäufen, ihn in Ehren bewahren und ihn, nachdem er ihn bewahrt hat, zur Gunst einsetzen. Das ist das ewige Dharma.
12.133.3
स कोशः शुद्धभावेन न नृशंसेन जायते ।
मध्यमं पदमास्थाय कोशसंग्रहणं चरेत् ॥ १२.१३३.३ ॥
Dieser Schatz wird durch reine Gesinnung gewonnen, nicht durch Grausamkeit. Den mittleren Weg einschlagend, soll er seinen Schatz sammeln.
12.133.4
अबलस्य कुतः कोशो ह्यकोशस्य कुतो बलम् ।
अबलस्य कुतो राज्यमराज्ये श्रीर्भवेत्कुतः ॥ १२.१३३.४ ॥
Woher soll dem Schwachen ein Schatz kommen? Woher soll dem Schatzlosen Kraft kommen? Woher das Reich für den Schwachen, und woher das Glück für den, der kein Reich hat?
12.133.5
उच्चैर्वृत्तेः श्रियो हानिर्यथैव मरणं तथा ।
तस्मात्कोशं बलं मित्रमथ राजा विवर्धयेत् ॥ १२.१३३.५ ॥
Für den, dessen Wandel hoch ist, ist der Verlust des Glücks so gut wie der Tod. Darum soll der König seinen Schatz, seine Kraft und seine Verbündeten mehren.
12.133.6
हीनकोशं हि राजानमवमन्यन्ति शत्रवः ।
न चास्याल्पे तुष्यन्ति कर्मणाऽप्युत्सहन्ति च ॥ १२.१३३.६ ॥
Feinde verachten einen König, dessen Schatz erschöpft ist. Mit seinen kleinen Taten geben sie sich nicht zufrieden, sondern wagen es, ihn zu bedrängen.
12.133.7
श्रियो हि कारणाद्राजा सत्क्रियां लभते पराम् ।
साऽस्य गूहति पापानि वासो गुह्यमिव स्त्रियाः ॥ १२.१३३.७ ॥
Wegen des Reichtums erlangt der König höchste Ehre, und eben dieser Reichtum verbirgt seine Fehler, wie das verborgene Gewand einer Frau ihre geheimen Teile verbirgt.
12.133.8
ऋद्धिमस्यानुतप्यन्ते पुरा विप्रकृता नराः ।
सालावृका इवाजस्नं जिघांसूनेव विन्दति।
ईदृशस्य कुतो राज्यं सुखं भरतसत्तम ॥ १२.१३३.८ ॥
Männer, die er einst gekränkt hat, bereuen seinen Wohlstand; wie Sāla-Bäume und Wölfe findet er ständig nur solche, die ihn töten wollen. Wie könnte ein solcher Mann Königreich und Glück erlangen, bester der Bharatas?
12.133.9
उद्यच्छेदेव न ग्लायेदुद्यमो ह्येव पौरुषम् ।
अप्यपर्वणि भज्येत न नमेतेह कस्यचित् ॥ १२.१३३.९ ॥
Man soll sich anstrengen und nicht ermüden, denn Anstrengung selbst ist männliche Kraft. Selbst wenn man an einer Stelle ohne Knoten bricht, soll man sich hier vor niemandem beugen.
12.133.10
अप्यरण्यं समाश्रित्य चरेन्मृगगणैः सह ।
न त्वेवोद्रिक्तमर्यादैर्दस्युभिः सहितश्चरेत् ॥ १२.१३३.१० ॥
Ein Mann mag sogar in den Wald ziehen und mit Hirschherden leben, doch er soll niemals mit Räubern zusammenleben, die alle Grenzen überschritten haben.
12.133.11
दस्यूनां सुलभा सेना रौद्रकर्मसु भारत ।
एकान्ततो ह्यमर्यादात्सर्वोऽप्युद्विजते जनः ॥ १२.१३३.११ ॥
O Bhārata, ein Heer von Räubern ist für grausame Taten leicht zu finden; und wegen ihrer völligen Gesetzlosigkeit lebt das ganze Volk in Furcht vor ihnen.
12.133.12
दस्यवोऽप्यभिशङ्कन्ते निरनुक्रोशकारिणः ॥ १२.१३३.१२ ॥
Selbst Räuber, die ohne Mitleid handeln, werden ihrerseits verdächtigt und gefürchtet.
12.133.13
स्थापयेदेव मर्यादां जनचित्तप्रसादिनीम् ।
अल्पाप्यर्थेषु मर्यादा लोके भवति पूजिता ॥ १२.१३३.१३ ॥
Man soll gewiss eine Grenze setzen, die den Sinn der Menschen erfreut; selbst eine kleine Begrenzung in Angelegenheiten des Reichtums wird in der Welt geehrt.
12.133.14
नायं लोकोऽस्ति न पर इति व्यवसितो जनः ।
नालं गन्तुमिहाश्वासं नास्तिक्यभयशङ्कितैः ॥ १२.१३३.१४ ॥
Ein Mensch, der entschieden hat: 'Diese Welt allein ist, es gibt keine andere', kann, von der Furcht und dem Zweifel des Unglaubens beunruhigt, hier keinen Trost finden.
12.133.15
यथा सद्भिः परादानमहिंसा दस्युभिस्तथा ।
अनुरज्यन्ति भूतानि समर्यादेषु दस्युषु ॥ १२.१३३.१५ ॥
So wie die Guten fremdes Gut nicht nehmen und Gewaltlosigkeit üben, so werden Lebewesen denen zugetan, die unter Räubern eine Ordnung wahren.
12.133.16
अयुध्यमानस्यादानं दारामर्शः कृतघ्नता ।
ब्रह्मवित्तस्य चादानं निःशेषकरणं तथा ॥ १२.१३३.१६ ॥
Das Nehmen vom Gut eines Wehrlosen, die Schändung einer Gattin, Undankbarkeit, das Nehmen des Reichtums eines Brahmanen und ebenso das völlige Vernichten: Dies alles ist von gleicher Art.
12.133.17
स्त्रिया मोषः पथिस्थानं साधुष्वेव विगर्हितम् ।
सदोष एव भवति दस्युरेतानि वर्जयेत् ॥ १२.१३३.१७ ॥
Das Rauben einer Frau und das Lauern auf der Straße werden selbst bei den Guten getadelt. Der Räuber ist stets schuldig; man soll diese Dinge meiden.
12.133.18
अभिसंदधते ये च विनाशायास्य भारत ।
सशेषमेवोपलभ्य कुर्वन्तीति विनिश्चयः ॥ १२.१३३.१८ ॥
O Bhārata, jene, die seinen Untergang planen, und jene, die es zugreifend an sich reißen, während noch etwas übrig ist — dies ist der feste Schluss.
12.133.19
तस्मात्सशेषं कर्तव्यं स्वाधीनमपि दस्युभिः ।
न बलस्थोऽहमस्मीति नृशंसानि समाचरेत् ॥ १२.१३३.१९ ॥
Deshalb soll man, auch wenn man von Räubern überwältigt ist, so handeln, dass etwas übrig bleibt. Wer denkt "ich bin in der Stärke", soll keine grausamen Taten begehen.
12.133.20
सशेषकारिणस्तत्र शेषं पश्यन्ति सर्वशः ।
निःशेषकारिणो नित्यं निःशेषकरणाद्भयम् ॥ १२.१३३.२० ॥
Wer handelt und etwas übrig lässt, sieht überall ein Übriges; wer aber auf völlige Vernichtung hinwirkt, lebt stets in der Furcht vor völligem Untergang.