மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.134
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.134.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
अत्र कामन्दवचनं कीर्तयन्ति पुराविदः।
प्रत्यक्षावेव धर्मार्थौ क्षत्रियस्य विजानतः ॥ १२.१३४.१ ॥
இங்கும் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறார்கள். இங்கு பழங்கதை அறிந்தோர் காமந்தகரின் வசனத்தைப் பாடுகின்றனர்: அறிந்த க்ஷத்திரியனுக்கு தர்மமும் அர்த்தமும் நேரடியாகவே உள்ளன.
12.134.2
तौ तु न व्यवधातव्यौ परोक्षा धर्मयातना ।
अधर्मो धर्म इत्येतद्यथा वृक्षफलं तथा ॥ १२.१३४.२ ॥
ஆனால் அந்த இரண்டையும் பிரிக்கக் கூடாது; தர்மத்தின் தண்டனை மறைவானது. அதர்மமும் தர்மமும் மரத்தின் கனியைப் போலவே (பலன் தருகின்றன).
12.134.3
धर्माधर्मफले जातु ददर्शेह न कश्चन ।
वुभूषेद्बलमेवैतत्सर्वं बलवतो वशे ॥ १२.१३४.३ ॥
தர்மம் அதர்மத்தின் பலன்களை இங்கு யாரும் எப்போதும் கண்டதில்லை. ஆகவே ஒருவன் வலிமையையே விரும்ப வேண்டும்; இவை அனைத்தும் வலிமையுடையவனின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன.
12.134.4
श्रियं बलममात्यांश्च बलवानिह विन्दति ।
यो ह्यनाढ्यः स पतितस्तदुच्छिष्टं यदल्पकम् ॥ १२.१३४.४ ॥
இங்கு வலிமையுடையவனே செல்வம், வலிமை, அமைச்சர்களை அடைகிறான். செல்வமற்றவன் வீழ்ந்தவன்; சிறிதாக இருப்பது (வலிமையுடையவனின்) எச்சமே.
12.134.5
बह्वपथ्ये बलवति न किंचित्क्रियते भयात् ।
उभौ सत्याधिकारौ तौ त्रायेते महतो भयात् ॥ १२.१३४.५ ॥
வலிமையுடையவன் பல தீங்கான செயல்களைச் செய்தாலும் பயத்தால் யாரும் எதுவும் செய்வதில்லை. சத்தியத்தின் அதிகாரம் கொண்ட இவ்விரண்டும் பெரும் பயத்திலிருந்து காக்கின்றன.
12.134.6
अति धर्माद्बलं मन्ये बलाद्धर्मः प्रवर्तते ।
बले प्रतिष्ठितो धर्मो धरण्यामिव जंगमः ॥ १२.१३४.६ ॥
வலிமை தர்மத்தை விடவும் மேலானது என்று நான் கருதுகிறேன்; வலிமையினால் தர்மம் நடைபெறுகிறது. வலிமையில் நிலைபெற்ற தர்மம் பூமியில் நடமாடும் உயிரினம் போன்றது.
12.134.7
धूमो वायोरिव वशे बलं धर्मोऽनुवर्तते ।
अनीश्वरो बलं धर्मो द्रुमं वल्लीव संश्रिता ॥ १२.१३४.७ ॥
புகை காற்றின் வசத்தில் செல்வது போல, தர்மம் வலிமையின் வசத்தில் பின்தொடர்கிறது. தலைவனின்றி வலிமையும் தர்மமும், மரத்தைப் பற்றிய கொடி போலச் சார்ந்து நிற்கின்றன.
12.134.8
वशे बलवतां धर्मः सुखं भोगवतामिव ।
नास्त्यसाध्यं बलवतां सर्वं बलवता जितम् ॥ १२.१३४.८ ॥
இன்பம் செல்வர்களின் வசத்தில் இருப்பது போல, தர்மம் வலியவர்களின் வசத்தில் இருக்கிறது. வலியவர்களுக்கு அடைய முடியாதது எதுவுமில்லை; எல்லாம் வலியவனால் வெல்லப்பட்டது.
12.134.9
दुराचारः क्षीणबलः परिमाणं न गच्छति ।
अथ तस्मादुद्विजते सर्वो लोको वृकादिव ॥ १२.१३४.९ ॥
தீய நடத்தை உடையவனும் பலம் குன்றியவனும் தன் எல்லையை அறிவதில்லை. ஆகையால் அனைத்து உலகமும் அவனைக் கண்டு ஓநாயைக் கண்டது போல நடுங்குகிறது.
12.134.10
अपध्वस्तो ह्यवमतो दुःखं जीवति जीवितम् ।
जीवितं यदधिक्षिप्तं यथैव मरणं तथा ॥ १२.१३४.१० ॥
இழிவுபடுத்தப்பட்டு அவமதிக்கப்பட்டவன் துன்பத்தில் வாழ்கிறான். நிந்திக்கப்பட்ட வாழ்க்கை மரணத்தைப் போன்றதே.
12.134.11
यदेवमाहुः पापेन चारित्रेण विवक्षितम् ।
सुभृशं तप्यते तेन वाक्शल्येन परिक्षतः ॥ १२.१३४.११ ॥
பாவியின் நடத்தையைப் பற்றி இப்படிப் பேசப்படும்போது, சொல்லின் முள்ளால் காயம்பட்டவன் மிகவும் வேதனைப்படுகிறான்.
12.134.12
अत्रैतदाहुराचार्याः पापस्य परिमोक्षणे ।
त्रयीं विद्यामुपासीत तथोपासीत वै द्विजान् ॥ १२.१३४.१२ ॥
இதில் ஆசிரியர்கள் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்காக இவ்வாறு கூறுகின்றனர்: மூவேத வித்தையை உபாசிக்க வேண்டும்; இருபிறப்பாளர்களையும் வழிபட வேண்டும்.
12.134.13
प्रसादयेन्मधुरया वाचा चाप्यथ कर्मणा ।
महामनाश्चैव भवेद्विवहेच्च महाकुले ॥ १२.१३४.१३ ॥
இனிய சொல்லாலும் செயலாலும் (பிறரை) மகிழ்விக்க வேண்டும்; பெருமனம் கொண்டவனாக இருக்க வேண்டும்; பெரிய குலத்தில் மணம் செய்ய வேண்டும்.
12.134.14
इत्यस्तीति वदेदेव परेषां कीर्तयेद्गुणान् ।
जपेदुदकशीलः स्यात्पेशलो नातिजल्पकः ॥ १२.१३४.१४ ॥
'உள்ளது' என்றே சொல்ல வேண்டும்; பிறருடைய குணங்களைப் புகழ வேண்டும்; ஜபம் செய்ய வேண்டும்; நீராடும் பழக்கமுடையவனாக இருக்க வேண்டும்; இனியவனாக இருக்க வேண்டும், மிகுதியாகப் பேசக்கூடாது.
12.134.15
ब्रह्म क्षत्रं संप्रविशेद्बहु कृत्वा सुदुष्करम् ।
उच्यमानो हि लोकेन बहु तत्तदचिन्तयन् ॥ १२.१३४.१५ ॥
மிகக் கடினமான செயல்களைச் செய்து பிராமண அல்லது க்ஷத்திரிய நிலையை அடைய வேண்டும்; மக்கள் அவனைப்பற்றி எவ்வளவு பேசினாலும் அவற்றைப் பொருட்படுத்தக் கூடாது.
12.134.16
उपप्राप्यैवमाचारं क्षिप्रं बहुमतो भवेत् ।
सुखं च वित्तं भुञ्जीत वृत्तेनैकेन गोपयेत् ॥ १२.१३४.१६ ॥
இவ்வாறு நடத்தையை மேற்கொண்டு அவன் விரைவில் மதிக்கப்படுபவனாக ஆக வேண்டும்; இன்பத்தையும் செல்வத்தையும் அனுபவிக்க வேண்டும்; ஒரே ஒரு நடத்தையால் (தன் உண்மையை) மறைத்து வைக்க வேண்டும்.
12.134.17
अपि तेभ्यो मृगान्हत्वा नयेच्च सततं वने ।
यस्मिन्न प्रतिगृह्णन्ति दस्युभोजनशङ्कया।
लोके च लभते पूजां परत्रेह महत्फलम् ॥ १२.१३४.१७ ॥
அவர்களிடமிருந்தும் மான்களைக் கொன்று காட்டில் தொடர்ந்து கொண்டு செல்ல வேண்டும்; திருடர்களின் உணவு என்ற ஐயத்தால் மக்கள் எதை ஏற்காதோ அதை ஏற்க வேண்டும். இவ்வுலகில் அவன் மதிப்பைப் பெறுகிறான்; மறுவுலகிலும் இங்கும் பெரும் பலனை அடைகிறான்.